Kwik in Suriname

Suriname ligt nog niet echt wakker van het sluipende gevaar van kwikgebruik. De gevolgen van het massale gebruik bij het winnen van goud lijken nog niet echt doorgedrongen. Hier en daar wordt al verslag gedaan van vergiftiging van individuen. Maar ook hele leefgemeenschappen worden bedreigd.
..
 

..
Deel 2..

 

The 33rd Annual West Indian Literature Conference

UWI Barbados

Call for Papers 

The 33rd Annual West Indian Literature Conference will take place on October 2-4, 2014, at the University of the West Indies-Cave Hill, Barbados. This year’s theme is “Literature, Culture and the Environment.” The deadline for submitting abstracts is May 17, 2014. 

Description:  “Living landscapes have their own pulse and arterial topography and sinew which differ from ours but are as real – however far-flung in variable form and content – as the human animal’s … the vibrancy or pathos in the veined tapestry of a broken leaf addresses arisen consciousness through linked eye and ear in a shared anatomy that has its roots in all creatures and all things” (Wilson Harris “Living Landscapes”)

The physical contours of the Caribbean have been so radically transformed by colonial conquest, plantation and state-sponsored “development” from the seventeenth to the present century that establishing a historically informed sense of place is inevitably fraught. Our interactions with the world around us are not only written on the environment, but in the textual and spatial expressions of our imagination.  The relationships across landscape and language, location and representation are significant to a Caribbean cultural praxis that contemplates notions of displacement and territory, routes and rootedness, performance and personhood.  In order to examine the social and cultural implications of the diverse interplay of environment and cultural/literary text, the 33rd Annual Conference of West Indian Literature invites papers and panel proposals on topics that are relevant to the conference theme.

Barbados

Issues to be addressed might include: ecocriticism and environmental poetics; territorialising identities; geography and cultural iconography; literary cartography and Caribbean spaces; performing places, cultivated spaces; visual and scribal representations of the Caribbean; revisiting Sylvia Wynter’s “Plot and Plantation” paradigm; and inscribing the exotic on the “blank slate of the Caribbean archipelago” [Or Debunking the romanticization of Caribbean culture as a site of the exotic?].

Abstracts should not exceed 250 words in length, and should include (1) a title, (2) name, status and institutional affiliation of the presenter(s), (3) a contact email address, and (4) a mailing address. Please also let us know if you require any special equipment. Papers will be a maximum of twenty (20) minutes in length.

Abstracts or proposals for panels comprising three papers should be emailed by May 17, 2014 to kerry.lucas@cavehill.uwi.edu;  nicola.hunte@cavehill.uwi.edu orandrew.armstrong@cavehill.uwi.edu.

Barbados sunset

Al meer dan tienduizend schildpadeieren onderschept

door Astrid van Oosterum

Stroperij van eieren is een van de bedreigingen
 voor de reuzeschildpadden die op de stranden
 van Suriname hun eieren leggen
Foto: WWF Guianas 

Paramaribo - De politie heeft al meer dan tienduizend schildpadeieren in beslag genomen. Dat zegt gewestelijk politiecommandant Kenneth Emanuels van Commewijne. In februari trof de politie 5.500 eieren aan en vorige week nog eens vijfduizend. Beide stropers zijn in de kraag gevat tijdens wegcontroles en komen uit Galibi.

Het nestseizoen van de zeeschildpadden is vrijdag officieel door minister Steven Reyveld van Ruimtelijke ordening, Grond- en Bosbeheer (RGB) geopend. De eerste schildpadden zijn echter al sinds een maand gesignaleerd. "Het is zo dat de voorbereidingen voor de patrouillewerkzaamheden van de jachtopzieners te laat starten", erkent Karin Bilo van World Wildlife Fund (WWF) Guianas.

Een schildpad legt wel tot 120 eieren.
Foto Plazilla

Niet alleen een late start geeft problemen, ook het gebrek aan middelen is een probleem. Roy Ho Tsoi weet als chef van de Jachtopzieners dat de strijd een oneerlijke is. "We hebben situaties gehad waarbij er één jachtopziener tegenover zes stropers stond. Of dat een jachtopziener die een boot wilde controleren in de loop van een geweer keek." Jachtopzieners hebben geen wapens om zich te verdedigen. De stropers zijn geraffineerd. "Deze mensen kennen het gebied en hebben de tijd om te observeren. Ze weten precies hoe het te bereiken en verlaten."

Een 'eierenverzamelaar' verdient gemiddeld SRD 3.000 per maand. In 2013 daalde het leegroven van nesten op de stranden met 65 procent. Jachtopzichters en politie pakten zeventien personen op die de bedoeling hadden eieren te stropen. 

[uit de Ware Tijd, 10/03/2014] 

Defending giant anteater kills man

Paramaribo – Green Heritage Fund Suriname (GHFS) was saddened to hear about the unfortunate incident in which a man is alleged to have been killed by a giant anteater on Saturday afternoon. While GHFS extends its sincere condolences to the family of the deceased man, it also wishes to state that Giant anteaters do not attack people without provocation. Giant anteaters are toothless mammals, that use their claws to harvest their food found in termite mounds, and other rotting forest debris. In rare cases giant anteaters will use these claws to defend themselves. Only two other cases are known globally in which giant anteaters have killed humans.

Dr. Steenland-Smit and Monique Pool caring for a giant anteater juvenile.

Chase to kill giant anteater

According to a Police Statement a man was killed by a giant anteater in Suriname on Saturday. The police preliminary investigation revealed that the victim named Ramesh Tamesser (43 years) saw from his car a giant anteater cross the road while driving over the Henri Fernandesweg, in North-West Paramaribo, with three colleagues. The man stopped the car, took a cutlass and chased after the animal apparently with the intention of killing it. The anteater continued its course running into a swampy area. When the three colleagues decided to follow the man they found him seriously injured and in the immediate vicinity of the animal. The animal appeared to be dead, but when the men arrived, the animal got up and ran off into the wetland. The man had injuries in his neck area, arms and shoulders. His colleagues immediately brought Tamesser to the emergency room by car, where the attending physicians established his death.

Police Investigation

The neighbourhood investigation that was carried out by the police as part of the technical investigation at the scene after the incident brought to light that the anteater had been seen in the area for some time. People living in the neighborhood estimated the animal to be two meters, and it is suspected to have killed two calves in the past period. The case is still under investigation by the Police at Derde Rijweg (Kwatta).

Giant anteaters are insectivores

“I have never heard of an anteater proactively and aggressively attacking a person or an animal,” according to a statement of Mariella Superina, Chair of the IUCN/SSC Anteater, Sloth and Armadillo Specialist Group. “I am only aware of two other deadly attacks of giant anteaters. One was a poacher whose dogs attacked a giant anteater, and the animal defended itself with its claws, eventually inflicting deadly wounds to the poacher. The other one was an accident at an Argentinean zoo, where the animal was cornered and feeling threatened by a caretaker who did not follow the basic safety protocols. In both cases, as well as in the one that just occurred in Suriname, the giant anteaters felt threatened and tried to defend their life, which is something you would expect from any wild animal (and even domestic animals).”

Mariella Superina further adds that: “Giant anteaters are not top predators but insectivores, so it would make absolutely no sense for them to kill a calf - they do not feed on mammals. They are adapted to ingesting ants and termites, and therefore the size of their mouth opening, as well as the absence of any teeth (among other specific anatomical and physiological adaptations), would make it impossible for them to feed on a dead calf.”

Flávia Miranda, Anteater Specialist, and Deputy Chair of the IUCN/SSC Anteater, Sloth and Armadillo Specialist Group, confirms the statement by Superina. She says its is impossible that a giant anteater attacks cattle. “I work over 10 years in an area that has anteaters and cattle living together.” Flávia Miranda also states that for as far as the attack of the man by the giant anteater is concerned, this could have actually occurred if the man tried to grab the animal by the tail. “Only then the animal would have access to the arm, shoulder and neck.”

Giant anteaters are protected animals

In Suriname giant anteaters are protected species under the 1954 Game Law. Many mammals and especially these very special ones, like anteaters and sloths are protected by law. This means that people are not allowed to hunt or kill them, or to harass them in any other manner. These animals can also not be kept as pets. In Suriname 3 species of anteaters can be found, including the giant anteater. Green Heritage Fund Suriname is involved in the shelter, care, rehabilitation and release of these animals in areas in which they can live freely without encroachment by humans. This means that orphaned animals and animals in need are temporarily sheltered and adopted. The mission of the GHFS in respect of anteaters, sloths and armadillos is to conserve and protect these animals and their habitat in Suriname by means of shelter, rehabilitation, release, education and information.

[from Green Heritage Fund Suriname, 10 March 2014]

La Princesa PdVSA

Curaçao, Raffinaderij. Foto © Nu.nl

door Fred de Haas

Terwijl men op Curaçao in de startblokken staat om een delegatie van het Venezolaanse Staatsoliebedrijf PdVSA ‘met alle égards’ te ontvangen, in de hoop dat deze delegatie een vaag ‘Memorandum of Understanding’ ondertekent, kan het voor een beter begrip geen kwaad om onze blik op de situatie van PdVSA in de wereld en in Venezuela enigszins te verruimen.

Om maar meteen met het minder goede nieuws in huis te vallen: PdVSA werd in 2013 door PLATTS (de Global Energy Company Rankings) niet meer opgenomen in de eervolle top 250 van oliemaatschappijen in de wereld. Waarom niet? PdVSA is de melkkoe van de Venezolaanse regering die voor haar inkomsten bijna 100 procent afhankelijk is van de export van olie. Er worden miljarden dollars door de regering illegaal afgeroomd van de verdiensten van het genationaliseerde oliebedrijf. Die miljarden staan niet vermeld in de Venezolaanse rijksbegroting (daarom zijn ze illegaal) en worden onder andere gebruikt om vriendjespolitiek, cliëntelisme (politieke klantenbinding) en corruptie in stand te houden.
Door deze praktijken is PdVSA in grote financiële moeilijkheden geraakt en, in plaats dat de oliemaatschappij geld naar de Banco Central (Centrale Bank) overmaakt, schiet de Centrale Bank PdVSA te hulp en laat, bij gebrek aan deviezen, de geldpers onbekommerd draaien. Het gevolg hiervan is een gigantische inflatie.

Curaçao moet zich ervan bewust zijn dat PdVSA er in deze omstandigheden weinig of niets voor zal voelen om in de raffinaderij op het eiland te investeren. De maatschappij heeft ook geen geld om fatsoenlijk onderhoud aan de raffinaderij te bekostigen waardoor er onveiligheid en een lagere productiviteit ontstaan. Om nog maar te zwijgen over de uitstoot van giftige stoffen waarvan de Curaçaose bewoners die op de ‘verkeerde’ plek wonen de dupe zijn. Men schat het aantal Curaçaose doden ten gevolge hiervan op negen per jaar.

Curaçao: een containerschip vaart het Schottegat uit. Foto © Michiel van Kempen

De Venezolaanse olie voor China en de bevriende landen van Petrocaribe (leden: Antigua en Barbuda, de Bahama’s, Belize, Cuba, Dominica, Grenada, Guatemala, Guyana, Haïti, Honduras, Jamaica, Nicaragua, de Dominicaanse Republiek, San Cristóbal en Nieves, San Vicente en Las Granadinas, Saint Lucia, Suriname en Venezuela zelf) is spotgoedkoop. Niettemin is er geen garantie dat die landen hun geldelijke verplichtingen jegens PdVSA nakomen.

De Venezolaanse gasproductie is drastisch verminderd, wat onder andere te maken heeft met het ontslag in 2003 van 18.000 arbeiders en leidinggevenden die in dienst waren van PdVSA. Venezuela moet gas uit Colombia importeren.

Omdat de benzine (die wordt geïmporteerd uit de Verenigde Staten) spotgoedkoop is voor de Venezolaanse automobilist (één cent per liter), kan deze dus bijna gratis tanken. Benzine wordt daarom ook als smokkelwaar voor veel geld aan naburige landen verkocht en genereert geen inkomsten voor de regering. Deze is huiverig om de benzine te gaan belasten omdat dit te veel stemmen zou gaan kosten. Maar vanwege die idioot goedkope benzine loopt de Venezolaanse regering zo’n 12 miljard dollar per jaar mis.
Orlando Ochoa, professor in de Economische wetenschappen aan de Universidad de los Andes heeft berekend dat Venezuela met inbegrip van de schuld van PdVSA (meer dan 150 miljard dollar) een totale schuld heeft van meer dan 230 miljard dollar.

Een tankwagen van de Venezolaanse oliemaatschappij. Foto © Prensa

De ontwrichtende bolívar
De Venezolaanse regering voert sinds 2003 een strenge ‘controle’ uit op de wisselkoers van de bolívar en de voorraad deviezen (dollars, euro’s etc.). De officiële koers van de bolívar is (ongeveer) 6 bolívar voor een dollar, maar op de vrije markt krijg je wel 60-80 bolívar voor een dollar. Deze onevenwichtigheid is een bron van speculatie, corruptie en zelfverrijking van de kringen die dichtbij de regering staan. Hoe werkt dit?

Curaçao: "affakkelen" van de raffinaderij. Foto © Yudok

Om producten in te voeren heb je toestemming nodig van de regering om het voor de invoer van producten benodigde aantal dollars op te nemen. Wat gebeurt er nu? ‘Importeurs’ vragen toestemming om een grote hoeveelheid dollars bij de bank te kopen voor de invoer van een grote hoeveelheid producten. De Venezolaanse bank berekent de aanvrager 6 bolívar per dollar. Goedkoop voor de aanvrager. De truc is vervolgens om bijvoorbeeld maar de helft van de opgegeven hoeveelheid producten in te voeren. De ‘importeurs’ houden dus de helft van de gekochte dollars over die ze weer op de vrije markt verkopen voor een veelvoud van het bedrag waarvoor ze de dollars hebben gekocht. Zo worden ze vanzelf rijk.

Het is inmiddels duidelijk hoe het komt dat Venezuela vermeld staat als een van de meest corrupte landen van de wereld. Een land waarmee veel beleggers niets te maken wil hebben.
Venezuela staat nummer 160 op de ranglijst (die loopt van 1-175) van corrupte landen. Het land is nog corrupter dan Zimbabwe, Burundi, Paraguay en Oekraïne (Transparency International, 2013).

Foto © Yudok

La Princesa PdVSA, die bijna alle inkomsten van Venezuela genereert, heeft geen kleren aan.
Het is te hopen dat Curaçao (dat medio 2013 nog een A-rating en genereuze beoordeling kreeg van Standard & Poor’s) snel een andere investeerder vindt. In het licht van onderstaande aantekening van Standard & Poor’s zou het van wijsheid getuigen om binnen het Koninkrijk der Nederlanden te blijven, indien nodig met acceptatie van de door sommigen verfoeide Consensus Rijkswetten: ,,Standard & Poor's ratings on Curaçao are supported by its stable democratic parliamentary system and rule of law within the Kingdom of the Netherlands, its prosperous economy, high level of social development, and strong government balance sheet.” (New York, June 14, 2013, Standing and Poor’s Ratings Services).

[uit Antilliaans Dagblad, 5 maart 2014]

Geen zee te diep

De heren van Bluerise voor hun prototype: v.l.n.r. Remi Blokker, Paul Dinnissen,
Diego Acevedo, Berend Jan Kleute. Foto © Mineke de Vries

door Mineke de Vries

Vrijwel altijd schijnt de zon, vrijwel altijd waait de wind. Belangrijke leveranciers van duurzame energie op de eilanden. Echter, ze zijn er niet altijd. Wat er wel altijd is, is het koude water uit de diepte van de oceaan, water dat met gemak vele malen het eiland Curaçao van energie kan voorzien. Als één van de weinige op de wereld is Curaçao bezig met het gebruik van deze energiebron, wat naar verwachting in 2015 een feit is bij de airport. Naast koeling en energie kunnen bovendien tal van bedrijfsactiviteiten worden gekoppeld aan dit slimme maar eigenlijk zo simpele principe.

 

Het prototype van het station staat opgesteld
 in een hal van de TU Delft. Foto © Mineke de Vries

Een buis van zes kilometer lang met een doorsnee van een meter wordt op een diepte van zo’n duizend meter op de bodem van de oceaan geplaatst. Drijvend tussen twee sleepboten wordt deze in secties van een paar honderd meter naast elkaar over de oceaan naar Curaçao vervoerd, mocht hij niet op het eiland zelf gemaakt kunnen worden. Door de buis - vervaardigd van hoogwaardig polyethyleen, waarvan ook frisdrankflessen en rioolbuizen worden gemaakt - wordt dieptewater van zo’n vier graden Celsius opgepompt en na gebruik voor koeling en energieopwekking teruggevoerd naar een oceaanlaag die qua temperatuur vergelijkbaar is met het gebruikte opgewarmde water, dit om de ecologie niet te verstoren.

Ingenieurs rekenen momenteel exact uit op welke plaatsen de buis op de bodem van de Curaçaose zee moet worden bevestigd en verankerd, rekening houdend met rotsblokken en hoogteverschillen ter plekke. Vorig voorjaar bracht een Amerikaans bedrijf met boten de zeebodem met behulp van sonar in beeld, op basis waarvan het tracé van de buis wordt bepaald. Na het laatste technische ingenieurswerk kan de productie een aanvang nemen.

Koudwaterinfrastructuur

Het plan vindt naadloos aansluiting bij de plannen van de overheid. Tijdens een indrukwekkende presentatie van minister Martina van Economische Zaken tijdens zijn bezoek aan Nederland eind februari 2013, was dit één van de innoverende projecten. Het laatste half jaar is besteed aan het samenbrengen van gebruikers van de koeloperatie, vooralsnog Curaçao Airport Partners (CAP) - de uitvoerder van initiatiefnemer Curaçao Airport Holding - en CTEX, het meest geavanceerde datacentre van de Cariben en Latijns Amerika. Ook Swissport aircargo service met een groot koelcentrum en Hato Handling - en wellicht FOL operations, met een locatie net even naast de airport - sluiten zich naar verwachting aan: het gebruik van deze nieuwe koeling is een voordeliger alternatief dan alle huidige eigen airco-units. CAH tekende inmiddels een aantal contracten voor koeling met de eindgebruikers en investeerde bovendien reeds anderhalf miljoen, wat zekerheid biedt over doorvoering van de plannen.

 

Hato. Foto © Michiel Bijkerk

Het gebied dat is ingericht voor de te plaatsen buis en installatie is gesitueerd ten oosten van de airport. De capaciteit is ruim voldoende om het begin van de landingsbaan bij de vlakte van Hato te bereiken en datzelfde stuk oostwaarts, maar ook het binnenland in. Een mogelijkheid om toegang te krijgen tot deze nieuwe manier van koeling ligt binnen handbereik voor bedrijven die binnen deze vijf kilometerstraal van koudwaterinfrastructuur liggen.

Briljante breinen

De breinen achter dit concept verenigden zich in Bluerise, een bedrijf dat werkt vanuit een unit in de Yes!Delft, een aan de TU Delft gelieerd complex met zo’n honderd bedrijven dat afgestudeerde ingenieurs de kans biedt briljante ideeën in hun eigen bedrijf te commercialiseren. Remi Blokker van Bluerise: “Dit project op Hato moet gezien worden als pilot om de wereld te tonen dat het technisch kan. Qua schaalgrootte is de kleinste schaal die commercieel gezien zinnig is om te bouwen in energieopbrengst vergelijkbaar met de windmolenparken op Curaçao.” Er is dus nog zoveel meer potentie. “We spreken natuurlijk ook met Aqualectra, die al langer aan dergelijke projecten bij Piscadera werkt, voor de hotels daar en wellicht het ziekenhuis, als dat in Otrobanda blijft. Daarnaast spreken we met de UNA: de Jan Noorduynweg is technisch net te bereiken met de geplande capaciteit op Hato. In die zin uitermate interessant het nieuwe ziekenhuis op deze locatie te bouwen.” Verder denkend zou een station bij Oostpunt kansen bieden: de oceaan gaat daar snel de diepte in, je kunt rondom betrekkelijk korte buizen plaatsen die een enorme capaciteit opleveren.” Bij Bluerise zitten mensen die veel zien in Nederlands/Caribische samenwerking, maar die in plaats van Nederlandse oplossingen naar de Cariben brengen gezamenlijk Nederlandse kennis willen toepassen op locale condities.

 

Het prototype van het station. Foto © Mineke de Vries

Het begon toen Berend Jan Kleute (MSc Offshore Engineering) in 2009 met vier studenten bij een project bij Piscadera werd betrokken. Blokker kwam hem kort daarna op het spoor via TU Delft en raakte zo gefascineerd dat hij na de verkoop van zijn IT-bedrijf zijn Masters behaalde in Business in Energy Systems en met Kleute, Acevedo en Dinnissen (Internet Entrepeneur) Bluerise opstartte. Kleute presenteerde het jaar daarop zijn plannen op een conferentie in de VS en zo kwam Bluerise in aanraking met de wereld van Ocean Thermal Energy Conversion (OTEC), wat hen inmiddels zowel in de VS als in Europa een innovatieprijs opleverde.

Eenvoudig principe

“Het principe van een raket is simpel, maar aan het uitwerken komt heel wat denkwerk te pas”, aldus Blokker. “Zo is ook dit principe eenvoudig - bovendien zijn de risico’s zeer gering - , maar het ingenieurswerk, bedenken hoe je het station bouwt, de buis plaatst, is een tweede verhaal.” De buis wordt met betonnen ringen, die plat zijn aan de onderkant op de bodem verankerd en op plaatsen waar de bocht te groot is, worden aan betonnen blokken op de bodem touwen gespannen naar de buis om die daarmee op zijn plek te houden. Dit betekent exact rekenen, er mogen geen fouten gemaakt worden. “De buizen op zich zijn niet spectaculair, ze worden ook gebruikt voor riolen en waterleidingen, maar de doorsnee van een meter is wel fors, alhoewel er op Aruba nog grotere mogelijkheden zijn voor bijvoorbeeld Palm Beach - om alle hotels van koeling te kunnen voorzien - waar een diameter van twee meter nodig zal zijn.” Overigens zijn de buizen vrijwel onverslijtbaar, gezien het feit dat degene die in de jaren tachtig in Hawaï zijn gelegd nog geheel gaaf zijn. Ook het huidige project moet minstens twintig à dertig jaar lopen. In tegenstelling overigens tot zonnepanelen of windmolens is de koudwaterenergie niet ‘zichtbaar’ in het landschap.

Foto © Bypass

Diepzeewatergezichtsmaskers

In Hawaï, Japan, Taiwan en Korea zijn dergelijke stations reeds in gebruik. Blokker: ‘’Ze bieden een prachtig voorbeeld van toepassingen die ook Curaçao kunnen verrijken. Naast een duurzame manier van koeling hebben we namelijk ook te maken met bijzonder zuiver water.” Het is het principe van de thermohaline circulatie: het opgewarmde zeewater uit de tropen (Indische Oceaan, Pacific, Caribische zee) gaat in de warme golfstroom naar de polen; in geval van de Antillen via Europa naar de Noordpool. Hier koelt het af en aangezien koud water een hogere dichtheid heeft dan ijs (dat drijft), zinkt het naar de bodem van de oceaan en glijdt van daaruit als onderstroom terug naar de tropen. Gaat het water in een dunne, smalle en daardoor snelle band richting de polen, de weg terug is de watermassa uiterst massief en legt deze weg in niet minder dan duizend jaar af. Water dat we van die diepte oppompen is zodoende nog niet met industrie en dus vervuiling in aanraking gekomen. Terwijl hij de producten op tafel zet, vertelt Blokker: “In Hawaï wordt dit uiterst zuivere water - voor hen uit Groenland afkomstig - ontzout en gebotteld onder namen als Pure Diamond en Kona Deep. Maar het restproduct, het onttrokken zout op zijn beurt bevat een enorme hoeveelheid rijke voedingsstoffen, vanwege het uit hogere oceaanlagen gedaalde organisch materiaal. Van deze restproducten maken ze in Taiwan gezichtsmaskers en lotions: Deep sea water moisture essence.” Het lijkt wellicht toekomstmuziek voor Curaçao, maar de realiteit ervan is heel dichtbij.

Agri- en aquacultuur

Oftewel, is het opgepompte water eenmaal gebruikt voor koeling, blijft er tal aan toepassingen over om met het water te doen. Op de kaart is een gebied van twintig hectare uitgestippeld voor het Ecopark, waar verschillende mogelijkheden zijn ingetekend. Diego Acevedo (MSc Sustainble Energy Technologies) van Bluerise legt uit: “In kassen kunnen we planten, groenten en fruit verbouwen die niet op het eiland groeien. Kan het eiland ze zelf leveren, betekent dat uiteraard een enorme kostenbesparing ten opzichte van de import van deze producten: gewassen kunnen tot veertig procent goedkoper worden geproduceerd. Daarnaast zijn er mogelijkheden om in deze gecontroleerde gekoelde omgeving - met ook nog eens brandschoon water zonder zware metalen, bacteriën of virussen - hoogwaardige vis te kweken, die normaal niet voorkomt in de tropische omgeving, en niet te vergeten algengroei, biobrandstoffen en farmaceutische producten.” Al genoemd zijn de cosmetische producten en mogelijkheden van het pure zuivere water. De bedrijvigheid is tenslotte aanjager voor de locale arbeidsmarkt. De bouw van de installatie en het aanleggen van de buis zijn voor lokale aannemers werkgenererend, maar belangrijker nog, duurzame arbeidsplaatsen zijn te vinden in onderhoud van het station - waarbij te denken valt aan geschoolde monteurs van olieplatforms, de Isla - maar ook in de lokale bedrijfsactiviteiten die ermee gepaard gaan.

De grond van het Ecopark is eigendom van Curaçao Airport Holding, die kavels verhuurt aan lokale partijen die bedrijfsactiviteiten willen ontwikkelen en daarmee toegang krijgen tot het koude water. Ook Bluerise is proactief in het benaderen van partijen in agri- en aquacultuur.

Het pure zuivere water uit de diepte van de oceaan
 kan worden gebotteld en van het restproduct
 van het ontzilten worden cosmeticaproducten gemaakt;
in Taiwan gebeurt het al. Foto © Mineke de Vries

Blokker: “In dit geheel is het tevens een enorme kans, zo niet noodzaak om te praten met de UNA. Het lijkt ons van groot belang dat de UNA minstens één leerstoel besteedt aan Ocean Energy Applications; het is technisch dusdanig interessant, dat je buitenlandse talenten naar Curaçao kunt halen voor research of om hun master te behalen. Maar ook het feit dat flink wat Antilliaanse studenten in Delft zo graag terug naar huis willen, betekent voor het eiland een unieke mogelijkheid om eigen kapitaal aan kennis terug te halen.

OTEC rendabel

Naast koelen is opwekken van elektriciteit één van de belangrijkste toepassingen. Aangezien de wereld voor zeventig procent uit water bestaat, is de oceaan onze grootste zonnecollector. Deze vorm van energieopwekking maakt gebruik van het temperatuurverschil tussen het warme oppervlaktewater en het koude dieptewater. Acevedo: “Netto wordt de oceaan hiervan niet veel warmer of kouder, hooguit wordt op een bepaalde laag warmte of kou toegevoegd. Dat kan een reden zijn voor een onderzoeksprogramma om bedreigde koralen weer te laten groeien en restocking programs om visstanden aan te zuiveren, wat in Japan al wordt gedaan.” Het werken met OTEC is niet nieuw. Wat wel nieuw is, is dat Bluerise de gemeenschap erbij betrekt, het verschil met een bedrijf als Lockheed. Blokker: “Onze vraag was hoe je OTEC rendabel kunt maken zonder enorme risico’s te lopen. De meeste OTEC-partijen hebben plannen voor gigantische installaties voor honderden miljoenen dollars voor de klant zonder zelf risico te lopen. Dat is een reden dat het tot nu toe niet echt van de grond is gekomen.”

De kennis van koude onderstromen (met een temperatuur tot nabij het vriespunt onder duizend meter) en warme stromen met hooguit wat menging door de golven was al bij Jules Verne bekend getuige de feiten uit zijn boek Twintig duizend mijl onder de zee (1860). Eind 19^e eeuw becijferde de Franse professor Jacques Arsène d’Arsonval de gegevens en was daarmee de bedenker van OTEC. Rond 1930 bouwde de Fransman Georges Claude - tevens uitvinder van neonlicht - op Cuba een heuse installatie, die ten onder ging door een zware storm. Volgens hetzelfde principe bouwde hij op een schip een installatie voor het produceren van ijs, gezien de behoefte voor het koelen van voeding. Uit angst dat anderen er met zijn idee vandoor gingen, blies hij uiteindelijk de boot op. Het duurde tot na de oliecrisis dat Nixon het Independance-project  afriep, waarbij de VS binnen tien jaar onafhankelijk moest zijn van olie. Er waren grootse plannen voor een project langs de gehele kust van Florida, maar gebrek aan ervaring deed deze plannen in het water vallen.

Het goud ligt in de oceaan. Foto © Oro

Toekomst voor Curaçao

We zijn vele jaren verder, inmiddels staat er in Delft een prototype van het station, waar momenteel de hand wordt gelegd aan de laatste testen en proeven en waar desgewenst professoren worden betrokken bij de uitwerking van de finesses. Het proefstation is opgesteld in een immense hal van de TU Delft, waar genieën bouwen aan diverse noviteiten en uitvindingen.

Van alle uitvindingen wordt deze in elk geval realiteit. Curaçao als voorbeeld voor de Cariben, voor de wereld? We krijgen te maken met enorme besparingen en fantastische uitdagingen: dat alles te danken aan de peilloze dieptes van de schone oceaan die ons eiland omringt.

Antilliaans Netwerk over duurzaamheid

Bonaire. Foto @ Thinkstock

Vereniging Antilliaans Netwerk organiseert op vrijdag 21 februari 2014 een bijeenkomst over duurzaamheid.

Na vele verzoeken zal het thema duurzaamheid in het Caribisch Koninkrijkbesproken worden. Hoofdspreker van de avond is Prof. dr. ir. Jan Rotmans, een maatschappelijk gedreven wetenschapper, met ruim 200 publicaties op het gebied van klimaatverandering, global change modellering, duurzame ontwikkeling, transities en systeeminnovaties (bron: www.janrotmans.nl).

Onder leiding van moderator Ivette Forster, journalist, presentatrice en programmamaker,  zal een panel bestaande uit o.a. Andres Casimiri, voorzitter van GreenTown Curaçao die de plannen van Green Town voor Curaçao zal toelichten,Wensley Francisco, de maker van de documentaire Stikken in het paradijs en Geert Kooistra, strategisch planoloog, die een presentatie zal houden over het Green’S’Cool project op Aruba.
Na het officiële gedeelte is er gelegenheid om onder genot van een drankje verder te borrelen.

Locatie:           Het Nutshuis (commissarissenzaal)
Plaats:             Riviervismarkt 5, 2513 AM Den Haag
Aanvang:         20.00 uur. Inloop 19.30 uur
Entree:            Leden gratis. Niet leden €12,50 p.p.
                        Studenten: €7,50,- (op vertoon van collegekaart)
                        Vooruitbetalen: €10,- p.p. (storten op ABNAMRO rekening NL04
                        ABNA0585850321 t.n.v Vereniging Antilliaans Netwerk onder
                        vermelding van uw naam en emailadres)
Aanmelden:     via info@antilliaansnetwerk.nl

Olierampen in Trinidad en Tobago een voorbode voor Suriname?

Petrotrin, een oliemaatschappij die staatseigendom is op Trinidad & Tobago, heeft sinds dinsdag 17 december 2013 te kampen met olielekkages uit verschillende bronnen in haar beheer. Suriname zou van deze fouten kunnen leren.

Op 17 december werd een lekkage geconstateerd in twee pijplijnen, waarbij olie de zee in stroomde. De volgende dag bereikte de gelekte olie de stranden van Trinidad. De dag daarop werd nog een lekkage ontdekt en op 21 december werd nog één gerapporteerd, waarbij al ongeveer 100 vaten ruwe olie gelekt was. Twee lekkages zijn gerapporteerd op 24 december, gevolgd door nog een lekkage op 26 december. Op dezelfde Tweede Kerstdag is een grote hoeveelheid olie weggelekt, nadat een pijplijn los kwam tijdens het overpompen van olie naar een tanker.

De grote hoeveelheden olie die weggelekt zijn, hebben niet alleen gevolgen voor de natuur. Het heeft ook grote gevolgen voor de visserij, een belangrijke economische bron voor de eilanden. Veel boten zijn aangetast door de olie en hierdoor kunnen ze niet uitvaren of hun vangnetten gebruiken. Naast de vissen die getroffen zijn en niet meer voor consumptie geschikt zijn, is de schade aan de natuur rond het eiland enorm. De oliemaatschappij verklaarde dat de situatie onder controle was, maar dit werd direct tegengesproken door bewoners van de getroffen kuststreek. Zij klaagden over misselijkheid en hoofdpijn als gevolg van de dampen die de olie veroorzaakte.

Installatie van Petrotrin

Maar de overheid bleef op meerdere fronten in gebreke. Er bestaat voor Trinidad & Tobago een National Oil Spill Contingency Plan (NOSCP), dat voor iedereen vrij inzichtelijk is. Lekken werden te laat opgemerkt, er werd te laat actie ondernomen om iets aan de lekkages te doen en niet de juiste maatregelen werden getroffen om effectief met de lekkages om te gaan. Nu is de vraag of dit een voorbode is voor de Surinaamse olie-industrie. Met de uitbreiding van de raffinaderij van Staatsolie is de volgende stap dat er meer olie uit de oceaan gepompt wordt en verscheept wordt naar de raffinaderij.

Geen openheid bij Staatsolie

Daar waar het NOSCP van Trinidad bekend en voor iedereen online inzichtelijk is, is Staatsolie terughoudend over het actieplan dat zij gebruikt. Bij navraag van Dagblad Suriname over een eventueel actieplan, wordt terughoudend gereageerd. “U kunt uw vragen in een mail naar ons toesturen”, is het antwoord. “Dan bepalen wij op welke vragen we antwoord geven.”

Nu is het voor Suriname kenmerkend dat veel bedrijven en personen niet om kunnen gaan met de media, maar het is bedenkelijk dat een staatsbedrijf van deze omvang niet openlijker is over het actieplan dat men gebruikt om burgers veilig te stellen. Een groot gedeelte van de Surinaamse bevolking woont aan de kuststreek en het zou een geruststellende gedachte zijn als veiligheidsactieplannen tenminste openbaar gemaakt zijn.

  

[uit Dagblad Suriname, 03-01-2014]

Amazon Gold moet eye opener zijn: ‘Ons huis staat in brand met onze kinderen er nog in’

Zonsondergang boven het Brokopondostuwmeer. Foto © Charl Danoe

door Astrid van Oosterum

WWF Guianas confronteerde woensdagavond een bioscoopzaal vol betrokkenen uit de goudindustrie met de bekroonde film ‘Amazon Gold’. Deze speelt zich af in het laagland van Peru en legt op verontrustende herkenbare wijze de gevolgen van goudwinning bloot.

"Niemand van ons zou met opzet zijn eigen grond vervuilen of bewust verontreinigd voedsel eten. De realiteit is dat we dat al doen." Zo leidde Conservation Director van het World Wildlife Fund (WWF) Guianas, Mark Wright, de film in. "De goudindustrie zal, terecht, niet verdwijnen." De goudsector pompt jaarlijks miljoenen US dollars in de economie en is de belangrijkste bron van inkomsten voor het binnenland.

Foto © Charl Danoe

Peru's inferno

Peru heeft, zoals Suriname, een geschiedenis van goudindustrie. Hoewel de omvang van kleinschalige goudwinning in Peru vele malen groter is, blijkt de achterliggende problematiek overeenkomsten te hebben. Een symptoom van armoede, ontwikkelingsachterstand in vergelegen gebieden en een gebrek aan alternatieve banen en toekomstbeelden.

In de recente geschiedenis is goud het enige metaal dat in waarde is gestegen. "Voor één gouden trouwring wordt 250 ton aarde vernietigd", aldus de directeur van het Carnegie Amazon Mercury Ecosystem Project, Luis Fernandez, die veel onderzoek heeft gedaan. De producer van Amazon Gold, Sarah Dupont, was ook aanwezig bij de vertoning. "Deze Amazonebossen hebben miljoenen jaren geëvolueerd in een perfect uitgebalanceerd systeem. Peru laat zien wat verstoring daarvan inhoudt. Het is alsof ik naar mijn brandende huis sta te kijken, terwijl ik realiseer dat mijn kinderen nog binnen zijn."

Luchtfoto boven het Brownsberg Natuurpark genomen in 2012. Foto © WWF Guianas.

Wat 'Amazon Gold' laat zien, is moeilijk te beschrijven. Het dichtst dat in de buurt komt zijn de in 2012 door WWF gepubliceerde luchtfoto's van goudmijnen in het Brownsberg Natuurpark en dat vermenigvuldigen met tien. Inferno, het eerste deel uit het veertiende eeuwse gedicht van Dante Alighieri dat de hel beschrijft, heeft vele creatievelingen geïnspireerd tot grote kunstwerken. Het maanlandschap, de verdorde hectares regenwoud, het vervuilde water en het geronk van machines maken van Peru het inferno op aarde. "Een oorlog die plaatsvindt in een verraderlijke idyllische omgeving en waarvan het aantal slachtoffers nog lang niet bekend zal zijn", waarschuwt Fernandez.

De Tapanahony. Foto © Johan Landmeer

Spiegelen

WWF Guianas vertoont de film deze week in alle drie de Guiana's. De vertoning wordt gevolgd door een debat met vijf panelleden; antropoloog Marieke Heemskerk, de directeur van Conservation International Suriname's, John Goedschalk, Luis Fernandez, de voorzitter van de School of Mining van de Ordening Goudsector (OGS), John Courtar, en de waarnemend directeur van het Nationaal Instituut voor Milieu en Ontwikkeling in Suriname (Nimos), Cedric Nelom.

Kan dit scenario in Suriname nog voorkomen worden? "Suriname moet zich niet gaan spiegelen aan Peru", waarschuwde Fernandez. Kwikwaardes in bodem, vissen en Peruanen zijn schrikbarend hoog gebleken, met waardes tot acht keer hoger dan de norm van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO). "De schaal is kleiner, maar verder is het niet veel anders", betoogde Heemskerk. Onderzoek heeft al aangetoond dat kwikbesmetting in het Tapanahoygebied, Lawagebied en Paramaribo ook te hoog ligt. Heemskerk ontkomt niet aan de indruk dat Suriname te lang draalt. "Sinds 2010 wordt het einde van kwik aangekondigd en tot nog toe wordt het gebruikt in de goudvelden."

De kwikvervuiling in Suriname

Minamata

De onderzoekster ziet geen valide reden waarom het Minamataverdrag nog niet ondertekend is. Dit verdrag is onlangs van kracht gegaan en wordt na ondertekening mondiaal bindend. Gefaseerde uitbanning van kwik is het uiteindelijke doel. "Dit is niet uit de lucht komen vallen, maar op basis van jarenlange voorbereiding ontstaan", meent Heemskerk. WWF Guianas is helder. "De eerste stap is het tekenen van de conventie", stelt de milieuorganisatie.

Nimos-directeur Nelom is nog geen voorstander van tekenen, hij doet liever eerst het huiswerk. Suriname heeft echter altijd een bijdrage geleverd aan de inhoud van het verdrag; "En wij staan achter de inhoud". WWF Guianas Conservation Director Wright, stelt dat de Surinaamse regering, via OGS, positieve stappen zet om de goudsector en het gebruik van kwik te reguleren. "Ik hoop dat er in de nabije toekomst een positieve beslissing komt over ondertekening." Fernandez, hoewel niet voldoende op de hoogte van de Surinaamse situatie, meent ook dat het verdrag doelen in het vooruitzicht stelt. De wetenschapper heeft meegewerkt aan de inhoud van het Minamataverdrag en geeft aan dat er juist voor de landen met een kleinschalige goudsector veel ruimte is voor invulling van het verdrag naar eigen inzicht.

Paloemeu. Foto © Chr. Hernandez

Bevolking inzetten

Wat de keuze ook is, feit blijft dat controle een pijnpunt is. Kwikimport en verhandeling is al verboden. Toch komt het ongezien de goudvelden binnen. Goedschalk, nauw betrokken bij het REDD+ proces, meent dat veel afhangt van de binnenlandse gemeenschappen. REDD+, een bosbeheermechanisme waarvoor finan- ciering te ontvangen is, kan niet slagen zonder de tribale leefgemeenschappen. "Uitbannen van kwik ook niet." Via REDD+ kunnen binnenlandbewoners betaald worden om de goudactiviteiten neer te leggen en terug te keren naar wat deze volken van oudsher doen. "Laat hen de ogen van het bos zijn."

[uit de Ware Tijd, 18/11/2013] 

Herbebossing Klein Bonaire en Klein Curaçao groot succes

Klein Curaçao

De herbebossingsprojecten op Klein Bonaire en Klein Curaçao zijn een groot succes. De geherintroduceerde planten en bomen doen het goed op het eilanden en planten zich voort. Op Klein Bonaire zijn weer grote exemplaren van fruitdragende bomen gevonden, die een voedselbron kunnen vormen voor vogels die in jaren niet meer op het eiland zijn gezien.

De projecten zijn opgestart door Caribbean Research & Management of Biodiversity (CARMABI) op Curaçao. In 2000 begon het herbebossingsproject op Klein Curaçao. De eerste resultaten inspireerden een soortgelijk project op Klein Bonaire, dat in 2006 begon. De ecosystemen op beide eilanden laten veelbelovende resultaten zien. Tijdens zijn bezoek in juni en juli van dit jaar aan de eilanden omschreef onderzoeker dr. Dolfi Debrot van IMARES/WUR de resultaten als 'verbazingwekkend'. Op Klein Curaçao zijn meer dan 10 inheemse planten geherïntroduceerd en ze planten zich met succes voort.

Zeeschildpad Klein Curaçao. Foto © Frans Sellies

Nieuwe kans voor bodembedekkers op Klein Curaçao

Geteisterd door passaatwinden, met een dorre, vlakke kalkstenen bodem en een bloedhete zon heeft Klein Curaçao (70 hectare) een van de barste landschappen in het zuidelijke Caribische gebied. In de afgelopen 100 jaar was begrazing door wilde geiten een overheersend probleem. Op Klein Curaçao is de originele inheemse bomenvegetatie door de begrazing en door fosfaatmijnbouw geheel verdwenen; op Klein Bonaire (600 hectares) heeft het ecosysteem in het verleden onder houtkap voor houtskool te lijden gehad.

Toen in 1996 de toenmalige overheid van de Nederlandse Antillen de begrazingsrechten op Klein Curaçao verwierf, werd het uitgemergelde vee van het eiland gehaald. Dit maakte het pad vrij voor CARMABI om meerdere herbossingsprojecten tussen 2000 en 2009 uit te voeren. Het doel was om inheemse kustvegetatie opnieuw te introduceren om zo de herbeplanting een goede start te geven op dit eens zo dichtbegroeide eiland. CARMABI heeft, in samenwerking met Stichting Nationale Parken Bonaire (STINAPA), in 2006, 2007 en 2009 op Klein Bonaire inheemse bomensoorten geplant, zoals de Watakeli (Bourreria succulenta), Mansaliña Bobo (Metopium brownei) en Myrcia curassavia; bomen die allemaal eerder vrijwel van het eiland waren verdwenen.

Op Klein Curaçao heeft het ruwe klimaat een groot deel van de geïntroduceerde planten doen sterven, nog voor de planten konden wortelen. Toch wisten honderden van de geplante bomen en struiken tot een aanzienlijke grootte te groeien. De uitbundigst groeiende boomsoort is de Mangel Blanku (Conocarpus erectus), een mangrove-achtige boom. Hiervan zijn verschillende exemplaren inmiddels hoger dan vier meter gegroeid, en zaadlingen en jonge bomen zijn goed over het eiland verspreid. Doordat de geiten van het eiland verwijderd zijn, hebben bodembedekkers een kans gekregen om te bloeien. Dit zorgt voor uitgestrekte grasvelden, voornamelijk bedekt met de Korta-Man (Cuperus planifolius). De uitbundigst groeiende struiksoort is de Tabako di Piskado (Mallotonia gnapholodes). Deze groeit met name aan de kust, net als de lokaal bedreigde zeebes (Scaevola plumieri), die op Curaçao alleen op Klein Curaçao te vinden is. Tijdens het onderzoek werden bloemen, zaden en zaadlingen van 16 van de geïntroduceerde soorten gevonden. Deze soorten hebben zich al zelfstandig over het eiland weten te verspreiden en weten voort te planten.

Klein Bonaire. Foto © Spirit Creations

Nieuwe bomen voedselrijk voor bedreigde vogelsoorten

De focus op Bonaire lag in de eerste plaats op planten die in kleine aantallen voorkwamen en met lokaal uitsterven werden bedreigd, zoals de inheemse Sabal Palm (Sabal causuarium) en de bedreigde boom Myrcia curassavia. In de tweede plaats ging het om planten die een veelbetekenende ecologische rol spelen, zoals een bron van fruit of bloemen voor vogels en andere dieren, zoals Watakeli, Mansaliña Bobo, Palu di Huku (Jacquinia arborea) en Palu di Rhambèshi (Sideroxylon obovatum).

Roodhalsduif. Foto © John McKean

Op klein Bonaire zijn soortgelijke resultaten zoals op Klein Curaçao behaald. Op het eiland komen nu volgroeide bomen van de soorten Palu di Huku, Watakeli, Mansaliña Bobo, Lumbra Blanku (Erithalis fruticosa) en Uña di Gatu (Pithecellobium unguis-cati) in bloei voor, en ze dragen al fruit. Deze bomen verrijken de vegetatie en produceren voedsel voor bedreigde vogelsoorten tijdens het droge seizoen. In het verleden kwamen de Roodhalsduif (Patagioenas squamosa) en de Geelschouder Amazone papegaai (Amazona barbadensis) op het eiland voor, maar in de afgelopen decennia zijn ze van het eiland verdwenen. Sinds het herbebossingsproject in 2009 eindigde, zijn een paar Roodhalsduiven op het eiland aangetroffen, en hopelijk zal ook de Geelschouder Amazonepapegaai volgen.

Anolis linearis. Foto © My Florida Backyard

Planten vormen begin van herstel

Planten vormen de motor van een ecosysteem: zonder planten blijft de biodiversiteit meestal laag. Doordat de planten het goed doen op Klein Curaçao, verschijnen er weer inheemse vlindersoorten op het eiland. De kleine Grey Ministreak (Ministrymon azia) komt nu op de gehele westkust op het eiland voor. Ook de blauwe Hemiargus hanno en de bruine Bubastus Hairstreak (Strymon bubastus) komen op het eiland voor. Het Suikerduifje (Coereba flaveola), een inheemse vogelsoort, was ook geherïntroduceerd op het eiland (drie exemplaren), maar is sinds 2 jaar weer van het eiland verdwenen. Echter, de bedreigde Striped Anole (Anolis linearis), een insectenetende boomhagedis, waarvan meer dan 30 exemplaren op het eiland werden geherïntroduceerd, lijkt het goed te doen.

Begroeiing op Klein Bonaire. Foto © olsvik

Deze projecten laten zien dat als herbebossingsprojecten met de juiste keuze voor soorten, locaties, plantingstechnieken en timing worden aangepakt, het mogelijk is om een ecosysteem met beperkte middelen opnieuw op te bouwen. Natuurlijke verschijnselen zoals schaduw, bladafval en schuilplaatsen tegen de wind komen nu weer op Klein Curaçao voor. Die vormen zo ook weer een kans voor de meer kwetsbare plantensoorten om zich te ontwikkelen. De wortels van de ontwikkelende vegetatie helpen om de aarde op z'n plek te houden en voorkomen zo erosie van het eiland. Zo helpen ze om Klein Curaçao te beschermen met het oog op klimaatverandering en zeespiegelstijging. De herbebossingsprojecten laten de verwoestende kracht van de begrazing door wilde geiten zien, maar ze laten ook zien dat de inheemse flora en fauna snel kan terugkomen, als er maatregelen tegen overbegrazing worden genomen, zeker als deze een helpende hand wordt geboden. De resultaten van beide projecten zijn opmerkelijk, aangezien het op de eilanden om een extreem droog en bar klimaat heerst, voornamelijk op Klein Curaçao. Dit geeft hoop voor andere eilanden in de Zuid-Caribische regio met soortgelijke problemen en een soortgelijk klimaat.

Dit persbericht is uitgegeven door DCNA, een van de Nederlandse lidorganisaties van IUCN.

WWF Guianas bezorgd om aantasting biodiversiteit

Siksiyuru

De afdeling Guianas van het Wereld Natuurfonds, WWF Guianas maakt zich bezorgd om de aantasting van de bio-diversiteit in Suriname door activiteiten van allerlei aard die onder meer in de kleinschalige goudsector ontplooid worden. Dit blijkt uit het Living Guianas Report 2012: State of the Guianas, dat enkele weken geleden is uitgekomen. Ook wereldwijd bezien spreken milieu-organisaties hun bezorgdheid uit over de toenemende bedreigingen van de biodiversiteit, zoals het toenemend urbanisme, de vervuiling en de overmatige bezoekersdruk in sommige natuurgebieden. Gezien het feit dat 22 mei de Internationale Dag van de Biodiversiteit is, wordt vandaag de gelegenheid aangegrepen om zich te buigen over de grote diversiteit aan plant- en diersoorten wereldwijd.

[uit De West, 22-5-2013]

Theo Hiemcke - In Memoriam

Ik heb het regenwoud gedood waarin

verborgen krachten wonen, de aarde
ligt nu kaal en bloot, de grond spoelt
weg in modderstromen -

toen zijn de dieren weggegaan of van
de honger omgekomen - de vissen konden
er niet leven, de zee was door het slib
vervuild - ze zijn al spoedig weggebleven,

de ranke vogels in de lucht vlogen
hen achterna - ik zag ze in hun laatste
vlucht boven de einder zweven,

toen - zijn de wolken heengegaan en ook
de regens weggebleven...
het was het eind van mijn bestaan.

Goudmijn. Foto © Theo Hiemcke

Miljoenen voor natuurbehoud Cariben

Saba

Het Nederlandse kabinet stelt eenmalig 7,5 miljoen euro beschikbaar voor het behoud van de natuur op Saba, Sint Eustatius en Bonaire. Het geld wordt onder meer besteed aan het behoud van het koraal en toegankelijker maken van de natuurgebieden.

Dat schrijft staatssecretaris van Economische Zaken Sharon Dijksma (PvdA) vandaag aan de Tweede Kamer. De bewindsvrouw verwacht dat dit duikers en wandelaars aantrekt, wat goed is voor de economie.

Onderzeewereld Bonaire

Natuurbeleidsplan
De plannen voor het natuurbehoud staan in het natuurbeleidsplan Caribisch Nederland 2013 – 2017. Dijksma wil dat de natuur op de eilanden duurzaam gebruikt blijft worden, zodat eilandbewoners er ook in de toekomst van kunnen blijven profiteren. Saba, Sint Eustatius en Bonaire zijn biologisch zeer divers en herbergen honderden soorten, waarvan een deel is bedreigd. Ook is een verscheidenheid aan wereldwijd bedreigde ecosystemen te vinden op de eilanden, aldus het beleidsplan.

[© Novum]

Inheemsen en Marrons krijgen eigen goudader

Paramaribo – Inheemse en Marrongemeenschappen krijgen binnenkort eigen gebieden waar naar goud mag worden gemijnd. Volgens minister Ginmardo Kromosoeto van Ruimte Ordening Grond & Bosbeheer, gaat het om speciale afgebakende gebieden. Voorkomen moet worden onder andere dat de leefgebieden van deze gemeenschappen nog langer worden bedreigd.

Door de toename van het mijnen naar goud de afgelopen jaren, komt milieuvernietiging er steeds vaker voor. Een goed voorbeeld is het natuurpark Brownsberg, dat dicht bij een aantal Marrongemeenschappen staat. Het natuurpark is lelijk verminkt door goudwinning, illegale wel te verstaan. “We willen community gold mining concessies uitgeven”, zegt Kromosoeto tegenover de Ware Tijd. Als model gelden de generaties oude gemeenschappelijke houtkapvergunningen.

Volgens dit model mogen alle leden van de gemeenschap hout kappen in nabijgelegen bosgebieden. Het idee van gemeenschappelijke goudwinning wordt samen met het Wereld Natuurfonds, WWF, uitgewerkt. Ook de gemeenschappen zelf worden betrokken bij de uitvoering. De gemeenschappen rond Brownsberg zeggen geen moeite te hebben met de natuurbescherming. Wel moet de centrale overheid helpen zoeken naar alternatieven.

[van De Waterkant, maandag 25 maart 2013]

Nimos presenteert Milieu gerelateerde Verdragen

Het Nationaal Instituut voor Milieu en Ontwikkeling in Suriname (Nimos) heeft donderdag zijn jongste publicatie ‘Milieu gerelateerde Verdragen, Geratificeerd door Suriname’ gepresenteerd. De publicatie is samengesteld door de afdeling wetgeving van het Nimos die dit project heeft laten uitvoeren door een Rechten student van de Anton de Kom Universiteit van Suriname. Bij de presentatie van het boek is een exemplaar aangeboden aan Henna Uiterloo, directielid van het directoraat Milieu van het ministerie van Arbeid, Technologische ontwikkeling en Milieu (ATM).

In het boek zijn dertig milieugerelateerde verdragen opgenomen die Suriname heeft geratificeerd en dus partij van is. Bij elk verdrag is een overzicht gemaakt van waar het inhoudelijk om gaat, welk ministerie daarmee belast is, wie en waar de focalpoint is die uitvoering geeft aan de verplichtingen en de werkzaamheden van het verdrag zijn belicht. In het overzicht worden de rechten en plichten die aan een verdrag worden ontleend, genoemd. Ook de organen daarvan worden aangehaald en de updates zijn in de publicatie verwerkt. Het boekwerk heeft informatie over verdragen tot mei 2012.

Arapahu-eiland in de Corantijn.

Structuur brengen 
Gina Griffith van de afdeling wetgeving van het Nimos zegt dat dit boekwerk om de drie jaar zal worden bijgewerkt. Evenwel is dat afhankelijk van wat zich rond de verdragen afspeelt. “Dit is een eerste aanzet om structuur te brengen en een overzicht te hebben van milieu en milieu gerelateerde verdragen”, zegt Griffith. Het is de bedoeling dat in een vervolgonderzoek een overzicht wordt gegeven hoe Suriname met deze verdragen omgaat, zoals het nakomen van verplichtingen en andere rapportage rond de uitvoering en naleving van de verdragen. “Je kan ze hebben geratificeerd, maar wat doe je er mee”, merkt Griffith op. Ook verdragen die Suriname niet heeft geratificeerd, maar wel invloed hebben op het land als deel van de Caribische gemeenschap, staan er vermeld.

De in de publicatie opgenomen verdragen hebben niet allemaal direct te maken met de bescherming van het milieu, maar komen er wel artikelen voor die daarmee iets te maken hebben of in relatie mee staan. Er wordt ook een overzicht gegeven hoe de verdragen tot stand zijn gekomen en hoe die in de praktijk werken. De publicatie geeft ook uitleg over moeilijk te verklaren begrippen, die voor verwarring kunnen zorgen bij het publiek. De publicatie is bij het Nimos te verkrijgen voor SRD 110. Volgens Griffith is het geschikt voor studenten, wetenschappers, politici en andere personen die iets van doen hebben met het milieu.

[van Starnieuws, 18 januari 2013]

Laatste loodjes voor tram Aruba

Foto @ Kim Sambo

Op Aruba zijn ze druk in de weer met de laatste loodjes voor de tramspoor. De tram, ook wel streetcar genoemd, zal op zonne-energie rijden en staat gepland om eind van dit jaar operationeel te zijn. De Arubaanse premier Mike Eman zei tijdens de conferentie over green energy vorige week trots te zijn op het eiland en dat iedereen zijn steentje bijdraagt aan een duurzame toekomst voor Aruba.

Zuleika Coffie bestuurt de tram van Aruba

[uit Antilliaans Dagblad, 9 oktober 2012]

Batra Bakru

Vandaag is het Batra Bakru-project van Villa Zapakara in Suriname van start gegaan. Een project voor een schoner Suriname!

Op dit moment is het expeditieteam bestaande uit kunstenaar Roberto Tjon A Meeuw, Villa Zapakara medewerker Cher Spalburg en vrijwillig chauffeur Donovan van van de Vijver (eigenaar van Eco resort Palulu Camping) gestart met het plaatsen van 26 Batra Bakru's in Nickerie. Hierna gaan ze verder naar Coronie en Saramacca. In totaal worden er op 44 schoolpleinen in het westen van het land speciaal door de kunstenaar gemaakte objecten geplaatst om plastic flessen in te zamelen.

De kosten voor het vervaardigen, verspreiden en plaatsen van de Batra Bakru’s komen voor rekening van Staatsolie. Het bedrijf CIC levert de vaten die Tjon A Meeuw als basis gebruikt voor de kunstwerken.

Batra Bakru staat voor flessenmonster en zo ziet elk kunstobject er ook uit. Het gaat om een sprookjesachtig figuur in de vorm van een beschilderd plastic vat met een wijd opengesperde bek. Daar kunnen de lege petflessen in terecht. Daaronder wordt een groot net bevestigd om het afval te kunnen afvoeren.

Aan het project doen 44 basisscholen mee in Coronie, Nickerie en Saramacca. Stichting Suwama gaat alle flessen in Saramacca en Coronie ophalen en Dhr Ramdjan haalt ze bij alle scholen in Nickerie op.

Roberto Tjon A Meeuw

Schilder en beeldend kunstenaar Tjon A Meeuw maakt in zijn werk bij voorkeur gebruik van restmaterialen. Van tijd tot tijd doorkruist hij Paramaribo en omgeving om gebruikte spullen te verzamelen. Afgedankte voorwerpen als kozijnen, overtollig bouwmateriaal en zelfs telefoonpalen bieden hem nieuwe inspiratie. Tegelijkertijd beschouwt Tjon A Meeuw het hergebruik van materiaal in onze omgeving als essentieel principe in een maatschappij waarin consumptie steeds vanzelfsprekender wordt. De opdracht van Villa Zapakara om de Batra Bakru’s te maken stelt hem nu in staat die boodschap nog directer uit te dragen. Met het ‘Batra Bakru’ project kan Tjon A Meeuw zijn artistieke interpretatie van recycling overbrengen op kinderen: ‘Ik kan scholen en kinderen door middel van mijn werk iets aanbieden dat een duidelijke functie heeft en hopelijk van blijvende waarde is. Daarnaast komen kinderen op een andere manier in aanraking met kunst.’

Het project ligt in het verlengde van de visie van Villa Zapakara om kinderen op een speelse manier nieuwe dingen te leren en te laten ervaren. Zorgvuldig omgaan met het milieu hoort daar zeker bij. Daarnaast komt een deel van de opbrengst van de Batra Bakru’s ten goede aan het kindermuseum. Intussen trekt Villa Zapakara met Ster in de stad, de interactieve tentoonstelling over de Indiase miljoenenstad Mumbai, nog altijd nieuwe bezoekers. Sinds de opening eind juli vorig jaar staat de teller inmiddels op 10.000. Het doordeweekse rooster is tijdens schooluren voor de komende maanden volgeboekt met klassen, terwijl zich in het weekend steeds meer kinderen melden. Ster in de stad wordt behalve door de Nederlandse ambassade en het Tropenmuseum Junior in Amsterdam mede mogelijk gemaakt door onder meer Alcoa Foundation, KLM, Varossieau, Cirkel Group en Staatsolie.

Goudkoorts verwoest Brownsbergpark Suriname

Het Natuurpark Brownsberg in Suriname wordt ernstig bedreigd door illegale activiteiten van goudzoekers. Dat stelt het Wereld Natuur Fonds (WNF) in een rapport over het beschermde natuurpark.

Volgens het WNF is het park de verwoesting nabij. De organisatie maakte er in drie weken tijd foto's van ruim vijftig illegale goudmijnen.


Rechts: de zwartborstspecht in het natuurreservaat. Foto @ Candy Macmaniman

Voorzitter Dompig van het team Ordening Goudsector zei tegen Surinaamse media dat er 1500 tot 2000 illegale goudzoekers in het gebied actief zijn. De afgelopen jaren is dat aantal toegenomen, vanwege de hogere goudprijs.

Reactie
Het WNF heeft het rapport gepresenteerd aan een onderzoekscommissie van de Surinaamse overheid. De voorzitter van die commissie zegt dat hij de resultaten bestudeert en later met een reactie komt.

Het regenwoud van Natuurpark Brownsberg heeft sinds 1969 de status van natuurreservaat. Het park ligt ten noordwesten van het Brokopondostuwmeer.

[NOS.nl, 21 maart 2012]