Pakosie blijft vast

door Eric Mahabier

André Pakosie wordt omvangen met een panyi. Foto: dWT Archief  

Utrecht - André Pakosie blijft voorlopig in voorarrest. Dit heeft de rechtbank Utrecht, Nederland, maandag besloten. Pakosie staat terecht voor verkrachting van zijn dochter en kinderporno. Ook twee vrouwen van Pakosie staan in deze zaak terecht wegens medeplichtigheid. Zij zijn echter niet in hechtenis genomen.

Pakosie zit nu al ruim een jaar in voorarrest. Hij was kabitein van de Aukanisi in Nederland. Verder heeft Pakosie zowel van de Nederlandse als de Surinaamse staat een onderscheiding ontvangen.

[uit de Ware Tijd, 10/03/2014]

Hoge onderscheiding voor zanger Alfons Wielingen

door Eric Mahabier

Den Haag - President Desi Bouterse heeft de zanger Alfons Wielingen benoemd tot Grootmeester in de Ere Orde van de Gele Ster. Op een benefiet gospelconcert zondag in Amsterdam, Nederland, kreeg Wielingen de daartoe bijbehorende versierselen opgespeld door de consul-generaal van Suriname Roy Lieuw A Sie.

Vaag: Consul-generaal Roy Lieuw A Sie (links) en
 Alfons Wielingen. Foto: Collectie consulaat Suriname 

De zanger is gedecoreerd in verband met het gouden jubileum van zijn zangcarrière, legde Liew A Sie uit. "Wie hem kent, weet het. Alfons Wielingen is van grote betekenis voor de oprechte promotie van en beeldvorming over Suriname."

Volgens de consul-generaal heeft Wielingen in alle landen waar hij heeft gewoond en gewerkt, steeds "zeer bewust" Suriname, de Surinaamse taal en muziek op "loffelijke wijze" neergezet. De Surinaamse cultuur wordt door Wielingen met heel veel kennis, overtuiging, liefde en trots uitgedragen. Volgens Lieuw A Sie heeft de zanger ook aangestuurd tot het realiseren van projecten die duurzame ontwikkeling in Suriname mogelijk moesten maken.

Wielingen vierde in november zijn vijftigjarig jubileum met een groot gospelconcert.

[uit de Ware Tijd, 02/12/2013]

Scherp: Alfons Wielingen in Cuba

Who is Alfons Wielingen?

Alfons Wielingen werd geboren te Paramaribo.

Alfons zong reeds als jonge jongen in Suriname. Met name met het St. Rosakoor. Alfons zong in het latijns, alhoewel hij de taal niet verstond, ging het zingen hem toch goed af.

Tijdens zijn tienerjaren ging hij met "de zangmode" mee, zijn idolen waren Jackie Wilson en Sam Cooke, dus de meeste liedjes die hij in die tijd zong, waren van deze artiesten. Het waren prettige muzikale jaren voor Alfons. In die tijd zongen ook onder andere Oscar Harris, Ruud Seedorf, Max Nijman en Theo Bijlhout.

Alfons, 2de van rechts, bij een optreden in het Rotterdamse
 Theater Zuidplein met links van hem Farida Merville en
 Louis Windzak en rechts Jules Sloote

Op twintig jarige leeftijd kwam Alfons naar Nederland, met het idee Engels te gaan studeren. Maar van studeren kwam niet veel terecht. Hij kreeg een aanbieding van de Surinaamse groep 'The Ebony' om als voorzanger op te treden. Dat heeft Alfons een jaar lang gedaan. Daarna werd hij benaderd door 'The Needles', toen nam zijn carrière een heel andere wending, want hij werd prof en reisde met de Needles heel Europa af. Ook kwamen ze in Italië terecht waar Alfons na verloop van tijd bleef wonen.

Terug gekeerd in Nederland sloot Alfons zich aan bij 'The Stanvaste Singers', een Surinaams koor. In 1986 verliet Alfons het koor en begon met 17 andere koorleden 'The Resurrection Singers'. Met dit koor heeft hij vele optredens gedaan en tegenwoordig zijn zij een veel gevraagd begeleidingskoor voor grootheden als Solomon Burke.  

Anno 2005 is hij 2 solo Cd's en 2 Resurrection Cd's en vele optredens verder. "Het is goed gegaan met mijn carrière, maar het maximale is lang nog niet bereikt", aldus Alfons.

Verder zit Alfons in het comité voor aanbeveling van 'Het nationaal comité staatkundige onafhankelijkheid Suriname'. En participeert hij bij vele zaken op Surinaams gebied.

[van www.surinamstars.com, 2005] 

Erasmusspeld voor Swamie Ramsaran

door Eric Mahabier

Swamie Ramsaran

Den Haag - De Rotterdammer Swamie Ramsaran heeft woensdag in Nederland uit handen van Richard Moti, wethouder Financiën, de Erasmusspeld uitgereikt gekregen. De sociaal culturele Stichting Satya Dharma heeft de voordracht daartoe gedaan. De Erasmusspeld is een gemeentelijke onderscheiding van Rotterdam.

Ramsaran, van Surinaamse afkomst, heeft zich ruim veertig jaar belangeloos als bruggenbouwer tussen de verschillende culturen opgesteld. Hij zet zich vooral in voor een betere samenleving in  de buurten Feijenoord en Rotterdam Hoogvliet. In 2010 heeft Ramsaran het klaargespeeld om een lustrumboekje uit te laten geven in verband met tien jaar ouderenproject Lalla Rookh en vijftien jaar Werkgroep Surinamers Feijenoord. In 2010, 2011, 2012en 2013 nam hij het initiatief voor een lentefestival in het Afrikaanderpark. Ook wist hij de buurtbewoners te betrekken tijdens de festiviteiten in verband met Phagwa.

Ramsaran doet namens de Partij van de Arbeid (PvdA) ook mee aan de gemeenteraadsverkiezingen van maart 2014. Hij staat op de zesde plek op de kandidatenlijst in Feijenoord.

Ramsaran is in 2012 ook benoemd tot lid van de Orde van Oranje Nassau.

[uit de Ware Tijd, 22/11/2013]

Akte van erkenning Suriname definitief kwijt

door Eric Mahabier

Den Haag - Suriname gaat het moeten doen met een gewaarmerkte kopie van de ‘Akte van erkenning van de Republiek Suriname’. Minister Soewarto Moestadja van Binnenlandse Zaken gaat na ruim twee jaar onderzoek nu er definitief van uit dat de originele akte bij de grote brand in 1996 verloren is opgegaan. Toen zijn De Nationale Assemblee (DNA) en van het voormalig ministerie van Algemene Zaken afgebrand.

In de akte erkend toenmalige koningin Juliana Suriname als een onafhankelijke en soevereine staat. Deze akte werd op dinsdag 25 november 1975 in Den Haag bekrachtigd met de handtekeningen van Juliana, premier Den Uyl en drie Nederlandse ministers en voorzien van het grootzegel van het Koninkrijk der Nederlanden. Er waren slechts twee exemplaren van deze akte. Een voor Nederland en een voor Suriname. Nederland heeft in 2009 een gewaarmerkte kopie aan Suriname afgestaan.

Moestadja heeft ook onderzoek laten doen of de akte in de kluis van de Centrale Bank van Suriname (CBvS) ligt. Deze zou de meest geschikte plaats zijn om een akte van zo'n historische waarde te bewaren. Het document is vooralsnog niet gevonden. Ook bij het Nationaal Archief Suriname is de akte niet gevonden.

[uit de Ware Tijd, 23/11/2013]

ChristenUnie wil excuus voor slavernij

Kaart van de kolonie Suriname, C.A. van Sijpesteijn, 1853. Foto @ Buku

door Eric Mahabier

Paramaribo - De Nederlandse politieke partij ChristenUnie (CU) vindt het gepast dat met 150 jaar afschaffing slavernij de Nederlandse regering haar excuses aanbiedt. Fractievoorzitter Arie Slob vindt het belangrijk dat de Nederlandse overheid hardop uitspreekt dat wat tijdens de slavernij gebeurd is, niet acceptabel is.

Woorden als "diepe spijt" en "excuus", zijn volgens hem op zijn plaats. Slob vindt ook dat nazaten van de slaven de ruimte moeten krijgen om hun verhaal te doen en in gesprek te gaan zodat een hele zwarte bladzijde niet weggeduwd kan worden. Maar dat er volop erkend wordt dat Nederland daarvoor de verantwoordelijkheid draagt.

De ChristenUnie heeft gistermiddag in de Tweede Kamer een rondetafelgesprek gehouden om het einde aan de slavernij in de voormalige koloniën Suriname en de Nederlandse Antillen te herdenken. De ChristenUnie ging over tot deze bijeenkomst nadat de partij geen meerderheid in de Tweede Kamer vond voor een parlementaire vergadering hierover.

De ChristenUnie Tweede Kamerfractie heeft het Presidium van de Tweede Kamer het verzoek gedaan om op de eerste vergaderdag na de officiële herdenking, dinsdag 2 juli na afloop van het Vragenuur, een moment stil te staan bij deze geschiedenis. Slob: "Het slavernijverleden heeft diepe sporen achtergelaten, voor sommigen zijn deze nog dagelijks voelbaar. We dragen een verantwoordelijkheid om met elkaar stil te staan bij de vraag hoe we in onze tijd met dit verleden moeten en kunnen omgaan."

Een breed scala aan maatschappelijke organisaties en Tweede Kamerleden namen deel aan het rondetafelgesprek. Sprekers tijdens het rondetafelgesprek gisteren waren onder meer Anouchka van Miltenburg (voorzitter van de Tweede Kamer), Joan Ferrier (voorzitter Stichting Herdenking Slavernijverleden 2013) , Frank Dragtenstein (historicus slavernijverleden) en Barryl Biekman (voorzitter Landelijk Platform Slavernijverleden).

[uit de Ware Tijd, 28/06/2013]

Pronk poetst Nederland schoon van onafhankelijkheidsverwijt

door Eric Mahabier

Den Haag - Van opdringen van de onafhankelijkheid aan Suriname was geenszins sprake. Suriname is niet uit het Koninkrijk der Nederlanden geschopt. Als Suriname zou aangeven de onafhankelijkheid niet te willen, zou Nederland zich ook daartegen niet verzetten.

Jan Pronk, voormalig minister van Ontwikkelingssamenwerking. Foto: Eric Mahabier

Dit zei oud-minister Jan Pronk gisteren op de miniconferentie 'De toekomst van Hindostanen in Nederland'. Pronk die bij de onafhankelijkheid van Suriname in 1975 deel uitmaakte van de Nederlandse regering, zegt tot de dag van vandaag mensen te horen zeggen dat Nederland Suriname uit het Koninkrijk heeft gezet en de onafhankelijkheid zou hebben opgedrongen. "Geen sprake van", hield Pronk de conferentie voor die door de Stichting Diaspora Leerstoel Lalla Rookh was georganiseerd.
Volgens Pronk volgde het toenmalig kabinet Den Uyl de internationale ontwikkelingen omtrent dekolonisatie. Verder waren er voor de verkiezingen afspraken gemaakt tussen premier Arron en Den Uyl. Beiden waren overeengekomen dat, indien ze aan de macht zouden komen, er richting onafhankelijkheid van Suriname gewerkt zou worden. Beiden kwamen aan de macht en de afspraak werd nagekomen. Bovendien was het de Nederlandse regering ernst om de dekolonisatie in Suriname vredig te doen verlopen, anders dan in Indonesië het geval was. "Wij wilden geenszins koste wat kost van Suriname af". De kosten die Nederland voor Suriname maakte waren gering. Suriname was geen "last" voor het moederland en bovendien had Nederland ook veel verdiend aan Suriname voerde Pronk aan. Ook voelde Nederland zich verantwoordelijk voor onder andere de misstanden met betrekking tot onder andere de slavernij en was een andere houding omtrent de onafhankelijkheid ongewenst.

Leiders
Pronk, die minister van Ontwikkelingssamenwerking was, zei dat de politieke spanningen tussen oppositie en coalitie hoog opgelopen waren. De oppositie onder leiding van Jagernath Lachmon van de VHP was tegen de wijze van onafhankelijkheid. Nederland vreesde voor een etnische uitbarsting. "Gelukkig dat alle politieke leiders in Suriname hun gezond verstand hebben gebruikt en op generlei wijze de zaak uit de hand hebben laten lopen", aldus Pronk. Nederland voerde intensieve gesprekken met zowel de oppositie als de coalitie. Geen van beide wilden de zaak laten escaleren.
De voormalige minister van Ontwikkelingssamenwerking stond ook stil bij de vraag of emigratie uit Suriname de reden voor Nederland was om van Suriname af te willen. Hoewel Nederlandse politici hun bezorgdheid hadden geuit over de migratie van Surinamers naar Nederland, zei Pronk dat het kabinet Den Uyl daar anders over dacht en migratie toestond. Bovendien was het kabinet bang voor eventueel verzet vanuit de Hindostaanse gemeenschap die tegen de onafhankelijkheid was. Ook vreesde men verzet vanuit Surinamers die zich reeds in Nederland hadden gevestigd.

Pronk stond ook stil bij de vraag die steeds weer bovendrijven, namelijk waarom Nederland niet van de Staten van Suriname geëist heeft het besluit voor de onafhankelijkheid met twee derde meerderheid aan te nemen. Volgens Pronk was de regering-Arron legitiem en volstond Nederland met een besluit van de meerderheid. Bovendien verkeerde volgens hem Nederland niet in de positie om met voorwaarden te komen rond de onafhankelijkheid.

[uit de Ware Tijd, 01/06/2013]

Penard manuscript toegankelijk voor groter publiek

door Eric Mahabier

Leiden - Het manuscript van de gebroeders Penard wordt toegankelijk gemaakt voor een groter publiek. De Vereniging Inheemse Dorpshoofden in Suriname (VIDS) heeft daarvoor dinsdag een memorie of understanding getekend met het Rijksmuseum Volkenkunde en de Leiden Universiteit.

 

Voorzitter Lesley Artist (tweede van rechts) van de Vereniging Inheemse Dorpshoofden in Suriname bij de ondertekening van het memorandum of understanding met vertegenwoordigers van het Rijksmusem Volkenkunde en namens de Universiteit Leiden geheel rechts dr Peter Meel, hoofd van de Leidse Maya-stam. Foto: Eric Mahabier  

Een delegatie van VIDS onder leiding van voorzitter Lesley Artist, bracht de afgelopen dagen een bezoek aan beide instituten. De delegatie, bestaande uit inheemse dorpshoofden en sjamanen, heeft het beroemde Penard manuscript bestudeerd. Het Rijksmuseum Volkenkunde en de Leiden Universiteit heeft verder toegezegd VIDS bij te staan in het opzetten van een Inheems Cultureel Erfgoed Centrum in Suriname.

Ontvangst van de inheemsendelegatie op Schiphol

Het manuscript van de gebroeders Penard werd in 2001 door het Rijksmuseum Volkenkunde ontdekt. Het bevat informatie van onschatbare waarde over de mysterieuze geesteswereld van de inheemsen. De ruim honderd jaar oude manuscripten staan vol geheime informatie over de geesteswereld van Inheemsen en is geschreven in inheemse taal.

Bij de ondertekening waren Surinaams-Nederlandse inheemsen aanwezig. Ook Mega Combinatie fractieleider Ricardo Panka en de districtscommissarissen Roline Samsoedien en Armand Jurel, woonden het officiële moment bij. De Surinaamse delegatie keert woensdag terug.

[uit de Ware Tijd, 21/05/2013]

Restant Verdragsmiddelen geslonken naar 700.000 euro

door Eric Mahabier

Paramaribo - Per 31 december 2012 was er nog 700.000 euro over uit de Verdragsmiddelen. Dat blijkt uit het evaluatierapport 2012 van het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken.

In april vorig jaar berichtte Buza-minister Frank Timmermans de Tweede Kamer nog dat er twintig miljoen euro aan resterende Verdragsmiddelen zou zijn.

Bij zijn onafhankelijkheid in 1975 kreeg Suriname van Nederland ruim 1,6 miljard euro (3,5 miljard Nederlandse gulden) aan Verdragsmiddelen als schenking. Uit het evaluatierapport blijkt dat Suriname sinds 1975 ruim 1 miljard euro aan schenkingen heeft gekregen. Met de aanname van de Amnestiewet in april vorig jaar schortte Nederland de besteding van de resterende Verdragsmiddelen op en zou er volgens Timmermans nog twintig miljoen zijn, die reeds gealloceerd zou zijn.

De recente rapportage geeft echter niet aan of er toch geld richting Suriname is gegaan en ook is het resterende bedrag van zeven ton euro niet gespecificeerd. Wel wordt in het jaarverslag het volgende opgemerkt: "Gezien de bijzondere situatie rond het stopzetten van de verdragsmiddelen, wordt per geval besloten of een sanctiemaatregel kan worden toegepast of tot tijdelijke ontheffing van de sanctie kan worden overgegaan."

Effecten

Maarten Schalkwijk, hoogleraar Sociale Veranderingen en Ontwikkeling aan de Anton de Kom Universiteit, pleit voor een grondige evaluatie van de besteding en de effecten van de Verdragsmiddelen op Suriname. Die evaluatie moet van Surinaamse zijde komen. En moet onder andere worden aangegeven of Suriname met de ruim 1 miljard euro, al dan niet verder zou moeten zijn met haar ontwikkeling.

Schalkwijk maakt wel een ruwe balans van de effecten van de besteding Verdragsmiddelen. Hij praat over een "gemengd resultaat". Immers moet er per project beoordeeld worden. Er zijn projecten die hun doel en nut duidelijk hebben bewezen, zoals de bouw van vele scholen. Het West Surinameproject dat vele miljoenen heeft gekost is een duidelijke misser.

Schalkwijk vindt het niet vreemd dat er slechts 700.000 euro over is uit de Verdragsmiddelen. Bij het aangaan van de Verdrags-middelen werd van Surinaamse zijde uitgegaan dat de 1,6 miljard euro in tien jaar tijd (ultimo 1985) besteed zou zijn. Nederland had echter een tijdspad van vijftien jaar. Maar in 1982 vond de opschorting plaats van de ontwikkelingshulp. Hierdoor is de besteding verder verschoven. Volgens Schalkwijk is in allerlei rapporten duidelijk vastgesteld waaraan het geld allemaal besteed is en dat er niet zomaar geld is gegeven. "Het is altijd naar projecten en zaken gegaan die verantwoord zijn. Anders was het allang gestopt."

Ex-minister Ronald Assem van Planning en Ontwikkelingssamenwerking (1993-1996) zei eerder tegen de krant dat Nederland de ontwikkelingshulp ondermijnd en flink gefrustreerd heeft, waardoor de ontwikkelingsdoelen niet gehaald zijn. "Suriname had met het geld inderdaad veel verder moeten zijn, maar het is steeds Nederland geweest die zaken heeft getraineerd", zei Assen.

[uit de Ware Tijd, 13/05/2013]

“Ich kenne Suriname”: Suriname bekend bij Duitse studenten

door Eric Mahabier

Berlijn - Vele Duitse studenten Toerisme hebben donderdag de stand van Suriname op de Internationale Toerisme Beurs (ITB) in Berlijn bezocht. Suriname is geen onbekend land voor ze. Bij hun studie komen ze het land tegen.

Er wordt algemene informatie over het land gegeven bij de studie, zoals dat Suriname een kolonie van Nederland was en dat er ook Duitse invloeden in het land zijn.

"Ich kenne Suriname" (Ik ken Suriname), zegt Nadine, hoewel ze nog nooit naar het land is geweest. Ze was graag op stage naar Suriname geweest. Maar dan zit ze met een probleem, namelijk er wordt geen Duits in Suriname gesproken en haar Engels is niet zo vloeiend. Dus laat ze toch haar stageplannen schieten en zal toch in eigen land stage lopen. Maar ze wil Suriname leren kennen en hoopt volgend jaar naartoe te kunnen vliegen. De natuur en de watervallen in Suriname, die ze op internet heeft gezien, trekken haar aan. Nadine hoopt dat er tussen Duitsland en Suriname studenten uitwisselingsprogramma's komen, zodat ze in elkaars landen stage kunnen lopen.

Net als in vele andere landen is ook in Duitsland Surinaamse rum te vinden. De Stichting Toerisme Suriname (STS) heeft ter promotie van het land naast folders, tassen, foto- en videomateriaal ook de Surinaamse Borgoe rum. Bezoekers kunnen er een shot Borgoe proeven. Vooral studenten maken daar gretig gebruik van. Sterk en smaakvol, beschrijven ze de Surinaamse Borgoe vergeleken met de rumsoorten uit andere landen.

[uit de Ware Tijd, 09/03/2013]

Vandaag 220ste sterfdag Boni

Held die niet vergeten mag worden

door Eric Mahabier

Den Haag - Boni was een held en mag niet vergeten worden. In tegenstelling tot vele andere ondergedoken slaven heeft Boni zich niet laten omkopen door de koloniale machthebbers, maar hij bleef vechten voor de vrijheid van marrons. Dit is een heel bijzondere prestatie, zegt schrijver Nizaar Makdoembaks. Vandaag is het 220 jaar geleden dat Boni stierf. Makdoembaks doet een onderzoek naar deze vrijheidsstrijder. Hij is in de archieven van het Nationaal Archief in Den Haag gedoken.

De schrijver, die eerder andere boeken heeft geschreven, zegt dat uit de archiefstukken blijkt dat Boni niet doodgeschoten is. Hij is doodgeslagen in zijn hangmat. Vandaag zouden Surinamers en Nederlanders moeten herdenken dat 220 jaar geleden de leider van de marrons, de weglopers, sneuvelde in de strijd tegen troepen van de prins van Oranje, de stad Amsterdam [de Sociëteit van Suriname (SS)] en anderen, zegt de onderzoeker.

Uitroeiing

De marrons werden volgens Makdoembaks als Untermenschen beschouwd en mochten in opdracht van de prins van Oranje en de SS door eenieder worden uitgeroeid, met als beloning een premie van vijftig Hollandse guldens. Boni was lange tijd hun leider en werd door het koloniale gouvernement en de Nederlandse troepen zeer gevreesd. Dit soort bloedige acties, de doodstraffen die veelvuldig werden uitgevoerd (vaak zonder rechtspraak overigens), de zware arbeid bij het omvormen van oerwouden van hardhout tot ruim 400 vlakke plantages, de ondervoeding en de ziekten verklaren in belangrijke mate waarom van de bijna 600.000 tussen 1660 en 1860 geïmporteerde Afrikanen in Suriname, er in 1863 nog amper 50.000 in leven waren, zegt Makdoembaks verder.

Boni doodgeslagen

Opperhoofd Boni is het ondanks zijn verwoede strijd niet gelukt het tij te keren voor zijn lotgenoten. Op 19 februari 1793 werd Boni in zijn hangmat doodgeslagen, waarna zijn hoofd en hand werden afgehakt. De invasie van het leger van Oranje en de daaropvolgende oorlog in de binnenlanden duurden ruim dertig jaar en ging ten koste van vele mensenlevens. Het zou nog tot 1863 duren voordat de slavernij in Suriname afgeschaft kon worden, blijkt verder uit de archiefstukken zegt Makdoembaks. Hij vindt dat Suriname bewust gemaakt moet worden van haar eigen geschiedenis en van de heldendaden als die van Boni. Hij hoopt met zijn boek, dat later dit jaar uitkomt, een bijdrage daartoe te kunnen leveren.

[uit de Ware Tijd, 19/02/2013]

Rabin Baldewsingh deelt herinneringen in cd-vorm

Rabin Baldewsingh

door Eric Mahabier

Den Haag - Yad ke swagat (verwelkoming van de herinneringen) is de titel van de tweede gedichten cd die de Haagse wethouder Rabin Baldewsingh zondag in Den Haag heeft gepresenteerd. Familie en vrienden van Baldewsingh waren bij de presentatie aanwezig. De gedichten zijn geschreven in het Sarnami en gaan over de liefde, eenzaamheid en ervaringen van vroeger in Suriname. ‘Yad ke swagat’ is de titel van één van de gedichten in zijn tweede bundel. Baldewsingh vindt dat het verleden belangrijk is voor de toekomst en dat de herinneringen uit het verleden ook gedeeld moeten worden. Drie van zijn gedichten gaan over zijn herinneringen in Suriname. Baldewsingh vertrok in 1975 naar Nederland en ging twaalf jaar later voor familiebezoek naar Suriname. Hij haalt herinnering op over hoe hij toen ontvangen is door zijn familie.

De gedichten zijn in het Sarnami en in een later stadium komt Baldewsingh met een Nederlandstalige bundel uit. Baldewsingh schrijft al tientallen jaren literair. Naast zijn gedichtenbundels heeft hij ook een roman en een novelle op zijn naam staan. Hij is blij dat ondanks zijn drukke leven als politicus en wethouder hij tijd heeft gekregen om met een cd uit te komen.

[uit de Ware Tijd, 28/01/2013]

Bundeling Surinaamse media in Nederland gewenst

Vlnr Peggy Brader, Florence Rustveld, Jimmy Sewnath, Roshnie Phoelsingh, Guilly Koster en Henry Strijk Foto: Eric Mahabier

  

door Eric Mahabier

Amsterdam - Het niveau van de Surinaamse media in Nederland moet omhoog. Een bundeling van de Surinaamse media zou daar verandering in kunnen brengen. Want nu is er geen eenheid; Surinamers bekampen elkaar op de radio.

Dat waren de belangrijkste punten die zondag aan de orde kwamen tijdens een mediaconferentie in Amsterdam. Hier werden de problemen van de Surinaamse media in Nederland geïnventariseerd.

De conferentie werd georganiseerd door het Surinaams Inspraak Orgaan (SIO). Volgens Roy Ashruf van het SIO wil het orgaan met deze conferentie de samenwerking tussen de Surinaamse media bevorderen. Journalist Henry Strijk vindt dat er zelfs opnieuw initiatieven ondernomen moeten worden om tot een omroep voor Surinaamse media in Nederland te komen. Ondanks de vele initiatieven is dat nog steeds niet van de grond gekomen.

De opmerkingen kwamen niet alleen vanuit de zaal, maar ook van de vier inleiders: programmamakers Jimmy Sewnath, Florence Rustveld en Guilly Koster en de journalisten Roshnie Phoelsingh en Peggy Brader. De discussie was af en toe behoorlijk fel.

[uit de Ware Tijd, 25/11/2012]

Raul Neijhorst krijgt foto-onderscheiding

door Eric Mahabier

Den Haag - Raul Neijhorst, enthousiast en gedreven lid van de Delftse Fotoclub FC59 en de Surinaamse Fotografen Vereniging (Sufov), heeft als jongste ooit ter wereld en in een recordtijd van twee jaar, de onderscheiding van EFIAP (Excellene FIAP) gehaald. Dat is een erkenning voor gepassioneerd fotograferen, eentje die in de (vrije-tijds) fotografiewereld aardig hoog staat aangeschreven.



Rechts: Foto van Raul Neijhorst.



Dit resultaat heeft de Surinaamse fotograaf bereikt met het maken van portretten van mensen zonder enorme opsmuk, maar wel geënsceneerd in een fashion-achtige, soms in scene gezette, setting. De tijd en energie die hij erin steekt, is voor buitenstaanders vaak ongekend. Naast zijn dagelijkse bezigheden als fotograaf in de thuisstudio, is Raul actief deelnemer aan wedstrijden wereldwijd. Deze motivatie is hem vooral ingegeven door de Delftse fotoclub FC59. Een club die hem gestimuleerd heeft om letterlijk buiten de grenzen te kijken.

Raul Neijhorst aan het werk met model Imani Halfhide

Het behalen van deze EFIAP-titel is enkel mogelijk door het frequent insturen van beeldmateriaal (vrijwel allemaal gemaakt in de Delftse en Surinaamse thuisstudio) naar diverse wedstrijden wereldwijd. Fiap, erkend door Unesco, is een internationale organisatie (Fédération Internationale de L’Art Photographique), waarbij meer dan tachtig landen zijn aangesloten. Suriname behoort ook tot die groep landen. Fiap organiseert internationale salons, waarbij onderscheidingen worden verstrekt. Deze onderscheidingen zijn in fotografische kringen zeer gewild. Het geeft immers een zekere erkenning voor jouw vorm van fotografie. “Bij de salons (de zogenaamde fotografiewedstrijden) kan je werk geaccepteerd worden, afgewezen worden of je kan een medaille behalen. Acceptatie wil dus zeggen dat jouw werk op een bepaald niveau kwaliteit heeft”, zegt Neijhorst. Aan deze salons doen duizenden fotografen van over de hele wereld mee. “Het is dus geen geringe prestatie als je werk een acceptatie of zelfs een medaille toegewezen krijgt. Voor het behalen van de EFIAP bijvoorbeeld moet je minimaal 150 acceptaties met 50 verschillende werken bij 30 verschillende salons in 15 verschillende landen halen”. Acceptaties, eervolle vermeldingen, bronzen, zilveren en gouden medailles werden door Neijhorst onder andere gehaald in India, Vietnam, Finland, Nederland, Servie, Hong Kong, en Argentinië.

[uit de Ware Tijd, 20/02/2012]