Journalist Van Maele: 'Uitlatingen Cheung rare actie'

door Shanavon Gefferie

Noreen Cheung. Foto © dWT Archief  

Paramaribo - “Ik vind het een beetje een rare actie van haar.” Zo reageert freelance journalist Pieter Van Maele op uitlatingen van NDP-parlementariër Noreen Cheung over het interview dat hij van haar afnam voor maandblad Parbode. Cheung uitte haar misnoegen maandag in de DNA tijdens de begrotingsbehandeling. Ze maakte Van Maele uit voor 'riooljournalist'.

Het verbaast hem dat Cheung stelde niet blij te zijn met de wijze waarop het artikel is geschreven, maar inhoudelijk niet kon aangeven wat er fout aan was. "We kunnen ook niks rectificeren. Alles is geschreven zoals zij het heeft gezegd. Ik denk dat ze zich daarom zo heeft uitgelaten", zegt Van Maele. "Als er echt leugens in het artikel zaten, had ze meteen een rechtszaak gespannen."

Van Maele zou dat laatste overigens goed vinden. "Dan kunnen we aangeven dat niks in het artikel verkeerd is geschreven." Hij hoopt dat ze doorgaat, zodat Parbode haar bewijzen kan tonen. "Ik denk dat haar collega's kwaad op haar zijn en zij zo een zondebok probeert te zoeken", aldus Van Maele.

Op 1 april liet Cheung op haar Facebook-pagina weten dat ze zeer ontstemd was over het artikel. "Het verdraaien van mijn woorden, onjuiste weergave en het met opzet in een ander context plaatsen is een criminele daad van een zekere journalist van Parbode! Mensen volgen jullie mij strak komende dagen, want dit laat ik niet zo!" aldus een passage op haar Facebook-pagina.

Parbode heeft woensdag via de media een 'open brief' aan Cheung gericht. Zij wordt verzocht "publiekelijk de gedane ernstige beschuldigingen terug te nemen" en zich "in de toekomst te onthouden van het uiten van valse lasterpraatjes jegens Parbode en haar redactiemedewerkers". De originele audio van het complete interview is op de redactie van Parbode ter beschikking van alle media en andere belangstellenden.

Cheung wenst niet te reageren hierop, omdat zij alles via de procureur-generaal wil laten lopen.

 [uit de Ware Tijd, 07/05/2014]

Noreen Cheung eist rectificatie van Parbode

NDP-parlementariër Noreen Cheung eist een rectificatie van het maandblad Parbode. Tijdens haar bijdrage in het parlement eerder deze week zei Cheung naar de rechter te zullen stappen.

Armand Snijders, hoofdredacteur bij Parbode, zegt dat de redactie niet in de fout is gegaan. In een editie van Parbode is een interview van Cheung afgenomen over de Amnestiewet. Cheung vindt dat haar woorden zijn verdraaid.

In een brief aan Cheung zegt Snijders naar aanleiding van de uitlatingen in De Nationale Assemblee tijdens de vergadering van afgelopen maandag, het volgende:

“Allereerst: ik heb mij verbaasd dat u de begrotingsbehandeling gebruikt als podium om uw persoonlijk grieven naar Parbode en een Parbode-journalist toe te uiten. Uw ernstige en beledigende beschuldigingen, naar mijn mening een parlementariër onwaardig, zijn volledig misplaatst en ongefundeerd en hebben vooral naar de bewuste journalist toe veel weg van smaad. Terecht heeft Assembleevoorzitter mevrouw Simons u ten aanzien van enkele uitspraken publiekelijk op de vingers getikt.

Reeds direct na het verschijnen van het bewuste interview in de aprileditie van Parbode, heeft u via uw Facebook pagina ook al in niet mis te verstane bewoordingen blijk gegeven niet meer te staan achter datgene wat u heeft gezegd en dat de journalist van Parbode uw woorden zou hebben verdraaid.

Zoals ik u afgelopen vrijdag tijdens ons telefoongesprek heb gezegd, ben ik het, na het opnieuw beluisteren van de geluidsopname van het door u afgestane interview, op geen enkel punt met u eens. Dus ik ben niet van plan een rectificatie in Parbode op te nemen, zoals u heeft geëist. Eenvoudigweg omdat er niets te rectificeren valt: alle citaten van u in Parbode zijn door u letterlijk gedaan en staan ook op band.

Dat u achteraf spijt heeft van wat u heeft gezegd, en dat wellicht in uw naaste omgeving er mensen zijn die daar niet zo gelukkig mee waren, is niet onze verantwoordelijkheid. Om vervolgens een lastercampagne tegen Parbode te beginnen, is op z’n zachtst gezegd ongepast. In al die weken dat u op Parbode en de bewuste journalist uw gifpijlen heeft afgeschoten, heeft u uw beschuldigingen op geen enkele wijze onderbouwd, laat staan een voorbeeld of voorbeelden aangedragen van welke uitspraken we zouden hebben verdraaid.

Ik verzoek u publiekelijk de gedane ernstige beschuldigingen terug te nemen en u in de toekomst te onthouden van het uiten van valse lasterpraatjes jegens Parbode en haar redactiemedewerkers. Ik dring er verder bij u op aan om toch vooral en liefst zo snel mogelijk de procureur-generaal te vragen een ‘diepgaand onderzoek’ in te stellen naar Parbode en de medewerkers, zoals u dat maandag zelf stelde. Wij zien de uitkomst daarvan met alle vertrouwen tegemoet.

De originele audio van het complete interview is vanaf heden op de redactie van Parbode ter beschikking van alle media en andere belangstellenden, zodat zij zelf een mening kunnen vormen of uw beschuldigingen hout snijden of niet.

Tot slot: Parbode is een Surinaams maandblad met een redactie in Paramaribo die vrijwel volledig bestaat uit Surinaamse journalisten of journalisten die al jaren hier wonen en Suriname als hun thuisland beschouwen. Dat is u ook bekend; daarom begrijp ik niet dat u De Nationale Assemblee valselijk voorhield dat het om een buitenlands blad zou gaan”.

[van GFC Nieuws, 7 mei 2014]

Suriname sterkste regionale daler persvrijheidslijst

De burelen van het dagblad De West.
Foto @ Michiel van Kempen

De gerenommeerde internationale persvrijheidswaakhond Freedom House heeft in zijn gisteren uitgebrachte rapport, waarin een internationale persvrijheidslijst is verwerkt, expliciet aangetoond dat Suriname dit jaar de sterkste daler in de Amerika’s is. Ons land behaalde vorig jaar nog een score van 24 punten, maar is in het Freedom of the Press 2014 verslag nu scherp gedaald naar 28 punten. Vooralsnog behoudt Suriname nog de status ‘Free’, staat ons land mondiaal bezien van de 197 naties op een gedeelde 53e plaats en in de regio van de 35 landen op plek 15.

[uit De West, 02-05-2014]

Marcel van Engelen winnaar M.J. Brusseprijs 2014 met Het kasteel van Elmina

Marcel van Engelen
Foto © Bert Reinders

Marcel van Engelen heeft de M.J. Brusseprijs 2014, de prijs voor het beste journalistieke boek, gewonnen. Dit heeft de jury zojuist bekend gemaakt. Van Engelen ontvangt de M.J. Brusseprijs 2014 voor Het kasteel van Elmina. In het Spoor van de Nederlandse slavenhandel in Afrika (De Bezige Bij).

Volgens het juryrapport gaat de M.J. Brusseprijs naar een boek: ‘...waarin engagement, nauwkeurigheid, moed en relativeringsvermogen samenkomen. Naar een boek dat gaat over de concrete pijnlijke geschiedenis van de slavenhandel die het heden kleurt maar die niet op het conto van één historische partij kan worden geschreven. Naar een boek dat de mentaliteitsgeschiedenis rondom slavernij vanuit verschillende perspectieven onthult en verheldert.’

Het boek werd gekozen uit 145 inzendingen. De overige genomineerden waren:

Kees Kooman – Eerlijk over later (Bertram + de Leeuw)

Ariejan Korteweg – Surplace (De Geus)

Fokke Obbema – China en Europa (AtlasContact)

Eva Vriend – Het nieuwe land (Balans)

Een eervolle vermelding is er voor Surplace van Ariejan Korteweg: ‘Surplace is volgens de jury als correspondentenboek een modelboek, een zowel compositorisch als analytisch ijzersterke beschouwing waarmee de auteur zijn eigen correspondentschap met terugwerkende kracht van een nieuwe dimensie voorziet.’

De prijs is vernoemd naar journalist M.J. Brusse (1873-1941) die tientallen jaren dagelijks reportages en feuilletons schreef voor onder andere De Telegraaf en de Nieuwe Rotterdamsche Courant. Veel van zijn stukken werden in boekvorm gebundeld.

De M.J. Brusseprijs is een initiatief van het Fonds Bijzondere Journalistieke Projecten. Aan de prijs is een geldbedrag van € 10.000 verbonden. De jury bestond dit jaar uit Hubert Smeets (voorzitter), Carla Joosten en Beatrijs Ritsema.

Lira Correspondentenprijs

Vandaag is ook de Lira Correspondentenprijs uitgereikt. Winnaar Koert Lindijer, correspondent in Oost-Afrika voor onder meer NRC Handelsblad en NOS Radio 1, ontving een oorkonde en geldbedrag van € 5.000. Op 21 maart werd al bekendgemaakt dat Lindijer de prijs voor de beste freelance buitenlandcorrespondent had gewonnen.

De jury van de Lira Correspondentenprijs 2014 – Birgit Donker (voorzitter), Wio Joustra en Djoeke Veeninga – had eerder uit 34 inzendingen de volgende zes correspondenten genomineerd:

Koert Lindijer. Foto © NRC

Remco Andersen, standplaats Beiroet (de Volkskrant / Elsevier / De Morgen)

Caroline de Gruyter, standplaats Brussel/Wenen (NRC Handelsblad)

Koert Lindijer, standplaats Oost-Afrika (NRC Handelsblad)

Guus Valk, standplaats Washington (NRC Handelsblad / NRC Next)

Fred de Vries, standplaats Zuid-Afrika (Vrij Nederland / De Groene Amsterdammer / Elsevier / de Volkskrant )

Marjolein van de Water, standplaats Rio de Janeiro (de Volkskrant / De Morgen)

De prijs is een initiatief van Stichting Lira  en het Fonds Bijzondere Jounalistieke Projecten en wordt dit jaar voor de tweede keer uitgereikt. De prijs is vorig jaar uitgereikt aan Bram Vermeulen, standplaats Turkije. Lira en het Fonds BJP willen met deze prijs aandacht vragen voor het belang van goede berichtgeving over het buitenland.

Nieuwsuur verkondigt wartaal over Suriname

Politiek analist Jan Gajentaan

door Jan Gajentaan

Het Nederlandse actualiteitenprogramma Nieuwsuur heeft veel verbazing gewekt met een tweedelige reportage over Suriname, die gepresenteerd werd door Eelco Bosch van Rosenthal. De reportage werd aangekondigd op de website van Nieuwsuur onder de titel “Suriname heeft weer zelfvertrouwen”.

Door Nieuwsuur wordt gesuggereerd dat Suriname zich de afgelopen jaren “uit de crisis heeft gevochten” en dankzij Bouterse “weer zelfvertrouwen heeft”. Dankzij het beleid van Bouterse zouden de investeerders “staan te trappelen”, aldus Nieuwsuur.

Na enkele minuten lang deze baarlijke nonsens aangehoord te hebben, kon ik het niet meer aanzien en heb mijn TV-toestel uitgeschakeld. Ik kan dus niet over de reportage als geheel oordelen. Als de redactie van Nieuwsuur de moeite had genomen om even op de website van de Centrale Bank van Suriname te kijken, hadden ze kunnen lezen dat Suriname al meer dan 10 jaar stabiele economische groeicijfers heeft van tussen de 4 en de 5%. In de periode 2007/2008 was het zelfs nog iets hoger, ik meen tussen de 5 en de 6%.

Deze mooie economische groeicijfers zijn te danken aan het stabiele monetaire en financiële beleid dat vanaf het jaar 2000 is ingezet door het tandem Telting (Governor CBvS) en Hildenberg (minFin). Tot op zekere hoogte is dit beleid voortgezet door de huidige regering met Hoefdraad als Governor CBvS. Het huidige financiële en monetaire beleid vertoont echter heel veel scheuren en gaten. Dit is ook de reden dat de huidige coalitie al drie ministers van Financiën heeft versleten.

Presidentieel paleis Paramaribo. Foto © H.J. Kleuters

De huidige regering zal vermoedelijk goede intenties hebben – daar ga ik altijd maar vanuit – maar is niet in staat geweest de uitgaven van de overheid onder controle te brengen. Integendeel, deze zijn in de periode 2010 – 2014 ongeveer verdubbeld. Normaliter leidt een dergelijke groei van de overheidsuitgaven tot een hoog inflatiecijfer.

Het feit dat de inflatie nog onder controle is kunnen we beschouwen als een prestatie van Hoefdraad, maar de grote vraag is, wat voor kunstgrepen hij daarvoor heeft moeten toepassen. Zo vindt er allerlei gegoochel plaats met de monetaire reserve van het land. En de overheid stelt het betalen van haar rekeningen steeds verder uit, waardoor voorkomen wordt dat er teveel geld ineens in het systeem wordt gebracht ( dus blijft de inflatie onder controle).

Juist vanwege dit minder stabiele beeld van de overheidsfinanciën, in combinatie met dalende grondstoffenprijzen, zien we nu dat veel grote investeerders aan het treuzelen zijn geslagen. Dezelfde investeerders stonden in 2009/2010 nog te trappelen om naar Suriname te komen.

Natuurlijk is het zo, dat delen van de Surinaamse maatschappij profiteren van het huidige beleid. De regering heeft duizenden ambtenaren aangenomen en de salarissen van bepaalde categorieën overheidsdienaren fors verhoogd door de implementatie van Fiso 2. Ook wordt er fors geïnvesteerd in bepaalde sociale projecten, zoals de Naschoolse Opvang. De vraag is echter, in hoeverre dit een houdbare zaak is, gezien het hoog oplopende overheidstekort.

Wat de crisis ons heeft geleerd, is dat een zeepbel door te hoge overheidsbestedingen levensgevaarlijk is voor een land. We hebben de ontsporing gezien van Griekenland. We zien het nu gebeuren in Venezuela. Als Suriname niet heel snel komt met een geloofwaardig herstelprogramma, zal het land waarschijnlijk ook in de gevarenzone raken. Een ieder die een beetje bij de tijd is kan dat zien, maar de redactie van Nieuwsuur zit kennelijk te slapen.

[van GFC Nieuws, 7 april 2014]

De Morgen excuseert zich voor Obama-cartoon

door Zico Saerens

De Vlaamse krant De Morgen excuseert zich voor een cartoon over Obama die het afgelopen weekend in de satirische rubriek The Daily Herald afgebeeld stond. De collage, waarop Obama vergeleken wordt met een aap, lokte internationaal heel wat reacties uit. "De denkfout die gemaakt werd, is de overtuiging dat racisme algemeen niet meer aanvaard wordt", klinkt het.

Het afgelopen weekend pakte de krant De Morgen uit met een Obama-special naar aanleiding van de komst van de Amerikaanse president naar België deze week. Ook de wekelijkse satirische bijdrage The Daily Herald was volledig gewijd aan de president. Een cartoon die daarin afgebeeld stond, lokte internationaal heel wat reacties uit. Op de cartoon zie je hoe de Russische president Vladimir Poetin een foto ingestuurd zou hebben waarin hij het Amerikaanse presidentiële paar een apengezicht geeft.

Op pagina 2 van de krant excuseert De Morgen zich vandaag voor die naar eigen zeggen smakeloze grap over de Amerikaanse president. "Wanneer je het fragment ontdoet van zijn context van een satirische pagina in een voorts doorwrochte themabijlage, dan komt inderdaad in plaats van een aangebrande grap een beeld van onversneden racisme naar voor. Dat risico is vooraf onvoldoende ingeschat", klinkt het.

"De denkfout die ook ditmaal gemaakt werd, is de overtuiging dat racisme algemeen niet meer aanvaard wordt en dat er dus veilig mee gelachen kan worden", gaat het verder. Volgens de krant is te licht vergeten dat, met name in de Verenigde Staten, de gelijkstelling tussen zwarten en apen nog geregeld opduikt.

De krant biedt dan ook haar verontschuldigingen aan aan al wie zich beledigd voelt door de betreffende passage. "Wij pleiten in dit geval schuldig aan slechte smaak", zeggen ze. "Wij blijven ons aan de kant scharen van al wie tegen elke vorm van racisme strijdt. Aarzel niet ons erop te wijzen als we een keer uit de bocht gaan."

[van De Redactie.be, ma 24/03/2014]

Thea Valk overleden

Thea Valk, presentatrice van het STVS-televisieprogramma Monday Live, is vanochtend vroeg in haar slaap overleden, aan een hartstilstand.

Valk werkte voor de Nederlandse omroep Veronica, tot het moment dat deze commercieel ging en de buitenlandse correspondenten de bons gaf. In 1998 zette Thea Valk daarop het advertentie- en promotiebureau Falcons Advertising op; ze hield zich ook bezig met de wijnhandel.

Valk was een echte levensgenieter en had een passie voor kunst: ze maakte deel uit van het bestuur van de stichting Nationale Kunstbeurs (NK). Ook haalde ze de finale van Suripop in 2008 met de compositie Sori mi na Pasi.

Thea Valk werd 51 en laat een 12-jarige dochter achter.

De Nieuwe Awaries: Satirische nieuwsblog over Suriname

door Christio Wijnhard

DNA staat tegenwoordig niet meer alleen voor De Nationale Assemblee of de bouwstenen van de mens. Want sinds 28 februari is er een derde DNA bij in Suriname en die is te vinden op het web. De Nieuwe Awaries, afgekort DNA, is een satirische nieuwssite die in korte tijd al aardig wat volgelingen heeft via social media. De teller van het aantal bezoekers van de site staat op 58.000. “En dat in een paar weken tijd!” Grote vraag hierbij: wie zijn de mensen achter De Nieuwe Awaries?

‘Wat is waarheid?’
“Onze identiteit houden we voorlopig geheim. Maar we zijn een groep studenten van Surinaamse komaf, verspreid over Suriname, Nederland, Curaçao en Amerika. We hebben allemaal een voorliefde voor kunst, literatuur en dat soort zaken. En we leven praktisch op Google waardoor we veel nieuwsfeiten als eerste hebben.” Of de nieuwsberichten op de site helemaal waar zijn, een kern van waarheid bevatten of uit de duim gezogen zijn, laten de Awaries in het midden. “Wat is waarheid? Is wat CNN zegt de waarheid? De Ware Tijd? Dagblad Suriname? Of de BBC? We laten dat graag aan de lezers over, die bepalen wat de waarheid is.”

Fernansdes bollenwagen

Fernandesbol houdt bronnen zoet
Het team komt, volgens eigen zeggen, aan nieuws door een uitgebreid netwerk van strategische partners bij de overheidskantoren, mediahuizen en het bedrijfsleven. “We doen daarnaast ook research om de zuiverheid van onze informatie te controleren. Daarnaast heeft één van ons een oom met een Fernandesbollenwagen. Daar kunnen onze informanten terecht voor een ‘discountbol’, dat houdt ze wel zoet!”, aldus één van de Awaries.

Trainen van de lachspieren
Het is dus aan de lezer zelf om te beslissen of wat deze leest waar is. Artikelen op de site hebben diverse onderwerpen waarbij de lezer kan aanvoelen dat er wel iets van waarheid in zit maar wat dat is, valt moeilijk te herkennen omdat de artikelen zijn verpakt in een flinke dosis humor, sarcasme en satire. Het werk in ieder geval goed op de lachspieren. “Als onze artikelen ervoor zorgen dat mensen lekker kunnen kletsen tijdens het ontbijt of de lunch, dan zijn we blij!”

High speed internet

High speed mobile internet?
Of men in Suriname klaar is voor een satirische nieuwssite , dat weten de Awaries niet. “Daar houden we geen rekening mee, of men klaar is voor iets of niet. En voor alles is een eerste keer. Als je mensen vraagt of ze klaar zijn voor high speed mobile internet, zal iedereen ‘ja’ zeggen. Maar waar is dan dat high speed internet? Die mensen die ervoor kunnen zorgen dat het van de grond kan komen, denken dat we er blijkbaar niet klaar voor zijn. Dus wij laten ons niet leiden door die vraag.”

[van Dagblad Suriname, 18-03-2014]

Minister Wiels uit Curaçao zwaar over de schreef

door Jorn Jonker en Edwin Timmer

Den Haag - De gevolmachtigde minister Marvelyne Wiels van Curaçao is zwaar over de schreef gegaan met haar agressieve gedrag richting de Nederlandse journalist Dick Drayer. Haar bewakers zouden hem ook nog eens geslagen hebben en in ieder geval gehinderd hebben bij zijn werk.

Dat stelt SP-Kamerlid Van Raak die woedend is over wat er is gebeurd in de dr. Nelly Winkel-school in Willemstad. Hij vindt dat Curaçao een tik op de vingers moet krijgen voor het gedrag van één van haar ministers, die nota bene namens het land Curaçao zitting heeft in de Rijksministerraad in Den Haag.
„Dit hoort niet thuis in een democratie”, zegt Van Raak. De socialist wil dat minister Plasterk (Binnenlands Zaken) actie onderneemt. Ook premier Rutte, die voorzitter is van de Rijksministerraad, zou op zijn strepen moeten staan.

Marvelyne Wiels

Confrontatie
Journalist Drayer heeft aangifte gedaan tegen de bewakers van Wiels, de zus van de vermoorde politicus Helmin. „Het was allemaal voorop gezet”, zegt Drayer desgevraagd, die in de school was voor enkele lokale media. „Ik werd de hele tijd door de bewakers gevolgd. Uiteindelijk lokte mevrouw Wiels een confrontatie uit.”
Midden in een klaslokaal liep Wiels op Drayer af en deed, voor het oog van kinderen en ouders, alsof ze Drayer een klap zou verkopen. „Op het laatste moment trok ze haar hand terug en haalde ze die door haar kapsel.” Toen Drayer zei dat hij dit een ’klotesituatie’ vond, doken de bewakers bovenop de journalist en sloegen ze Drayer waar ze hem raken konden.

Wraak

Dick Drayer

Wiels zou volgens Drayer haar gram willen halen omdat hij eerder onthulde dat mevrouw Wiels haar cv heeft opgeleukt om haar ministersbaantje te krijgen. Drayer: „Ze was uit op wraak. Zo iemand is een ministerschap onwaardig. Ik heb later mijn verontschuldigingen aangeboden aan de school en de kinderen, ook al kon ik er weinig aan doen.”
Minister Wiels ontkent dat Drayer geslagen is door haar bewakers. „Het kan wel zijn dat hij op zoek is naar een pak slaag, maar dat krijgt hij niet van mij”, laat ze via een woordvoerder weten. Volgens Wiels heeft Drayer tegen haar gezegd: ’ik maak je af, trut’, waarna haar bewakers hem ’terzijde hebben gezet’. Drayer ontkent die bewoordingen.
Op de vraag of haar bewakers politiebeambten zijn, zoals zij beweerden tegen de journalist, kwam gisteren geen antwoord van Wiels. „Ik daagde ze uit me te arresteren, maar dat gebeurde natuurlijk niet”, aldus Drayer.

[Ontleend aan De Telegraaf, 4 maart 2014]

Van Raak

Voor de kamervragen van Van Raak (SP), klik hier.

Brieven aan huis

door Mineke de Vries

Elke week deelt ze haar gedachten met de lezers van de Amigoe op pagina 2 van de Ñapa. Dagelijkse dingen waarover ze zich als Antilliaanse in Nederland verbaast, bespreekt Monique Casimiri in haar wekelijkse column. Ñapa maakte er een boekje van, waarin de columns van het eerste jaar zijn gebundeld. Afgelopen week werd Thuis gelanceerd.

Monique Casimiri. Foto © Mineke de Vries

Een heel grote vierkante tafel, een bibliotheek aan boeken, een intensief gebruikte laptop en een schaaltje chocolaatjes ernaast: zo schrijft Monique Casimiri voor de Ñapa haar gedachten en verwondering van zich af. “Eigenlijk ben ik constant bezig met om me heen kijken en zoeken naar onderwerpen, dat kan in de supermarkt zijn of op de zwemles van mijn zoon. Het kan zomaar een zin zijn die iemand zegt of een inval naar aanleiding van iets wat ik zie gebeuren. Ik ben altijd weer heel blij als ik een idee heb.” Naast haar bed ligt een opschrijfboekje om alle ideeën die ‘s avonds of ‘s nachts in haar hoofd opborrelen op te schrijven. Alle concepten slaat ze op de computer op en gaat ze er eenmaal voor zitten, produceert ze in twee avonden zes columns. Uit haar hele houding straalt activiteit en haar gedachten lijken niet te stoppen. “Alleen onder de douche”, zegt ze lachend en ietwat beschaamd, “dan glijdt alles van me af, dan leidt niets me af en ontstaan de beste ideeën.”

 

Schijndel, molen Catharina.
Foto © Quistnix, Wkkipedia

Luchtig vermaak

De Antilliaanse Casimiri kan zo op het eerste gezicht zomaar doorgaan voor een ‘echte Brabantse’. In haar gezellige huis in het Brabantse Schijndel praat ze honderduit aan de eettafel. Maar kijk je beter naar het huis en naar haarzelf zie je de Antilliaanse trekken. Beeldjes en schilderijtjes van Curaçao staan tussen andere spullen, ze omgeven haar, wat dat gevoel van thuis geeft. Maar ook als ze nietsvermoedend een kerst-cdtje opzet, kunnen zomaar de tranen komen vanwege heimwee naar Curaçao. Maar dan gaat resoluut de cd uit en gaat ze over tot de orde van de dag: actief in haar huis, baan, creativiteit, schrijven. Dat schrijven deed ze al van kinds af aan: Monique: “Ik deed niets liever dan schriften volschrijven met verhaaltjes en vond het later heerlijk om opstellen te maken voor Nederlands.”

Haar columns voor de Ñapa hebben als enig doel te vermaken. “Ik heb geen boodschap of moraal, wil het vooral luchtig houden. Ik gebruik wel graag humor en ben dol op taalkundige grapjes. En meestal sluit de cirkel zich: iets waarmee ik begin daar eindig ik ook mee.” Eén boodschap echter zit er wel in de verhalen verweven: heb zorg voor het eiland, houd het schoon en wees er zuinig op.

Boete te hard zingen

De inspiratie komt uit de alledaagse dingen. “Zo schreef ik over mijn idiote gewoonte om al vanaf september onder twee dekbedden te slapen met dikke sokken aan, zo koud heb ik het dan al. Een zo simpel onderwerp levert weer een grappige column op.” Altijd is er de Antilliaanse link, de verbindende factor in alle columns: “Ik kijk als Antilliaan met Nederlandse ogen naar de maatschappij in Nederland. Ik kan me verbazen hoe die in elkaar zit. Het betuttelende dat je tegenwoordig toestemming moet vragen om te barbecueën, je gelooft het toch niet? En wat te denken van het feit je een boete krijgt als je je parkeerkaartje dat nog geldig is aan een ander doorgeeft? Die aardige dingen worden gewoon bestraft. Maar ook te hard zingen op straat kan je een bekeuring opleveren. Kortom, stof te over om het Nederlandse systeem van me af te schrijven.” Overigens verschijnen de columns ook op haar blog en op Facebook. Reacties van mensen leveren Monique tevens input op. “Ik word zo ook van buitenaf gestimuleerd en vraag mensen wel eens of ik hun statements mag gebruiken.”

Flyboarden in de Sint Jorisbaai, Curaçao. Foto © reishonger.nl

Medewerker kerstverlichting

Maar ook als ze op Curaçao is, gaat het schrijven door. Dan is ze de Antilliaanse Nederlander die zich verbaast over hoe het er op Curaçao aan toe gaat. “Een rare gewoonte is dat ik daar toch de vacatures bijhoud en zo zag ik deze een keer langskomen: medewerker kerstverlichting gezocht. Het Hilton zocht voor twee weken iemand die de verlichting in de bomen kon aanbrengen. Dat kun je je in Nederland niet voorstellen. Ja, en dan heb ik weer een onderwerp. Of als ik bij de Sint Jorisbaai al die rotzooi zie en tot overmaat van ramp na een wandeling mijn autoruit ingeslagen vind,  is dat zo’n karakteristiek waar je eigenlijk niet aanwilt. Maar die wel weer voor een column zorgt.” Ook de zwerfhonden op Curaçao inspireren haar tot schrijven en de loslopende geiten. “Ik vind dat hilarisch en schets graag zo’n beeld.” Oftewel, ze heeft op Curaçao net zoveel inspiratie als in Nederland. Sterker nog, ook een vakantie in Oostenrijk levert situaties op die ze graag met haar lezers deelt. “En een gelijkenis met thuis, met mijn eiland, overkwam me in Italië, zeker het schrijven waard.”

Drie jaar gebundeld

Inmiddels verschijnen haar columns drie jaar in de Amigoe. “Ik was gewoon eens begonnen en had heel wat columns liggen. Toen ik een keer op Curaçao was ben ik zomaar bij de Amigoe binnengelopen. Ze vonden het wel leuk en zouden er zes tijdens een proefperiode plaatsen, dat was januari 2010. Na afloop van die periode vroeg ik enigszins onzeker of ik nog meer moest aanleveren, maar het bleek inmiddels al vanzelfsprekend dat het doorging.” Het idee de columns te bundelen kwam in eerste instantie van Monique zelf, maar de Amigoe nam het over, vanwege de positieve ontvangst van de columns. Monique: “Ik vond dat natuurlijk vreselijk leuk, zij verzorgden opmaak en omslag en ook de promotie via advertenties en verspreiding via de boekhandels.” Linda van Eekeres, Amigoe: “Omdat veel mensen die hier wonen misschien wel niet met één been, maar toch wel met een teentje in ‘Hulanda’ staan, onder andere vanwege familiebanden, zijn de columns voor velen een feest de herkenning. Het lezen ervan voelt alsof je een bericht krijgt van een warme vriendin, ook als je haar niet eens kent.”

Monique vindt het verder erg leuk dat het bij Copymiri, het bedrijf van haar vader, is gedrukt is. De foto op de voorkant is van haarzelf, gemaakt bij de mijnwerkzaamheden bij de Tafelberg. “Ik sta er zo lekker gek op, dat vind ik het grappige eraan.”

Thuis is inmiddels het derde boek van Casimiri, die het als een cadeautje ervaart je naam op een boek te zien staan. Eerder verschenen twee kinderboeken van haar, Vuurwerk en Joris, met steun van het Prins Bernard Cultuurfonds uitgegeven door Fundashon Editorial Sembra Buki, een stichting die haar moeder had opgericht om het lezen onder jongeren te bevorderen. Het zijn omdraaiboeken, de ene kant is in het Nederlands, de andere in het Papiaments. De stichting deed toentertijd een oproep verhalen in te sturen, waarvan vier werden uitgekozen om te worden uitgegeven. Moniques man maakte er de tekeningen bij.

Twee werelden

Monique Casimiri staat letterlijk en figuurlijk tussen twee werelden in, met haar columns brengt ze ze bij elkaar. “In Nederland merk ik dat ik Antilliaans ben, op Curaçao dat ik ook Nederlander ben.” Haar gemixte familie is een afspiegeling van die twee werelden. Mijn vader, geboren in Indonesië kwam met de boot in 1946 via Nederland naar Curaçao. Zijn acht broers en zussen verdeelden zich over Nederland en Curaçao. Mijn familie heeft letterlijk twee kleuren, ik heb neefjes en nichtjes in alle tinten bruin, maar ook blonde. Dat maakt het zo vanzelfsprekend dat je losjes met het thema blank en zwart omgaat. Maar ik waag het niet erover te schrijven, omdat ik weet dat ik op gevoelige tenen kan gaan staan.” Monique werd uit een Nederlandse moeder en Curaçaose vader geboren op Bonaire in1969 tijdens een hevige novemberstorm. “De nonnen hadden mijn vader naar huis gestuurd, maar toen het toch snel bleek te gaan en de huisarts langs zijn huis reed om hem te halen hoorde hij de claxon niet vanwege de airco en was niet bij de geboorte. Maar de non zei  mijn moeder: ik ben sterk genoeg, knijp maar in mijn hand.”

 

Radulphuscollege. Foto © Jeremiah Nijman

Op haar vierde vertrok het gezin naar de Achterhoek, Nederland en pas op haar twaalfde ging ze terug op vakantie waar haar ouders, naar later bleek, banen en huisvesting zochten. “Twee jaar later vetrokken we, de beste keus die mijn ouders ooit gemaakt hebben.” Vader werd leraar op het Radulphus College, moeder op het Maria Immaculata Lyceum, waar Monique en haar zus ook heengingen. “Ik kwam in een klas met veel Nederlandse kinderen en baal nog dat ik het Papiaments zodoende nooit vloeiend heb hoeven leren spreken.” Omdat ze de verloskunde-opleiding wilde doen, koos ze een vakkenpakket dat haar duur kwam te staan: tot twee keer zakte ze voor haar VWO-examen. Ze deed de secretaresse-opleiding Schoevers, werkte in een supermarkt en begon op haar 21^e in Nederland op de Pabo, waarmee haar loopbaan een vlucht nam.

Niemand heeft niets

Haar laatste stageplaats in het speciaal onderwijs werd tevens haar uiteindelijke baan. Momenteel studeert ze voor haar Master Special Education Needs en doet er een managementopleiding bij. Misschien wel een inhaalslag, zegt ze zelf. “Wat me aanspreekt in dit type onderwijs is juist dat bijzondere kind, het feit dat elk kind er mag zijn, niemand valt op omdat niemand niets heeft, niemand voelt zich een uitzondering. We hebben alles, ADHD, PSS NOS, ODD, Gilles de la Tourette, algehele leerstoornissen, laag IQ, autisme, etcetera. Ik leer hier om anders naar de wereld te kijken, naar kinderen en daardoor ook naar mezelf. Je wordt je bewuster van je eigen handelen en minder oordelend. Je snapt, ook vanuit een theoretisch kader, beter waarom dingen zijn zoals ze zijn.”

Schijndel versus Willibrord

Haar baan is belangrijk voor haar, haar gezin, het schrijven, maar ook Curaçao en haar ouders die daar wonen. Waar ben ik thuis? blijft de vraag als je zoals Monique uit twee werelden stamt.

De roots van de Casimiri’s liggen in Willibrordus. Haar opa, als militair naar Indonesië  uitgezonden, werkte bij het KNIL en als timmerman in de werkplaats van de gevangenis. Terug op Curaçao namen ze hun intrek in landhuis Habaai, wat ze met drie gezinnen mochten huren van de nonnen als ze het onderhielden. Haar ouders trokken naar Band’Ariba, waar Monique opgroeide. En nu dan Schijndel: “We verhuisden hierheen omdat de kinderen van mijn man er woonden, dat was toen mijn enige binding.” Laconiek zegt ze erachteraan: “Maar er was een Hema en je leert vanzelf weer mensen kennen, dus die binding komt vanzelf. Ik ben inmiddels klassenmoeder en ken zoveel mensen dat ik er een hele ochtend over doe om naar markt te gaan!”

Is ze in Nederland, merkt ze dat ze Antilliaans is, op Curaçao dat ze ook Nederlander is. In elk geval geven de columns Monique een gelegenheid zich te uiten, of het nu gaat om de eindeloze weerpraat in Nederland, het asociale rijgedrag, de zwemvierdaagse, een dagje dierentuin, de groots aangekondigde brassband in Schijndel, die uiteindelijk een statisch bandje bleek te zijn of de traditie iemand een walsje cadeau te doen, wat de familie haar vader gaf toen hij zeventig werd. Alles behalve politiek komt terecht in Moniques columns, daarvan probeert zij zich verre van te houden om onafhankelijk te blijven.

Monique Casimiri. Foto © Mineke de Vries

Ze vliegt met haar gedachten maar ook fysiek tussen haar twee werelden op en neer. “We maken er altijd maar een grapje van, mijn man en ik: ik ben thuis op Curaçao en op vakantie in Nederland en hij net andersom, die is in Nederland thuis. Maar ik ben nu wel lang op vakantie en ook erg druk tijdens mijn vakantie”, zegt ze lachend, “dat is thuis wel anders.”

Foto's Castro gemanipuleerd

Een van de bewerkte foto's van Fidel Castro. Estudios Revolucion

Het Amerikaanse persbureau AP heeft enkele recente foto's van Fidel Castro uit het archief gehaald omdat ze digitaal bewerkt zouden zijn. Volgens een woordvoerder is een gehoorapparaat van de Cubaanse oud-leider weggepoetst. De foto's werden genomen tijdens een bezoek van de Ecuadoraanse president Correa aan Havana op 29 januari. De foto's waren genomen door de zoon van Castro en verspreid door een Cubaans persbureau.

Twijfels

AP zegt dat de foto's werden overgenomen van de Cubaanse fotograaf omdat er geen onafhankelijke journalisten waren toegelaten bij het bezoek. Castro (87) verschijnt nog maar zelden in het openbaar vanwege zijn broze gezondheid. Als dat gebeurt, houdt de Cubaanse overheid streng de regie over wat er gemeld wordt. Toen de afbeeldingen later extra werden gecontroleerd, ontstonden er twijfels. Nadat AP de originele foto's had opgevraagd bij de zoon van Castro, bleek dat een dun draadje dat naar het oor van Fidel Castro leidde was weggewerkt. De fotograaf zegt dat hij niets wist van de manipulatie. De Cubaanse overheid heeft nog niet gereageerd.

Extra controle

Persbureau AP noemt de manipulatie een journalistieke doodzonde. "Onze foto's moeten de werkelijkheid weergeven en er mag niks worden verwijderd of toegevoegd zijn." AP gaat nu alle foto's die zijn vrijgegeven door Cuba extra controleren. Het gaat om zo'n 150 afbeeldingen.

[van NOS.nl, 11 februari 2014]

Badal ontvangt Caribische prijs voor video over water

Soender Badal (links) met zijn prijs. Naast hem Riad
 Nurmohamed en Richenell Small.

Soerinder Badal, belast met de voorlichting van Multi Purpose Corantijn Project in Nickerie, heeft een prijs gekregen voor een video over water. Hij had meegedaan aan de Caribische Media Award van de Global Water Partnership. Badal maakte een documentaire over het belang van water en de samenwerking tussen verschillende betrokkenen in Nickerie. 

De hoofdprijs ging naar Milton Coy, een journalist en manager van GTC Radio in Grenada met meer dan dertig jaar ervaring in de media. Ook Desmond Brown uit Jamaica die freelancer is voor onder andere Inter Press Service is in de prijzen gevallen.

Badal kreeg vrijdag de prijs overhandigd van vice chairman van Global Water Partnership Caribbean Riad Nurmohamed. Hij is ook docent aan de Anton de Kom Universiteit van Suriname. Badal ontving in bijzijn van zijn directeur Richenel Small zijn prijs. Hij kreeg US$ 500, een trofee en een certificaat voor zijn productie. De Global Water Partnership Carribbean heeft als hoofddoel het ondersteunen van duurzaam gebruik en beheer van watervoorraden en het stimuleren van integraal waterbeheer. Journalisten in het Caribisch gebied worden aangemoedigd om de aandacht te vestigen op water en onderwerpen die hiermee te maken hebben.

[van Starnieuws, 8 februari 2014]

FLA-symposium over de opkomst van digitale journalistieke kanalen.

Kranten en bladen worden meer en meer in hun bestaan bedreigd. Tegelijkertijd werd in 2013 het ene na het andere digitale publicatiekanaal gelanceerd. Wat betekent deze ontwikkeling voor freelance journalisten? Wat kunnen ze in 2014 verwachten van deze kanalen en hoe wordt bijvoorbeeld het auteursrecht gehandhaafd? Wat willen uitgevers, welke content heeft overlevingskans en welk type journalist weet zich in de toekomst staande te houden? Tijdens het symposium Valt er iets te kiezen? geven uitgevers, journalisten en mediadeskundigen hun visie op deze ontwikkeling. Het programma wordt afgesloten met een debat.

Datum: 10 februari 2014
Tijd: 14.00 – 17.30 uur (aanvang borrel)
Locatie: Debatcentrum De Balie, Kleine-Gartmanplantsoen 10, Amsterdam
De Balie is te bereiken met tram 1, 2, 5, 7 en 10 (halte Leidseplein).
Toegang: gratis; aanmelden verplicht via formulier

Programma

14.00 zaal open
14.30 opening door Wijbrand Schaap, voorzitter FreeLancers Associatie (FLA).
14.40 lezing Paul Disco docent aan de Hogeschool van Amsterdam. Als directeur van De Groene Amsterdammer trok hij het blad begin deze eeuw uit het dal. Onlangs publiceerde hij een artikel over de verdienmogelijkheden met losse artikelverkoop op De Nieuwe Reporter.
15.00 lezing Piet Bakker lector aan de Faculteit Journalistiek en Communicatie van de Hogeschool Utrecht en bekend van zijn berichten over bereik- en lezersstatistieken van kranten en tijdschriften.
15:25 presentaties digitale kanalen: Blendle door Marten Blankesteijn, eLinea door Michel Suijkerbuijk, Myjour door Jan Verheul en The Post Online door Jan Jaap Heij.

    pauze 

16.15 forumdebat met Paul Disco, Hanneke Verschuur (Lira), Wijbrand Schaap (FLA), Miloe van Beek (freelance journalist) en Rick van Dijk (Stimuleringsfonds voor de Pers). Debatleider: Piet Bakker.
17.30 borrel 

Meer informatie: fla@vsenv.nl; 020  6240803

Aanmelden klik hier 

RSF blij met vorderingen onderzoek moord Haïtiaanse journalist

door Ivan Cairo

 Paramaribo - De organisatie Journalisten Zonder Grenzen (RSF) zegt zeer ingenomen te zijn met de justitiële aanklacht tegen negen verdachten in het onderzoek naar de moord op de Haitiaanse journalist en directeur-eigenaar van Radio Haiti Inter, Jean Dominique. Hij kwam in april 2000 samen met de bewaker van zijn radiostation om het leven bij een moordaanslag.

De in 2000 vermoorde directeur-eigenaar van Radio Haïti
 Inter en journalist, Jean Dominique. Foto: rapadoo.com

Vrijdag deponeerde een onderzoeksrechter zijn strafdossier bij het gerechtshof op Haiti. In het dossier komt naar voren dat voormalig president Jean-Bertrand Aristide opdracht had gegeven tot de moord op Dominique. De uiteindelijke opdracht zou zijn gegeven door een van zijn naaste medewerkers en senator destijds Myrlande Pavert.

RSF zegt met gemengde gevoelens het bericht over de instaatvanbeschuldigingstelling tegen de negen verdachten te hebben ontvangen. "We verwelkomen deze belangrijke stap, een die evenwel onverwacht kwam na zoveel jaren van stilstand en straffeloosheid in een zaak die door zeven opeenvolgende onderzoeksrechters werd onderzocht", stelt de persvrijheidswaakhond.

Het strafonderzoek werd op 8 mei 2013 heropend toen Aristide als getuige werd gehoord. RSF is van mening dat nu grondig moet worden nagegaan wie waarvoor verantwoordelijk was bij deze moord. "De waarheid moet eindelijk boven tafel, 14 jaar na de moord op Dominique", zegt RSF. Evenals andere journalistenorganisaties vindt RSF dat er alles aan gedaan moet worden om de ex-senator en hoofdverdachte op Haiti te berechten. Ze woont momenteel in de VS. RSF hoopt dat Washington zal meewerken aan haar uitlevering aan Haiti.

[uit de Ware Tijd, 20/01/2014]

Leo Morpurgo: Wat een man, wat een geest!

Leo Morpurgo. Foto @ De Ware Tijd

door Michiel van Kempen

Wat mij bezielde weet ik niet, want het was een ongelukkige timing. Maar toen ik in 1986 bij Leo Morpurgo aan de Malebratumstraat naar binnen stapte met het idee om in de Ware Tijd een literaire pagina te beginnen, keek hij me even nadenkend aan en zei toen resoluut: “Ik vind het een prachtidee, maar bedenk wel dat we in een moeilijke tijd leven.” Als ik er nu op terugkijk, mag het een wonder heten dat hij niet reageerde met: “Mijnheer Van Kempen, het is een prachtidee, maar u bent niet goed bij uw hoofd.” Want ik kon dan wel vinden dat elk land een wekelijkse literaire pagina moest hebben, of liever nog: elke zichzelf respecterende krant, maar in 1986 was dat een allesbehalve realistische onderneming. Hoeveel vrijheid konden schrijvers en boekenrecensenten zich in een krant permitteren als de militairen nog altijd met uilenogen toekeken? En hoe urgent was een pagina vol literatuur als de papiervoorraad van de krant geheel afhankelijk was van de schaarse deviezen voor import van papier? Dat Leo Morpurgo toch direct “ja” zei , had te maken met zijn geweldige liberale geest, en zijn grote hart voor de literatuur. Want tenslotte kende hij persoonlijk veel schrijvers: sommigen waren in de journalistiek werkzaam, anderen hadden hem wel eens teksten aangeboden voor de krant. Het idee raakte een gevoelige snaar bij de man met de doordringende ogen. En dat een bakra die pagina moest gaan leiden in een tijd van herlevend nationalisme, kon hem niets schelen: de geest telde voor hem, niet de huidskleur.

Militaire politie in burger arresteert leerling op het HAVO-I-terrein,
Paramaribo 1987. Foto @ Michiel van Kempen

De Literaire Pagina ging van start, kreeg noodgedwongen niet de ruimte van een hele pagina, en werd al na enkele weken geconfronteerd met het niet-verschijnen van de krant, vanwege het ontbreken van drukpapier. Maar met het opnieuw uitkomen van de krant, kwam ook telkens de Literaire Pagina terug. En al sprak hij nooit veel woorden, ik leerde Morpurgo’s ruime geest steeds beter kennen. Zijn medeleven toen ik bibberend als een hondje kwam vertellen over het brute optreden van de militairen op het HAVO-I-terrein. En zijn wijsheid inzake de Surinaamse volksgeest.  Ook dit laatste weer zonder veel omhaal met woorden: ik verbaasde me erover dat het maanden duurde voordat mijn recensie over Cynthia Mc Leods Hoe duur was de suiker, die ik direct na verschijnen van het boek had geschreven, in de krant stond. Ik vond het een roman over een belangwekkend onderwerp, maar was niet zo ingenomen met de vorm. “Die recensie komt wel,” zei Leo alleen maar. En het gebeurde ook: mijn stuk verscheen toen de eerste druk van het boek allang was uitverkocht. Leo Morpurgo begreep misschien beter dan ik dat dit het boek was waar het volk op gewacht had. Toen mijn recensie in 1993 werd herdrukt in de bundel De geest van Waraku nam Morpurgo het eerste exemplaar in ontvangst. Even dacht ik zonet, terugblikkend: misschien als “goedmakertje” voor zijn uitstel destijds. Maar dat is niet zo. Ook een bundel met krantenkritieken werd met Leo’s tolerante oog bijzonder verwelkomd. Wat een man, wat een geest!

Oppervlakkigheid

door Asruf Muradin

Het Internationaal Pers Instituut (IPI) heeft de journalistiek in Suriname een tik op haar vingers gegeven. Onder meer het verwijt ‘oppervlakkigheid’ kreeg ze naar het hoofd geslingerd. Dat beaam ik, gezien het nieuwsaanbod. Onder andere door het ontbreken van diepgravende stukken, heeft de oppervlakkigheid te maken met wat de mediahuizen verlangen van de journalisten. Dit houdt in dat nieuwsgaring zo weinig mogelijk moet kosten. Want er bestaat geen budget voor een achtergrondverhaal of een nieuwsverhaal. In het nieuws- en een achtergrondverhaal gaat de journalist juist dieper in op wat er is gebeurd en waarom iets is gebeurd.

...gemakkelijk te vergaren nieuws... (Avondvierdaagse)

Dientengevolge zie je alleen nieuws dat weinig kost. Om deze reden richten journalisten zich op goedkoop nieuws. Sla een Surinaams dagblad open en kijk naar het aanbod. Je ziet dan dat politieke propaganda, zedenmisdrijven, ongelukken, zware criminaliteit, de boventoon voeren. Dat komt neer op met weinig moeite verkregen nieuws. Of het aanbod ook aansluit op wat de lezers willen blijkt niet uit onderzoeken, want bij mijn weten zijn die niet uitgevoerd. Een ander hardnekkig misverstand is dat de media een opvoedende taak zouden hebben. De media hebben maar één taak en dat is informeren. Voor opvoedkundige taken moet je naar de onderwijsinstellingen.

De West van 3-11-1913

Deze problematiek van oppervlakkigheid kun je niet in de schoenen schuiven van de journalisten. De oorzaak van het beperkte en oppervlakkige aanbod komt door het ontbreken van een bundeling en gebrek aan fondsen voor onderzoeksjournalistiek. Om deze reden kun je niet stellen dat Surinaamse journalisten niet in staat zijn om hoogstaande en diepgravende stukken te produceren. Ze krijgen daarvoor niet de tijd en geld. Voorts zie je dat sommige mediahuizen al vanaf de revolutie in een post-traumatisch stadium verkeren. Daardoor is er alleen maar kritiek op Bouterse en de kliek om hem heen. Dit betekent dat een journalist zonder zijn bureau te verlaten kritiek kan produceren. Zonder reorganisatie en fondsen voor kwalitatieve journalistiek, zal het oppervlakkige niveau nog lang stand houden.

Ook zie je dat de Surinaamse media niet zijn ontzuild. De ontzuiling heeft te maken met het loslaten van wat politieke partijen, vakbonden of de handel vinden. In andere landen is de pers ontzuild en dat zorgt voor een objectieve kijk op zaken. Omdat er in het buitenland ook budgetten bestaan voor onderzoeksjournalistiek, door de betere organisatie, graven journalisten dieper. Surinaamse kranten en nieuwswebsites hebben het geld niet om journalisten goed te betalen voor kwalitatieve nieuwsgaring.

Alles in aanmerking nemend kun je stellen dat Surinaamse kranten en nieuwswebsites, radiostations en televisiezenders, alleen met reclame en de verkochte oplages van kranten, geen hoogwaardig nieuws kunnen brengen. De markt is ook te klein daarvoor. De spoeling is dun. Het politieke klimaat heeft dan ook weinig invloed op het nieuwsaanbod van de mediahuizen. Ze zijn behoorlijk zelfstandig en er is persvrijheid. Het probleem ligt bij de mediahuizen die zich niet organiseren voor het echte werk en ergens geld opzij leggen uit de omzet. De Surinaamse journalisten kunnen er niets aan doen. Het is immers alleen baron Münchhausen gelukt zichzelf bij de haren uit het moeras te trekken, suggereerde de Nederlandse journalist Hendrik Jan Schoo eens.

[van Facebook]

Media laten een ingesleten beeld zien

Curaçao. Foto © Bea Moedt

door Freek van Beetz: 

Naar aanleiding van de recente aandacht rondom het Caribische deel van ons Koninkrijk hebben we auteur Freek van Beetz gevraagd een gastblog te schrijven.

“Voorlopig komt er geen recensie van uw boek”, kreeg ik dit voorjaar te horen van de NRC. Dat boek: Het einde van de Antillen, zou “alleen voor de echte liefhebbers van de politieke geschiedenis van de Antillen echt fascinerend zijn, maar de meeste lezers van NRC Handelsblad rekenen zich daar niet toe”. En zo serveerde de 'kwaliteitskrant' mijn met persoonlijke ervaringen doorweven kroniek van de recente politieke geschiedenis van het Koninkrijk af, een periode waar ook (Europees) Nederland politiek nauw bij betrokken was. Die staatsrechtelijk cruciale jaren culmineerden uiteindelijk op 10 oktober 2010 in de opheffing van het land de Nederlandse Antillen. Vanaf die datum zijn Sint Maarten en Curaçao ‘autonome landen’ binnen het Koninkrijk, dezelfde status die Aruba al vanaf 1986 geniet. De kleinere eilanden Bonaire, Saba en Sint Eustatius gingen als ‘bijzondere gemeenten’ hechtere banden met Nederland aan.

Diezelfde NRC pakt deze weken groots uit met onthullende resultaten van onderzoeksjournalistiek: de betrokkenheid van Nederland en Nederlandse politici bij mogelijke corruptie op Bonaire. De eerste reportage “Illegale spionage op Bonaire” verscheen in de editie van 21 november. Dus nu niet alleen voor ‘echte liefhebbers’?

Cliché beelden worden bevestigd. Foto © EPA

Dergelijke reportages passen in een bestendige, bijna hardnekkige gedragslijn in de media: de eilanden in de voormalige Antillen zijn toch vooral publicitair interessant als er moord, doodslag en corruptie te melden valt. Overigens moet gezegd worden dat aan deze NRC-reportage uitvoerig en gedegen bronnenonderzoek ten grondslag ligt.

De aandacht in de Nederlandse media voor de politieke actualiteit in het Caribische deel van het Koninkrijk, kenmerkt zich in het algemeen niet door een grote mate van diepgang, belangstelling en betrokkenheid. Journalistieke nieuwsgierigheid moet het nogal eens afleggen tegen de aandrang binnen de gebaande paden te blijven: afstand nemen van ingesleten beeldvorming vraagt kennelijk teveel. Teveel tijd, teveel energie, teveel inlevingsvermogen. Een enkele uitzondering (zoals Dick Drayer, correspondent ter plekke) daar gelaten. Het steekt de eilandbewoners in de Cariben terecht dat de van de eilanden afkomstige succesvolle sportlieden steevast als ‘Nederlanders’ worden geprezen en criminelen het etiket ‘Antilliaan’ krijgen opgespeld. Fraude, criminaliteit en integriteitsvraagstukken bepalen het negatieve beeld.

Curaçaose dansgroep

Gemiste kansen
Van 12 tot 21 oktober bezochten koning Willem Alexander en koningin Maxima het Caribisch deel van het Koninkrijk. De lijst met ‘geaccrediteerde pers’ in het officiële programma vermeldt 7 fotografen, 5 journalisten van de schrijvende pers en 25 medewerkers van radio, tv en video, waarvan 8 verslaggevers. Maar liefst 37 personen zouden het bezoek verslaan.

En wat hebben die ons allemaal laten zien? Vanzelfsprekend veel geijkte beelden: zon, zee, volksdans en vrolijke mensenmenigten. En een koningspaar dat duidelijk zichtbaar genoot van de inzet, het enthousiasme en de spontaniteit van hun onderdanen aan de andere kant van de oceaan.

Voor zover de meegereisde journalisten daarvoor al de ruimte kregen van hun redactiechefs en netmanagers, kregen we in het journaal en in de nieuwsrubrieken maar bar weinig te horen en te zien over de politieke en maatschappelijke ontwikkelingen sinds de wijzigingen in de staatkundige verhoudingen op 10 oktober 2010.

Voor nieuwsgierige nieuwsgaarders zou de recente geschiedenis voldoende aanleiding moeten zijn om te onderzoeken hoe het de eilanden en eilandbewoners sedertdien is vergaan. Het koninklijk bezoek bood een mooie en gepaste gelegenheid om de bestaande stereotype beelden te nuanceren en de kennis over dit deel van het koninkrijk te verdiepen. Die kans hebben de nieuwsmedia voorbij laten gaan.

...overbodig vakantiereisje...

In het veelbekeken acht uur journaal kwamen slechts sporadisch beelden van het bezoek – en dan nog in een flits - voorbij. Correspondenten in ‘Verweggistan’ krijgen daar doorgaans meer zendtijd toebedeeld voor lang niet altijd even diepgravende reportages (dansende aapjes op straat in Djakarta!). In sommige programma’s, bijvoorbeeld in RTL Late Night (met Umberto Tan), maakte de redactie het zich wel erg gemakkelijk: de reis van het Koningspaar werd, met het tonen van enkele plaatjes, lacherig afgedaan als een overbodig vakantiereisje. De NTR beperkte zich tot overigens goed gemaakte reportages: ‘Koningspaar in de Nederlandse Cariben’, die op drie achtereenvolgende vrijdagavonden tussen zeven uur en half acht werden uitgezonden, jammer genoeg niet echt ‘prime-time’.

Tegen die achtergrond valt de kritiek op de eilanden op de wijze waarop zij door de Nederlandse media en de Nederlandse politiek worden bejegend goed te begrijpen: ze worden maar al te vaak met meewarige blik en houding weggezet als ontwikkelingslanden, waar financiële steun in zakken van corrupte politici verdwijnt; eilanden die in de greep van de maffia lijken te worden weggezogen en waarvan we beter vandaag dan morgen afscheid van moeten nemen.

De media hebben de kans om een genuanceerder beeld te geven van de eilanden en hun bewoners voorbij laten gaan. Dat doet geen recht aan de positieve sfeer waarmee het koninklijk bezoek was omgeven en evenmin aan de inzet van velen op die kleine eilanden die met energie, maar met vaak beperkte mogelijkheden en middelen werken aan hun toekomst.

Wél geïnteresseerd in de achtergrond van de voormalige Nederlandse Antillen? Lees het boek van Freek van Beetz: Het einde van de Nederlandse Antillen.

[van Eburon, 28-11-2013]

Politieke geboorte

door Giwani Zeggen.

Met het stopzetten van het Jeugdjournaal is het weer eens duidelijk geworden. Persvrijheid is in Suriname geen vanzelfsprekendheid. Alleen jammer dat Shirley de zwarte piet in de handen duwt van de ‘arme’ heren van de uitzending. Sowieso niet chic om je als leidinggevende te verschuilen achter je personeel. Maar iedereen die ooit bij de televisie heeft gewerkt, weet dat geen enkele uitzendregisseur op eigen houtje ertoe overgaat een programma, en vooral niet een nieuwsprogramma, stop te zetten.

R.R. Venetiaan als scout

Nog erger dan de censuur zelf, vond ik de selectieve verontwaardiging van het Nieuw Front.  Ze waren er als de kippen bij om in een persbericht hun afkeuring over de zaak uit te spreken. Maar van censuur is er niet alleen sprake als een item over de decembermoorden uit de ether wordt gehaald NPS, VHP, SPA en DA91. Dat is, Chan, Greg, Guno en Winston, wat we noemen: politiek bedrijven met persvrijheid, het leed van de natie in het algemeen en de nabestaanden in het bijzonder. Veel erger dan de censuur zelf. Het is misselijkmakend! 'Hypocriet' is het juiste woord in deze.

Of zijn jullie het vergeten? Toen onder president Venetiaan een uitzending van Suriname Vandaag over Taiwan niet door mocht gaan. Eigenhandig door de ex-president de nek omgedraaid. Of toen Henry Strijk, de censor van het Nieuw Front bij de STVS, een uitzending van Suriname Vandaag over de interne perikelen bij de VHP dwarsboomde. In beide gevallen keken jullie de andere kant op en deden alsof er niks was gebeurd. Was dat geen censuur? Stonden toen het recht op persvrijheid en de vrijheid van meningsuiting niet op het spel?

Henry Strijk

Bij het Nieuw Front hebben ze waarschijnlijk twee maatlinten. Een voor het Front en een maatlint voor de rest. Toen Dino werd aangehouden in de Verenigde Staten was er nog diezelfde avond een verklaring. Men sprak er schande van, en terecht! President Bouterse moest naar het parlement komen en er gingen zelfs stemmen op dat hij moest aftreden. Ook daar is iets voor te zeggen. Suriname is immers internationaal te schande gezet. Maar nu de zoon van NPS-parlementariër Hesdy Pigot is gearresteerd bleef het weer stil. Geen verklaring. Geen oproep aan Hesdy om af te treden.

Volgens Shailendra Girjasingh heeft de vader nu niets te maken met de handelingen van zijn zoon. Gelukkig dat Hesdy dat zelf toch iets anders ziet en zijn excuses heeft aangeboden voor het handelen van zijn nageslacht. Diep respect daarvoor. Zoals het een vader betaamt. We krijgen ook nog een verontschuldiging van Diguan zelf. Dat heeft Hesdy ons beloofd. Graag! Want Diguan liet zich alle lof toezwaaien toen het goed ging, dus we verdienen nu op z'n minst ook een welgemeend 'sorry'. Chinyere, ach, ik neem het haar niet kwalijk dat ze heeft gereageerd zoals ze heeft gedaan. Het is haar broer.

Ik heb me overigens altijd gevraagd waarom Hesdy coûte que coûte parlementariër wilde worden. Het had hem en zijn familie een hoop leed bespaard. Het maakt natuurlijk een verschil uit dat Diguan nu zoon is van een volksvertegenwoordiger. De fraude had ook makkelijk vorig jaar, toen Diguan gegrepen werd door bigi ai, aan het licht kunnen komen.  Dan had Hesdy het DNA-stokje waarschijnlijk doorgegeven aan Ruth Renfrum. Maar toeval bestaat niet. Het heeft zo moeten zijn. Dat Hesdy lid zou worden van het hoogste college van Staat en dat zijn zoon, topzwemmer in de VS, opgepakt zou worden.

Giwani Zeggen

Maar nu ligt daar een unieke kans voor Hesdy. Indachtig zijn maidenspeech over "normen en waarden". Om af te treden en zijn zetel terug te geven aan het volk. Daarmee stelt hij een voorbeeld voor alle politici die in een zelfde positie verkeren, zoals de president, of ooit daarin terechtkomen. Met de 'dood' van de politicus Pigot zal in dat geval de nieuwe Surinaamse politicus geboren worden. Een politicus met normen en waarden. In amper één maand zal parlementariër Pigot dan hebben bewerkstelligd wat collega's in geen zestig jaar is gelukt. Diguan zullen we in dat geval eeuwig dankbaar zijn dat hij ooit heeft gestolen.

giwani@hotmail.com  

[uit de Ware Tijd, 16/12/2013]