Afgelopen zondagmiddag
vond in de Vereniging Ons Suriname in Amsterdam de aftrap van het nieuwe
literaire seizoen plaats. Komend jaar belooft
opnieuw een enerverend jaar te worden voor schrijvers, recensenten, uitgevers en
webshops.
 |
| ...goede opkomst bij Ons Suriname...; foto @ Anja Hollanders |
Vorige week nog werden drie nieuwe uitgaven van Uitgeverij in de Knipscheer in Podium Mozaiek gepresenteerd: Woestijnzand, Terug naar Toledo en De bevlogen jaren van een bewogen dichter. Het programma voor deze zondagmiddag stond in het teken van debat met de promovendi, voordrachten, interviews, muziek, boekpresentaties en een boekenmarkt. Er waren vele bekende gezichten uit het literaire circuit komen opdagen om dit evenement mee te maken. In een hoek zaten Wim Rutgers en Henry Habibe gebroederlijk naast elkaar, met een vergelijkbare atitude als die van Harry Mullisch tijdens het boekenbal, zodat iedereen die binnenkwam hen moest begroeten.
 |
| Carl Haarnack |
De middag
begon met een korte presentatie van een viertal promovendi, die onder verantwoordelijkheid van Michiel van Kempen hun proefschrift schrijven. Na afloop konden vanuit de zaal vragen aan de promovendi gesteld worden, waarvan
goed gebruik werd gemaakt.
Carl
Haarnack vertelde over De Duitse beschrijvingen van Indianen in Suriname.
Bij de eerste spreker miste ik de vraag over de doorwerking van de
stereotyperingen over de indianen naar
het heden toe.
het heden toe.
 |
| Paul Hollanders |
Daarna kwam Paul Hollanders aan het woord, die had het over Paul
François Roos en de Surinaamse plantersletterkunde en zijn eigen
ontwikkelde theorie over de goede en malafide Nederlanders die zich destijds in
de kolonies hadden gevestigd.
 |
| Jos de Roo |
Oud-journalist
Jos de Roo gaf vervolgens een uiteenzetting over zijn onderzoeksthema: de bijdrage van de Wereldomroep aan de ontwikkeling van Caraïbische auteurs. Opmerkelijk
was dat in de jaren vijftig voor de uitzending van de Caribische afdeling
gebruik werden gemaakt van teksten die geschreven werden door Cola Debrot,
Boeli van Leeuwen, Jules de Palm en Frank Martinus Arion. In het Caribisch
gebied bestond in die tijd eveneens het BBC-radio-programma Voices of the
Caribbean, dat van 1942 - 1957 werd uitgezonden en vele van de bekende
Caribische schrijvers zoals Derek Walcott, V.S. Naipaul, George Lamming, Kamau
Brathwaite bekend maakte. Ondanks dat in die tijd de koloniale mogenheden elkaar goed in
de gaten hielden en dan met name op het vlak van het te voeren beleid in de
kolonies, constateerde de Roo op een vraag uit de zaal [van Quito Nicolaas - red.] dat er geen vergelijking
bestaat tussen de BBC en haar radioprogramma Voices of the Caribbean en
de radio-uitzendingen van de Caribische afdeling van de Wereldomroep.
 |
| Tim de Wolf toont Caribia van Edgar Palm & Trio |
Tenslotte
viel het Tim de Wolf de beurt om te vertellen over zijn onderwerp: Muziek
en
muziekdragers van het Nederlands Caraïbisch gebied, waarbij hij fotomateriaal liet zien van zijn uitgebreide platencollectie. Hij schetste een beeld van de muziekwereld op Aruba en Curaçao, waar op eerstgenoemd eiland grammofoonplaten met Surinaamse muziek werden geperst. Op Curaçao was het met name dhr. Henriquez die actief was in de platenwereld en bij Radio Hoyer, en die voornamelijk folkloremuziek draaide, die een onderscheidende rol speelde. Een moment van nostalgie brak aan toen de Wolf de zaal een fragment van het populaire nummer Minirok van Rudy Plaate liet horen en erbij vertelde dat dit liedje bij de zanger thuis werd opgenomen.
muziekdragers van het Nederlands Caraïbisch gebied, waarbij hij fotomateriaal liet zien van zijn uitgebreide platencollectie. Hij schetste een beeld van de muziekwereld op Aruba en Curaçao, waar op eerstgenoemd eiland grammofoonplaten met Surinaamse muziek werden geperst. Op Curaçao was het met name dhr. Henriquez die actief was in de platenwereld en bij Radio Hoyer, en die voornamelijk folkloremuziek draaide, die een onderscheidende rol speelde. Een moment van nostalgie brak aan toen de Wolf de zaal een fragment van het populaire nummer Minirok van Rudy Plaate liet horen en erbij vertelde dat dit liedje bij de zanger thuis werd opgenomen.
 |
| Minirok van Rudy Plaate |
Een tweede
hoogtepunt van deze middag was de rechtstreekse Skype-verbinding met
Suriname om een gesprek te voeren met dichter Michael Slory. Hier was het gespreksthema zijn onlangs uitgebrachte bundel Torent een man hoog met zijn poëzie. De 77-jarige Slory die continu de geringe erkenning die hem toekomt hekelt, barstte los in en in een woordenvloed en schakelde terug in de tijd om over zijn jaren in Nederland te praten. Vanuit het publiek kon men hem een vraag stellen en jammer dat de vraag 'Hoe het politieke klimaat in Suriname zijn schrijverschap had beïnvloed' er niet bij hoorde.
Suriname om een gesprek te voeren met dichter Michael Slory. Hier was het gespreksthema zijn onlangs uitgebrachte bundel Torent een man hoog met zijn poëzie. De 77-jarige Slory die continu de geringe erkenning die hem toekomt hekelt, barstte los in en in een woordenvloed en schakelde terug in de tijd om over zijn jaren in Nederland te praten. Vanuit het publiek kon men hem een vraag stellen en jammer dat de vraag 'Hoe het politieke klimaat in Suriname zijn schrijverschap had beïnvloed' er niet bij hoorde.
 |
| Rechtstreeks via een Skype-verbinding met Paramaribo: Michael Slory; foto @ Anja Hollanders |
Een
keerpunt vormde de korte herdenking van John Leefmans, die naam verwierf met de
bundel Retro (2001). Hij is een man die werkelijk van alles deed in het
leven en zelfs ambassadeur voor zijn land is geweest. Als dichter stond hij
bekend als iemand die vrij complexe en ondoordringbare versen schreef. Zijn
liefde voor zijn land Suriname viel wel tussen de regels af te leiden.
 |
| Orchida Bachnoe geïnterviewd door Peter de Rijk |
Het derde
blok van het programma werd ingenomen door een interview met schrijfster
Orchida Bachnoe over haar debuutroman Azijn in mijn aderen, waarin het
tragisch verhaal wordt verteld over de aard van de zelfmoordpogingen onder
jonge hindoestaanse meisjes.
Later op de avond volgde het optreden van T.
Martinus met The bearable ordeal of the collapse of certainties. Opnieuw
wist deze woordkunstenaar het publiek, in een samenleving die al
geruime tijd in verwarring verkeert, met zijn kritische noten te bewegen.
.JPG) |
| Voordracht van T. Martinus (Quinsy Gario) |
Ter
afsluiting was het de veelzijdige en onvermoeibare Michiel van Kempen die zijn
poëziedebuut Wat geen teken is maar leeft wereldkundig maakte. Een
boektitel die je al meteen aan het denken zet over al datgene dat leeft en geen
teken vormt. Een voorbeeld van de talloze prachtige gedichten, vindt men terug
in onderstaande strofe.
de laatste stip die regen nog zou kunnen dragen
maar die verder vallen zal, niet hier
niet in het ruim van lucht tussen deze flanken
en wij die binnen de klanken van dit waterland
wonen, laten geen traan, want wat niet zinkt
en wat niet drijft en wat niet zweeft
en wat geen teken is maar leeft
en is en is en is, begraaft de waan
het is van geen betekenis geweest
[uit het gedicht 'Runenteken' van M. van Kempen]
 | |
| Peter de Rijk ontving een mystery guest die zei te spreken namens Michiel van Kempen |
 |
| Sanne Landvreugd speelt bij de VOS; op het achterdoek Michael Slory in Paramaribo |
