Prematologen vinden onderwerp waarover Prem geen mening heeft

Talkshowgast weerspreekt bevindingen onderzoek

door Stephan ter Borg

Tijdens een persconferentie in het Zwitserse Lausanne heeft onderzoeker Hans de Baal vandaag bekend gemaakt een onderwerp te hebben gevonden waarover Prem Radhakishun geen mening heeft.

De wetenschap staat voor een raadsel. De Baal staat aan het hoofd van een twintigkoppig Europees onderzoeksteam dat al sinds de opkomst van Radhakishun, begin jaren negentig van de vorige eeuw, probeert om zijn meningen te doorgronden. Baal reageert geëmotioneerd op de doorbraak: “Ik heb hier meer dan twintig jaar van mijn leven aan gewijd. Collega-onderzoekers zeiden dat het me nooit zou lukken, dat ik me beter op Jan Mulder kon richten, maar ik en mijn team zijn er altijd in blijven geloven.”

Janice van de Veer keurt het pas geplaatste standbeeld van Prem Radhakishun in Delft

Pas volgende maand zal De Baal de complete resultaten van zijn jarenlange onderzoek publiceren in het gerenommeerde International Journal of Prematology, maar hij licht desgewenst een tipje van de sluier op: “We hebben Prem in een ondergronds laboratorium vier maanden lang onder wisselende luchtdruk geïnterviewd over verschillende onderwerpen. Zo vroegen we hem naar de opkomst van de linnenhandel in het vroeg-middeleeuwse Gent (‘koloniale wantoestanden’), het kookpunt van Tantalium (‘koloniale wantoestanden’), de beste bereidingswijze van yakboter (‘goed roeren’) en de wereldtentoonstelling van 1873 in Wenen (‘hartstikke leuk, volgend jaar weer’). Hij brak uiteindelijk toen we hem vroegen naar zijn mening over de opwarming van de aarde. Dat zagen we eerlijk gezegd ook niet helemaal aankomen.”

Volgens aanwezige waarnemers keek Prem geconfronteerd met dat onderwerp slechts glazig voor zich uit, en nam nog een slok water. Zelf ontkent Radhakishun deze gang van zaken echter stellig. Hij spreekt van vals spel, academisch broddelwerk, en koloniale wantoestanden.

[van De Speld, zondag 15 september 2013]

De slavernij: Rotterdam heeft er niets mee

Dit jaar herdenken we dat 150 jaar geleden de slavernij in Suriname en op de Nederlandse Antillen is afgeschaft. Waar de agenda van onze hoofdstad bol staat van activiteiten, blijft het in Rotterdam, de stad met de meeste nazaten van de slavernij, opvallend stil. Hoe kan dat? Hebben Rotterdammers niets met het koloniale verleden? Voelen zij zich er ongemakkelijk bij? Of komt het doordat de fysieke herinneringen aan de slavernij na het bombardement voorgoed zijn verdwenen?

Karin Amatmoekrim

Gasten

Charl Landvreugd • Karin Amatmoekrim • Ahmed Aboutaleb • Peggy Wijntuin • Boris van Berkum • Hugo Bongers • Alex van Stipriaan

Presentatie Prem Radhakishun

010-ACtueel | Het debatpodium voor alle Rotterdammers

Datum zaterdag 23 maart 2013

 Locatie Bibliotheek Rotterdam, Hoogstraat 110

Tijd 14.00 tot 15.30 uur

  

Dit debat wordt georganiseerd in de Nationale Boekenweek met het thema ‘Gouden tijden, Zwarte bladzijden’ en met het oog op de onthulling van het Slavernijmonument Rotterdam op 16 juni. Het wordt mede mogelijk gemaakt door Stichting Bevordering van Volkskracht.

Kijk voor meer info op www.lokaal.org.

Zwarte emoties en wit onderzoek gaan lastig samen

door Harmen Boerboom


Er is al heel veel over gezegd, maar de discussie gaat door: is de NTR-televisieserie De Slavernij te genuanceerd? Te ‘wit’? Of anders op zijn minst: te weinig ‘zwart’? Dinsdagavond mochten de deskundigen en de mensen in de zaal van debatcentrum ‘De Rode Hoed’ te Amsterdam opnieuw de degens kruisen.

Debat in de Rode Hoed: vlnr. Gert Oostindie, Patricia Gomes, Henk den Heijer en Leo Balai (Foto: Harmen Boerboom)

Prem Radhakishun (“Mijn voorouders zijn vrijwillig op de boot naar Suriname gestapt, dus ik mag er niet over meepraten”) leidde de discussie. De zoveelste in een reeks waarin voor- en tegenstanders argumenten en emoties met elkaar uitwisselden. “En dat is nu juist het probleem in deze discussie,” zegt Henk den Heijer, hoogleraar maritieme geschiedenis in Leiden. "Het is een debat over zwarte emoties en wit onderzoek.” Boe-geroep uit de zaal valt hem ten deel.

Wetenschappelijk bewijs
Den Heijer probeert nog om zijn uitspraak te onderbouwen met een voorbeeld. “In een gastenboek van een oud fort in Afrika, waarheen Afro-Amerikanen een ‘Heritage-reis’ kunnen maken, las ik tal van beschrijvingen van afschuwelijke praktijken die zich op die plek zouden hebben afgespeeld. Verkrachting, afranseling en ga zo maar door. Wetenschappelijk bewijs ontbreekt, maar wees eerlijk: als je daar gids bent, dan vertel je natuurlijk ook een beetje van hetgeen je gasten van je verlangen en willen horen. En zo gaat het zijn eigen leven leiden en wordt het ‘de waarheid’.”

“Maar juist dit soort nuances lijken voor de huidige generatie van slavernij-slachtoffers iets wat ze niet willen horen,” aldus een Surinaamse bezoeker van het debat. “Je bent zwart en slachtoffer en dat moet vooral zo blijven. Het lijkt alsof er een identiteit aan ontleend wordt.”

Trauma's
Volgens een andere bezoeker, een psychiater, zijn de gevoelens van de nazaten van de slaven wel degelijk echt. “Ik heb tal van slavernij-getraumatiseerden in mijn praktijk. Biologen onderzoeken op dit moment in of het trauma genetisch is vastgelegd.”

De eindredacteur van de serie, Carla Boos, is na een aantal openbare discussies, de kritiek onderhand gewend. “Het is goed dat die kritiek er is. Ik draag als blanke geen eeuwenoude postkoloniale last mee op mijn schouders en kan me dus nooit zo in de emoties verplaatsen als mensen wiens voorouders leden onder de gruweldaden van de slavernij.”

Kamerlid Kathleen Ferrier kreeg het eerste exemplaar van het boek De slavernij overhandigd.

Slavernij nu
Eindredacteur Boos betreurt wel de kritiek van sommigen dat er in de serie een vergelijking wordt gemaakt tussen slavernij toen en slavernij nu. “Je zou verwachten dat juist de slachtoffers van de slavernij van vroeger zich extra zouden inzetten tegen bestrijding van kinderarbeid in Azië en Afrika en tegen illegale Oost-Europeanen die voor lage lonen en onder schandalige omstandigheden hun werk doen. Ik hoor daar vanuit die hoek helaas zelden wat over.”

[RNW, 9 november 2011]

Prem: de journalist is gestorven, de stand up comedian blijft over

door Ton Verlind

Stond ik net op het punt om een lovende column te schrijven over Prem Radhakishun, diskwalificeert onze nationale grote bek zich door de tv-criticus van de Volkskrant te betichten van pedofilie. Foei! De redactie van Matthijs van Nieuwkerk reageert adekwater dan Geert Wilders wanneer het om huisvuil gaat. Mocht buurtregisseur en meisjesverleider Lucassen (om politiek-pragmatische redenen) gewoon in de PVV-fractie blijven: Prem moet zijn plaats als tafelheer in De Wereld Draait Door na zijn faux pas aan iemand anders afstaan. Hulde!

Eerst nog even wat mij opvalt aan deze kwestie: Prem deed zijn beschuldiging met de toevoeging, niet over enig bewijs te beschikken. Dat is niet sterk. Tegelijk ook weigert hij zijn woorden in te trekken. Is het koppigheid of kwam die opmerking toch niet helemaal uit de lucht vallen? Als Prem zijn opmerking plaatste als een vlaag van verstandsverbijstering kan hij dan – zonder excuses - nog een geloofwaardige rol spelen als opinieleider op Radio 1? Er werden door de journalisten in de omgeving van Prem over deze onderwerpen - zoals gebruikelijk, weinig kritische vragen gesteld.

Jammer Prem van deze uitglijer, want ik begon net van je te houden. Vanwege dat ongepolijste en onbeschaamde. Je hebt lak aan conventies. Je komt zonder gene uit voor je politieke voorkeur, maar bent toch in staat om naar tegenstanders te luisteren. Je bent een van de weinige presentatoren ,die zeurende Nederlanders durven confronteren met het feit dat ze zeuren. Het lukt je om een brug te slaan tussen allochtoon en autochtoon. Je hebt lef en je bent dapper.Je neemt niks voor zoete koek aan, behalve dan de roddels die je kennelijk rond Jan-Pierre Geelen hebt opgevangen. Je vliegt onderwerpen aan op een ongebruikelijke manier en dat leidt tot verrassende wendingen. Je bent idolaat van Rob de Nijs, etaleert dat zonder schaamte en juist omdat het allemaal niet kan, is het uitdagend en vernieuwend. Altijd bereid te koketteren met je kleur, je juridische achtergrond en desnoods de lengte van de gekleurde penis: een verademing in het op routine drijvende Nederlandse medialandschap.

Je hebt me wel met een immens probleem opgezadeld: steeds als je met overtuiging mij onbekende feiten de ether inslingerde, accepteerde ik die als onomstreden journalistieke kennis. Kan ik je nu ooit nog geloven? De journalist in Prem is gestorven, de stand-up comedian is overgebleven. Radio 1 is niet de plek voor cabaret, dus hoe moet dat nu? Het wordt een kwestie van hard, heel hard werken aan herstel van vertrouwen. Ik ben zo benieuwd hoe dat gaat, dat ik voorlopig zal blijven luisteren.

[van Nederlands Medianetwerk, 18 november 2010]

Spike Lee: Doing the Right Thing

Op 14 december 2010 is de Amerikaanse filmregisseur Spike Lee te gast van het John Adams Institute in Amsterdam. Moderator is Prem Radhakishun.

America has the Tea Party movement. Europe has its anti-immigrant movement. How should a society balance the rights of citizens with the needs of newcomers? How do we ensure that government treats everyone equally? How do we respond when it doesn’t? And how can individuals, especially young people, find their place and make their voices heard? Spike Lee is one of America’s most respected filmmakers and one of its most outspoken voices. His last project was the documentary If God Is Willing and da Creek Don’t Rise, about the disaster and aftermath of Hurricane Katrina. He is also the director of Malcolm X, Do the Right Thing, Bamboozled, Summer of Sam, and many other award-winning films. Join us for an evening of politics, race, identity, and inspiration.

In cooperation with: Binger Filmlab & the Amsterdams Fonds voor de Kunst.

Datum:14 december 2010, 20.00 uur
Locatie: Stadsschouwburg - Leidseplein 26, Amsterdam
Toegang: Leden John Adams Institute €15 – niet-leden €22,50 - jongeren -21/ studenten/ senioren €10

Foto: @ AP by Terry Gilliam