Carifesta huisstijl niet adequaat nageleefd

door Donovan Mijnals

Host Country Management Comittee voorzitter Ivan Graanoogst overhandigt bij de officiële presentatie van de Carifesta website, song en logo, een tas met het logo aan toenmalig minister Shirley Sitaldin. Volgens ontwerpster Henna Brunnings mag het lettertype niet afwijken van de richtlijnen.

Paramaribo - Roy Dhanradj laat zich er uitermate voorzichtig over uit, maar de Carifesta huisstijl wordt niet geëerbiedigd. Het logo en de huisstijl werden in oktober met veel fanfare gepresenteerd aan het publiek.

Daarnaast kwam er ook een handboek met richtlijnen hoe het Carifesta beeldmerk gepresenteerd moet worden. Maar bij verschillende reclameborden en banners die nu de ronde doen wordt daarvan afgeweken. "Laten we het erop houden dat het een stukje creativiteit is van de mensen die bezig zijn met communicatie", houdt artistiek coördinator Dhanradj zich op de vlakte.

Verschillende gezichten

"Het is zeer lastig, maar ik zeg er meteen bij dat sinds ik huisstijlen maak er in Suriname geen enkele instantie is die zich eraan houdt", reageert ontwerper Henna Brunings. In het geval van Carifesta worden vooral met het logo en het lettertype fouten gemaakt. "Je ontwerpt een huisstijl voor je gezicht naar buiten. Als je je er niet aan houdt, vraagt men zich af of er verschillende festivals zijn." Haar klachten daarover zijn niet aan dovemansoren gericht. Ze benadrukt dat wanneer ze op de fouten wijst er meteen werk van wordt gemaakt, maar het is onmogelijk om overal tegelijk te zijn. Voor de rechter slepen ziet ze niet als oplossing. "Dan zou je meer tijd in de rechtszaal moeten doorbrengen dan ergens anders", lacht ze zuur.

Henna Brunings

Drie procent twijfel

Een andere reden dat fouten niet tijdig worden opgemerkt is dat de Carifesta-leiding de handen vol heeft aan de organisatie. "Als meneer Graanoogst zegt dat er tot op de dag van de opening veranderingen zullen zijn, is hij zelfs heel optimistisch", schetst Dhanradj een beeld. Er moet namelijk ook rekening worden gehouden met landen die uit het niets plotseling willen participeren. "Wat doe je ermee; jaag je ze weg of ontvang je ze met open armen? Sommige groepen zijn ronduit heel opdringerig en bivakkeren voor je deur totdat ze een plek hebben om op te treden."

Toch durft Dhanradj wel te stellen dat meer dan 90 procent van het festivalprogramma vaststaat. "Ik denk dat als we in verhouding over twijfelgevallen zouden spreken, dat we ergens rond de drie tot vijf procent zitten.

[uit de Ware Tijd, 06/08/2013]

Kunstenaars willen competitie voor ontwerp slavenmonument

door Tascha Samuel

Slavernijmonument in Gorée, Senegal. Foto © Michael Shalter

Paramaribo - De Green Hearts Foundation (GHF) van Winston Wirht heeft het initiatief genomen om te zorgen voor de financiering van het project van de Stichting Nationaal Monument Slavernij Verleden. Dit houdt in het werven van fondsen voor het opzetten van het monument ter herdenking van de slavernij.

De stichting heeft besloten dat het ontwerp van kunstenaar Erwin de Vries, dat 400.000 US dollar kost, het monument zal worden dat zal verrijzen op een plek in Suriname. Velen vragen zich echter af waarom er is gekozen voor het ontwerp van deze kunstenaar en er geen nationaal contest is gehouden voor het ontwerpen van het monument.

Richtlijnen en criteria

"Jaaa. Dat vind ik ook", antwoordt ontwerper en kunstenaar Hennah Brunings, als haar gevraagd wordt over de mogelijkheid van een nationaal contest. Het feit dat het ontwerp van de Vries gewoon een kopie is van het monument dat in Nederland staat, valt bij haar ook niet in goede aarde. Volgens de kunstenares zou dit nationaal monument gemaakt moeten worden onder strenge voorwaarden met duidelijke richtlijnen. De jury moet deskundig zijn. Ook zou men niet moeten schromen om kunstenaars van Surinaamse afkomst in diaspora te betrekken. Het kunstwerk moet in ieder geval de natie aanspreken. "Ik ben deel van de natie, mijn overgrootmoeder was een slavin."

Erwin de Vries met zijn ontwerp voor een slavernijmonument in Suriname.
 Foto © Michiel van Kempen

Staat van dienst

Armand Zunder geeft aan dat het ontwerp zeker niet hetzelfde als het in Nederland staande kunstwerk is. "Het is niet zo dat er zomaar gekozen is voor het ontwerp van de Vries. Hij is de enige met zo een staat van dienst. De Vries heeft een trackrecord voor het ontwerpen van monumenten van dit kaliber en ook dit thema. Daarnaast is hij Surinamer", stelt Zunder. Hij geeft aan dat een mogelijke internationale verkiezing minimaal twee jaar in beslag zou nemen. "Ik heb er geen bezwaar tegen. Het is juist goed. Het is ook grani geven aan een grote kunstenaar van eigen bodem", stelt Zunder resoluut.

Het slavernijmonument op het eiland Gorée, Senegal

Liever open call

"Wanneer krijgen wij dan een kans", vraagt kunstenaar Marcel Pinas zich af. "Met alle respect voor de kennis en prestaties van de Vries. Ik heb niks tegen hem, en dan hoef ik het niet te maken, maar wanneer krijgt de jonge generatie dan de kans", vraagt Pinas. Ook hij stelt voor dat er liever een open call was geweest. Hij benadrukt dat daarbij goede criteria en een kundige jury van groot belang zijn. Pinas vindt het niet eerlijk dat er met een monument van groot nationaal belang op dergelijke wijze is omgegaan. De kunstvisionair stelt dat hij ervaart dat je vaak niet aan bod komt als je geen connecties hebt. Hij verwijst daarbij naar de totstandkoming van het logo van Carifesta. Er is hiervoor ook geen competitie of iets dergelijks uitgeschreven.

[uit de Ware Tijd, 12/04/2013]

Henna Brunings opent derde solo-expo

Paramaribo - Zaterdag is het precies tien jaar geleden dat kunstenares Henna Brunings haar carrière als kunstschilder startte. Daarom zal zij op 10 en 11 december in ‘De Hal’ aan de grote Combeweg haar derde solo-expositie Experiences, presenteren.

Vier jaar na haar laatste expo begint Brunings haar nieuwe collectie met een werkstuk geïnspireerd door de chaotische kronkeling van kabels naast haar computer (Spaghetti).En vanaf dat moment is het raak!

Vol nieuwe inspiratie gaat ze verwoed aan de slag. De kunstenares heeft geen vaste stijl. Haar werk getuigt evenwel van een grote liefde voor het experiment; voor een harmonisch doch dynamisch spel tussen vorm en kleur, compositie en structuur. Het is een intuïtief product waarin ze ongelimiteerd en in alle vrijheid haar gevoelens uitdrukt met verf en penseel. Op deze expo heeft Brunings zich langer dan een jaar voorbereid. “Het resultaat van de voorbereiding zal de bezoekers fascineren door de grote verscheidenheid in stijl, compositie en inspiratie”.

Het schilderij Rood

Sranan Uma

De kunstenares is bij de totstandkoming van de collectie niet over een nacht ijs gegaan. Afgezien van de nodige dosis zelfkritiek heeft de kunstenares zich laten leiden door de mening van haar oorspronkelijke leermeester George Struikelblok en door collega’s Rinaldo Klas en Marcel Pinas. Brunings die onder andere door Van Gogh geïnspireerd is, belooft bezoekers van Experiences één ding: zij zullen er niet snel op uitgekeken raken.

[uit de Ware Tijd, 08/12/2011]