Posts tonen met het label Struikelblok George. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Struikelblok George. Alle posts tonen

vrijdag 21 maart 2014

14 kunstenaars houden groepsexpositie 'WAT'

De eerste vernissage van Readytex Art Gallery in 2014 staat voor de deur. Vanaf 26 maart kan het publiek genieten van de groepsexpositie WAT - Working Apart Together. In De Hal aan de Grote Combéweg 45 tonen veertien kunstenaars hun nieuwste kunstwerken. De kunstenaars werken onafhankelijk van elkaar, en toch zijn in hun werken verrassend genoeg elementen te vinden die een samenhang laten zien. Dit maakt de expositie WAT voor de bezoeker een spannende uitdaging, om die samenhang te ontdekken en misschien zelfs te duiden.

Na de positieve reacties van het publiek op de gezamenlijke exposities van de afgelopen twee jaar, besloot Readytex Art Gallery voor 2014 te werken volgens datzelfde concept. In plaats van twee grote solo-exposities met nieuw werk van steeds één kunstenaar, organiseert de galerie dit jaar twee grote exposities met nieuwe kunstwerken van verschillende kunstenaars. Een concept dat prettig werkt voor zowel de kunstenaars, de galerie als voor het publiek.

De expositie WAT toont nieuw werk van de bij de galerie aangesloten kunstenaars Dhiradj Ramsamoedj, George Struikelblok, Hanka Wolterstorff, Kenneth Flijders, Kit-Ling Tjon Pian Gi, Kurt Nahar, Reinier Asmoredjo, René Tosari, Rinaldo Klas, Roddney Tjon Poen Gie, Soeki Irodikromo, Sri Irodikromo, Sunil Puljhun en Wilgo Vijfhoven.



De expositie verschaft het publiek andere impulsen dan een solo-expositie dat doet. Readytex Art Gallery presenteert in 'WAT' een verscheidenheid aan kunstwerken: schilderijen, batik, en beelden van keramiek en hout. Ook aan de diversiteit in stijlen kan de kunstliefhebber zijn hart ophalen. Zo presenteert Kurt Nahar een selectie werken geïnspireerd door zijn recente participatie aan de 'Bienal de Pintura Mural Internos' in Cuba. Sunil Puljhun gaat in zijn nieuwe werk terug naar abstractie en kleur, in tegenstelling tot de zwart-witte werkstukken waar hij zich eerder in verdiepte. Kit-Ling Tjon Pian Gi werkt vanuit een vernieuwde focus: zij onderzoekt de Surinaamse biodiversiteit en daarbinnen vooral het vogelrijk. Wilgo Vijfhoven toont overgangen in zijn werk en hanteert daarbij een aangepaste beeldtaal. Dhiradj Ramsamoedj presenteert onderzoek op canvas, dat inzicht verschaft in een project dat hij in de toekomst zal uitbouwen naar beelden in de openbare publieke ruimte. George Struikelblok geeft een spannende nieuwe wending aan zijn werk en toont daarvan een glimp, in aanloop naar een grotere presentatie volgend jaar.


Eenieder is welkom in De Hal van woensdag 26 tot en met zondag 30 maart van 19:00 - 21:00 uur.


maandag 27 januari 2014

Srefidensi! de kunst van het goede leven in Suriname

Live Art George Struikelblok tijdens Carifesta. Foto © Sirano Zalman

Wat is ‘Srefidensi’? Onafhankelijkheid, ja. Als men in een land naar echte onafhankelijk streeft, gebeurt dat via ‘natievorming’. In ons land, Suriname, dat al sinds 1975 formeel onafhankelijk is , speelt natievorming een rol in de politiek. Maar wat houdt het in? Wat moet het inhouden? Daarover schreef Wim Bakker (arts en politiek denker) het boek’Srefidensi! De kunst van het goede leven in Suriname’ (2013). Voorin het boek, op pagina 1, staat in grote zwarte letters wat ‘Srefidensi’volgens Bakker inhoudt:

‘Srefidensi: de staatkundige zelfstandigheid en culturele identiteit van Suriname, / welzijn gebaseerd op de creativiteit van vrije, zelfstandige burgers, / de ontwikkeling van achtergestelden en het beschermen van het leefmilieu.’

Tropicana Show. Foto © Virgil Kapel

Deze woorden spreken aan. Je leest ze en denkt na: voldoet de zelfstandige staat Suriname aan deze criteria? Daarover gaat het boek. Wim Bakker kijkt naar het verleden en het heden en kijkt vooral ook vooruit. Hij geeft zijn eigen duidelijke visie op echte onafhankelijkheid en hoe die tot stand kan komen. Dan gaat het om de mensen in het land. De politiek is geen doel, maar een middel. Bakker geeft duidelijk aan wat een land is: een ‘maatschappij’, waarin politieke en economische zaken een grote rol spelen, maar vooral ook een ‘samenleving’, waarin mensen, vaak van verschillende culturele en religeuze achtergronden, samen leven. Dat is volgens Bakker het belangrijkste: dat ze zich daarvan bewust zijn, elkaar ondersteunen, achtergestelden vooruit helpen en streven naar gelijkheid als burgers van de samenleving.

Duidelijk geeft Wim Bakker aan dat natievorming, ‘Srefidensi’ in Suriname mislukt is. Het houdt opbouw en emancipatie in, maar heeft niets te maken met de populistische situatie nu. Oorzaken voor het mislukken zijn onder andere dat het steeds weer gaat om machtsstrijd en machtsrelaties ten opzichte van productie en distributie, ongelijkheid in de samenleving!



Culturele integratie is ook een belangrijk punt voor een land als Suriname. Na 1863 moest iedereen die creools was op Europa gaan lijken. Dat veranderde toen er volken kwamen met een Aziatische cultuur. Zij behielden die en langzaam maar zeker ontwikkelden ook de creolen een eigen identiteit. Wim Bakker geeft mooi aan wat het verschil is tussen ‘assimilatie’en ‘accommodatie’. Als mensen uit een andere cultuur massaal immigreren naar een ander land (denk ook aan Nederland nu) is van de ene kant ‘assimilatie’nodig, ze moeten zich aanpassen, maar vanuit de bewoners van het landd ook ‘accommodatie’, zich openstellen voor en aanpassen aan de nieuwe landgenoten. Dit is enerzijds een psychologisch proces, vanuit de mensen en anderzijds een politiek proces.
  
Marlène Lie A Ling. Foto © Ingrid Moesan

Wim Bakker geeft ook het begin van de nationale ontwikkeling van Suriname weer waarin politici als Wim Bos Verschuur, Johan Ferrier, Johan Wijngaarde en Pieter Polanen een rol gespeeld hebben en op cultureel gebied bijvoorbeeld Stanley Noordpool, Marlène Lie A Ling en Erwin de Vries die ervoor zorgden dat eigen kunsten ook een belangrijke rol gingen spelen in de culturele identiteit van Suriname. Hij noemt ook Jack Menke die in het boek Natievorming en natiecreatie in Suriname dat hij redigeerde, het onderscheid bepleit tussen ‘nation building’en ‘nation creation’. Oftewel: beleidsaangelegenheid van de overheid en creativiteit van de burgers.

Dat laatste is de centrale gedachte van Wim Bakker in zijn boek, die ons ook erg aanspreekt: onafhankelijk is een land als de bevolking onafhankelijk is, dat wil zeggen dat iedereen in dat land een voor zichzelf en het land zinvol leven kan leiden, doordat men in staat is zelfstandig te zijn, maar ook open te staan voor de ander. Wim Bakker geeft aan dat er zich een ‘managerklasse’ moet ontwikkelen, dat wil zeggen dat mensen die dicht bij het volk leven vanuit een positieve, mensgerichte visie, leiding kunnen geven bij de ontwikkeling van de bevolking. Niet alleen politieke leiders bedoelt hij, maar wetgevers, wetenschappers, zakenlieden en vooral ook onderwijsgevenden, kunstenaars, sportleiders enzovoorts. Die ‘klasse’ kan een pedagogische en politieke rol spelen bij de integratie en de strijd om nationale hulpbronnen voor iedereen. De Surinaamse economie is immers kwetsbaar. De economische ongelijkheid is groot en rijke bodemschatten dragen nauwelijks bij tot duurzame nationale ontwikkeling. Een ontwikkeling die vooral van binnenuit geschiedt dus, en niet alleen maar van bovenaf.

Zwembad Parima. Foto Facebook


Het boek van Wim Bakker over srefidensi is vrij theoretisch. Zijn theorie is wel zeer de moeite van het bestuderen en erover discussiëren waard. Zo’n theorie moet gaan leven! Dat kan doordat het boek, vooral in de door hem genoemde ‘managerklasse’gelezen wordt en besproken. Als we het boek lezen en na afloop zeggen, ja, mooi idee en overgaan tot de orde van de dag, werkt het niet in op de ontwikkeling van het land.

Om dat doel te bereiken zou het boek ook neutraler moeten zijn. Al heeft Bakker ook kritiek op het beleid van de NPS door de jaren heen, hij verbindt zich te veel met deze partij. Het feit dat hij het boek opdraagt aan Ronald Venetiaan is al niet zo neutraal. Wim Bakker heeft het boek in eigen beheer uitgegeven, zonder redacteur, en dat is te merken. Het boek zit slapjes in elkaar, valt gauw uit elkaar. De letters zijn klein, vooral voor oudere lezers. Vaak is het betoog abstract met moeilijke termen en er zitten nogal wat fouten in de taal. Deze druk kan flink gelezen worden en betrokkenen bij de thematiek kunnen commentaar geven. Een tweede druk kan dan stevig en eenvoudiger worden, voor een groter publiek! We zien ernaar uit!

Wim Bakker: Srefidensi! de kunst van het goede leven in Suriname, 2013, uitgegeven in eigen beheer   

Parakreek. Foto Facebook


zaterdag 26 oktober 2013

Officiele Overdracht Kunstwerken Artist Talk in Nickerie


Op initiatief van de FVAS, Federatie van Beeldende kunstenaars in Suriname, met ondersteuning van het Directoraat Cultuur, hebben kunstenaars uit Nickerie en Paramaribo samen een aantal kunstwerken gemaakt, bestemd voor de openbare ruimte in Nickerie. George Struikelblok, Shaundell Horton en Jeannette Oord maakten een ruimtelijk werk met als thema ‘Milieu’. Sri Irodikromo, Lucille Ramautar – Wong Loi Sing (Nickerie), Angelique Soebedar – Ramautar (Nickerie), Dorette Kuster, Kit-Ling Tjon Pian Gi, Manuela Tjin A Soe, Stanny Handigman, Arti Abhelakh maakten een kunstinstallatie met als thema ‘Vrouwenportretten’. Deze werken zijn geplaatst bij de WIN groep.

Kasian Djiman (Nickerie), Saridin Singoastro (Nickerie), Frankie Amatsenen (Nickerie), Roddney Tjon Poen Gie maakten een ruimtelijk werk met als thema ‘Milieuvervuiling’. Wikaas Girdharie (Nickerie), Kurt Nahar, Hesdy Mertowirijo, Remond Mangoensimito maakten een ruimtelijk werk met als thema ‘Aarde, Wind en Water’.

De jonge kunstenaars Dhiradj Ramsamoedj en Roel Kasanwidjojo maakten een ruimtelijk werk met als thema ‘Dynamiek’. Deze werken zijn geplaatst bij het Mini Centrum Zeedijk.

Op zaterdag 9 november 2013 zal de officiële overdracht van deze kunstwerken plaatsvinden van 12.00 – 14.00 uur. Om 12.00 is er een kleine ceremonie bij de WIN groep, waarna tegen 13.00 uur de caravan vertrekt naar het Mini Centrum Zeedijk. Daar zal er ook een kleine ceremonie plaatsvinden.

Voorafgaand aan deze officiële overdracht van de kunstwerken, worden er workshops Beeldende Kunst gegeven in het gebouw van de WIN groep van 8.00 – 12.00 uur. Deze workshops staan onder leiding van kunstenaars uit Paramaribo en Nickerie en zijn bestemd voor een ieder van elke leeftijd.

Geïnteresseerden kunnen voor meer informatie terecht bij de WIN groep of u kunt mailen naar info@suriname-fvas.org
De deadline om zich op te geven voor deelname aan de workshops is woensdag 6 november 2013.



zaterdag 22 juni 2013

Cultuurlijn 1102: Praten, kunst en theater over slavernijverleden

door Stuart Rahan
 
Annet Zondervan, directeur van het Centrum voor Beeldende Kunst Zuidoost maakt het eerste project Cultuurlijn 1102 van de drie cultuurinstellingen in Amsterdam Zuidoost bekend. Foto © Stuart Rahan.
Amsterdam Zuidoost - Zij die behoefte hadden om op één dag nader kennis te maken met het Nederlandse slavernijverleden, hebben donderdag vanuit drie verschillende invalshoeken hun behoefte kunnen bevredigen. In gesprekken hebben inleiders hun licht laten schijnen op het slavernijverleden en hoe 150 jaar na de afschaffing in 1863, zij ermee omgaan. Kunstenaars geven slavernij een eigen gezicht door middel van een tentoonstelling en in het theater hebben rebelse vrouwen van toen een gezicht gekregen.

De drie grootste cultuurinstellingen van Zuidoost staken de koppen bij elkaar en startten hun eerste gezamenlijke activiteit onder de noemer Cultuurlijn 1102, hun gemeenschappelijke postcode. Imagine IC, Centrum Beeldende Kunst Zuidoost (CBK Zuidoost) en het Bijlmer Parktheater stelden een cultuurprogramma samen met slavernij als interessant thema in verband met de herdenking van 150 jaar afschaffing daarvan.

Nieuwe begrippen
Hoofdgast Saidiya Hartman van de Columbia Universiteit in de VS ging tijdens het onderdeel 'Spoken slavery' in op het immaterieel erfgoed van de slavernij. Daarbij maakte zij gebruik van het verhaal van een jonge Afrikaanse vrouw tijdens de overtocht van haar continent naar Amerika. Dat verhaal heeft Hartman opgetekend in het boek Lose your mother waarbij zij experimenteerde met verhalen van overlevering.

Door de eeuwen heen zijn het Engels en Nederlands verrijkt met woorden die in de slavernijperiode andere betekenissen hadden. Slaven zijn tegenwoordig 'slaafgemaakten', slaves werden het begrip 'enslaved'. Volgens inleider Hester Dibbits maken nieuwe begrippen onder andere deel uit van de vernieuwde manier waarop slavernij herdacht wordt. Zangeres Denise Jannah droeg met haar optreden op geëigende wijze bij aan de herinnering van het slavernijverleden. "Fu sabi pe y'e go, yu musu sabi pe yu kemopo. Om je toekomst te bepalen dien je eerst te weten waar je vandaan komt", vertolkte zij in twee prachtige liedjes. Zij bezong 'Mama Aisa' in een nummer dat zij op harmonieuze wijze liet overgaan in 'Strange Fruit', een lied dat herinnert aan de wreedheden van de slavernij.

Charl Landvreugd. Foto Facebook


Document
In het Centrum voor Beeldende Kunst kon het publiek vervolgens de opening meemaken van de tentoonstelling Gedeelde Erfenis: Slavernijverleden in de kunst. Ronald Ockhuysen, adjunct-hoofdredacteur van Het Parool opende de tentoonstelling officieel. Hij liet de aanwezigen delen in een gewaagde actie van de krant die onlangs op de voorpagina een oud document, dat gebruikt werd tijdens de slavernij plaatste. Met dat document konden handelaren een bestelling voor slaafgemaakten plaatsen of werden slaafgemaakten aangeboden. "Twee voor de prijs van één, was zo'n aanbieding", vertelde Ockhuyzen wat volgens hem voor die tijd de normaalste zaak was. Hij kreeg niet alleen complimenten. Er waren ook lezers die zich afvroegen of het plaatsen van het oude document wel nodig was.
 
Iris Kensmil - Kapitani I
De tentoonstelling bestaat uit werk van twintig kunstenaars met een Nederlandse, Antilliaanse en Surinaamse achtergrond. Ken Doorson, Remy Jungerman, Patricia Kaersenhout, Iris Kensmil, Charl Landvreugd en George Struikelblok zijn enkele bekende Surinaamse kunstenaars. Van Iris Kensmil staan daarnaast nog drie fictieve portretten van marronkapiteins in de Schuttersgalerij van het Amsterdam Museum. Zij maakte de portretten 'Out of History', in opdracht van CBK Zuidoost en het Amsterdam Museum.
De dag werd afgesloten met de theatervoorstelling Rebelse Vrouwen in het Bijlmer Parktheater. Drie geesten van overleden slavinnen bieden troost en hulp aan een jonge Afrikaanse vrouw die tegen haar wil in de prostitutie belandt. Zij vertellen over hun eigen ellende, maar met trots delen zij verhalen van hun verzet.

[uit de Ware Tijd, 22/06/2013]


vrijdag 7 juni 2013

Gedeelde Erfenis: Slavernijverleden in de kunst


Op 20 juni wordt de expositie Gedeelde Erfenis: Slavernijverleden in de kunst geopend. CBK Zuidoost herdenkt met deze groepstentoonstelling dat Nederland 150 jaar geleden de slavernij afschafte. Twintig kunstenaars tonen hun visie op slavernij: van letterlijke verbeeldingen van gebeurtenissen tot abstracte benaderingen van het onderwerp. Het geheel doet nadenken over de gevolgen en de betekenis van slavernijgeschiedenis voor de huidige samenleving. Bij deze groepstentoonstelling is een publicatie gemaakt: Aspha Bijnaar geeft een toelichting op de historische aspecten in het werk van de kunstenaars:


Sara Blokland
Nardo Brudet
Frank Creton
Brian Coutinho
Ken Doorson
Jeannette Ehlers
Antonio Guzman
Remy Jungerman
Patricia Kaersenhout
Iris Kensmil
Renée Koldewijn
Carla Kranendonk
Charl Landvreugd
Runny Margarita
Tirzo Martha
Helen Martina
Henny Overbeek
Hector Raphaela
Brett Russel
George Struikelblok

Publicatie: Aspha Bijnaar, onderzoeker en auteur
Spreker: Ronald Ockhuysen, adjunct-hoofdredacteur en chef Kunst, Het Parool
Met: Jeannine La Rose, zangeres; Ronald Snijders, fluitist
attent op de opening van de tentoonstelling Gedeelde Erfenis: Slavernijverleden in de kunst.
Openingsdatum:  donderdag 20 juni 2013
Tijd: 17.30 uur
Locatie: Centrum Beeldende Kunst Zuidoost, Anton de Komplein 120, Amsterdam Zuidoost
Te zien t/m 31 augustus.

Iris Kensmil

Eerder dit jaar opende in de Schuttersgalerij van het Amsterdam Museum Out of History, een drieluik van kunstenaar Iris Kensmil dat zij maakte in opdracht van CBK Zuidoost en het Amsterdam Museum. Out of History is een onderdeel van de Gouden Eeuw-tentoonstelling. De serie bestaat uit drie fictieve portretten van mensen uit de 18de eeuw die tegen de koloniale onderdrukking in een eigen positie en toekomst opbouwden. De samenwerking van CBK Zuidoost met het Amsterdam Museum ontsluit erfgoed van de stad met actuele kunst.

De tentoonstelling ‘Gedeelde Erfenis: Slavernijverleden in de kunst’ is van 12 september t/m 20 oktober ook te zien in Kunstenlab Deventer.
www.kunstenlab.nl

zaterdag 1 juni 2013

Kunstenaars luiden jubileumvieringen en Carifesta in


Kinderen van scholen in de omgeving van het Directoraat Cultuur onthullen het billboard genaamd ‘Culturu fu mi nanga yu’ op het terrein van het Directoraat. Kunstenaars van de Nola Hatterman Art Academy willen hiermee hun bijdrage leveren aan de stadsverfraaiing. (Foto: Stefano Tull)



door Tascha Samuel

Paramaribo - Met de onthulling van een enorm billboard getiteld,'Culturu fu mi nanga yu', willen de kunstenaars van de Nola Hatterman Art Academy hun bijdrage leveren aan stadsverfraaiing. Het project is een idee van kunstenaar George Struikelblok. Het initiatief valt in het kader van de jubileumviering van de Hindostaanse en Chinese Immigratie alsook van Keti Koti."Het is een weergave van de Surinaamse samenleving, flora en fauna en bekende gebouwen. Het is een uiting van de vele dingen die we delen zoals muziek, dans, culinaire tradities, klederdrachten en nog veel meer", legt Struikelblok uit. Ruim elf kunstenaars onder leiding van Sunil Puljhun en Kenneth Flijders hebben aan de bilboard gewerkt.

Het reuze 'schilderij' is volgens Struikelblok niet alleen een teken van eenheid, maar ook een geste vanuit de kunstenaarswereld naar Carifesta toe. Het festival staat gepland voor augustus. "We zijn gastland en dan moeten we ons beste beentje voortzetten." Struikelblok hoopt dat de gasten de warmte zullen voelen van het immense kunstwerk dat 7.32 bij 2.44 meter groot is. Het is onthuld tijdens de festiviteiten op het Directoraat Cultuur in verband met de herdenking van de Hindostaanse Immigratie op 5 juni.

Pulawri's en bara's zijn gebakken op het terrein, Mehendi geplaatst op armen van aanwezigen en een sari-drapeercurus is verzorgd, als onderdeel van de dag. Op het podium presenteerden Hans Bhawan en zijn leerlingen Indiase dans. De Peruaanse Dario Vasquez verbaasde met zijn voordracht van 'Kuch Kuch hota he' op de panfluit en gitaar. Maar de knaller was een groep dansers van het directoraat cultuur zelf. Kinderen van diverse scholen uit de buurt genoten zichtbaar van de presentaties.

[uit de Ware Tijd, 01/06/2013]

Commentaar red. CU: Mooi! Maar waarom een knots van een spelfout in het Sranantongo?

zondag 17 maart 2013

Kunstenaarscollectief schenkt Nickerie vijf kunstwerken

door Hugo den Boer


Paramaribo - De Federation of Visual Artists in Suriname (FVAS) schenkt het district Nickerie vijf grote kunstinstallaties die dit kunstenaarscollectief heeft gemaakt tijdens de Nationale Kunstbeurs 2012.


Kunstenaar George Struikelblok controleert of het kunstwerk gemaakt van rondijzer goed op de truck is geplaatst voor vervoer naar Nickerie Foto: Collectie FVAS.

Tijdens de Nationale Kunstbeurs 2012 organiseerde de FVAS het project 'Artists talk'. FVAS-leden werkten ter plekke in vijf groepen aan grote kunstinstallaties. De vijf kunstenaars Kit-ling Tjon Pian Gi, Kurt Nahar, Shaundell Horton, Dhiradj Ramsamoedj en Kasian Djiman hadden elk de leiding bij een van de kunstwerken in wording. Nog voordat de kunstwerken gemaakt werden, hadden de FVAS- leden al besloten om de kunstwerken aan Nickerie te schenken om de beeldende kunst in dit district te ondersteunen.

Rijstmagnaat Imro Manglie heeft gezorgd voor het transport van de kunstwerken naar Nickerie, waar ze nu in het magazijn van de kunstenaar Kasian Djiman wachten op plaatsing in de openbare ruimte. De kunstwerken komen onder meer te staan in Minicentrum Zeedijk en in de wachtruimte van het Dr. Lachmipersad Mungra Ziekenhuis.

In het paasweekend gaat een groep FVAS-leden naar Nickerie om verder aan de kunstwerken te werken, ze van voetstukken te voorzien en te plaatsen. Op 1 juli wil de FVAS de kunstwerken officieel via de districtscommissaris aan de Nickeriaanse bevolking aanbieden.

[uit de Ware Tijd, 17/03/2013]

woensdag 24 oktober 2012

Nationale Kunstbeurs Suriname 2012

De Nationale Kunstbeurs Suriname 2012 is een samenwerking aangegaan met de FVAS (Federation of Visual Artists in Suriname). In het kader van het project Artist Talk van de FVAS, staan er daarom op de Nationale Kunstbeurs 2012, twee speciale onderdelen op het programma.

1. Art in Process. Het kunstminnend publiek kan het wordingsproces van kunstwerken volgen.
Roddney Tjon Poen Gie, Air Borne (2009)

2. Powerpointpresentaties over kunstonderwerpen plus dialoog.


Programma van de presentaties plus dialoog

Maandag 29 oktober
Thema: Artist in Residence
Sprekers: Anand Binda; Dhiradj Ramsamoedj; Roddney Tjon Poen Gie; Kurt Nahar; Kit-Ling Tjon Pian Gi

Dinsdag 30 oktober
Thema: Moengo Kunst District
Spreker: Marcel Pinas

Woensdag 31 oktober
Cultuuruitwisselingen in de Surinaamse beeldende kunst sector tussen 2000-2010
Spreker: Ann Hermelijn

Donderdag 1 november
Thema: FVAS kunstprojecten 1998 - 2012
Spreker: Kit-Ling Tjon Pian Gi

Tijd: 19.30 – 20.30 uur
Plaats: Ons Erf, Paramaribo

Participerende kunstenaars in het onderdeel Art in Process:
Roddney Tjon Poen Gie, Kasian Djiman, Frankie Amatsenen, George Struikelblok, Shaundell Horton, Jeanett Oord en Raimen Bijlhout, Dhiradj Ramsamoedj, Roel Kasanwidjojo, Roy Mangal, Kurt Nahar, Hesdy Mertowirijo, Remon Magoensimito, Sri Irodikromo, Dorette Kuster, Kit-Ling Tjon Pian Gi, Manuela Tjin A Soe, Stanny Handigman, Arti Abhelakh, Wikaas Girdharie, Singosastro, Lucille Wong Loi Sing, Angelique Wong Loi Sing.

Dans bij expositie George Struikelblok

George Struikelbloks kunstwerken typeren zich door zijn warme kleurenpalet en losse schilderstijl. Tijdens de opening van zijn nieuwe tentoonstelling in Galerie 23 in Amsterdam worden deze getransformeerd in een 3D performance met een dansoptreden van de Sana Budaya Dance Company (zie het filmpje hieronder).

Datum: zondag 28 oktober 2012, aanvang 16.00 uur.
Behalve in Galerie 23 is de dansmanifestatie ook nog op 2 andere locaties in Nederland te zien:
* Op 1 november 2012 in: Cultura Ede, Molenstraat 45, 6711 AW Ede
*  Op 10 november 2012 in: Galerie Nola Hatterman, Zeeburgerdijk 19A, 1093 SK Amsterdam


.

vrijdag 22 juli 2011

Je moet maar het lef hebben!


Waar haalt Struikelblok het lef vandaan om dat gedrocht ‘I love Su’ bij Fort Zeelandia, dat hij volledig onterecht een ‘kunstwerk’ noemt, in miniatuur aan te bieden aan de zogenaamde first lady? En hoe durft de verslaggever van StarNieuws te spreken van het 'origineel’ ontwerp? Heeft niemand de first lady en Struikelblok duidelijk gemaakt dat dat
‘I love ding’ niet alleen een ergerlijke vorm van plagiaat is, maar dat het in de gemeenschap op zo’n grote weerstand is gestuit, dat het Directoraat Cultuur zich onmiddellijk genoodzaakt zag bekend te maken dat dat ding daar maar tijdelijk staat?

[zie ook de andere reacties door op het label Struikelblok onder dit bericht te klikken]

zondag 17 juli 2011

Beste lieve George Struikelblok,

Eergisteren ben “ik” naar je beeld I LOVE SU gaan kijken en werd vrijwel meteen door woede en droefenis overmand.

Inmiddels heb ik tot mijn vreugde mogen constateren dat ik niet de enige ben die grote afkeer koestert na het bezichtigen van dit fantasieloze betonbouwsel.

Graag wil ik meehelpen aan de finale ontmanteling van dit werk, opdat deze plek weer vrij zal komen en de historische omgeving niet verder zal ontsieren.

Gelukkig is mij ter ore gekomen dat “jij” dit werk bewust hebt ondernomen in twee fasen, en dat pas de tweede fase zal verhelderen dat I LOVE SU in feite een aanklacht inhoudt tegen milieuvervuiling.

Ik wacht dan ook met spanning op de uitnodiging namens het directoraat Cultuur ter bijwoning van de tweede fase, gepland in de maand augustus, zijnde de openbare ontmanteling van dit betonnen beeld inclusief het herstel van de beplanting ter plaatse, waardoor toeristen en Suri’s met gevoel voor schoonheid weer ongestoord zullen kunnen genieten van hun wandeling over het terrein van Fort Zeelandia.

Tenslotte wil ik je danken voor deze ludieke bijdrage aan het thema van onze milieuvervuiling.

De uitnodiging voor de ontmanteling van I LOVE SU zie ik met verlangen tegemoet.

Dank voor je aandacht & met hartelijke groeten,

Pim de la Parra Sr. Jr.
kunstliefhebber pur sang

donderdag 7 juli 2011

I hate SU the monument

Het is maar hoe je het bekijkt, maar ik kan de zojuist herplaatste, nu in steen opgetrokken verbeelding van de allerminst originele slogan 'I love SU' niet als monument zien, of het zou moeten zijn als een monument van lelijkheid. 'I love SU' is de nieuwste rage, minstens een jaar oud en nog steeds niet uitgeraasd, hoe is het mogelijk! Mensen die dachten origineel te zijn hebben het al decennia lang bestaande en geregistreerde beeldmerk van New York mishandeld en hebben er niet alleen 'I love SU' van gemaakt, maar wensen er ook nog eens auteursrechten over te claimen. Waar halen ze het gore lef vandaan?

Van welke kant je het ook bekijkt: dit ding is fout, alles is er fout aan. De afzichtelijk term 'SU' is een aantal jaren geleden geïntroduceerd door blaka bakra's, die uit gemakzucht - of uit welke andere belachelijke overweging ook - in plaats van Sranan de letters SU zijn gaan gebruiken. Die 'folie' heeft om zich heen gegrepen en is ruim een jaar geleden opgepakt door beeldend kunstenaar George Struikelblok om er een 'monument' van te maken en het met behulp van het directoraat Cultuur van het ministerie van Onderwijs en Volksgezondheid (Minov) te plaatsen op een van de mooiste en meest gevoelige plaatsen van het historisch erfgoed Paramaribo: allernaast Fort Zeelandia.

Dat het eerder geplaatste houten 'monument' aan het verteren was, was een duidelijk teken, maar helaas is dat teken door niemand onderkend. Nu zit Paramaribo opgescheept met het meest neppe wanproduct dat je je maar kunt denken. George Struikelblok zal hard moeten werken om zich als beeldend kunstenaar te rehabiliteren en het Directoraat Cultuur heeft heel wat uit te leggen, want sinds wanneer wordt wansmaak gesubsidieerd in dit land en sinds wanneer mag het historisch erfgoed voor paal worden gezet? Het zou voor de Unesco zomaar voldoende reden kunnen zijn om ons historisch erfgoed van de lijst te verwijderen.

I Love Su vernieuwd


Het vernieuwde I Love Su-monument van kunstenaar George Struikelblok is gisteren, op 6 juli 2011, nogmaals onthuld. Vorig jaar had hij het al geconstrueerd, maar van hout, en in het tropisch klimaat begon het hout al snel af te brokkelen. In samenwerking met het directoraat Cultuur van het ministerie van Onderwijs en Volksontwikkeling is Struikelblok ertoe overgegaan het monument in steen op te trekken. De onthulling daarvan heeft gisteren dus plaatsgevonden in bijzijn van een groep leerlingen van de St. Elisabethschool.

Lees ook dit commentaar van Rolf van der Marck

dinsdag 14 juni 2011

Reuzengolf voor RBTT Bank

RBTT Bank was aanwezig tijdens het Kinderboekenfestival met het leuke project Join the Wave’ – Doe mee met de golf. Een groot aantal kinderen heeft de RBTT-stand bezocht en heeft heel enthousiast meegedaan met de golf. De kinderen hebben zelf een golf kunnen schilderen onder begeleiding van de bekende kunstenaar George Struikelblok, en zo hun talenten laten zien. George Struikelblok heeft aan het einde van het festival alle golven die geschilderd zijn door de kinderen in één grote golf verwerkt en tot een kunstwerk gemaakt. Dit project – Join the Wave – is in het kader van de RBC Blue Water Day die op 10 juni gevierd wordt. George Struikelblok overhandigde twee kunstwerken aan de heer Peter Ng A Tham, President & Country Head van de RBTT Bank. De heer Ng A Tham was heel blij met de kunstwerken waar je het talent van de kinderen kan zien. Een van de kunstwerken is opgehangen in het RBTT-kantoor Jozef Israël-straat en het andere zal in het RBTT kantoor Mr.J. Lachmonstraat worden gehangen. Ook hebben de kinderen een tekening gekleurd en een opstel geschreven over het belang van water. Er zal een aantal winnaars worden uitgekozen die een geschenkje van de RBTT bank zullen krijgen.

[uit De West, 11 juni 2011]

woensdag 6 april 2011

George Struikelblok pakt uit


Un breti (Vrolijkheid)


Zijn eerste Surinaamse solo in vier jaar

door Rob Perrée

Vijftig jaar geleden hield de Franse kunstenaar Yves Klein een bijzondere performance. Hij bracht blauwe verf aan op het lichaam van een aantal (naakte) vrouwen. Het dan al beroemde, gepatenteerde International Klein Blue. Vervolgens beschilderden die vrouwen, als ‘living brushes’, een groot wit doek. Ondertussen klonk ‘muziek’, de zogenoemde Monotone Symphony, een klank die twintig minuten lang werd herhaald. Het resultaat was een ‘schilderij’ waarop de blauwe vlekken weliswaar hun herkomst nog verraadden, maar dat je ook abstract zou kunnen noemen.

George Struikelblok draait het om en vervangt de Minimale, Westerse toon door een Caraïbische. Hij beschildert de lichamen van zes jonge dansers. In de kleuren die het meest voorkomen op zijn schilderijen. Hij laat ze vervolgens als het ware uit zijn doeken tevoorschijn komen en een trage dans uitvoeren op het ritme van trommelmuziek. Hij brengt de figuren op zijn doeken tot leven. Met deze performance opent hij zijn tenoonstelling Lob’ mi tu tamara.

Het is vier jaar geleden dat George Struikelblok zijn laatste solotentoonstelling in Suriname had. Hij nam in de tussentijd hier wel deel aan Paramaribo SPAN en had verschillende succesvolle solo’s buiten zijn vaderland. De kunstenaar geeft met Lob’ mi tu tamara het duidelijke signaal af dat hij er nog steeds is. En meer dan dat. Hij pakt uit met een grote tentoonstelling in en voor De Hal en met een aantal sculpturen op het Onafhankelijkheidsplein en in het water tegenover de Maretraite Mall.



Mi koloku (Mijn geluk)

Zelfs als het land mocht willen, Suriname kan even niet om Struikelblok heen.

In De Hal hangen vooral zijn schilderijen. Veel schilderijen. Als door Calvijn geïndoctrineerde Nederlander moet ik altijd even wennen aan de manier waarop Surinaamse kunstenaars hele wanden vullen. Wij kiezen eerder voor kaal en strak. Struikelblok doet het echter op een ingehouden, afgewogen, maar vooral intelligente manier. Hij creëert ensembles op de muur. Hij brengt een aantal schilderijen in een bepaalde ordening bij elkaar. Soms op een gekleurde ondergrond. Die ordening is gebaseerd op kleur, op vorm, op beeldtaal, maar vooral op intuïtie. Het gevolg is, dat de doeken een ‘gesprek’ met elkaar aangaan. Ze beïnvloeden elkaar. En, wat misschien nog belangrijker is, ze geven mij, de kijker, de kans om mijn eigen verhaal te maken. Ze laten mij de ruimte voor mijn eigen interpretatie.

De schilderijen van Struikelblok zijn altijd kleurrijk, er staan altijd bewegende vormen op die naar mensen verwijzen, met een soort ballonnen als koppen, ze laten altijd ergens het alfabet en een serie getallen zien. De kleuren staan veelal naast elkaar en contrasteren eerder dan dat ze combineren. Tussen de figuren en vormen door zorgen druppels voor een losse, Pollockiaanse samenhang. Waar de handeling zich afspeelt valt nooit te achterhalen. Tijd en plaats doen er niet toe. De enige indicatie voor de plaats is een ladderachtige vorm die je zou kunnen interpreteren als een Jacob’s Ladder. Volgens het boek Genesis, een ladder op weg naar de hemel. Dat klinkt wellicht wat overdreven, maar omdat liefde het thema is van de meeste van zijn schilderijen, is die referentie minder onwaarschijnlijk dan ze lijkt.


Wo tan nanga makandra (We zullen bij elkaar blijven)

Omdat Struikelblok een herkenbare beeldtaal gebruikt met vaste, telkens terugkerende elementen, lijkt het erop dat hij met een sjabloon werkt, een basisvorm, en van daaruit op zoek gaat naar varianten. Dat is gevaarlijk. Herhaling leidt niet alleen tot herkenning, maar ook tot verveling. Ik was dan ook aangenaam verrast door een aantal donkere doeken, waarvan er drie in onderlinge samenhang zijn opgehangen. Daarop maken de heldere kleuren plaats voor voornamelijk roestbruin, de vormen en figuren gaan op in een groter, haast abstract geheel. De vaste patronen worden onderdeel van een suggestieve, expressionistische beeldtaal die de fantasie van de kijker prikkelt. In deze werken komt George Struikelblok los en geeft hij meer ruimte aan het moment, aan het toeval.

In De Hal staat een opvallende sculptuur. Of is het een installatie? Drie menselijke, kwetsbare figuren vinden ruggelings steun aan elkaar. Ze worden omringd door spaarvarkentjes. Voor wie het werk van Struikelblok de laatste jaren gevolgd heeft, is het duidelijk dat hij met dit werk refereert aan het lot van weeskinderen, zijn tweede liefde. Hij heeft voor deze figuren een soort piepschuim gesmolten en in stoffen mallen gegoten. Het gaat daarin harden en zoekt zich soms letterlijk een uitweg, waardoor er ruwe, ongepolijste vormen ontstaan, vol druppels en vlekken, die daardoor zorgen voor een natuurlijk verband tussen vorm en inhoud.
.

Ab wan bun libi (Heb een gelukkig leven)

Het thema weeskinderen keert terug in een installatie in de voorruimte van De Hal. Een bonkige (menselijke?) vorm, een soort romp, ligt op een deels zwarte, deels rode ondergrond. Op het zwarte gedeelte wordt ze omringd door brieven van weeskinderen waarin ze zich uitspreken over hun persoonlijke situatie. Op het rode gedeelte wordt de ‘romp’ verlengd door een grote spiegel, die omgeven wordt door kleine roze spiegeltjes waarop dezelfde kinderen een eenwoordige wens hebben geschreven. Hoewel er van dit werk onmiskenbaar een soort ontroering uitgaat, zeker als je bereid bent de teksten te lezen en de confrontatie met jezelf aan te gaan in de spiegel, verliest het zichzelf toch in een te grote hoeveelheid losse informatie-elementen, zodat de kracht van het geheel verloren gaat.

Die kracht hebben de sculpturen op het Onafhankelijkheidsplein wel. Opnieuw gemaakt van gestold piepschuim steken ze, mede door hun opvallende kleuren, triomfantelijk in de lucht en geven ze op een oorspronkelijke manier hun positieve boodschap af. Ze zijn noodzakelijk statisch, het zijn immers sculpturen, maar in hun uitvoering beweeglijk en expressief. Het lijken dansers die deel hebben genomen aan een performance en zich nu, na afloop, presenteren aan een applaudiserend publiek.


Brasa mi (Omhels me)

Mochten er Surinamers zijn die George Struikelblok een beetje vergeten waren, die kunnen zich met Lob’ mi tu tamara weer volledig bijgepraat voelen. Hij toont zich opnieuw een kunstenaar die er niet voor terugschrikt zich algemene, veelgebruikte thema’s toe te eigenen en er al zoekend en experimenterend toch een eigen interpretatie aan te geven. Geen geringe prestatie.


Rob Perrée is kunsthistoricus, freelance schrijver en tentoonstellingsmaker, redacteur van Kunstbeeld, afwisselend wonend en werkend in Amsterdam en Brooklyn.


Pe ye go (Waar ga je heen)


Alle afbeeldingen: @ Readytex Art Gallery

donderdag 31 maart 2011

George Struikelblok pakt uit met nieuwe expositie

door Diederik Samwel

Schilder en beeldend kunstenaar George Struikelblok opende dinsdagavond zijn nieuwe solo-expositie Lob’ mi tu tamara in De Hal aan de Grote Combéweg in Paramaribo. Wie de kans heeft, moet de komende dagen zeker gaan kijken. ‘Tru lobi’, ‘Makandra’, ‘No mek mi fadon’, ‘Lobi wan’; de titels van de nieuwe kunstwerken van Struikelblok spreken voor zich. Net als de felle kleuren en de overtuiging waarmee de kunstenaar zijn schilderijen en beelden heeft gemaakt. Maar Struikelblok laat nog meer dan genoeg aan de verbeelding over.

Bezoekers bewonderen de werken van George Struikelblok. (Foto: Ramon Keijzer)


Zo heeft hij een combinatie vervaardigd van talloze kleurige spaarvarkens rond drie gedaanten die volledig in elkaar opgaan. Of een spoor van spiegeltjes en gekleurde doppen dat leidt naar een liggende gestalte van schuimplastic. En anders een heel stel vrolijke springballonnen die op het water dansen. Dat laatste kunstwerk bevindt zich op het water bij de Ma Retraite Mall. Zoals er ook vier beelden zijn te vinden op het Onafhankelijkheidsplein. De overige nieuwe kunstwerken van Struikelblok zijn in De Hal tentoongesteld. Daar zijn de grote doeken het spectaculairst. Figuratief, abstract maar vol leven en energie. Wie goed kijkt, haalt een sociale boodschap uit de nieuwe werken van Struikelblok. Dat kinderen in liefde moeten opgroeien en niet in de steek gelaten mogen worden. Dat we stil moeten staan bij het lot van kinderen in een weeshuis. Nu, maar ook in de toekomst. Tijdens de opening geniet de kunstenaar temidden van zeker tweehonderd bezoekers van alle aandacht. Hij moest de afgelopen weken nog stevig doorwerken om alle kunstwerken te kunnen presenteren, vertelt hij. Dat viel nog niet mee omdat Struikelblok eind vorig jaar door een ongeluk in zijn atelier bijna zijn hand verloor. Twaalf hechtingen zitten erin en zijn linkerhand is nog steeds gezwollen. Nog een geluk dat hij rechts is.

De expositie van Struikelblok is nog tot en met zondag te zien in De Hal, telkens vanaf zeven uur ’s avonds. Op zaterdag wordt de speciale 3D-dansvoorstelling herhaald die dinsdagavond tijdens de opening van de expositie werd opgevoerd. Het is een intiem optreden van dansers van de Soeki Irodikromo Volksacademie voor Kunst en Cultuur, onder leiding van Dwight Warsodikromo. Ze zijn van top tot teen door Struikelblok beschilderd in dezelfde felle kleuren als de kunstwerken die hen omringen. De dansers worden begeleid door percussionist Bongo Charlie.

[uit Starnieuws, 30 maart 2011]

Dansers en doeken

Dansers van de Soeki Irodikromo Volksacademie voor Kunst en Cultuur zijn beschilderd door George Struikelblok en vormen samen met één van zijn doeken een levend driedimensionaal schilderij. Gisteren was de opening van Struikelbloks solo-expositie ‘Lobí mi tu tamara’ in De Hal in Paramaribo, die tot met en 29 maart duurt.

Foto: @ Claudio Barker.

dinsdag 22 maart 2011

Lob mi tu tamara

Team Readytex Art Gallery and George Struikelblok invite you to the opening reception of Lob mi tu tamara.

Tuesday March 29, 2011, from 19:00 to 21:00 hours
Venue: De Hal, Grote Combéweg 45, Paramaribo
Exhibition days: March 30 thru April 03, 2011, from 19:00 to 21:00 hours

Exhibition program
On Thursday March 31st the artist gives an informal and interactive presentation on his work
Time: 19:30

On Saturday April 2nd there will be a festive finissage at which time the dancers will once again perform the presentation of 3D painting
Time: 19:00 to 21:00 hours

Sunday April 3rd is the last day of the exhibition.

zondag 27 februari 2011

Wrestling with the image: Caribbean interventions

Suriname’s participatie in het About Change-kunstprogramma van de Wereldbank is een positieve stap voor Surinaamse kunst in haar streven om verder toe te treden tot een wereldwijde kunstmarkt.

Het About Change emerging artists’ programme, is een initiatief van de Wereldbank in samenwerking met de InterAmerican Development Bank, de OAS, en het Caribbean Community (Caricom) Secretariaat. About Change is een serie van gejureerde exposities van hedendaagse kunst uit Latijns-Amerika en het Caraibisch gebied die plaats zullen vinden gedurende 2011 en 2012 op verschillende locaties in Washington D.C., waaronder de Wereldbank, het Art Museum of the Americas, en de galeries van de Inter-American Development Bank. Het wordt georganiseerd door het World Bank Art Programma onder auspiciën van de World Bank Vice Presidency voor Latijns-Amerika en de Caribische regio.

Aan de hand van een online oproep van de Wereldbank in 2010 waarin kunstenaars uit Latijns-Amerika en het Caraibisch gebied uitgenodigd werden zich op te geven voor haar About Change-kunstprogramma, zond een groep van kunstenaars gelieerd aan de Readytex Art Gallery haar inschrijvingen in. Na een selectieprocedure werden de gekozen kunstenaars bekendgemaakt: Marcel Pinas, Roddney Tjon Poen Gie, George Struikelblok, Sri Irodikromo, Dhiradj Ramsamoedj, Jhunry Udenhout en Hanka Wolterstorff mochten hun werk presenteren op de exposities van het About Change-kunstprogramma van de Wereldbank. Ook de in Nederland woonachtige kunstenares Patricia Kaersenhout is geselecteerd voor deelname. Het werk van de Surinaamse kunstenaars wordt tentoongesteld in twee aparte exposities binnen het programma.

Het eerste evenement, een expositie waarin uitsluitend kunst uit het Caribisch gebied wordt belicht, opende op vrijdag 21 januari 2011 in het Art Museum of the Americas van de OAS in Washington DC. In deze expositie genaamd Wrestling with the image: Caribbean interventions, zijn werken van de kunstenaars Marcel Pinas, Sri Irodikromo, Dhiradj Ramsamoedj en Patricia Kaersenhout te bewonderen. Uit het persbericht van de organisatie was onder andere te lezen: “The exhibition presents works in a variety of media, including photography, video, painting, graphic arts, sculpture, and installation. The scope of the objects demonstrates how the region’s contemporary artists are confronting stereotypes about the Caribbean without denying their own surroundings or rejecting the worlds in which they operate”. De curatoren van deze expositie zijn kunstenaar en curator Christopher Cozier (de Trinidadiaanse Cozier was tevens cocurator van de expositie Paramaribo SPAN bij De Surinaamsche Bank N.V. in februari 2010) en kunsthistoricus Tatiana Flores. De expositie loopt tot en met 10 maart 2010.

Van Pinas staat er een fragment van zijn flesseninstallatie Kibii wi koni bestaande uit 5000 flessen in pangistoffen gewikkeld, symbool voor de traditionele kennis en wijsheid van de marrons; van Ramsamoedj staat er zijn levensgrote Flexible lady, een installatie van een vrouwenfiguur gemaakt van duizenden stukjes bontgekleurde stof die de identiteit van de even bontgeschakeerde multiculturele Surinaamse alsook de Caraibische mens lijkt te weerspiegelen; van Irodikromo hangt er haar 10 meter lange Ingi Winti-batik doek waarin zij door middel van symbolen de kruisbestuiving tussen cultuurelementen van de inheemse en marron leefgemeenschappen weergeeft.

Aan de hand van deze Caraibische expositie werd er een prachtige online catalogus geproduceerd door Richard Rawlins van the Draconian Switch in samenwerking met het Art Museum of the Americas en de Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS), welke gratis te downloaden is op http://www.artzpub.com/content/special-publications/wrestling-image. Meer informatie over de expositie is tevens te vinden op de website van de Art Museum of the Americas http://www.museum.oas.org/exhibitions.html .

Na deze expositie die trouwens ook verschillende activiteiten en discussies omvat, zal het werk van alle Surinaamse kunstenaars te zien zijn in de About Change expositie in de Wereldbank zelf. In About Change - Wrestling With The Image exposeren kunstenaars van alle lidstaten in het Caraibisch gebied, Argentinië, Brazilië en Uruguay, bij de Wereldbank van 7 april 2011 tot 30 juni 2011. Deze expositie bevat ook het grootste deel van het werk dat eerder gepresenteerd werd bij de IADB en de OAS.

Afbeeldingen van boven naar beneden: werk van Sri irodikromo, Dhiradj Ramsamoedj en Patricia Kaersenhout

dinsdag 11 januari 2011

Wrestling with the Image: Caribbean Interventions

The Art Museum of the Americas (AMA) announces the opening of Wrestling with the Image: Caribbean Interventions, an exhibition of contemporary art from twelve Caribbean countries. Featuring work by artists from the Bahamas, Barbados, Belize, Dominica, Guyana, Haiti, Jamaica, Saint Kitts and Nevis, Saint Lucia, Saint Vincent and the Grenadines, Suriname, and Trinidad and Tobago, the exhibition is curated by artist and curator Christopher Cozier and art historian Tatiana Flores.

Wrestling with the Image: Caribbean Interventions presents works in a variety of media, including photography, video, painting, graphic arts, sculpture, and installation. The scope of the objects demonstrates how the region’s contemporary artists are confronting stereotypes about the Caribbean without denying their own surroundings or rejecting the worlds in which they operate. Through investigations on history, tourism, globalization, popular culture, and gender, these artists urge us to reconsider our own expectations on how a Caribbean image should look.

Characterized by scholars as “the laboratory of globalization,” the Caribbean is a multifaceted locale that transcends geographic boundaries. Its culture has European, African, Asian, Latin American, and Native American roots. It is not surprising, then, that several artists in the exhibition explore themes of migration, the spread of culture, and global citizenship. For co-curator Christopher Cozier, “this is a conversation about movement in the Atlantic world—a dialogue about dispersal rather than displacement.” Many of the artists themselves no longer live in the Caribbean, residing in the United States, Canada, Europe, and Asia; nevertheless, their experiences are the result of complex historical, economic, and cultural processes that are part and parcel of what it means to be Caribbean.
.

Past and present, local and universal, and self and other are among the dichotomies addressed in this exhibition. Marlon James’ blunt and direct portraits depict young people who look like they could be from anywhere. Ebony Patterson’s provocative portrayals derived from Jamaican dancehall culture—with its ironic face bleaching and androgynous fashions—are equally global. By contrast, Joscelyn Gardner engages the historical archive. Her series of hand-painted stone lithographs Creole Portraits III pays tribute to faceless women victims of slavery by depicting a typical African hairstyle juxtaposed to an iron collar. Among other images conjuring colonial history is Nikolai Noel’s drawing Toussaint et George, in which Haitian liberator Toussaint Louverture and George Washington seem to stare each other down on equal footing.

In John Cox’ paintings of boxers, the notion of the prize fighter as confident and infallibly masculine is turned on its side. The works introduce unresolved tensions by depicting subjects fighting against their doppelgangers or striking their own faces. Heino Schmid challenges that status of the image as a conveyor of meaning. In the case of his Temporary Horizon video, two glass bottles momentarily keep one another standing, but then fall. A man’s arms and waist appear on screen, and he puts the bottles back into place. They fall again, and the anonymous man’s Sisyphean task continues.

As a group, the works in the exhibition demonstrate the dynamism and creativity of the current generation of Caribbean artists. According to co-curator Tatiana Flores, they also “allow us to reflect on our own assumptions and preconceptions regarding the meaning of place, the articulation of difference, and the construction of past and present. Whether they challenge, delight, frustrate, or disgust, these images provoke a reaction.”

Wrestling with the Image: Caribbean Interventions includes work by John Cox, Blue Curry, Kishan Munroe, Heino Schmid, (The Bahamas); Ewan Atkinson, Joscelyn Gardner, Sheena Rose, Tonya Wiles (Barbados); Santiago Cal (Belize); Pauline Marcelle (Dominica); Roshini Kempadoo, Hew Locke (Guyana); Maksaens Denis, Jean-Ulrick Désert, Barbara Prézeau-Stephenson (Haiti); Charles Campbell, Keisha Costello, Marlon James, Ebony Patterson, Oneika Russell, Phillip Thomas (Jamaica); Terry Boddie (Saint Kitts and Nevis); Nadia Huggins, (Saint Lucia); Holly Bynoe, (Saint Vincent and the Grenadindes); Sri Irodikromo, Patricia Kaersenhout, Marcel Pinas, Dhiradj Ramsamoedj, Jhunry Udenhout, George Struikelblok, Roddney Tjon Poen Gie, Hanka Woltersdorff (Suriname); Nicole Awai, La Vaughn Belle, Marlon Griffith, Jaime Lee Loy, Richard Fung, Abigail Hadeed, Nikolai Noel, Rodell Warner, and Natalie Wood (Trinidad and Tobago).

Wrestling with the Image: Caribbean Interventions forms part of the About Change emerging artists’ program, an initiative of the World Bank in partnership with the Inter-American Development Bank, the OAS, and the Caribbean Community (CARICOM) Secretariat. About Change is a series of juried exhibitions of contemporary art from Latin America and the Caribbean that will take place throughout 2011 and 2012 at different venues in Washington, D.C., including the World Bank, the Art Museum of the Americas, and the galleries of the Inter-American Development Bank. It has been organized by the World Bank Art Program under the auspices of the World Bank Vice Presidency for Latin America and the Caribbean Region.


On view January 21‐March 10, 2011
Art Museum of the Americas
201 18th Street, NW
Washington, DC 20006
Hours: Tuesday‐Sunday 10 AM‐5 PM
Friday, January 21 at 12 noon: Gallery talk and exhibition preview
Friday, January 21 at 6pm: Opening reception
Friday, March 4: student symposium on Caribbean art in conjunction with George Mason University and Caribbean in Transit Journal
March 1‐10: Caribbean film series