Astrid Deira eerste Surinaamse vrouwelijke Boeing 737-piloot

Kapitein Astrid Deira (links) bij de controle
 op de Cheddi Jagan International Airport.
Foto © Min. Public Works Guyana.

“Meisjes worden geen piloten, meisjes worden stewardessen. " Astrid Deira haalt zich deze woorden weer in herinnering. Het zijn de woorden van een van haar leraren toen zij zich als achtjarige presenteerde om piloot te worden. Deira is de eerste vrouwelijke Surinaamse piloot die de Boeing 737 van de Surinaamse Luchtvaartmaatschappij (SLM) vliegt. Op 12 april, gisteren, heeft zij haar inaugurele vlucht als kapitein van de SLM-Boeing 737 vlucht 421 uitgevoerd naar de Cheddi Jagan International Airport.

Deira zegt dat ze door vastberadenheid en veel opofferingen haar droom heeft vervuld. Haar passie om naar de hemel te stijgen, is gevoed door haar vader die bij de SLM heeft gewerkt. Kapitein Deira is 27 jaar geleden bij de SLM begonnen als administratief medewerkster. In die periode heeft ze geld gespaard om haar vliegbrevet te halen. “Het kostte me vijf jaar om dit te bereiken,” zegt ze aan de Guyanese media.

Nadat ze een paar jaar haar vliegvaardigheden in eigen land had aangescherpt, richtte Deira haar blikken op grotere toestellen zoals de Airbus 340, waar ze co-piloot was. Ze heeft zich voorgenomen om er alles aan te doen om de luchtvaartmaatschappij te behouden na haar pensionering. Tot nog toe heeft zij aangename ervaringen met haar job. “...Het was in eerste instantie onhandig als vrouw. Het is een baan die je moet verdienen en je moet hard werken,” zegt de 45-jarige Deira.

In de 22 jaren die zij nu vliegt heeft zij twee Guyanese staatshoofden en tal van Surinaamse regeringsfunctionarissen gevlogen. Nu is zij ingedeeld op de route Suriname-Georgetown-Miami. Deira adviseert jongedames die in haar voetsporen willen treden: “Er zullen tegenslagen zijn, maar als je het echt wil, ga ervoor!”

[van Starnieuws, 13 april 2014]

Blue Wing Airlines onder minst veilige luchtvaartmaatschappijen

Een zwaarbeschadigd toestel van Blue Wing Airlines
 in Kwamalasamoetoe, 15 oktober 2009

Er is onderzoek gedaan naar de meest veilige luchtvaartmaatschappijen in 2013. Qantas komt als winnaar uit de bus. De Australische luchtvaartmaatschappij is bekroond met zeven sterren en dat is de hoogste score die er is, meldt AirlineRatings.com. Maar er zijn meer maatschappijen die zeven sterren hebben gekregen: maar liefst 137 van de 448. De top tien bestaat verder uit Air New Zealand (Nieuw-Zeeland), All Nippon Airways (Japan), Cathay Pacific Airways (Azië), Emirates (Verenigde Arabische Emiraten), Etihad Airways (Verenigde Arabische Emiraten), Eva Air (Taiwan), Royal Jordanian (Jordanië), Singapore Airlines (Singapore) en Virgin Atlantic (Engeland).

De Kazachstaanse luchtvaartmaatschappij Scat scoort het slechtst als het om veiligheid gaat. Ook het Afgaanse Kam Air en het Surinaamse Bluewing Airlines hebben slechts één ster gekregen.

2013 was met 269 doden en 29 incidenten overigens het veiligste vliegjaar sinds 1945, meldt het Aviation Safety Network.

Amelia Earhart in Suriname

3 Juni 1937 was een gedenkwaardige dag voor Suriname. Op die dag landde Amelia Earhart, vergezeld door haar navigator Fred Noonan op vliegveld Zanderij. Ze zou maar kort blijven, de volgende morgen was ze al weer vroeg vertrokken.

In het foto-archief van het museum bevinden zich een paar fotootjes met betrekking tot de korte tussenstop die Amelia destijds tijdens haar vliegreis rond de wereld in Suriname maakte. De foto's zitten in een album 'diversen'. De herkomst van de foto's is onbekend, bijschriften ontbreken. Je moet de dame op de foto dus wel kunnen herkennen, anders is de pagina voor je het weet alweer om- en het fotoalbum dichtgeslagen.

Amelia, geboren op 24 juli 1897, had een jongensachtige jeugd en ze was zeer geïnteresseerd in vrouwen die werkzaam waren in mannenberoepen. Ze werkte onder meer als verpleegster en sociaal werkster. In 1920 zat ze voor het eerst van haar leven in een vliegtuig en dat betekende een ware ommekeer. Ze nam vlieglessen en kocht haar eigen vliegtuig. Ze was de eerste vrouw die een intercontinentale solo retourvlucht maakte en ze bleef werken aan het verbeteren van snelheids- en afstandsrecords. In 1932 stak ze als eerste vrouw, vijf jaar na Charles Lindbergh de oceaan over. In 1936 trof ze voorbereidingen voor een vlucht rond de wereld. Dat ging niet zonder slag of stoot. De route leidde onder andere van Miami naar San Juan, Caripito (Venezuela), Paramaribo, Fortaleza en Natal (Brazilië) en vandaar de oversteek naar Dakar in Afrika. Ze vertrok op 1 juni om op 8 juni te Dakar te landen.

De vooruitzichten vanaf San Juan waren niet best. Vandaar was gepland om rechtstreeks naar Paramaribo te vliegen. Er werden echter windsnelheden voorspeld van 25 knopen of 29 mijl per uur tot aan Paramaribo. Ze had dus extra brandstof nodig, maar de startbaan te San Juan was daartoe te kort en besloten werd om een tussenstop te Caripito te maken en daar bij te tanken.
Op donderdag 3 juni, om 08.48 uur vertrokken ze uit Caripito. De vlucht duurde 4 uur en 50 minuten. Ze landden te Zanderij om 14.38 locale tijd.

Bijgaande foto moet kort na de landing zijn gemaakt. Amelia en Fred werden verwelkomd door Nederlandse en Amerikaanse functionarissen. Wie dat waren is vooralsnog onbekend. De volgende ochtend vroeg zou ze doorvliegen naar Fortaleza. Voordat ze per trein naar Paramaribo vertrokken werd het toestel alvast bijgetankt. In de stad overnachtten ze in het Palace hotel aan het Oranjeplein. De volgende ochtend om 07.10 uur stegen ze alweer op om ruim 9 uur later te Fortaleza te landen.

Helaas eindigde de reis in een ramp. Op 29 juni landden ze te Nieuw Guinea, vanwaar ze op 2 juli vertrokken met als bestemming Howlandisland. Daar zijn ze nooit gearriveerd. Er doen verschillende theorieën de ronde over het lot van Earhart en Noonan. Hoewel Amelia in 1939 officieel dood werd verklaard, bleef de interesse voor haar persoon en haar laatste vlucht altijd bestaan. Eind 2010 kwam omstandig in het nieuws dat op het eiland Nikumaroro botmateriaal was gevonden dat mogelijk aan Amelia of Fred toebehoorde. Bovendien werden enkele spulletjes gevonden die wel eens aan hun toegeschreven kunnen worden. Wie weet, komt de waarheid ooit nog boven water.

De Surinaamse posterijen brachten ooit postzegels in omloop waarop de tussenstop van Amelia te Zanderij wordt gememoreerd.

Foto

Datum: 03-06-1937
Locatie: Zanderij vliegveld, Suriname
Vervaardiger: onbekend
Inv. Nr.: 62-21
Fotoarchief Stichting Surinaams Museum


[van Museumstof, DWT, 19/02/2011]