voor mijn man
Jij met je donkere, glanzende huid van koper
als het paard dat ik elke ochtend
achter in mijn weide zag staan briesen
in een mistlaag van de winter
bracht mij in de donkerste nacht, het diepste
hart van de Caraïben. In elk woord, elke
fluistering hoorde ik de branding van de zee.
Jouw gebaren, sierlijk en intens, waren zo
uitbundig van vrolijkheid, je ogen straalden
als sterren hoog aan de hemel
terwijl je met je oude Toyota mij de buitenwijken
van de stad toonde, de haven, de vervallen huizen,
het strand met palmbomen, dat ik altijd bij je wilde blijven,
in de grootste armoede van dat verlaten eiland.
Ik moest gaan. Ik moest je achterlaten. Ik moest
de pijn voelen van verlies en grenzen
maar als ik de drums en liederen terughoor
van lang vervlogen tijden
ben jij het, die mij in vervoering brengt,
ben jij het, die mij laat leven, mij leven schenkt.
.
Black lover
You with your dark gleaming skin of copper
like the horse that every morning I used
to see snorting in my back meadow
in a seam of winter mist
brought to me in the darkest night the deepest
heart of the Caribbean. In every word,
every whisper, I heard the breakers of the sea.
Your gestures, graceful and intense, were so brimful
of gaiety, your eyes shining like stars high in the sky
while in your old Toyota you showed me the outskirts
of the town, the harbour, the dilapidated houses,
the beach with palms, that I wanted to stay with you
for always, in the utter poverty of that deserted island.
I had to go. I had to leave you behind. I had
to feel the pain of loss and boundaries
but when I once more hear the drums and songs
of times long past
you are the one who carries me away,
the one who lets me live, who gives me life.
Translation: John Irons
