De slavernij
is zo langzamerhand een uitgekauwd onderwerp. Maar indien goed overdacht en met
voldoende creativiteit benaderd, kan het verfrissend gepresenteerd worden. De
makers van From Roots To Crown,
Gianni Grot (choreografie) en Helen Kamperveen en Ann Hermelijn (productie)
hebben laten zien dat het anders kan. Het woord voorstelling dekt de lading
nauwelijks. Het is een belevenis. Via moderne dans, klassiek en hiphop op
hoogstaand niveau, worden bezoekers naar het puntje van hun stoel gedreven. Het
resultaat is dat je je waant in een rollercoaster, waar dans, muziek en spoken
word samenvloeien tot één geheel.
Abstract
 |
| Aisa Winter |
De
indringende pianomuziek waarop de lichamen synchroon en krachtig, op het
acrobatische af bewegen, grijpt de aandacht vast als de wortels van een boom.
De spanning wordt gedurende de avond langzaam opgebouwd. Spoken word, in
overwegend Engels, door Daniel Kolf, Aisa Winter en Renate Galdey, is een
prachtige aanvulling en gaf body aan het vrij abstracte stuk. De beeldspraak is
fenomenaal, poëtisch schoon, scherp en confronterend.
Klaagzang
De volgende
scène beeldt het harde leven uit op de plantage. De naakte bovenlijven,
knikkende knieën die de zware last dragen, soms van dode lichamen in samenspel
met de zang en spoken word hebben veel meer weg van een jeremiërend
klaaggezang. Deze worden vervolgd met de gluiperige, begerige blik van de
plantagemeester. Zijn grijpende handen beelden macht uit, die hij meent te
hebben.
Indringer
De
aangrijpende mimiek, terwijl een slavin haar eer probeert te bewaren, is
bloedstollend. Vol agressie, wreed en ondanks haar verzet is ze niet opgewassen
tegen de smerige indringer. Bijzonder was het contrast van de blanke meesteres
die haar blik laat vallen op het donkere gespierde lichaam van een slaaf. De
mimiek is daar een stuk sierlijker en geeft meer het gevoel van verleiding en
genot van de daad. Maar dat de slaaf zich daar uiteindelijk onprettig bij
voelt, wordt toch duidelijk.
Mensenrechtenstrijd
De stille
schreeuw van de slaven die in eeuwen niet gehoord is. De pijn en mensonterende
wreedheid waarvoor de wereld haar ogen gesloten heeft, wordt opgeroepen als de
dansers middels mimiek een stille schreeuw geven.
En dan de
vrijheid. Vrijheid om te zijn en om te doen. Maar wat heeft vrijheid gebracht?
Geen acceptatie van het eigene. Onzeker over je kroes ede, dat haar dat niet
meegaat met de zwaartekracht. Maar we zijn wie we zijn. Dwars door alles heen
gaan we door.
[uit de Ware Tijd, 03/08/2013]
