From Roots to Crown

Slavernij, vrijheid en identiteit. Choreagraaf en danser Gianni Grot liet zich door deze thema’s inspireren voor zijn nieuwe voorstelling. Zijn taal: dans, hiphop en spoken word. Hierbij staat routes (of roots) voor de mentale en fysieke weg die de slaven en hun nakomelingen hebben afgelegd. Crown staat symbool voor de overwinning, maar ook voor de kroon van de boom die voortkomt uit de roots. Herdenk het verleden en vier de toekomst. Draag de kroon!

Locatie: Bijlmerparktheater Amsterdam-Zuidoost
Datum: zaterdag 15 februari 2014
Tidj: 20.00 uur

Slavernij in Afrika: overwinnaars en slachtoffers

Zondag 22 september werd de grote tentoonstelling Slavernij verbeeld in de afdeling Bijzondere Collecties van de Universiteitsbibliotheek van Amsterdam afgesloten met een debat over wat er voorafging aan de Middle Passage, de overtocht van Afrikaanse mensen naar de Nieuwe Wereld: de slavernij in het continent Afrika. Hoe schrijven we die geschiedenis en welke rol speelt daar de orale geschiedschrijving in? Hoe kwamen de slavenhandelaren aan hun slaven? Hoe lang bestond er al Afrikaanse slavernij? Zijn de Afrikaanse volkeren mede schuldig aan de slavernij, of moeten we dit zien als een historisch gegeven: de Ashanti voerden oorlog en de overwonnenen werden tot slaaf gemaakt?

Marcel van Engelen, auteur van Het kasteel van Elmina, de Ghanees-Nederlandse journaliste Alberta Opoku, en historicus Leo Balai, auteur van Het slavenschip Leusden; moord aan de monding van de Marowijnerivier, debatteerden onder leiding van Michiel van Kempen, bijzonder hoogleraar West-Indische Letteren.

Natuurlijk waren er uiteenlopende meningen, al dan niet vanuit het standpunt van de roots-zoekers/ de nakomelingen van de slachtoffers van die tijd, of vanuit een meer neutraal geschiedenis-beschrijvend standpunt, of zelfs vanuit de "overwinnaars" van toen. Emoties spelen in zo'n debat altijd een rol. Maar gedachte-uitwisselingen als deze kunnen er niet genoeg zijn.

Een foto-impressie door Bert Reinders.

Het panel, v.l.n.r. Marcel van Engelen, Alberta Opoku, Leo Balai en discussieleider Michiel van Kempen

Garrelt Verhoeven, hoofdconservator Bijzondere Collecties

De zaal was amper groot genoeg voor de grote belangstelling

Marcel van Engelen

Alberta Opoku

Een interventie van "Mister Anansi"

Edmund Neus aan het woord

Carl Haarnack werd bedankt als mede-organisator en rondleider van de tentoonstelling

Saté-time!

Napraten met Henk Dijs en Frank Consen

Leo Balai vertelt over het slavenschip Leusden

Jong en nog jonger woonden de middag bij

Een afsluiting waar de innerlijke mens zich goed bij voelde

Theater als creatief product innerlijke zoektocht

door Donovan Mijnals

Gianni Grot (midden) maakte vorig jaar al furore met het stuk Aces. Dit jaar is hij terug met een stuk dat teruggaat naar zijn roots en de slavenperiode.

Paramaribo - Gianni Grot heeft een onlosmakelijke band met Suriname. En met de slavengeschiedenis van het land waar hij eveneens niet los van staat. In zijn laatste theaterstuk, From Routes to Crown, wordt onderzoek gedaan naar de gevolgen van onderdrukking van de gekleurde bevolking anderhalve eeuw na afschaffing van die donkere periode uit de geschiedenis. “De première van het stuk is toepasselijk in Suriname. Deze grond kent slavernij en heeft het bloed en de pijn van de slaven omarmd”, verklaart de choreograaf en regisseur dichterlijk.

Hij komt aanvankelijk uit de hiphopscene. Een subcultuur waar hij mee is opgegroeid en hij door en door kent. Maar hij laat zich er niet door beperken. "Ik doe wat goed voelt voor mij en wat dat betreft ben ik gewoon eigenwijs." Die houding heeft erin geresulteerd dat er in From Routes to Crown, naast breakdance ook plaats is voor een ballerina en een moderne danseres. Dat maakt het tot een unieke collaboratie van verschillende stijlen. Schouderophalend: "Ik probeer dieper in de dans te gaan. Sommige mensen zullen dan zeggen dat het niet conventionele hiphopbewegingen zijn."

Dikke billen

Het lijkt Grot, dat hoewel de sociaal-psychologische gevolgen van slavernij evident zijn, mensen toch bitter weinig afwisten over dat deel van de historie. Eén van de gevolgen is volgens hem dat het nog voorkomt dat gekleurde mensen zich in een slachtofferrol plaatsen. Daarnaast heerst het Europees schoonheidsbeeld van slank, blond en een des te lichtere huidskleur hebben. "Dat begint een beetje te veranderen, want vrouwen vinden het nu ook wel leuk om bijvoorbeeld dikke billen te hebben", verzucht hij.

 

Foto © Rootsinc.

Inspiratie voor het stuk kreeg hij bijna automatisch door de zoektocht naar zichzelf en de geschiedenis van zijn land van herkomst. En dan geldt het als meevaller dat de danser de vorige keer toen hij hier was met zijn stuk Aces, indruk wist te maken op Helen Kamperveen van Jeugdtheaterschool On Stage. Kamperveen stelde voor een theaterstuk te maken waarbij Surinaamse en Nederlandse dansers zouden samenwerken en bracht hem in contact met Ann Hermelijn.

"Ik vond het fijn dat ik op die manier een mogelijkheid kon creëren voor Surinaamse dansers, want het is niet dat hun niveau lager is", benadrukt Grot. Hoewel zijn beide ouders uit Suriname komen en hij er een tijd heeft gewoond, was zijn affiniteit met zijn thuisland niet altijd makkelijk. In Suriname wordt hij namelijk gezien als Nederlander, terwijl hij omgekeerd daar niet wordt geaccepteerd als een van hen. "Maar nu heb ik een punt bereikt waarop ik vind dat niemand mij kan zeggen waar ik vandaan kom; waar ik mij thuis voel is aan mij om vast te stellen." Het stuk is op 1, 2, 4, 8, 9 en 10 augustus te zien bij On Stage.

[uit de Ware Tijd, 31/07/2013]

Verdraagzaamheid, een programma voor vrijheid (4)

door Willem van Lit

Deel 4 gaat over de mythes van authenticiteit en afstamming.

Ontscheping van slaven in Rio de Janeiro (Lithografie von Rugendas, 1822).

De hardnekkigheid van een mythe

In mijn gesprek met Jeroen Heuvel in 2010 kwam ook  het volgende naar voren. Het feit dat er op Curaçao bijvoorbeeld zoveel ruzie en woede, als ook uitbundigheid, zin en aanleg voor het feestvieren te ervaren zijn, heeft te maken met de afkomst van veel Afro-Curaçaoënaars. Curaçao was een transitomarkt in de West-Afrikaanse mensenhandel. De verschillende kooplieden uit omringende gebieden kochten alleen de beste exemplaren. Dat betekent in feite dat de mindere soort - zij die het minst geschikt waren voor het werk - achterbleef en dit betrof in veel gevallen mensen van een specifieke West-Afrikaanse stam die bekend stonden om hun weerbarstige karakter: ze maakten constant ruzie en amok. Tegelijkertijd stonden zij ook bekend om hun grote aanleg tot het vieren van feesten en hun uitgelatenheid. Heuvel zei dat dit door een bekende Antilliaanse antropoloog was aangetoond. Het zou hier gaan om de genen van boosheid en plezier. Het is een verhaal dat vaker terugkomt. Het is een van die merkwaardige en mysterieuze kleine mythen, die men steeds weer hoort. Zij duiden op mystieke afkomst in de lijn van Rousseau' s edele wilden. Tegelijkertijd is het een duiding van - alweer - de menselijke smet, het eeuwigdurende stigma. Toch is een dergelijke verklaring door zijn eenvoud aantrekkelijk. Het heeft mij zelf zover gebracht dat ik overal ben gaan speuren naar de specifieke afkomst van West-Afrikaanse mensen, die naar het Caribische gebied werden vervoerd. Kortweg gezegd is het ondoenlijk om de exacte herkomst van grote groepen mensen te achterhalen. Scheepsbewegingen van veel Nederlandse slavenhalers, zowel van de West-Indische Compagnie als van andere rederijen, zoals de Middelburgse Commerciële Compagnie (MCC) zijn wel voor een groot deel vastgelegd. We kunnen ook deels nagaan waar mensen langs de duizenden kilometers lange West-Afrikaanse kust zijn ingekocht, maar daardoor weten we nog niet exact vanwaar die gevangengenomen Afrikaners zijn aangevoerd. Velen moesten dagen- of zelfs wekenlang lopen alvorens zij de kust bereikten. Niemand nam de moeite precies vast te leggen hoe en vanwaar deze mensen werden opgepikt. Gaandeweg mijn naspeuringen - waarvan ik aanvankelijk dacht dat die van belang waren voor mijn betoog - kwam ik erachter dat West-Afrika een enorm gebied is waar immens veel stammen en volkeren in een lappendeken van verbanden naast en door elkaar heen leefden en leven. Hierbij zijn door conflicten en politieke manipulaties regelmatig gebieden en volkeren gewisseld. ^[1]

Zuleika Coffie

Sinds de 17^e en de 18^e eeuw, toen de trans-Atlantische mensenhandel op zijn hoogtepunt was, heeft er op Curaçao en de meeste andere eilanden veel migratie plaatsgevonden. Er heeft zich veel vermenging van bevolking voorgedaan. Daardoor zal er van authenticiteit van afstamming al niet zo heel veel meer over zijn. Ook vanuit dit oogpunt is het niet goed meer mogelijk de afstamming nauwgezet te reconstrueren. Naargelang ik me er meer in verdiepte, werd me steeds duidelijker dat het onzinnig is naar een dergelijk verband te speuren. In het vorige hoofdstuk ben ik uitvoerig ingegaan op de botsing van humeuren uit de Afrikaanse en Europese erfenis. De kenmerken van arrogantie en hebzucht versus afgunst en nijd, zoals ik die daar beschreef, zijn geen genetische kenmerken. Ze komen voort uit de dominante wijze van samenleven en de sociale patronen die daarmee zijn verbonden: in dit geval de kapitalistische (open) westerse leefstructuren en de collectivistische (meer besloten) Afrikaanse patronen. Mensen worden gevormd door hun manier van dagelijkse omgang met elkaar; zo ontwikkelen ze hun houding en gedrag. Als we ervan uitgaan dat (genetische) eigenschappen bepalend zouden zijn, dan gaan we uit van het strikt gedetermineerd zijn van mensen en de onvermijdelijke lotsverbondenheid. Dan zeggen we ook dat er geen verandering mogelijk is en juist dát is onzin. Het is juist een van de belangrijkste menselijke kenmerken dat zij in staat zijn zichzelf en de dingen (en anderen) om zich heen te beïnvloeden en te veranderen. Als er iets is dat zijn lot bepaalt, dan is het juist het feit dat de mens - doordat hij het paradijs heeft verloren - zijn lot in eigen hand moet nemen. Dat is geen fatum, maar een morele plicht. Als men dit ontkent, treft men de mens precies op het punt van waardigheid: namelijk dat hij niet in staat zou zijn te veranderen en daardoor zelf richting te geven aan het leven en de inrichting daarvan.

Slavendans, ca. 1780

Bij het speuren naar aanwijzingen of bewijzen van de stelling dat het zou gaan om mensen uit een Afrikaanse stam met specifieke persoonlijke eigenschappen, bekroop me steeds weer het idee dat ik bezig was trachten te bewijzen dat mensen historisch gezien gedetermineerd zijn, terwijl ik daar juist niet in geloof. Ik heb dit in dit boek al verschillende malen betoogd. Als het gaat om het zoeken naar een oplossing om het patroon van de pathetische omhelzing te doorbreken, dan moet dit soort mythen de wereld uit. Het is juist het geloof in dit soort verhalen dat de menselijke waardigheid geweld aan doet. Daardoor is dat een doodlopende weg, die het probleem voortdurend in stand houdt en de stagnatie verhardt. Het ontkent de dynamiek van menselijke ontwikkeling, het vermogen tot Bildung. Het voorgaande betekent tegelijkertijd dat je jezelf niet kan laten voorstaan op je afkomst en ook dit heb ik al verschillende malen benadrukt.

Alexis de Tocqueville

Toch houdt men dergelijke mythen hardnekkig in stand en zeker in de context van de Caribische wereld. Dit komt voort uit de gedachte die Alexis de Tocqueville naar voren heeft gebracht en waarover ik in hoofdstuk vier al heb gesproken. Hij zegt dat de Amerikaanse tragedie niet zozeer de slavernij is, maar wel het feit dat de herinnering eraan steeds zo zichtbaar aanwezig is: door het verschil in huidskleur. Juist deze zichtbaarheid, die verweven is met de herinnering, berooft die bevolkingsgroepen van hun waardigheid. Huidskleur is nu juist wél een genetisch kenmerk. Daaraan ontkomt niemand. De herinnering daaraan lijkt dan wél in alle opzichten gedetermineerd, juist door die zichtbaarheid.

"De herinnering aan de slavernij onteert het ras en het ras vereeuwigt de herinnering aan slavernij.

Er is geen Afrikaan die vrijwillig op de kusten van de Nieuwe Wereld is beland; dat betekent dat allen die zich daar bevinden slaven of vrijgelatenen zijn. Zo geeft de Neger , met zijn bestaan, aan al zijn afstammelingen het zichtbare teken van zijn schande door. De wet kan een einde aan de slavernij maken, maar alleen God kan de sporen ervan uitwissen. (...).

De Modernen (De Tocqueville doelt hier op de bewoners van de Nieuwe Wereld – WvL) moeten na de afschaffing dus nog een einde maken aan drie vooroordelen die heel wat ongrijpbaarder en hardnekkiger zijn dan de slavernij zelf: het vooroordeel van de meester, het vooroordeel van het ras en ten slotte het vooroordeel van de Blanke". ^[2]

Doordat huidskleur en algemene uiterlijke kenmerken zo duidelijk zichtbaar zijn en dit - historisch gezien - de ongelijkheid lijkt te hebben bepaald, lijkt het logisch en normaal dat ook andere eigenschappen (zoals karakter of humeur) historisch gedetermineerd zijn. Zo blijft de mythe van lotsverbondenheid van mensen én groepen in stand. Hardnekkig en schijnbaar onuitroeibaar. De herinnering aan ongelijkheid wordt zo omgezet in determinatie, iets wat ook de toekomst bepaalt. Dat dergelijke ideeën onzinnig en onjuist zijn, is niet gemakkelijk te ontkrachten (de ongrijpbare en hardnekkige vooroordelen), zeker ook doordat het Westerse denken vaak doordrenkt is geweest van historisch determinisme (zoals bij de dialectiek van Hegel en Marx). Ook dit zijn duurzame mythes geweest waaraan hectoliters bloed zijn verspild.

[wordt vervolgd]

---

[1] Heden ten dage is het mogelijk via DNA-onderzoek na te gaan waar men van afstamt. In de VS kunnen afstammelingen van de weggevoerden door dergelijk onderzoek bezien wat hun verwantschap met stammen of volkeren is. In hoofdstuk 4 heb ik hierover onder andere gezegd dat een Nederlandse tv-presentator en cabaretier van Surinaamse afkomst, Roué Verveer, een dergelijk onderzoek heeft laten uitvoeren.

[2] Tocqueville, Alexis de, Over de democratie in Amerika, pag. 366 en 367.

Curaçaos bloed

Vorige maand presenteerde Eardly C. van der Geld in Tilburg zijn boek Curaçaos Bloed. Het boek gaat over de Curaçaose student Bouwkunde Surandy Hillard, in de bloei van zijn studentenleven in Tilburg. Na een kort maar enerverend verblijf op Curaçao voor de begrafenis van zijn grootmoeder, raakt hij geïnteresseerd in alles wat met zijn roots te maken heeft. Vlak voordat hij met zijn stage begint in enkele eeuwenoude gebouwen in Middelburg uit de slaventijd, ontmoet hij de knappe Natasha. Hij weet nog niet welk tumult zijn handelingen zullen veroorzaken.

Rolpatronen uit de slaventijd
Curaçaos Bloed gaat over integratie en tolerantie en hoe rolpatronen uit de slaventijd daar nog steeds invloed op uitoefenen. Het gaat ook over de verwerking en omarming van het slavernijverleden. Eindelijk weer een boek van Curaçaose hand. Het speelt zich af in het heden, en durft in te gaan op de sociaal-maatschappelijke complicaties van de integratie.

Eardly C. van der Geld, Curaçaos bloed

Aantal pagina's: 208

Uitgever: E. Van Der Geld Administraties, Emt, 2012

EAN (ISBN): 9789082002003

De auteur
Eardly van der Geld is 54 jaar, geboren en opgegroeid op Curaçao en in Suriname. Hij woont al 35 jaar in Nederland en is voorzitter van Stichting Cultureel Erfgoed Caribisch Gebied en Nederland. Hij ijvert al meer dan vijfentwintig jaar als vrijwilliger in Tilburg voor maatschappelijke en economische verheffing van de Antilliaanse doelgroep. Historisch besef vindt hij cruciaal voor de broodnodige integratie in Nederland. Verder is hij medeoprichter van project Direkshon, medepublicist van ‘Een gemeenschappelijke strijd/Tweede Wereldoorlog in de West’ en medecoördinator van het project Digitalisering Fotoarchief Fraters van Tilburg.

Amsterdam Roots Festival

Het Amsterdam Roots Festival bestaat 15 jaar. Reden voor een groots feest. In dit jubileumjaar pakken we uit met een selectie van meer dan 40 grensverleggende cross-overs uit de hele wereld. Muziekliefhebbers van alle leeftijden en met uiteenlopende smaken weten de weg te vinden naar het festival dat haar programma uitvouwt in vier Amsterdamse zalen en in het sfeervolle Oosterpark. Vorig jaar trok Amsterdam Roots ruim 60.000 bezoekers. Roots Indoor vindt plaats op 5, 6 en 7 juli in de Melkweg, Paradiso, Bimhuis en het Muziekgebouw aan ’t IJ met een line up van internationale artiesten. Er is Portugese fado van Ana Moura, soulvolle morna van de Kaapverdische nieuwkomer Aline Frazão, oriëntaalse jazz, rock & world van de Libanese trompettist Ibrahim Maalouf en knetterende punk meets Ethiojazz met the Ex & Getatchew Mekuria. Er is inventieve sample hiphop van Chiddy Bang, Mexicaanse cumbia van Celso Piña en cubatón, een pittige mix van de reggaeton en Cubaanse ritmes, van Gente de Zona.

Op zondag 8 juli sluit Roots traditiegetrouw af in het Oosterpark met het gratis openluchtfestival de Alliantie Roots Open Air. Een volle dag met aanstormende talenten en (inter)nationale artiesten van formaat dwars door elkaar heen geprogrammeerd op zeven podia. Bijzonder zijn twee speciaal voor het jubileum naar Roots teruggekeerde zwaargewichten uit eerdere jaargangen: Danyel Waro en Bonga. Waro maakt bezielde maloya, percussieve muziek van La Réunion. Bonga is de levende legende van de Angolese muziek en zet zich sinds de jaren ’60 in voor de situatie in zijn land. Beide zijn doorgewinterde artiesten maar waren ooit pioniers die de muziek buiten hun landsgrenzen katapulteerden. Ze staan symbool voor de zeggingskracht van muziek en weten nieuwe generaties te boeien.

Verder op het programma het zinderende combo JuJu (Justin Adams en Juldeh Camara), een chemische reactie van westerse blues rock en sahara sounds. Maar ook een optreden van de Congolese rapper met de vintage touch Baloji en de Colombiaanse feestgangers van Systema Solar zijn present. En natuurlijk is er de Roots Bazaar. Op deze wereldmarkt met meer dan 125 kramen kan je de hele middag flaneren. Laat je nagels doen, shop till’ you drop, eet je buik rond met gerechten uit de wereldkeuken en dans het er weer af bij één van de vele dansworkshops op Dance Court. Kinderen komen bij Kids@Roots alles te weten over de Tibetaanse monniken van Tashi Lhunpo Monks.

In de aanloop naar het festival organiseert Amsterdam Roots in samenwerking met onze hoofdsponsor woningcorporatie de Alliantie, Stichting Nowhere en Studio West de talentenjacht de Alliantie Roots on the Road. In Amsterdam Oost en Nieuw West battlen jonge muziektalenten tegen elkaar in de voorrondes om een plekje in de finale op het Urban Groove podium tijdens de Alliantie Roots Open Air op 8 juli. De winnaar krijgt 500 euro om zijn carrière te kick starten.

Bijeenkomst met Curaçaose filmmaker Wensly Francisco

Op vrijdag 24 juni 2011 organiseert de Vereniging Antilliaans Netwerk een bijeenkomst met de Curaçaose filmmaker Wensly Francisco. Tijdens deze bijeenkomst zal een documentaire worden vertoond waarin Wensly Francisco op zoek gaat naar zijn roots. Met deze documentaire wordt beoogd een taboe te doorbreken en de kwesties vaderloosheid en gebroken gezinnen bespreekbaar te maken. Uitgangspunt van de documentaire is dat kinderen het recht hebben te weten wie hun vader is en dat de vaders een actievere rol gaan spelen in het leven van hun kinderen. Dit is volgens
de makers van de documentaire van groot belang, omdat omstreeks 60 % van de
Antilliaanse jongeren in Nederland opgroeit zonder vader, met alle gevolgen van dien.

Voorafgaand aan de vertoning van de documentaire zal Wensly Francisco een korte inleiding geven en na afloop desgewenst vragen over de documentaire beantwoorden.

Locatie: Muiderkerk naast NiNsee), Linneausstraat 37, 1093 EG Amsterdam
Aanvang: 20:00 uur. Inloop vanaf 19:15 uur
Entree: Leden gratis, niet leden 10 euro p.p., studenten 5 euro (op vertoon van
collegekaart)
U kunt zich aanmelden via: http://www.antilliaansnetwerk.nl/aanmelding-bijeenkomst

Sjo Velland op Rootsreis!

Paramaribo, 26 december 1991

Eerste kerstdag hebben we in het vliegtuig gevierd, de film Robin Hood met Kevin Costner onderweg, pittig vluchtje, tien hele uren zitten en ik ben zo opgewonden als een kind op de eerste schooldag.Goed eten, flesje wijn, en in het vliegtuig al meer Surinamers dan ik normaal gesproken in een maand tegen kom. Heb zin om in mijn stoel te gaan staan en te roepen: 'Ik ga naar Suriname, ik ben ook een beetje Surinamer, zien jullie dat? Ik ook, ik ook!' De landing wordt ingezet. Ik ben mezelf niet, kijk uit het raam. Groen. Groente. Alsof je boven een bord broccoli hangt heb ik ooit ergens gelezen.

Paramaribo

We zijn geland en stappen uit. Bevreemdend, overal waar je kijkt, gekleurde mensen, ken ik alleen van t.v. Overal, het wemelt ervan, grote, kleine, mannen en vrouwen. Dit is Suriname! Ik flip een beetje, komt misschien ook van de reis, en al die pillen en injecties die je volgens Nederland naar binnen moet werken, voor je je hier in het binnenland waagt.
Wil het graag allemaal direct snappen en zien. Gottogottogot, ik ben in Suriname!

Eenmaal buiten met onze koffers, voor de luchthaven, worden we opgewacht door een hele stoet taxichauffeurs en later bij het afrekenen als echte toeristen afgezet zoals het hoort. Palmbomen! Hele bossen! Op de achterbank wip ik op en neer als een sprinkhaan op batterijen. Is het ver naar Paramaribo, meneer de taxichauffeur? Ik wil er nu zijn. Direct, onmiddellijk. En zijn de winkels nog open? Spreekt echt iedereen Nederlands? Ik kom uit Amsterdam. Kun je hier gewoon met guldens betalen? Hoe heet u? Ik ga naar mijn oma, die woont hier. En zo kakel ik door tot in Paramaribo.
We zijn er eindelijk. Hotel Ambassador. Morgen oma bezoeken. Nu eerst plasje, drankje, koffer uitpakken. Ik ben nu volledig van slag. Maak zelfs foto's van de foeilelijke binnenplaats aan de achterkant van ons hotel, vanuit ons slaapkamerraam.

Paramaribo, 27 december 1991

Die minibusjes hier! Dit is het openbaar vervoer, heftig beschilderde buitenkant, oude klapstoeltjes aan de binnenklant en die muziek! Net kleine discotheekjes op wielen. Ik voel me zo stoer dat ik hier ben! Dat ik zomaar in zo'n busje durf te stappen. Een dame plant haar dochtertje eenvoudigweg bij mij op schoot wegens plaatsgebrek, zo'n echt klein gekleurd meisje uit The Color Purple met vlechtjes. Ik sla met een gelukzalige glimlach mijn armen stevig om haar heen en fantaseer stiekem dat het er één van mij is.

Poeh! Die natte dweil om je heen in dit klimaat, waardoor je je constant vies voelt, al het vocht dat uit je stroomt bij elke stap, wat zijn we blij dat we er eindelijk in zitten. Het duurde even voordat we doorhadden dat een bushalte hier soms betekent dat je duidelijk zichtbaar je hand opsteekt wanneer je wilt meerijden. In de bus is het behalve benauwd, ook een kabaal van jewelste vanwege de overwegend Zuidamerikaanse muziek die loeihard uit de luidsprekers achterin het busje schalt, daar moet je dan ook niet gaan zitten, de boxen staan zonder uitzondering voluit. In warme landen hebben mensen een andere geluidsbeleving lijkt wel. De stad is prachtig, veel mooie oude panden, sommigen verwaarloosd, maar zo mooi.
Ook fietsers hier. Straatgeluiden klinken hier anders. Stoffiger en zwaarder. Mijn ogen zijn te weinig. Ik wil uitstappen en overal een likje van nemen. Hoe heb ik hier zolang vandaan kunnen blijven? Waarom zitten we hier niet allemaal? Zitten we wel in de goeie bus? Wat kan het schelen, ik blijf hier voorgoed in mijn roots.

Buschauffeur, weg naar Brokopondo

Die roots was niet mijn idee. Ik heb een opvallend Zuidamerikaans hoofd in Nederland. Dus hoor ik al jaren dat Suriname mijn 'Roots' is. Als ik blond-Nederlands was geboren, zou ik nu waarschijnlijk niet midden over een vrij onrustige rivier in een volgepakte korjaal rondscheuren en was ik niet gebeten door een dikke vette spin.

Dat kwam zo: Wij moesten na de ongelooflijke stroom van hartelijke familieleden die de moeite hadden genomen om ons te ontmoeten en hartelijk te verwelkomen, nodig er even tussenuit, cultuur opdoen. Dan ga je als echte Hollandse toerist naar het binnenland. Je betaalt en krijgt te horen waar je je op de dag van vertrek dient te melden.
's Morgens om acht uur klaarstaan voor een zeker hotel, dan zouden wij met een busje naar een gereedstaand vliegtuigje gebracht worden. Het busje verscheen eerst om tien uur. Zoiets moet je bij Nederlanders die ergens voor betaald hebben eigenlijk al niet doen, daar worden ze zenuwachtig en lastig van. Vervolgens komen we na een toch wel lange, hete, saaie, roodstoffige bustocht van een uur of drie (men had ons verteld dat het een uurtje zou zijn) aan bij een rivier, met daarin een soort van uit de kluiten gewassen indianenkano's, die naar ik later hoorde korjalen heetten. Twee stuks.
En daaromheen staan heuse indianen, net als die van de natuurvolkenfilms op televisie, met bolle blote buiken en lange sluike zwarte haren. En de vrouwen met van die hangbabies om hun heupen,
En ergens zijdelings een grote hut op lange palen. U moet zich voorstellen dat ik daar als Amsterdams stadskind, versuft door de bustocht, tussen de indianen, voor een dreigend uitziende, bruin-groenige rivier, aan de rand van een oerwoud sta en het meest exotische wat ik tot dan toe had gezien was Zuid-Europa, vanuit een hotelraam en de tijgers in Artis.
Er zitten vier kleingebouwde, gespierde Marroncreolen in de korjalen.

Atjoni, Boven-Suriname

Vol interesse kijk ik toe hoe zij onze bagage kundig over de twee korjalen verdelen, die door de zwijgzame indianen aangedragen wordt.
Dan wordt het vliegtuig natuurlijk niet te zwaar dacht ik nog. Hoe ik er toch bijkwam dat daar uit het niets midden tussen de bomen een vliegtuig zou kunnen opduiken?

Mijn ogen stonden al op steeltjes sinds ik in Zanderij van boord gestapt was. Zoveel donkergekleurde mensen tegelijk had ik nooit van dichtbij gezien. En daar liep nog familie tussen ook. Een handvol indianen, kano's en een tijdelijk onzichtbaar vliegtuig kon er ook nog wel bij. Ik zou mij niet laten kennen.
Per slot van rekening bevond ik mij in mijn roots. Dat vliegtuig stond natuurlijk een paart buschbomen verderop en kon je nu niet zien nog, dus even niet.
Eén van de cola-kleurige mannen in de kano's wenkt ons naderbij. 'U kunt instappen hoor', roept hij ons vrolijk toe.
Instappen? Moest ik in die griezelig volbeladen kano stappen en tussen de agage gaan zitten? Erbovenop soms? Waar is dat vliegtuig dan? Nee, u gaat met de boot. Een handje, geschommel en ik zit.
Het duurt even voordat ons gezelschap van zeven toeristen over de twee korjalen is verdeeld, maar dan kunnen we op weg.
Voorop de punt van de mooi versierde korjaal, staat één van de mannen met een lange stok in het water te roeren en achter mij bediend een man de motor.
Dit is leuk! Dit is stoer! Wat ben ik toch een wereldse vrouw, geniet ik van mezelf en de natuurfilmsituatie
Ik zwel op van geweldigheid. Dat de tocht meer dan vijf uur zou duren wist ik nog niet.
Al snel wordt de rivier zo breed dat die voor mij niet meer breder hoeft, het moet wel leuk blijven.
Stroomversnellingen en kleine draaikolken om ons heen en van die bankdingen ofzoiets, van die steentrappen onder water.
Op de wat gevaarlijker stukken, waar ook her en der, grillig uitziende, bomen als verzuipende waterheksen met opgeheven armen uit het water opsteken, gaat de motor uit en houdt, iedereen de adem in, behalve de bemanning die mekaar in de Afrikaanszwemende taal aanwijzingen toeroept.
Ik kan het niet laten en vraag met een citroenstemmetje of er ook krokodillen zijn. Eigelijk wil ik klinken alsof ik ze graag eens zou ontmoeten.
'Neu, alleen maar pirahna's, maar die zitten slechts in de wildere gedeeltes van de rivier'.
Er zijn dus ook wildere gedeeltes van de rivier, schrik ik stiekem.

Zonder aankondeging begint het te stortregenen. Dit is niet goed uitgedrukt. Het hoost niet eens. Boven ons bevindt zich blijkbaar ook een rivier en die barst nu in één klap leeg. Alsof er een toilet wordt doorgetrokken terwijl je er met je kop inhangt.
Er blijkt een groot blauw zijl in de boot,tussen de bagage verstopt.Opgelucht vouwen we het stuk doek uit boven onze hoofden. Dit is eigelijk al meer natuur dan ik aankan.

Na een tijdje worden mijn armen stijf en laat ik ze iets zakken. Bijna direct voel ik een gemene, scherpe naald in de binnenkant van mijn rechter elleboog.
Van schrik schiet mijn arm de lucht in en nog net zie ik een spin naar beneden vallen. Zó groot wil ik ze niet op mijn planeet. 'Ik ben gebeten door een spin!' Gil ik over het water. Mijn haren staan rechtovereind in mijn nek en vol afschuw kijk ik naar mijn arm. Niemand in de korjaal is werkelijk onder de indruk van mijn gegil, zelfs de toeristen niet. Ik kijk bloedserieus over de rand van de korjaal en schat pijlsnel in hoe ver ik moet zwemmen om aan de kant te komen. In die kolkende rivier vol met pirahnas. Ik besef dat mijn ergste nachtmerrie bewaarheid wordt. Ik bevind mij op een woeste rivier, in een bootje, samen met een hele horde bloeddorstige, bijtende, vast wel giftige spinnen en ik kan geen kant op.
Mijn behoefte aan stoer wildernis-avontuur en wereldse belevenissen is totaal verdwenen. Ik stort haast in en blijf bijna de hele verdere tocht, doodongelukkig en schichtig loerend naar nog meer monsters, als een hoopje ellende in elkaar gedoken zitten, af en toe wrijvend over het pijnlijke plekje op mijn arm, die er binnenkort ongetwijveld afvalt.

De stortregen houdt even plotseling weer op.De motor wordt weer afgezet. Voor ons zijn bepaald geen kinderachtinge rivierbanken verschenen. De rivier gaat behoorlijk stijl omhoog.
'Uitstappen!' Klinkt het uit de mond van de stuurman in perfect Nederlands. Hoezo uitstappen? Is die man gek geworden? Ik ga voor geen prijs in dat enge water staan.

Even later sta ik op blote voeten tot aan mijn dijbenen midden in de rivier met mijn mede-passagiers de boot over de rivierbanken heen te tillen. Ik ben geen natuurmens. Ik wil op mijn comfortabele bankstel, in mijn comfortabele stadsetage, met een zak chips op schoot, op t.v. kijken naar idioten die een behoorlijk bedrag hebben neergeteld om een korjaal over een rivier heen te tillen. Ik ben een stadstrutje, mijn haar gaat door de war, mijn mooie zomerjurkje raakt bedorven. Ik hoef geen roots. Ik ben vreselijk nat en zielig. Voelde ik daarnet niet iets langs mijn benen glijden?
Eindelijk kunnen we verder varen. Nog enkele malen moeten we weer even door het water zwoegen.
Ik vind kamperen al griezelig, maar dit slaat alles.
Na deze urenlange gruweltocht komen we, in het pikkeduister ( het wordt hier niet relaxed schemerig, nee, de duisternis valt over je hoofd heen als een grijze vuilniszak), bij een nauwelijks verlichte plek aan, waarop vaag enkele donkere schimmen te onderscheiden zijn, die in een geheimzinnige, snelklinkende korte-woorden-taal
aanwijzingen schijnen te roepen naar de bemanning van onze korjalen. We mogen eruit.
Het kan allemaal alleen nog maar erger worden denk ik somber, geen hotel of appartement te zien.
Aan land worden we vriendelijk verwelkomd door onze gids voor de komende vijf dagen. Vijf dagen! Hoe kwam ik erbij!
Wordt vervolgd.....Sjo Velland.

Foto's (niet van de beschreven reis): @ Michiel van Kempen

Amsterdam Roots Festival 2011

Van woensdag 22 tot en met zondag 26 juni 2011 vindt de 14e editie plaats van het Amsterdam Roots Festival. Het festival presenteert vijf dagen muziek uit alle windstreken met een brede culturele oriëntatie op vijf locaties in Amsterdam. Met de nieuwste ontwikkelingen en crossovers, gerenommeerde artiesten en aanstormend talent uit binnen- en buitenland, die allemaal gemeen hebben dat hun muzikale roots liggen in een andere cultuur dan de West-Europese.

Het leidende thema van het festivalprogramma is Tracks. Daarin wordt zichtbaar en hoorbaar hoe culturele achtergrond en tradities een rol spelen als inspiratiebron.
Dit jaar start het festival met Roots Indoor op een aantal Amsterdamse podia en sluit op zondag 26 juni groots af met Alliantie Roots Open Air, het gratis toegankelijke en feestelijke muziekfestival in het Oosterpark in Amsterdam.

Roots Indoor
Tijdens de eerste vier dagen van het festival zijn er bijzondere concerten op de podia van Melkweg, Paradiso, Tropentheater en de Sugar Factory.Smaakmakers uit de wereldwijde schatkamers van de muziekstaan garant voor een avontuurlijke programmering.

Woensdag 22 juni: Tropentheater
Donderdag 23 juni: Sugar Factory
Vrijdag 24 juni: Paradiso
Zaterdag 25 juni: Melkweg en Tropentheater
Zondag 26 juni: Alliantie Roots Open Air, Oosterpark
Het volledige programma is half april te vinden op www.amsterdamroots.nl

Inheritage School: Knowing Your Roots

Wat is jouw cultureel erfgoed en hoe ga jij ermee om? Hoe gaan we om met elkaars verschillen, hebben we meer overeenkomsten dan verschillen? Dit zijn vragen waar wij tijdens Inheritage school proberen antwoord op te krijgen door middel van; lezingen, gesprekken, debatten, gezamenlijk kijken en luisteren naar muziek, dans, films en documentaires.

Aan de hand van de familieverhalen oftewel de familiegeschiedenis, kom je heel veel te weten over jezelf. Waarom heb je een ongelofelijke drang om te schilderen en waarom heb je opeens een kind met een wonderbaarlijk zangtalent?

Vaak zijn de aangeboren talenten en de oerdrang naar iets te herleiden uit de geschiedenis. Hoe verder je kan gaan in de geschiedenis van jouw familie, hoe meer je te weten komt over jezelf je kinderen en iedereen in je familie. De geschiedenis herhaald zich vaak maar jammer genoeg blijven de mooie en ongelofelijke verhalen vaak zonder publiek.

NiNsee biedt de mogelijkheid om (nu nog alleen mensen van Surinaamse komaf) een kijk te laten nemen in hun eigen familie geschiedenis. Dit wordt gedaan aan de hand van je familienaam, die kan je opzoeken in het door NiNsee ontwikkelde register en daarmee is je zoektocht begonnen. Tijdens deze editie van Inheritage school zullen we dieper ingaan op het kennen van je familiestamboom en daarmee de familiegeschiedenis.

Fu sab' pe yu go, y' mus sab' pe yu kmopo! Of te wel. Om te weten waar je naar toe gaat, moet je weten waar je vandaan komt.

Inheritage school is bedoeld om met elkaar een positieve movement teweeg te brengen binnen onze steeds harder wordende samenleving.

Datum: zaterdag 21 mei 2011, 13.00-16.30 uur
Inloop 12.30 uur
Locatie: NiNsee
Linnaeusstraat 35 F
1093 EE Amsterdam
E-mail: info@ima-gin.com
Entree: € 3,-

Tania Kross verrast door voorouders

Het televisieprogramma Verborgen Verleden waarin de Curaçaose zangeres Tania Kross op zoek ging naar haar familiegeschiedenis heeft op 30 januari 400.000 kijkers getrokken. Dat is opvallend veel omdat gelijktijdig op een ander net het mateloos populaire Boer zoekt vrouw werd uitgezonden dat met 5,2 miljoen kijkers het eigen kijkcijferrecord brak. Wie zich niet liet meeslepen door de hysterie rond deze datingshow voor plattelanders, kon Tania Kross volgen op haar speurtocht naar haar voorouders. Via archieven in Den Haag, Willemstad en Paramaribo ontrafelde zij haar ‘verborgen verleden’. Opmerkelijkste ontdekking: Haar voorouders waren als slaven eigendom van de voorouders van Carel de Haseth. Kross werkt op dit moment intensief met hem samen aan de totstandkoming van de eerste Papiamentstalige opera Katibu di shon (Slaaf en Meester) naar het gelijknamige boek van De Haseth. Een andere verrassing die de succesvolle zangeres zichtbaar ontroerde, was de herkomst van de familienaam Kross. De uitzending is voor kijkers in Nederland terug te zien via http://www.uitzendinggemist.nl/

Tante Bettina vertelt over joodse roots

"Ik ben trots op mijn tante Bettina, want ze was een dja dja uma”, zegt schrijfster Michal Nobach-Bergen. Zij hield 19 februari in boekhandel Vaco in Paramaribo een signeersessie voor haar tweede boek, Tante Bettina vertelt, een geromantiseerd verhaal dat op ware feiten gebaseerd is. Het heeft twee jaren geduurd voordat de schrijfster het boek afkreeg. “Het is geen dik boek, maar ik moest veel onderzoek doen, interviews en archieffoto’s zoeken.”

.

Tante Bettina stelde in de Tweede Wereldoorlog haar grote huis open voor acht joden. “Maar de jaloerse buren gunde haar het niet en verklapten het geheim van de acht joden. Betina werd toen opgepakt.”De schrijfster vindt het zeker belangrijk dat Suriname weet dat deze vrouw in het verzet gezeten heeft en heeft gewerkt voor haar land als een dja dja uma. De schrijfster heeft tien jaren na de oorlog bij haar tante Bettina gewoond. Bettina stierf in 1982 aan kanker in Amsterdam. Nobach-Bergen schrijft al tien jaren lang. Haar eerste boek publiceerde zij in het Duits: Die himmlischen Zeiten des Nils Nobach (De zalige tijden van Nils Nobach). Haar derde boek getiteld Genade in beweging komt over twee maanden uit. De schrijfster laat alvast weten dat in dit boek veel over haar eigen leven te lezen zal zijn.

Al de boeken van Noach-Bergen hebben een joods-Messiaanse basis en een Hebreeuwse context. “Eigenlijk hebben wij ook joodse roots, niet alleen slavenroots. Er wordt heel weinig over de joodse roots in Suriname geschreven”, vertelt de schrijfster, die blijkbaar nog nooit gehoord heeft van de studies van Robert Cohen en Wieke Vink. ‘Tante Bettina vertelt is een boek voor iedereen en niet hoogdravend geschreven”, voegt ze er tot slot aan toe.

[gebaseerd op een bericht in de Ware Tijd, 24/02/2011]

Erigabo

Maikel van Hetten is bezig een theatervoorstelling op te bouwen rond zijn grootvader, die hij nooit heeft ontmoet en die in 1893 in Erigabo in Somalië werd geboren. Bij Likeminds houdt hij binnenkort een publiek toegankelijke werkpresentatie.

Data: vrijdag 11 en zaterdag 12 februari om 20:00, zondag 13 februari om 16:00
Locatie: Projectruimte Wittenplaats, De Wittenstraat 27 in Amsterdam.
Entree €7,50
Als je wil komen stuur dan even een mailtje met naam en datum naar: jens@likeminds.nl


Klik op de afbeelding voor een groter formaat.

André van Friderici exposeert in Suriname

Kunstenaar André van Friderici verheugt zich elke keer als hij naar Suriname moet om er te exposeren. Vandaag wordt zijn dertiende expositie in Suriname, in 1980 was hij er voor het eerst. “Suriname is een land om u tegen te zeggen. Geen land is te vergelijken met Suriname,” zo prijst de kunstenaar Suriname de hemel in.

In Suriname exposeerde hij onder meer in Thalia, Andrés Bello, Fort Zeelandia en Krasnapolsky. In zijn kunstwerken komen Surinaamse taferelen en zijn roots tot uiting. “Al ben ik in Nederland, mijn inspiratie zal het zelfde blijven”, benadrukt hij. Zijn expositie Kon Makandra wordt in het nieuwe hotel Shiva aan de Hofstede Crullaan gehouden.

In zijn kunstwerken kom je gemengde technieken tegen van acryl en potlood, maar hij werkt ook in olieverf en met pen. De kleurrijke mengeling in zijn werk van Antilliaanse, Surinaamse en Nederlandse invloeden zijn bepalend voor de kracht van zijn expressie, het aardse kleurgebruik waarin het licht altijd dominant aanwezig is.

A.E.V. Friderici, geboren 17 mei 1944 te Willemstad Curaçao, volgde teken- en schilderlessen in Suriname en lessen aan de vrije Academie in Den Haag. Hij liep stage bij de Rotterdamse kunstenaar Frits Linnenman.
Website: http://www.vanfriderici.com/

[Voor dit bericht is gebruik gemaakt van een bericht in de Ware Tijd van 04/02/2011 en van informatie op de website De Parel]

Negra: Identiteit, kracht, zwart, zwier en verdwaald

Joy Wielkens is ‘lost in translation’. In haar nieuwe show Negra stelt Joy zichzelf de vraag; wat zwart zijn is en wat zwart zijn voor haar betekent? Een persoonlijk, maar vooral muzikaal portret van een jonge oud-migrant.

Voor haar nieuwe programma reisde Joy af naar haar moederland Suriname. Ze maakte de bekende ‘back to the roots’-reis, om daar antwoord te vinden op de vraag wat afkomst voor haar betekent. Back to the roots bleek een illusie, niet eerder was het haar zo duidelijk dat ze hier in Nederland wortel had geschoten. Ze keerde terug met weinig antwoorden en meer vragen.

De weg van de zwarte diaspora is het uitgangspunt geweest voor de muziekkeuzes. Afrikaanse melodieën, Braziliaanse en Surinaamse ritmes en Nederlandse klanken wisselen elkaar af, om dat aan te geven wat generaties zwarte vrouwen onomstotelijk wel verbindt: muziek.

Joy Wielkens (1980) groeide op in Amsterdam. Dat de kleine Joy op de bühne op haar plek was, werd al snel duidelijk. “Joy forever, is a thing of beauty”. Eindeloze Michael Jackson-imitaties en tapdanschoreografieën op tramhaltes dreven haar moeder tot waanzin. Ze ging naar de Amsterdamse Jeugdtheaterschool en volgde daarna haar opleiding aan de Amsterdamse Kleinkunst Akademie.
Ze schitterde in haar afstudeervoorstelling Carmen (regie Titus Tiel Groenestege) en maakte in haar laatste jaar een Duitse solo Die sieben Todsünden (Brecht/Weill). En Duitsland zal nog vaak terug komen. Zo vertrok ze na de akademie naar Hamburg, Duitsland om in de musical The Lion King te spelen, als Shenzi, en speelde tot twee keer toe de rol van Jenny in Der aufstieg und fall der Stadt Mahagonny (Brecht/Weill). Twee seizoenen lang was Joy te zien in de politieserie Van Speijk. Zij vertolkte de rol van de koelbloedige rechercheur Leona Savonet. Ook was ze te zien in Spoorloos verdwenen (AVRO), Keyzer en De Boer Advocaten (KRO/NCRV) en De Popgroep (VPRO). In 2006 maakte Joy haar eerste solo programma Sneeuw. Een muziektheater programma over liefde en volwassen worden.

De co-regie van Negra is in handen van Javier López Piñón en Jolanda Spoel. Javier werd geboren in Barcelona. Hij studeerde vele jaren gelden af aan de theaterregie opleiding in Amsterdam. Javier is een veel gevraagd regisseur van opera en muziektheater in binnen- en buitenland, en is ook als dramacoach en dramaregisseur werkzaam. Jolanda studeerde aan de HKU en is nu artistiek leider van het nieuwe gezelschap Siberia in Rotterdam. Eerder ontwikkelde ze Studio Lef (een talentontwikkelingtraject en productiehuis) en was ze werkzaam bij MC Theater in Amsterdam als regisseur en choreograaf.

Joy is voor de muziek een samenwerking aangegaan met gitarist Mark Tuinstra (foto links). De veelzijdige Mark Tuinstra (1970) is autodidact. Hij begon al jong met piano, speelde toen drums, daarna bas en belandde uiteindelijk bij de gitaar. Na zijn studie journalistiek maakte hij van muziek zijn hoofdvak. Hij speelt momenteel in meerdere bands waaronder Bernie’s Lounge, Mesechinka, Oruga feat. Oene van Geel en Wolter Wierbos en A Fula’s Call. Stijlbeperking is niet voor hem weggelegd. Hij schakelt moeiteloos tussen jazz, Braziliaanse, Ethiopische, Bulgaarse en Indiase melodieën en toerde onder andere in Frankrijk, Italië, Spanje, Duitsland, België, Ierland, Jordanië, Japan, Guatemala, IJsland en Brazilië. Naast gitaar speelt hij ook cavaquinho en soms drums/percussie. Gitaristen als Jimi Hendrix, Marc Ribot en Bill Frisell zijn zijn grote voorbeelden.

In de avondvullende serie zal de band aangevuld worden met bassist, gitarist en percussionist: Jura Gomes. Jura werd geboren in Brazilië, maar kwam in de jaren 90 in Amsterdam terecht. Hij is leraar Braziliaanse muziek op het conservatorium in Amsterdam en heeft zijn eigen jazzkwartet. Hij speelde met veel internationale artiesten, onder wie Ceumar.

De vormgeving van het decor is in handen van vormgever en decorbouwer Arianne van Boxmeer. Arianne studeerde aan de Hoge school voor de Kunsten in Utrecht. Ze werkte eerder samen met Hans van den Boom (Stella Den-Haag) en het Zuidelijk Toneel.
Het kostuum is van Farida Sedoc. Een eigenzinnige modeontwerpster, die tot twee keer toe haar collectie showde op de Amsterdam Fashion week. Ze is onderdeel van StreetLab in Amsterdam en heeft haar eigen label Hosselaer.

Voor de speellijst klik hier

Dromen van voorouders waarmaken

door René Gompers

Behalve dat er feest werd gevierd om 10 oktober dat in Suriname een officiële feestdag voor de Marrons wordt, is op het in de Marowijnrivier gelegen Drietabbetje ook stil gestaan bij de strijd die de voorouders van de marrons geleverd hebben voor vrijheid. President Desi Bouterse, granman Matodja Gazon van de Aukaners, ABOP-voorzitter Ronnie Brunswijk, minister Martin Misiedjan en de Amerikaanse acteur Levar Burton, die de rol van Kunta Kenti vertolkte in Roots wezen op de heldhaftige strijd die gevoerd is.

Burton motiveerde de mensen van Drietabbetje en omgeving om de dromen van hun voorouders waar te maken. "Geloof in dromen, want ze komen uit. Onze voorouders wilden dat wij de beste mensen zouden worden die ooit op aarde zouden leven", aldus Burton. De film Roots werd vertoond op Drietabbetje. De acteur oogstte veel bewondering voor zijn voortreffelijke rol in de film.

Brunswijk benadrukte het belang van scholing voor de kinderen. Door te studeren zullen zij vooruit komen. Brunswijk wees op het belang van samenwerken van verschillende organisaties die actief zijn in het binnenland. Hij merkte op dat mensen vrij zijn, maar tot ontwikkeling zullen komen als ze ook de kansen krijgen om vooruit te komen.

[Bewerkt naar een bericht in Starnieuws, 11 oktober 2010]

Wat is mijn afkomst eigenlijk?

door Mailin Landvreugd

In de krant van zaterdag 12 juni [Het Parool] las ik op de voorpagina een artikel geschreven door Hanneloes Pen en Corrie Verkerk met de titel: 'De rem is eraf in Floradorp'. In dit artikel staat: 'Stefano en de twee broers - alle drie van Surinaamse komaf - staan niet op die lijst, maar zijn wel bekenden van de politie'.
Ik vraag me af hoe mevrouw Pen en mevrouw Verkerk aan deze, mijns inziens totaal overbodige en stigmatiserende, informatie gekomen zijn. Hebben zij de jongens persoonlijk naar hun paspoort, geboorteakte, verblijfsvergunning of ander officieel document gevraagd waarop zichtbaar was dat de drie van Surinaamse komaf zijn? En wat betekent van Surinaamse komaf zijn eigenlijk?

Mijn vader is geboren in Paramaribo, sinds zijn 9e is hij woonachtig in Nederland. Hij heeft sinds 1975 een Nederlands paspoort en is dus Nederlands staatsburger. Mijn moeders ouders waren Fries, maar mijn moeder woonde nooit in Friesland of Suriname.
Wat is mijn afkomst eigenlijk, geboren in Utrecht en heb nooit in Friesland of Suriname gewoond. Word ik, wanneer ik me misdraag of verdacht ben van crimineel gedrag, ook met voornaam en afkomst in Het Parool vermeld? Welke van de twee afkomsten schrijven mevrouw Pen en mevrouw Verkerk er dan bij; de Friese of de Surinaamse?

En hoe zit het met mijn moeder, wanneer zij iets uitvreet dat niet mag volgens de wet, wordt er naast haar voornaam dan ook vermeld dat ze van Friese komaf is?
Mevrouw Pen en mevrouw Verkerk denk alsjeblieft goed na voordat jullie iets publiceren. Bedenk van tevoren wat de positieve en negatieve gevolgen zouden kunnen zijn. En mochten jullie besluiten dat het geven van deze informatie iets positiefs teweeg brengt en dus voor herhaling vatbaar is, zorg dan in het vervolg wel dat wanneer de verdachten van Nederlandse komaf zijn dat er ook expliciet bij vermeld staat. Anders denk ik als lezer zijnde dat jullie met opzet een vertekend beeld willen geven van de werkelijkheid.

Ik ben gelukkig wel wijs genoeg om te beseffen dat ik in alle andere artikelen bij de niet vermelde afkomsten de Nederlandse komaf kan lezen, maar helaas zijn er genoeg "Ingrids en Henken" die dat niet doen en werkelijk denken dat wat jullie schrijven de absolute onvertekende waarheid is.
Ik zie jullie bewust gemaakte keuze met grote nieuwsgierigheid tegemoet.

Mailin Fleur Landvreugd van Surinaams Friese afkomst wonend in Amsterdam

[overgenomen van de blogspot 2010, klik hier]

Amsterdam Roots Festival 2010

Het Amsterdam Roots Festival 2010 vindt van donderdag 17 t/m zondag 20 juni plaats in Amsterdamse zalen (Carré, Paradiso, Melkweg) en gratis in het Oosterpark. Het festival zal in 2010 vier dagen duren. Vorig jaar bleef het festival beperkt tot een succesvolle editie in het Oosterpark met 60.000 bezoekers. Dit jaar maakt opnieuw een aantal podia onderdeel uit van het festivalprogramma. In 2010 presenteert Amsterdam Roots een 'long weekend' editie met als leidend thema ‘Voices’. Vanaf donderdag 17 tot en met zaterdag 19 juni 2010 vinden er optredens van internationale sterren plaats in Carré, Paradiso en de Melkweg. Op zondag 20 juni wordt het festival afgesloten met het gratis toegankelijke openlucht evenement in het Oosterpark. De organisatie heeft woningcoöperatie De Alliantie bereid gevonden zich als naamsponsor aan dit onderdeel te verbinden, dat daarmee omgedoopt wordt tot Alliantie Roots Open Air.

De eerste namen van het festival programma zijn bekend.

Op donderdag 17 juni opent het Amsterdam Roots Festival in Carré met de Portugese ster Dulce Pontes. Dankzij haar krachtige en dramatische stem is zij één van de bekendste en meest gerespecteerde Portugese zangeressen. Dulce Pontes combineert de fado met veel andere muziekgenres.

In Paradiso staat op vrijdag 18 juni de Congolese sensatie Staff Benda Bilili, bestaande uit straatmuzikanten, deels op krukken en in rolstoelen. Zij verrasten de westerse wereld onlangs met prachtige songs en intense, spectaculaire optredens vol spelplezier en dynamiek. Er is een afterparty met DJ mps PILOT’s Afrolatin Basement Bash.

De beroemde Antilliaanse zouk formatie Kassav' speelt zaterdag 19 juni in de Melkweg. De band uit Guadeloupe en Martinique heeft deze Caribische muziekstijl groot gemaakt en staat al meer dan 20 jaar aan de top met een stroom van hits in het danscircuit.

De kaartverkoop voor alle concerten in de zalen is gestart.

Amsterdams grootste openluchtfestival heeft een nieuwe naamsponsor gevonden in woningcoöperatie De Alliantie. Alliantie Roots Open Air wordt daarmee de nieuwe naam voor dit gratis toegankelijke festivalonderdeel op zondag 20 juni in het Oosterpark. Van 12.00 tot 22.00 uur is er een programma op zes podia met internationale, nationale en veel jonge bands. Naast muziek is er ook een uitgebreid dans- en kinderprogramma en een grote wereldmarkt met meer dan 100 stands.

Informatie over het programma, kaartverkoop en meer nieuws is te vinden op http://www.amsterdamroots.nl/

Op de foto rechtsboven: Dulce Pontes, rechtsonder: Kassav'

Rootsfestival Zuid-Afrika

In Kaapstad organiseert de University of the Western Cape in samenwerking met het ministerie van Kunst en Cultuur een tweedaagse conferentie over het Afrikaans en Nederlandse talen op 22 en 23 september 2009. Er zijn presentaties van vertegenwoordigers uit Zuid-Afrika, Vlaanderen, Nederland en Suriname. Helen Chang (docent Nederlands en coördinator Taalunieprojecten in Suriname) gaat in op de vraag of het Nederlands in Suriname vrij is van politieke bagage en Ismene Krishnadath (schrijfster, voorzitter S77) zal het belang van selfpublishing in de de Derde Wereld benadrukken.

.

Een delegatie van de Surinaamse Werkgroep voor Professionalisering van het Onderwijs bracht in het voorjaar een bezoek aan Nederland en Vlaanderen. Geheel rechts Helen Chang.