Posts tonen met het label wereldmuziek. Alle posts tonen
Posts tonen met het label wereldmuziek. Alle posts tonen

donderdag 8 mei 2014

Samba-icoon Jair Rodrigues overleden

Sao Paulo - De zanger Jair Rodrigues, een van de belangrijkste zangers van de Braziliaanse samba, is woensdag overleden. De 75-jarige musicus werd levenloos in de sauna van zijn woning aangetroffen, liet zijn management donderdag weten. Hij heeft rond 50 platen gemaakt, waarvan in totaal meer dan een miljoen exemplaren werden verkocht.

Rodrigues begon als zanger in de jaren 50, maar zijn carrière beleefde zijn hoogtepunt in de jaren 60, toen hij op diverse festivals optrad en veel indruk maakte met het lied Dois na Bossa. Hij zong dat nummer met de bekende zangeres Elis Regina. Beide artiesten hadden een tv-programma dat in de jaren 1965-1967 de populairste uitzending op de Braziliaanse televisie was.

Rodrigues is de vader van Luciana Mello en Jair Oliveira, die in de voetstappen van hun vader traden en beiden als zanger en componist actief zijn.

donderdag 6 maart 2014

Acoustic World Fusion


Op 8 maart vindt op het podium van Musica Globalista in de Haarlemse Pletterij een optreden plaats onder de titel ‘Acoustic World Fusion’. Met o.a. Braziliaanse muziek, Surinaamse muziek en latinjazz door Ronald Snijders op fluit, Frank Ong-Alok op gitaar, Fleur Tolman zang, Hilly Grace zang, Randy Winterdal op bas en Wytze van der Zweep op percussie en drums. Alle muzikanten hebben hun sporen samen en afzonderlijk ruimschoots verdiend. Ronald Snijders won al in 1973 de Persprijs op het Laren Jazz Concours en bracht onlangs een 20 cd’s tellende box uit met niet eerder uitgebracht repertoire van de afgelopen 40 jaar. Hilly Grace is momenteel leadzangeres bij de Frits Landesbergen Big Band. Bassist Randy Winterdal speelt met allerlei formaties en duikt regelmatig op als begeleider van Denise Jannah en Izaline Calister. Frank Ong-Alok, Fleur Tolman en Wytze van der Zweep (allen met conservatoriumachtergrond) vormen ‘Flower to the People’ en maakten onlangs in die samenstelling het in de pers ‘imponerend’ genoemde project Bloemies, uitgebracht door In de Knipscheer.

Reserveren aanbevolen!

maandag 24 februari 2014

May Peters bij beste 20 op Puerto Rico


Tijdens de ceremonie van de Top 20 Beste Albums van 2013 van Puerto Rico in de Fundación Nacional para la Cultura Popluar in Viejo San Juan, werd de tromboniste May Peters in the spotlight gezet.Vertaling : 'Creatieve uitvoering van onschatbare waarde voor de nationale muziek en de vrouwelijke vertegenwoordiging. May Peters snijdt vanuit een jazzperspectief het repertoire aan van een handvol iconen van onze muziekgeschiedenis en ze vertolkt dat op een voorbeeldige manier op de klanken van ritmes zoals de bomba, plena , de cha cha cha en de yambú. Dit geniale idee verdient alleen al een applaus door de briljante uitvoering ervan op trombone. Het vernuftige van dit werk breidt zich uit tot de in de perfectie uitgewerkte muziek van el maestro Eric Figueroa en een waardevolle biografie van elke genoemde persoon , beschreven door journalist en historicus Miguel López Ortiz.'

woensdag 5 februari 2014

Carlo Jones & The Surinam Kaseko Troubadours

by Chris Smith

In many ways, it makes more sense to think of New Orleans as a northern Caribbean port than as a southern American one.  There has been a long musical interchange between the city and the islands, stretching back to slavery times, when slave owners fleeing the Haitian rebellion brought their human property to Louisiana.  In the thirties, Belasco's Orchestra from Trinidad recorded an irresistible Sally You Not Ashamed? which is the same tune as Ai Ai Ai (Creole Song), cut by the Wooden Joe Nicholas band for American Music in 1949.  More recently, New Orleans R&B was one of the building blocks of ska, delivered to Jamaica by radio, records and visiting artists.  Today the circuit continues to operate, as the Neville Brothers, for instance, incorporate Haitian and reggae elements into their music.  The music of Carlo Jones and his band, of which more later, is yet another example, and a very striking one, of way musical ideas have travelled between opposite ends of the Caribbean, with the intervening islands seemingly used as stepping stones.
 
 Tremé Brass Band


Tremé Brass Band
First, however, the Tremé Brass Band (or Tremè, as the artwork annoyingly, and illiterately, refers to them).  This outfit are a hot item in New Orleans - I'm writing this section of the review the day after they won the 1997 Big Easy Entertainment Award for best traditional brass band - and listening to the nine lengthy performances on this CD, it's easy to understand why. The lineup includes the unbelievable sousaphone of Kirk Joseph, late of the Dirty Dozen, who plays lines which would tax a good string bassist, and young trumpeter Kermit Ruffins, leader of the Rebirth Jazz Band at age 12, and now heading up the Barbeque Swingsters, who were best traditional jazz band in the same award ceremony, incidentally.  (On four numbers, Joseph is replaced by Jeffrey Hills, who is very good, but not in the same virtuosic league.)  Percussion is provided by veterans Lionel Batiste on bass drum and bandleader Benny Jones on snare, between them whipping the music along to a nonstop second line strut.  The melody line also includes James Andrews (second trumpet), Corey Henry (trombone), Fredric Kemp (soprano and alto saxes), and Stackman Callier on tenor sax.  The sax players are both alumni of the Fats Domino band, and their alliance with the younger players, out of the contemporary funk bands, is part of what makes the Tremé such an exciting combination.

New Orelans Second Line. By Bob Graham

I don't intend to suggest that the sax men are stuck in their ways, or that the youngsters have no grounding in tradition.  On the contrary, the latter seem to have mastered everything in the jazz tradition, from the earliest freewheeling heterophony to the newest freewheeling heterophony.  They also have a good grip on everything in between - hear Ruffins and Andrews two-trumpet solo on Chinatown, My Chinatown, pick 'n' mixing stylistic notions from Louis Armstrong, Dizzy Gillespie and Roy Eldridge to add to their own ideas.  Both sax players, but especially Callier (and Roger Lewis, who replaces him on the numbers where Kirk Joseph also sits out) also have a complete grasp of the jazz lexicon, taking in everything from old time New Orleans woodwind sounds to Dexter Gordon, John Coltrane and beyond.  On Back O'Town Blues, Lewis's post-Coltrane solo seems to fly in on a wire like the Fairy Godmother in pantomime, work its magic, and scoot off again.  I'm not implying, by this that the solo is arbitrary or ill-conceived; the Tremé's freewheeling, wide-ranging ethos, which grabs any style or idiom it fancies, accommodates it quite happily.

Lewis's solo is, in fact, about the only reason to listen to Back O' Town, which at 11' 13" is far too long, and too obviously trying in its rowdiness to meet the expectations of the audience at the New Orleans Music Factory, where it was recorded. (If the expression "Put your hands together!" were made illegal, I would not object.) It also points up the shortcomings of Lionel Batiste's vocal style: his dry delivery, half-way between singing and chanting, seems, here and elsewhere, to be distanced from the lyrics. As so often with jazz bands, and for some reason especially Crescent City ones, blues is viewed as a structure, rather than as a vehicle for emotional expression, and the same comment applies when Batiste sings gospel. It may be that he wants to make it clear that when he sings Jesus Is On The Mainline he's doing so as an entertainer, not a worshipper, but the effect is that the sung portions of this number fail as both religion and entertainment.

That said, I should point out that Batiste's singing is fine on the title track because, deriving from Mardi Gras Indian chants, it emphasises rhythm rather than melody.  Along with Food Stamp Blues (usually known as Ain't Got No Foodstamps), Gimme My Money Back comes from the repertoire of the younger bands, but the rest of the set is firmly in the older New Orleans parade band tradition, from the blowsy, swaying Hindustan to standards like Oh Lady Be Good, and the spirituals Just A Closer Walk With Thee and The Old Rugged Cross, which is played at a hard to handle, but very effective, foot-dragging, on-the-way-to-the cemetery tempo. I'm told that Just A Closer Walk has been established by a Japanese researcher of statistical (and masochistic) bent as the most often recorded of all jazz tunes. Much-recorded though it is, the Tremé's version breathes new life into the number, among other things by using When The Red Red Robin Comes Bob-bob-bobbing Along as a quote and counter-melody!

Speaking of Japan, on the four live tracks, the band is augmented by two anonymous tourists from the Land of the Rising Sun on banjo and piano. Since they are unmiked, it's not possible to hear whether their playing matches their chutzpah, but the band seem to have been content to have them along for the ride, and they are not a drawback; as indicated above, I have reservations about the vocals, but that apart this is a very enjoyable CD.
Carlo Jones & The Surinam Kaseko Troubadours

Carlo Jones & The Surinam Kaseko Troubadours 
At the other end of the Caribbean, on the northeast coast of South America, are the Guyanas, which, reading from left to right, were formerly British, Dutch and French colonies. They've always been regarded locally as part of the West Indies, and certainly Guyana, where I lived as a child when it was still British Guiana, fits that cultural and economic bill, from cricket to crops. Going out there in 1959, the Dutch ship we were on spent three days in Paramaribo, the capital of Surinam, and I still have hazy memories of bone-white Dutch architecture transplanted to the tropics, and much clearer memories of superb ice cream.  Of the music, naturally, I learned nothing, but seeing a CD by Carlo Jones & The Surinam Kaseko Troubadours in Sterns last year, I thought that a lineup of alto saxophone, sousaphone, banjo, trumpet, skraki (a bass drum with cymbals atop), snare drum and trombone was bound to be of interest. Apart from anything else, the similarity to the New Orleans parade bands was most intriguing. In the event, kaseko turned out to be my discovery of 1996.

Surinam is a multi-racial society, like Guyana, as a result of the former colonial powers' habit of moving labour around their empires as necessary, and the Indian, Indonesian and Amerindian peoples of Surinam all have their own musical cultures; gamelan, khawali and ghazal are among the styles to be found, along with modern Indian and Javanese pop. More relevant to this recording, however, is Melville Herskovits' famous observation, with reference to the Bush Negro descendants of runaway slaves, that African culture in the New World is best preserved in Surinam. Kaseko is very evidently an African-American music, highly polyrhythmic in a manner that's strongly reminsicent of both the New Orleans parade bands and the Mardi Gras Indians, but more complex than either. Indeed, according to the CD notes, kaseko was considerably influenced by New Orleans jazz in the thirties, so that the lineup similarities may be more than coincidence. Furthermore, bandleader and saxophonist Carlo Jones refers to his band members as jazzmen, and older people apparently still refer to kaseko as jazz.

Since the thirties, the music has taken on board other influences, seemingly blending in all the new sounds without deleting any of the older ones; during the forties and fifties, Cuban mambo, son and montuño were all the rage, and in the sixties and seventies calypso and Haitian compas were stirred in to the pot. The resulting music is given an unstoppable drive by the tuba, drums and banjo, over which are laid the polyphonic improvisations of jazz, the sinuously sexy lines of Cuban music, and the big, brassy, call-and-response riffs of soca and compas.  All these ingredients are evidently mixed in with distinctively Surinamese elements, from the drum music of the Bush Negroes to Christian hymnody: the three main genres played by the Troubadours are the medium tempo bigi poku (which refers to the centrality of the bass drum in this style), the slow, solemn groot bazuinkoor - hymns with added rhythm - and winti poku, named after the winti, which are the spirit deities of the Bush Negroes.

All the tunes on the disc are instrumentals, but in view of their titles, and the descriptions given, it seems that they may have - or once have had - lyrics.  Na So Mi Yere So, Sani De Na Uma Koto, for instance, is said to be a set of innuendoes about what lies under women's skirts, while Todo No Habi Wiwiri Ma' Tyari Loso, which means "the frog is hairless but full of lice" effortlessly wins my "surreal title of the year" award.  The official language of Surinam is Dutch, but these tune titles are in a creole of Dutch, English, French, Spanish and Hebrew (!) called taki-taki, which is the day-to-day means of communication among the different ethnic groups. Sometimes, it's easy enough for an English speaker to understand: Wi De G'we, Wan Dey Unu Sa Miti Baka, the final track, is obviously "we're going away, one day we'll meet again;" it would be harder to deduce, however, that Bigi Emeri Fu Ban Ban Dyari Siton Graman "commemorates Big Emelius with his hydrocele who lived in Bang Bang's yard."


All this discussion - which is assisted by the New Grove, and by the CD's very useful notes - is perhaps peripheral to the main point. Kaseko is an irresistibly joyful, jumping music; according to Grove, it's played for setdansi - which I'm sure needs no translation - and for "various festive occasions." On this record, it's delivered by a team of immensely able musicians, both as ensemble players and soloists. André Jones's sousaphone playing easily stands comparison with Kirk Joseph's, while Carlo Jones brings an unstoppable flow of invention to the alto saxophone; he is, incidentally, a virtuoso of the reed squeak, always doing it at the right time, and never overdoing it. The brass players seem telepathic in the way they cede the front line to one another, switching instantly from melody to riffing support, and never clashing or competing for the limelight.  If I have discussed kaseko mainly in terms of the influences on it from outside, that's because I know more about them than I do about Surinamese music. For me, and I suspect for most readers of this review, the joy of discovering kaseko will reside equally in the delightful exuberance of the music, and in that music's evident connectedness to sounds running the length of the Caribbean island chain, from Trinidad to the Crescent City where this review began.

Arhoolie CD 417
MW Records MWCD 3011

[from www.mustrad.org.uk]

zondag 12 januari 2014

Lewd and proud: How Rihanna brought the moves and sexuality of the Caribbean dancehall to leafy Twickenham

Hold on tight! Rihanna didn't hold back as she performed
 at London's Twickenham Stadium on Saturday night
by Donna McConnell

Appearing on stage to song Phresh Off The Runway just before 9pm, Rihanna didn’t keep the audience waiting too long – unlike the killer lines at the toilets in the stadium.
Dressed in Riccardo Tisci’s baroque style ‘batty rider’ shorts with a matching cloak of invincibility it was soon very clear that Rihanna was not going to struggle to project her personality in that huge space.
Rihanna announced after the first song: 'What's up London? Are you enjoying yourself? Well good, we are only getting f**king started.’

Racy! Rihanna didn't hold back as she performed at London's Twickenham Stadium on Saturday night, despite having her parents and brothers in the audience

Hold on tight! Rihanna didn't hold back as she performed at London's Twickenham Stadium on Saturday night

The girl from Barbados soon broke out her signature moves, the gyrations seen in the dancehalls and carnivals of the Caribbean. Complete with dancehall queen crotch-grabbing and slapping, the uber-sexual singer who has enjoyed massive worldwide success since moving to the US as a 16-year-old seeking success, rattled through three of her hottest numbers; Phresh Off The Runway, Birthday Cake, and Pour It Up as she kicked off her stadium show.

Like the dancehall and carnival queens of the Caribbean, Rihanna is very aware of her sexual power - onstage at least. She constantly thrusted and wined and touched herself in a fashion instantly recognisable to those familiar with Jamaican dancehall culture – but admittedly it might have proved confusing to some of the younger members of the audience.

Rihanna displayed an effortless rhythm and sensuality that completely worked with her music, and entranced the audience. Songs such as Say My Name and Rude Boy were grinded out on stage, and thankfully she had a very well rehearsed band featuring Nuno Bettencourt, best known for his role as the lead guitarist of rock band Extreme to give things an extra gear.

Bad gal: The 25-year-old singer certainly didn't seem to be on her best behaviour, and instead put on a particularly racy display involving plenty of crotch-grabbing and swearing

Bad gal: The singer certainly didn't seem to be on her best behaviour, and instead put on a particularly racy display involving plenty of crotch-grabbing and swearing

And a troupe of dancers that let’s face it, nobody was watching, as all eyes were on Miss Robyn Fenty as she popped her booty and dipped it low.

It’s that mix of Caribbean swagger and pop music that gives Rihanna her edge and realising where her strengths lie, she certainly plays to them.
Not many Caribbean girls make it to be global pop stars. Rihanna has much in common with Jamaican born Grace Jones who came before her. She is fearless, lewd at times, foulmouthed, edgy and a fashion trendsetter.
Strutting her stuff: The Diamonds singer opted for a sexy ensemble for her performance, teaming thigh-high leather boots with a sheer top and a visible bra


While her oversharing on Instagram can be wearing, as a performer she has come of age.  Twickenham was like a mini-carnival as fans and even grown men attempted to copy the carnival queen’s gyrations while dancing in the crowd. Vocally she represented, and has certainly improved since the Loud Tour.

Her joy at performing to a sell-out crowd at Twickenham Stadium was touching and she brought her whole family to see her upgrade to the big time asking the crowd to say her name which she said would make her mother cry. She might also have cried at her daughter’s potty mouth too.
The ascendance of her career comes at a time when she has been through the emotional mill due to her rekindling of doomed relationship with Chris Brown, who now appears to have rather publicly returned to his ex-girlfriend Karreuche Tran.

During song Talk That Talk when Rihanna sang the line ‘And you will never get a girl like me’ perhaps in reference to Brown she added a very loud: ‘Oh hell no!’
Working it! Evidently not at all bothered by her family members in the audience, the pop superstar writhed around on stage in a particularly racy display
Working it! Rihanna put on a performance that felt like a carnival.
Rihanna in Bob Marley-shirt in Barbados

Rihanna’s visit comes a few weeks after pop behemoth Beyonce hit the UK. Beyonce had a huge, tightly rehearsed and professional show, and there’s no doubting her work ethic and skill. But what Rihanna lacks in routines she makes up for in mere presence, moves you can actually copy and use on the dancefloor and that onstage sensuality beloved by all her fans.
The concert concluded with her biggest hits Only Girl in the World, Where Have You Been, We Found Love, and ballads Stay and Diamonds.
At 25 Rihanna is selling out stadiums, cranking out hits and still has some years to go before she has to put down the batty riders. A charmed life indeed.

[from Daily Mail Online,16 June 2013]


vrijdag 16 augustus 2013

Muziekmiddag 'Curaçao ontmoet Latijns-Amerika'

Tot 26 augustus staat de openbare bibliotheek van Den Haag in het teken van het Geluid van de Vrijheid: de Curaçaose beleving van de 150 jaar na de afschaffing van de slavernij.

Op zondag 18 augustus aanstaande wordt tijdens de periodieke muziekmiddag van de Openbare Bibliotheek van Den Haag aandacht besteed aan de link tussen Caribische en Latijns-Amerikaanse traditionele muziek. De muziekgroep Nueva Tradición zal van 14.00 tot 14.50 typische Curaçaose (wals, tumba) muziek en traditionele Latijns-Amerikaanse (bolero en middenamerikaanse ritmes) ten gehore brengen.

Datum: zondag 18 augustus 2013
Tijd: 14:00 tot 14.50
Entree: Gratis
Locatie: Openbare bibliotheek Den Haag aan het Spui (1e verdieping)

Voor meer informatie kunt u kijken op www.NosKultura.com

woensdag 14 augustus 2013

Muziekkapellenfestival

De Surinaamse Politiekapel

De Stichting Muziekkapellen organiseert op 25 augustus een muziekfestival in Amsterdam Noord, verspreid over drie plaatsen: Schellingwoude,  Ransdorp en Durgerdam. Daar staan drie identieke wit-houten muziektenten, gebouwd rond 1920 door werkloze scheepsbouwers in het kader van een werkgelegenheidsproject. Het zijn rijksmonumenten.
Stichting Muziekkapellen organiseerde in 2011 al optredens in Ransdorp en Durgerdam. Sindsdien zijn de paviljoens door Amsterdam-Noord prachtig in de verf gezet en gerestaureerd. De muziektent in Schellingwoude is enkele jaren geleden na een restauratie verplaatst en valt onder Stadsherstel Amsterdam NV.
In alle drie muziekkapellen wordt op zondagmiddag 25 augustus muziek gemaakt, tegelijkertijd van 13:00 tot ongeveer 18:00 uur. In elke kapel spelen 2 muziekgroepen: harmonieën, fanfares, blaasorkesten en bigbands. De spelers blijven op dezelfde plek, maar het publiek verplaatst zich van de ene muziekkapel naar de andere. Bij voorkeur per fiets! 

De Surinaamse Politiekapel


Het programma op 25 augustus:

Muziektent Schellingwoude a/d Wijkergouw
Harmonie Tuindorp Oostzaan  
13:00 – 13:45 en van 14:00 – 14:45                                                         
Bucket Big Band
15:15 – 16:00 en van 16:15 – 17:00

Muziektent Ransdorp a/d Dorpsweg
Waterlandse Harmonie
13:30 – 14:15 en van 14:30 – 15:15                                                         

Straatorkest Toos
15:45 – 16:30 en van 16:45 – 17:30



Muziektent Durgerdam a/d Durgerdammerdijk
Chajes & Chajes
14:00 – 14:30 en van 14:45 – 15:15
Toeters & Bellen
15:45 – 16:30 en van 16:45 – 17:30                                                         
Jeroen Zijlstra
18:00 – 18:30


Uw bezoek is van grote betekenis voor het behoud van de traditionele muziektent!

Meer informatie en fietsroute op: www.muziekkapellen.nl
Stichting Muziekkapellen
Pieter Aertszstraat 30 hs
1073 SM Amsterdam
Tel: 020 6645935 • 0615220443
E-mail rogbur@freeler.nl
Bank: ING nr. 6775415 t.n.v. St. Muziekkapellen, Amsterdam


[bericht van Rogeria Burgers]

maandag 12 augustus 2013

Prince gaf verrassingsconcerten/Prince naar Curaçao

Een van de weinige foto's van Prince gisteravond. Foto @ Andreas Terlaak

Prince heeft gisteravond bij een verrassingsconcert in de Amsterdamse poptempel Paradiso zijn fans in verbazing achtergelaten. Ze moesten het volle pond betalen (100 euro), maar kregen een erg kort optreden voorgeschoteld.
Om 19.30 uur begon een concert dat zo'n twee uur duurde. Rond middernacht gaf Prince een tweede concert, maar daarin speelde hij negen nummers minder. Onder meer 'Purple Rain' en '1999' ontbraken.
Fans die het eerste concert hadden gemist, konden op de valreep nog op de zwarte markt aan een kaartje voor het tweede optreden komen.

Strenge regels
De regels bij de concerten waren extreem streng. Fans die foto's maakten werden resoluut uit de zaal gezet en aantekeningen maken mocht ook niet.
Prince geeft wel vaker verrassingsoptredens, zoals vorige maand bij North Sea Jazz in Rotterdam. Er zijn berichten dat hij vanavond weer een concert geeft in Paradiso, maar dat is niet bevestigd.

[van NOS.nl, 12 augustus 2013]


Prince vervangt Usher op CNSJF

De superster Usher heeft zijn optreden op het Curaçao North Sea Jazz Festival (CNSJF) geannuleerd. Popartiest Prince zal Usher vervangen en zodoende zaterdag 31 augustus het Sam Cooke podium betreden. Woordvoerder van het festival Percy Pinedo noemt de komst van Prince ‘een geluk bij een ongeluk’.
,,Wij hebben heel wat gedaan om deze gast te krijgen. Om te horen te krijgen dat Usher niet meer komt, zo vlak voor het festival, is natuurlijk flink schrikken. Bij de afzegging van Usher moesten wij naarstig op zoek naar een vervanger”, vertelt Pinedo.

[uit Antilliaans Dagblad, 11 augustus 2013]

donderdag 4 juli 2013

RRRReuring - Mischu Laikah Richardson

Mischu Laikah is gedreven en super talentvol. Haar muziek klinkt als warme soul, vermengd met invloeden uit vele verschillende stijlen. Geïnspireerd door Hip Hop, Jazz, R&B, Caribbean en zelfs uit Alternatieve Rockmuziek heeft zij samen met haar zeskoppige band een eigen sound gecreëerd waar je net geen vinger op kan leggen; maar mooi en indrukwekkend is het wel. Mischu Laikah haar nummers gaan over over het leven en de liefde veelal gebaseerd op haar persoonlijke ervaringen.
 Wat Mischu Laikah uniek maakt is haar rauwe talent, haar charismatische persoonlijkheid en de liefde voor haar vak. Door het combineren van de verschillende muzikale invloeden zorgt Mischu Laikah voor een klank als geen ander. 

In het voorprogramma staat de singer/songwriter met Kaapverdische roots, Wendy Teixeira.
Wendy schrijft en componeert haar eigen muziek, geïnspireerd op traditionele Kaap-Verdische en Portugese muziek met eigen thema’s.
Wendy Teixeira speelde mee in verschillende shows met uiteenlopende Kaapverdische muzikanten, en tot op heden onderzoekt zij verschillende muziekstijlen. Haar hart en ziel liggen bij de traditionele ritmische muziek uit Kaapverdië. Geïnspireerd wordt zij vooral door gerenommeerde zangeressen als Cesaria Evora, Mayra Andrade, Mariana Ramos, Nancy Viera en Sara Tavares.
Wendy Teixeira is creatief en nieuwsgierig. Naast het melodische timbre van haar mooie stem, doet zij onderzoek naar verschillende instrumenten inclusief die uit Afrika. Het resultaat hiervan is terug te vinden in haar gebruik van verschillende instrumenten zoals piano, accordeon, saxofoon, viool en gitaar. 

Op vrijdag 5 juli 2013, in Podium Mozaïek, Amsterdam

Kaarten reserveren, klik hier

zaterdag 15 juni 2013

De Zeven Spirituele Wetten (1)


May Peters werkt in Puerto Rico aan haar debuut- cd. Daar komt meer bij kijken dan louter muzikaliteit en vakmanschap. Ook de geest dient in topvorm te zijn. En de deur naar je ziel moet wijd open staan.

door May Peters

Shamaan Don Miguel Ruíz verkondigt het al jaren, vrij naar een Tolteekse wijsheid: 'Wees onberispelijk met je woorden.' Want woorden sturen je gedachten. En je gedachten sturen je daden. Maar de reikwijdte van die uitspraak besef ik pas nu ik als solist mijn cd aan het maken ben. In juli 2012 besloot ik om louter schoonheid te laten horen. Daarvoor moeten je lichaam, ziel en geest schoon zijn. Schoonheid, schoonmaak…
Ik heb hulp van mijn Goede Fee uit Nederland, Deepak Chopra en zijn Zeven Spirituele Wetten, meditaties, Kenny Werner's Effortless Mastery en de Manifest Anything Now Radio. Ideale titels als je bezig bent  een droom te realiseren en bijna alle activiteiten die je daarvoor moet ondernemen nieuw voor je zijn! Het is de essentie van elke artiest, en misschien wel van elk mens, en het was het motto van Pablo Picasso: ‘Elke dag doe ik dingen die ik nog nooit gedaan heb, in de hoop dat ik ze op een dag beheers.'
May Peters' Limburgse jeugd

Creativiteit
In die onzekerheid ligt de bron van creativiteit. En het helpt als je op zo’n paradijselijk eiland als Puerto Rico woont, waar het lijkt of iedereen de Wet van de Minste Weerstand beheerst. Behalve een Limburgse boerendochter die vanaf haar zevende productief is in het arbeidsproces. Op die leeftijd zette mijn vader me op een tractor. Daarom haalde ik op mijn achttiende vijf rijbewijzen. Je ziet het nut van de gebeurtenissen pas naderhand in.
In de Cariben heb ik geleerd mijn controle en planningdrift te laten vieren. Ik doe dat liever niet, maar je weet hier nu eenmaal nooit wat het volgende uur staat te gebeuren. Voor alles is een tijd, zoals mijn oud-collega aan het Conservatorio, trompetlegende Luis Perico Ortiz, het zegt. Ze kennen hier immers geen seizoenen...

[voor deel 2 klik hier]

[uit Caribe Magazine, 10 mei 2013]

woensdag 27 februari 2013

Caribbean Cocktail Show 2013

 

Laatste kansen om deze show te zien in de Nederlandse theaters:

Donderdag 7 maart - Tilburg, Theaters Tilburg (Concertzaal)
Vrijdag 8 maart - Rotterdam, Nieuwe Luxor
Zaterdag 9 maart - Alphen a/d Rijn, Theater Castellum
Woensdag... 13 maart - Eindhoven, Parktheater
Donderdag 14 maart - Arnhem, Musis Sacrum
Vrijdag 15 maart - Roermond Theaterhotel de Oranjerie
Zaterdag 16 maart - Almere, Schouwburg
Zondag 17 maart - Venlo, Theater de Maaspoort

.

donderdag 20 september 2012

Banda Black Rio in MC Theater



De Braziliaanse samba soul en funkband Banda Black Rio werd in 1976 opgericht door saxofonist Oberdan Magalhães en borduurde succesvol voort op het Soul Brasileiro-genre, dat tien jaar daarvoor zijn hoogtijdagen kende. Eind jaren zeventig was de band zeer productief, getuige de albums ‘Maria Fumaca’ (hun debuutplaat uit 1977), ‘Gafieira Universal’ (1978) en ‘SaciPererê’ (eveneens 1978). De groep onderscheidt zich van andere soul en funkgroepen als Kool & The Gang en Earth Wind and Fire door hun instrumentale muziek. Met name ‘Gafieira Universal’ geldt als grote smaakmaker van de Braziliaanse jazz-funk.


Datum:  vrijdag 21 september 2012, 23:00 uur (deuren open 22:30 u)
Locatie: MC Theater (theaterzaal), Amsterdam
Tickets:  € 18,-

zondag 13 mei 2012

De Spaanse muzikale erfenis (2 en slot)

door Fred de Haas

De Spaanse vloot en de muziek
Ongetwijfeld heeft de bemanning van de Spaanse schepen, die uit vele streken van Spanje en het Middellands Zeegebied afkomstig was, haar schat aan nationale liederen meegenomen en verspreid. Net als de ridderromans hebben de liederenbundels hun weg gevonden naar de Nieuwe Wereld. Daarbij is er zeker ook sprake geweest van Arabische invloed uit het Middellands Zeegebied.

Ook het Gregoriaans en de kerktoonladders hadden hun invloed. In onze tijd maakte Violeta Parra hiervan dankbaar gebruik in veel van haar liederen ( www."se juntan dos palomitas". Violeta Parra, You Tube).

Muziek uit het Spaanse koloniale tijdperk

Terwijl de Afro-Portugese Creoolse talen ontstonden in Luanda, São Tomé en Kaapverdië kregen ook de Afrikaanse zangstijlen vaste voet in de Nieuwe Wereld. Koor en solist werden onderdeel van een vast muziekpatroon (www.Singing Fisherman of Ghana, You Tube).  De majeur- en mineur toonaarden uit de overgangstijd van Renaissance naar Barok zorgden voor de melancholieke toon van veel liederen (www.Barroco Hispanoamericano (Nueva España), You Tube). Zie ook de koppeling onderaan dit artikel.

Men zong graag verzen van 10 regels, de zogenaamde ‘décimas’, ook een uitvinding van Vicente Espinel. De populaire décima (www.décimas de panamá: torrente gallino zárate, tema el amor, You Tube;    www.Isabel y Ángel Parra, "Décimas del folklore venezolano", You Tube) heeft zich verspreid over het hele Caribische gebied. In Venezuela heet hij ‘galerón’ (www.Jesús Avila/canción: galerón en playa de moreno, You Tube). Deze naam is misschien ontleend aan de ‘Fiesta de los galeones’ dat vanaf het begin van de 17e eeuw werd gevierd op het vasteland als dank voor de veilige aankomst van de Spaanse vloot uit Spanje. De vloot van Cartagena werd ‘La flota de los galeones’ genoemd omdat er oorlogsschepen (galeones) meevoeren ter bescherming van de handelsschepen.

Attributen voor het Fiesta de los galeones

Een andere verklaring relateert de liederen aan de naam van de lange konvooien van wagens die zich in vroeger tijden verplaatsten over de Llanos en die ‘galeras’ werden genoemd. De liederen die onderweg zouden zijn gezongen zouden daarom ‘galerones’zijn genoemd.

Met dat type etymologieën moet je echter voorzichtig zijn. Veel van dit soort etymologieën zijn wel leuk maar er is vaak geen gedocumenteerd bewijs voor.


De muziek in het binnenland
In het achterland van de grote havensteden ontwikkelde zich in de loop van de 17e en 18e eeuw een landelijke muziekstijl die zich tot op de dag van heden gedeeltelijk heeft gehandhaafd. In het binnenland woonden veel mestiezen en mulatten die vanwege hun lage sociale status met nogal minachtende namen werden aangeduid: guajiros, jíbaros, llaneros, criollos, jarochos. ‘Boeren’ zouden wij zeggen. Deze namen zijn nu gemeengoed geworden en worden niet langer als minderwaardig gevoeld. Integendeel.

De liederenschat en muziekstijlen van deze mestiezen en mulatten vertoonden veel onderlinge overeenkomsten, hoewel de mensen ver van elkaar vandaan woonden en contacten dus schaars waren. Daarnaast ontwikkelde elke streek ook zijn eigen stijl.

De Fandango

Overal werd gedanst op feesten die ‘fandangos’ werden genoemd. Uit de contacten op  deze fandangos ontwikkelden zich vele muzieksoorten zoals de son jarocho en de joropo (die ook weer onderverdeeld wordt in genres zoals de zumba-que-zumba en de golpe).


Sporen van de oude Spaanse muziek
Voor de leek is het niet eenvoudig om sporen aan te wijzen die de oude Spaanse muziek in de Latijns-Amerikaanse muziek heeft achtergelaten. Maar om ons toch een beeld te kunnen vormen van die oude invloeden zijn er toch wel wat bekende muzikale verschijnselen aan te wijzen die hierop duiden.

Wie een voorbeeld wil hebben van een oude Andalusische volgorde van akkoorden kan eens luisteren naar een Polo Margariteño (www. Soledad Bravo - Polo Margariteño, You Tube) of, iets bekender wellicht, ‘Chan Chan’ van Francisco – Compay Segundo -  Repilado uit Cuba (www. Buena Vista Social Club - Chan Chan, You Tube). Ook liederen in de stijl van ‘La llorona’ uit Mexico (www. La Llorona - Susana Harp, You Tube) zijn goede voorbeelden. Als je ‘La llorona’ in E-mineur speelt op de gitaar krijg je de volgende volgorde van akkoorden: E-mineur, D-majeur, C-Majeur, B7 (septime):

Guárdame las Vacas

Om een idee te krijgen van een oud Andalusisch akkoordenschema zou je ook eens kunnen luisteren naar een interpretatie van het 16e eeuwse Spaanse ‘Guárdame las Vacas’ (‘Hoed mijn koeien’) van Luis de Narváez op You Tube, bijvoorbeeld in de uitvoering van Shirley Ramsey op luit/vihuela of van Julian Bream op gitaar (www.diferencias sobre "guárdame las vacas" - luys de narváez, You Tube). De naam intikken achter de koppeling (b.v. You Tube, Julian Bream).
Miguel de Cervantes Saavedra 

De ‘rasgueo’, d.w.z. het met alle vingers strijken over de snaren is al een heel oude manier van spelen. In de Quijote van Cervantes uit 1605 lezen we op bladzij 268 (El ingenioso hidalgo don Quijote de la Mancha. Editorial Porrúa, vigésimo edición, México, 1981): ‘era un poco músico y tocaba una guitarra a lo rasgado, de manera que dezian algunos que la hazia hablar’ (hij liefhebberde in muziek en liet bij het gitaarspelen al zijn vingers over de snaren glijden, zodat het leek of ie de gitaar liet spreken).

Sommige moderne muzikanten die op de Paraguayaanse of Venezolaanse harp spelen maken halve tonen op de harp door de nagel van een vinger op de klankkast onder een bepaalde snaar te drukken. Dat deed men in de 16e eeuw ook al en die – geniale maar primitieve -  manier om halve tonen te maken heette ‘a la manera de Ludovico’ (op de manier van Lodewijk), de naam van een virtuoos uit die tijd. Die terminologie wordt nog gebruikt in Venezuela en Colombia.

Een ander overblijfsel uit de Spaanse koloniale tijd is het gebruik van de falset, die wel werd toegepast in arbeidsliedjes van zeelui uit het vroege Middellandse Zeegebied. Men noemde dat de ‘arte de zalomar’. ‘Zalomar’ is een verbastering van het Arabische ‘Salam’ (‘Vrede’) dat werd gezongen bij het aan boord halen van de vis.

Je hoort die falset in de Mexicaanse Son Huasteco en de ‘Cardenche’ uit Noord Mexico, een soort a capella koorzang uit La Laguna (Coahuila en Durango, Mexico). Luister eens naar www.canción cardenche, You Tube of, als u tegelijkertijd wilt kijken en luisteren naar een echt Zuid-Amerikaans tafereel en naar iemand die vier minuten nodig heeft om een onverstaanbare inleiding te houden waar niemand naar luistert: www.Cardencheros de Sapioriz, Dgo.5° Encuentro de Danzas de La Laguna, You Tube).

Men neemt aan dat de falset van oorsprong Arabisch is en stamt uit het Oostelijk Middellandse Zeegebied.

Dansen uit Colombia

De dans
De Zuid-Amerikaanse dansen zijn afgeleid van de straat- en volksdansen uit het 17e eeuwse koloniale Spanje. Een goed voorbeeld hiervan is de ‘Zapateo’, het trappelen op de Arabische manier (‘A la manera morisca’) op een houten podium of plankier.

Wat opvalt bij de Zuid-Amerikaanse dansen is dat de dansers nauwelijks armbewegingen maken, terwijl die manier van dansen juist in Andalusië zo populair was. De armen hangen in Zuid-Amerika meestal langs het lichaam en er wordt dus gedanst op z’n Engels of op de manier zoals de Portugezen volksdansen in de Algarve.

De meeste dansen zijn afgeleid van de dansen met zang uit de Spaanse Renaissance. Het ritme was meestal driedelig, hoewel het tweedelige ritme ritme ook aanwezig was in de boerendansen, vooral in de ‘Villano’ die snel werd gedanst (www.Al villano se la dan - anónimo siglo XVII, You Tube). Met mooie illustraties uit Cervantes’ Don Quijote door Gustave Doré en daaronder de Spaanse tekst:
Illustratie van de Don Quijchote door Gustave Doré

Al villano se la dan
la cebolla con el pan.
Para que el tosco villano,
cuando quiera alborear,
salga con su par de bueyes
y su arado (¡otro que tal!)
le dan pan, le dan cebolla,
y vino también le dan.
Ya camina, ya se acerca,
ya llega, ya empieza a arar.
Al villano se la dan
la cebolla con el pan.

De boer krijgt brood
De boer krijgt uien
Als hij vroeg is uit de veren
Met zijn ossen en zijn ploeg
(daar gaat ie weer!) en
Krijgt hij brood en krijgt hij uien
En ook wijn.
Hij is op weg, daar zal ie zijn,
Hij slaat de hand nu aan de ploeg
De boer krijgt brood
De boer krijgt uien
Voor zijn dagelijks gezwoeg.

In de Zuid-Amerikaanse dansen is veel bewaard gebleven van de terminologie en choreografie van de salondansen die voor het 17e eeuwse Andalusië goed gedocumenteerd zijn.


Tot slot
In bovenstaand artikel hoop ik u een idee te hebben gegeven van de wijze waarop de cultuur van het Iberisch schiereiland zich in vroeger eeuwen heeft genesteld in de verste uithoeken van het Caribisch gebied en Latijns Amerika.

Misschien is dit een aansporing om eens zelfstandig op zoek te gaan naar bronnen die ingaan op de muziek die eigen is aan bepaalde landen en streken. De kans is groot dat u goede literatuur vindt op de zoekmachine ‘Google Scholar’. Ook You Tube is een  mooie bron. Maar een kritische blik blijft geboden. Kijkt u om te beginnen en om in de geest van dit artikel te blijven vooral eens op You Tube:  http://www.musicatemprana.com/

Middeleeuwse fluitspelers: Cantigas de Santa Maria

Als u ook een idee wilt krijgen van de wijze waarop men musiceerde in de ‘donkere’ Middeleeuwen in het Zuiden van Europa, vierhonderd jaar voordat Columbus de Nieuwe Wereld zou betreden, neem dan ook even de tijd om te luisteren naar: Jordi Savall, Hespèrion XXI, la Capella Reial de Catalunya,You Tube.

zondag 12 februari 2012

De fabelachtige carrière van Whitney Houston


Vannacht is veel te vroeg een einde gekomen aan het leven van Whitney Houston. Ze werd algemeen beschouwd als één van de beste zangeressen ooit vanwege haar uiterst professionele zangtechniek, groot stembereik van 5 octaven en het feit dat ze moeiteloos leek te kunnen switchen tussen een aantal genres, van pop, over soul naar bluesy ballads.

De cijfers zijn duizelingwekkend. Whitney Elizabeth Houston is nog steeds de zangeres met het grootste aantal prijzen achter haar naam. Ze staat daar zelfs mee in het Guinness World Records Book.


Rechts: Whitney Houston en Bobby Brown. © Brunopress

En het zijn niet de minste: twee Emmy Awards, zes Grammy Awards, 30 Billboard Music Awards, 22 American Music Awards. Ze kreeg 415 onderscheidingen. Ze verkocht 170 miljoen platen, dat zijn er meer dan bijvoorbeeld U2 of Frank Sinatra.

Ze is ook nog altijd de enige artieste die zeven opeenvolgende nummer 1-hits wist te scoren in de Billboard Hot 100: Saving All My Love for You, How Will I Know, Greatest Love of All, I Wanna Dance with Somebody (Who Loves Me), Didn't We Almost Have It All, So Emotional en Where Do Broken Hearts Go.

Whitney Houston was een nicht van Dionne Warwick en de dochter van achtergrond- en gospelzangeres Cissy Houston (die onder meer te horen is op hits van Elvis Presley en Aretha Franklin). Samen met haar moeder toerde ze als tiener langs nachtclubs. In 1977 zong ze als 14-jarige lead op het nummer Life's A Party van de Michael Zagers Band. Zagers regelde een platencontract voor haar, maar moeder Houston vond dat Whitney eerst haar school moest afmaken.

Fotomodel
Ze trad op als achtergrondzangeres op platen van onder anderen Jermaine Jackson en Chaka Khan. Begin jaren 80 kwam haar carrière als fotomodel van de grond. Zo poseerde ze voor Seventeen Magazine en was ze één van de eerste vrouwen met een donkere huidskleur die de cover van het Amerikaanse blad sierde.

[lees hier verder in Trouw, 12-12-2012]

woensdag 4 januari 2012

The Dances of the World's Peoples, Vol. 3: Caribbean and South America


Van Smithsonian Folkways:

Various Artists FW06503

"The Islands and countries in the Caribbean and South America have given inspiration to musicians and composers from many lands. They in turn have introduced the many varied and complex rhythms of the music of these places. Nearly everyone is familiar with some of the dances found there, such as rumbas, tangos, chachachas and others. This volume is intended to introduce other dances not generally known by folk dancer..."
Ronnie and Stu Lipner

"Las islas y países localizados en el Caribe y en América del Sur han inspirado a músicos y compositores de otras partes del mundo, quienes han acogido en sus obras los ritmos complejos y variados de esta música. Casi todo el mundo conoce algunas de las danzas originadas en esta región, como las rumbas, el tango, el cha cha cha, y otras más. En este volumen queremos introducir otras danzas más bien desconocidas por los aficionados a la danza folclórica..."
Ronnie y Stu Lipner

Related Lesson Plan
"Dance Traditions of Argentina"

Country(s) Argentina; Brazil; Chile; Colombia; Haiti; Martinique; Peru; Puerto Rico; Venezuela Culture Group(s) Puerto Rican
Keyword(s) World music anthologies

Year of Recording 1958
Record Label Folkways Records
Source Archive Smithsonian Center for Folklife and Cultural Heritage
Credits Produced by Ronnie Lipner ; Produced by Stu Lipner ; Cover artwork by W. Johnson

Klik hier voor de site

maandag 30 mei 2011

Klassieke stukken bij viering 35 jaar China - Suriname

door Charles Chang

Gracieus liet zij haar handen vallen op de gu zheng. Strijkend of knijpend aan de snaren van de horizontaal liggende harp, bracht Fan Bofang het publiek in vervoering. De solo van Wang Yue op de yang qin, klonk ook even sprankelend. Het hakkebord doet denken aan de gamelan, maar dan met snaren – subtiel en gepassioneerd bespeeld door Wang Yue, die de zaal meenam op een vlucht door bergen en rivieren.

De muziek die de Tianjin Sing and Dance Troupe uit Beijing vrijdagavond presenteerde in Thalia, bestond uit klassieke stukken uit vooral het zuiden van China. Elk instrumentaal nummer had een klassiek verhaal dat werd vertolkt door een traditioneel Chinees muziekinstrument of een combinatie van instrumenten. De avond, georganiseerd door de Chinese ambassade en Kong Ngie Tong Sang, stond in het teken van de viering van 35 jaar diplomatieke en vriendschappelijke betrekkingen tussen China en Suriname. Thalia stroomde vol met Chinese ouderen en jongeren. De zitplaatsen werden verdeeld onder de Chinese ambassade, de Chinese vereniging en het ministerie van Buitenlandse Zaken.



Hier wordt de gu zheng bespeeld.

"Ik vergeet dat ik in Suriname ben!" zegt een aanwezige uit China over de sublieme performance van de muzikanten. "They play very well..." zegt de mevrouw. In een andere solo vertelde Xu Yingmei met de pipa, een peervormige luit, het heftige verhaal van een slagveld. China's meest populaire viersnarig muziekinstrument deed tweeduizend jaar geleden zijn intrede tijdens de Qin-dynastie. Het vierde en kleinste instrument, waarmee het folkloristische ensemble ook imponeerde, was de erhu. Deze tweesnarige Chinese viool deed in de tiende eeuw vanuit het noorden zijn intrede in China en wordt nu ook gebruikt in rock, jazz en andere hedendaagse muziek.


Deze artiest bespeelt vol liefde en met haar ogen dicht de pipa.

"Traditionele Chinese instrumenten zijn moeilijker te bespelen dan westerse!", weet Simon Cheung van Cheung's Music. "Vanaf klein moet je beginnen, en elke dag oefenen! Jammer dat we vergeten zijn de muziekscholen uit te nodigen, want dit weekend gaat de groep al weg." De viering 35 jaar China-Suriname werd zaterdagavond voortgezet met een receptie bij de Chinese ambassade.

[uit de Ware Tijd, 30/05/2011
]

Foto’s: @ Cedric Cooman

zondag 4 oktober 2009

Stand by me

In de geest van deze blogspot, een machtig filmpje, klik hier
Met dank aan Barbara en Giselle!
.