John Muller - Kuneitra

                Het ziekenhuiscomplex

                De tranen zijn bevroren

                druppels. Op de wang

                zingen vliegen een dodenzang

                in het vredig ochtendgloren.

                De kale gang is triest

                met holle kogel-ogen,

                hier is geen mededogen,

                voor hem die de vrijheid kiest

                Het dorpsplein met verstomde stemmen

                steekt vol haat een stenen vuist omhoog

                een kinderstem ijlt na

                rochelend in bloed

                en zwijgt.

                

[18 mei 1997; Quneitra: door Israël verwoeste stad in Syrië]

Burgeroorlog in Syrië. Foto Icarus Verum, 28 december 2013.

John Muller - Vervreemding

De wind heeft mijn ziel verlaten.
Troosteloos als de woestijnen,
grenzeloos als de polen,
ligt de schaduw om de tramdraden,
waar de beenderen mijn
rottend vlees verlieten.

Waar eentonig het eenzame zingt
vond ik mijn ziel,
in de Kalahari,
na het eten,
na het slapen.
Waar geen schepen meer varen.
Waar de laatste vogel zweeg
en bleke schedels mij aanstaren.

Langs de poorten dansen dorre bladeren
Onbarmhartig snijdt de zon.
Dor is de tak in mij vergroeid.
Mijn dorstige hand grijpt
naar een vreemde bloem
van wormen uit mijn lichaam


15/5/1964

Het gedicht 'Vervreemding' komt uit de zojuist verschenen bundel Vluchtvogel en andere gedichten, uitgebracht door John Muller in eigen beheer bij gelegenheid van zijn 70ste verjaardag. Wie interesse heeft kan de bundel bestellen voor 10 euro (inclusief verzendkosten) bij de dichter: johnmuller65@yahoo.com

Illustratie: Inga Nielsen