Bussemaker en Dekker, doe iets aan deze KNAW

Interieru van het Trippenhuis, zetekl van de KNAW aan de Amsterdamse
Kloveniersburgwal.

door Marc Chavannes

Het wordt steeds gekker bij de Koninklijke Nederlandse Academie van Wetenschappen. Het walhalla van wetenschappelijk Nederland wordt volgende week voor de Ondernemingskamer gedaagd als de hoogmoed van bestuur en directie niet snel plaats maakt voor de rede en normale omgangsvormen. De Ondernemingsraad van de KNAW gaf de eigen leiding deze week een laatste kans.

Een klein jaar geleden berichtte ik op deze plaats over het ‘digitaal geestenpaleis’ dat bij de KNAW nog onder voorzitterschap van de gelauwerde Robbert Dijkgraaf werd bedacht en onder zijn opvolger Hans Clevers nu als Humanities Center definitief moet ontstaan in een deel van het Koninklijk Instituut voor de Tropen. Tegen aanzienlijke meerkosten.

Clevers weet alles van moleculaire genetica. Hij gaat er van uit dat wat samenvoeging van enkele instituten op zijn gebied heeft opgeleverd ook zal opgaan voor hoog aangeschreven instituten die taal, geschiedenis en culturen bestuderen. Samen met de KNAW-directeuren Hans Chang en Theo Mulder gaat hij heel ver om het idee door te zetten, mét marmeren trappen.

KITLV, Leiden

De schade is aanzienlijk. Om het Humanities-paleis te bekostigen hebben de commandanten van de KNAW ook besloten het al 42 jaar bestaande ICIN-Netherlands Heart Institute te sluiten. Voor maar 1 miljoen euro per jaar produceert dit samenwerkingsverband van acht academische hartcentra 20 procent van het wetenschappelijk werk onder KNAW-vlag.

Het ICIN werd een jaar geleden als ‘excellent’ en te bescheiden over zijn eigen prestaties beoordeeld door een internationale visitatiecommissie. De KNAW was daar toen trots op. Nu moet het dicht. Opgegeven reden is de efficiencykorting die de KNAW is opgelegd, maar ieder argument ontbreekt waarom dat tot complete opheffing van een goed lopend instituut moet leiden, een model nog wel van het type bureaucratie-arme wetenschappelijke samenwerking dat alom wordt verlangd door Den Haag. De OR van de KNAW heeft negatief geadviseerd. Michel Rog (CDA) stelde Kamervragen.

De KNAW neemt hier een voorbeeld aan de minieme bezuiniging die minister Bussemaker realiseerde door de subsidie aan het actieve Montesquieu Instituut in Den Haag te schrappen – ook zo’n voorbeeld van lean and mean interuniversitaire samenwerking, in dit geval op het gebied van parlementaire democratie in Nederland en Europa. Weinig gewonnen, veel vernietigd. (Voor de volledigheid: ik zit in hun Adviesraad, anders had ik er meer over geschreven.)

Een KITLV-uitgave

De sloopbal van de KNAW-top heeft ook het Koninklijk Instituut voor Taal-, Land- en Volkenkunde (KITLV) in Leiden getroffen. Dit instituut van wereldfaam dat vooral Indonesische en Caraïbische cultuur onderzocht, is vrijwel ontmanteld.

De collectie is haastje-repje ondergebracht bij de Leidse Universiteitsbibliotheek, in afwachting van een grootse Azië-bibliotheek waar geen geld voor is. De niet-ontslagen onderzoekers werken elders zonder hun materiaal voort. Weg is de leeszaal waar alle vakgenoten langskwamen. Pech voor de vereniging die eigenaar is. Dankzij een spreekverbod las u er weinig over.

Het in de hele wereld bekende internationale studiecentrum NIAS in Wassenaar, waar tal van belangrijke boeken zijn geschreven en contacten zijn gelegd tussen slimme mensen op zeer verschillende gebieden, wordt opgedoekt. Moet in het Humanities Center integreren met de lexicologen en onderzoekers van de Nederlandse geschiedenis. Allemaal interessante types maar samen op kantoor, leidt dat tot wonderbaarlijke nieuwe inzichten?

Bij sommige instituten heeft men tot nu toe welwillend meegewerkt. Er zou 15 miljoen extra te verdelen zijn. Maar ook daar is de twijfel omgeslagen in wrevel. De nieuwe huisvesting kost jaarlijks 6 à 8 ton meer dan de huidige huren, naast 4 of 5 miljoen aan verbouwingen. De KNAW-brede Ondernemingsraad heeft de plannen voor de tweede keer afgewezen wegens gebrek aan onderbouwing en draagvlak.

Zoals meestal spelen bezuinigings- en veronderstelde ‘winst-door-samenwerking’-argumenten door elkaar heen. Hier verrijkt met de geniale gedachte dat die suffe alfa’s eindelijk eens van big data moeten leren. De computer als pinautomaat voor de humaniora.

Sommige instituten op het gebied van taalkunde zagen nog wel iets in samen optrekken. Andere helemaal niets. Het Nederlands Instituut voor Oorlogs-, Holocaust- en Genocidestudies (NIOD) heeft weinig te overleggen met etnologen en variatielinguïsten. Het heeft wel een wereldwijde reputatie als onderzoekscentrum op het gebied van oorlogen en volkerenmoord.

Gezien hun persoonlijkheden zal het voor het leidend KNAW-trio moeilijk zijn deze veldslag ongeschonden te verlaten. De minst ingrijpende exit-strategie zou zijn het Humanities Center te heroverwegen zonder het NIOD – dat hoort een zelfstandig nationaal instituut te zijn, een lieu de mémoire, een plaats waar de moeizame strijd van het goede tegen het kwaad wordt beleefd en bestudeerd. Waar de overige instituten het beste kunnen gaan samenwonen hangt af van hun gemeenschappelijke missie, die nog steeds moet worden aangetoond.

Voor het lot van de drie verantwoordelijken is het van belang dat zo snel mogelijk het rapport wordt openbaar gemaakt van een internationale commissie die de KNAW heeft geëvalueerd. Volgens de eerste signalen is het uiterst kritisch over de bestuursstijl en –methoden van het trippende trio in het Trippenhuis.

Jet Bussemaker, Sander Dekker, waar zijn jullie als het vaderland je nodig heeft?

[van NRC, 5 april 2014]

“Ik wil als Dobru zijn, ik geloof dat ik als hem kan zijn”

First Lady opent tien mediatheken

door Shahida Hek

First Lady Ingrid Bouterse-Waldring heeft donderdag computers geschonken aan verschillende scholen op VOJ- en VOS-niveau. Deze computers zijn afkomstig van de Volksrepubliek China. President Desi Bouterse en zijn echtgenote hebben ervoor gekozen om de schenkingen te doen aan de scholen. De first lady heeft mediatheken geopend op Mulo Geyersvlijt, Lagere Technische School IV, Henri Dahlbergschool (Havo I), Marie Le Fevreschool, Berkenveldschool, VOJ La Solitude, Swami Shradhanandschool, Pandit R. Kalidinschool, VOS Scholen Gemeenschap Tamanredjo en Armand Saliminschool.

Extra aandacht voor jongens 

Ingrid Bouterse richtte zich voornamelijk tot de jongens, omdat er veel drop-outs onder hen zijn. Zij stelde dat de ouders in feite ook debet zijn hieraan, omdat zij hun dochters altijd hebben geleerd dat hun diploma hun eerste man is. Vandaar dat zij de jongens vertelde dat hun diploma hun eerste vrouw is en dat zij moeten studeren zodat vrouwen naar hun kijken. "Laat niets en niemand je tegenhouden om je diploma te behalen, omdat het de basis is van alles in je leven. De basis voor jouw ontwikkeling en voor ons land". Bouterse gaf aan dat het onderwijs een achterstand heeft, maar dat de regering er alles aan doet om de kinderen in de schoolbanken te krijgen. Daarom zijn er volgens haar scholen gebouwd, is de kinderbijslag verhoogd en is ervoor gezorgd dat kinderen geen schoolgeld hoeven te betalen.

Districtscommissaris Mohamad Kasto van Paramaribo Noordoost zei dat de leerlingen zich goed moeten ontwikkelen. Hiertoe moeten ze alle hulpbronnen gebruiken. Voorzitter van de vaste commissie voor Onderwijs in De Nationale Assemblee, Melvin Bouva (Mega Combinatie/NDP), gaf het belang van ict aan. “Als je niet kan omgaan met een computer zal je problemen krijgen”, benadrukte hij. Hij prees de missie van de first lady die kinderen stimuleert om hun best te doen op school. Er wordt voor gezorgd dat ze computeronderwijs kunnen volgen. Bouva is ervan overtuigd dat als iedereen - de schoolleiding, leerkrachten en ouders - de missie van de presidentsvrouw ondersteunen, dat veel meer kinderen goed onderwijs kunnen genieten.

Jean-Luc Josafath, leerling van de STS 4, droeg een gedicht voor dat zeer in de smaak viel. Hij kreeg de aanbieding om zijn gedicht te deponeren op het kabinet van de first lady. Jean-Luc die momenteel meedoet aan een talentencompetitie 'Mijn revolutie is...', zegt zijn inspiratie te halen van onder andere dingen die zijn hart breken. “Ik wil als Dobru zijn, ik geloof dat ik als hem kan zijn”, zei hij.

[van Starnieuws, 11 april 2014]

Hier het gedicht dat zeer in de smaak viel:

mijn zonnetje

ik zie door jouw nachtjaponnetje

twee tepeltjes en wat pubishaar

kom hier mijn bonbonnetje

jij bent voorwaar geen nonnetje

en ik geen onnozelaar

Brabants schoonmaakbedrijf huurt niemand in die geen 'echte Hollander' is

Screenshot van de website van Budget Cleaning Brabant.

door Kaya Bouma

Met discriminatie heeft het niets te maken, vindt Wesley de Laat (30), eigenaar van schoonmaakbedrijf Budget Cleaning Brabant. 'Ik mag zelf bepalen wie voor mij werkt.' Als hij kan kiezen tussen Ali, Ahmed, Kees of Jan, is de keuze wat hem betreft snel gemaakt. Of het nou Polen zijn of Turken, Marokkanen of Bulgaren, het zijn geen echte Hollanders. En dus komen ze er bij De Laat niet in.

De advertentie van Budget Cleaning Brabant

De negen medewerkers die Budget Cleaning Brabant telt, zijn 'alleen maar Nederlanders', en dat is een bewuste keuze. 'Allochtone klanten bellen ook maar een ander bedrijf.'

Te veel getalenteerde Nederlanders zitten werkloos thuis, vindt De Laat. Vandaar de personeelsadvertentie die het schoonmaakbedrijf in regionale kranten in 'half Nederland' liet plaatsen. 'Gezocht: glazenwassers, schoonmakers en schilders.' Met onderaan, in vette letters: 'Wij zijn een Hollands bedrijf met Nederlandse werknemers.'

De advertentie verscheen ook in het programmaboekje van de voetbalwedstrijd RKC Waalwijk-Ajax vorige week. En mocht de boodschap van de advertentie nog niet duidelijk zijn, op de Facebookpagina van het bedrijf worden de kwalificatie-eisen nog eens in hoofdletters toegelicht: 'Voor onze nieuwe locatie zijn wij altijd op zoek naar de beste werknemers van HOLLANDSE bodem!'

Niets nieuws
Een werkgever die liever geen allochtoon personeel aanneemt is voor Jessica Silversmith niets nieuws. De directeur van Meldpunt Discriminatie Regio Amsterdam krijgt daar wel vaker klachten over binnen. 'Maar meestal gaat dat een stuk bedekter.'

Expliciet vragen om Hollands personeel is uitzonderlijk. 'Dit maakte ik in de jaren tachtig nog wel mee, dan vroegen ze om Hollandse jongens.' Silversmith vindt dat het schoonmaakbedrijf aangesproken moet worden op de advertentie.

Niet in overtreding
Bij discriminatiemeldpunt Radar in Brabant is een klacht binnen gekomen over de advertentie. Volgens medewerkster Mary Orgelist is het schoonmaakbedrijf nog niet in overtreding. De zin in de advertentie kan volgens haar gezien worden als een feitelijke mededeling. 'De lezer kan zelf bepalen wat hij daar mee doet.' Pas wanneer het schoonmaakbedrijf werkelijk personeelsleden afwijst op basis van afkomst, is dat in strijd met het grondwettelijke verbod op discriminatie.

Een echte Brabantse

Wesley de Laat ligt niet wakker van de klacht. 'Ik mag mijn mening toch uiten?' Bovendien vindt hij dat hij het netjes aanpakt. 'Ik nodig die mensen niet uit voor een gesprek, dus ik geef ze ook geen valse hoop.'

Voor de nieuwe vestiging die zijn bedrijf binnenkort opent in Rotterdam is hij trouwens ook op zoek naar een allochtone medewerker. 'Er wonen daar veel mensen met verschillende nationaliteiten, die willen wij de kans geven bij ons te werken in plaats van de criminaliteit in te gaan.'

En in Brabant? 'Hier niet.'

[uit de Volkskrant, 08/04/14]

"Mixing ethnicities is degeneration"

Human Barbie Tells GQ She's Repulsed by Kids, Says Mixed Races Have Ruined Beauty Standards

Valeria Lukyanova has transformed herself to look like a spitting image of a real-life Barbie doll.

And while this wouldn't be the first time that someone emulated the famous toy, this is the first time that GQ magazine has taken readers inside the mind of the controversial 28-year-old.

Lukyanova proudly admits to being obsessed with all things Barbie and claims that "Everyone wants a slim figure. Everyone gets breasts done. Everyone fixes up their face if it's not ideal, you know? Everyone strives for the golden mean. It's global now."

And while the only surgery that Lukyanova will admit to having is breast implants, it's fairly clear by her appearance that she's Barbified herself in other ways.

It's quite possible that the only thing bigger than Lukyanova's bust size is her ambition.

PHOTOS: Controversial magazine covers

The blonde has her sights set on grabbing the world's attention and told the magazine's Russian editor in chief that she cringes at the thought settling down with a family of her own in the future.

"It's unacceptable to me," she explained. "The very idea of children brings out this deep revulsion in me…I'd rather die from torture because the worst thing in the world is to have a family lifestyle."

And just to drive the point home, Lukyanova added, "I'm against feminism…what would you keep the children for? So they can get you a glass of water when you're on your deathbed?"

Her opinionated views didn't end there, unfortunately.

NEWS: The real Barbie nabbed the cover of Sports Illustrated

Lukyanova slammed people of mixed races, calling them a "degeneration" of beauty.

"For example, a Russian marries an Armenian, they have a kid, a cute girl, but she has her dad's nose. She goes and files it down a little, and it's all good. Ethnicities are mixing now, so there's degeneration, and it didn't used to be like that," she told the publication.

"Remember how many beautiful women there were in the 1950s and 1960s, without any surgery? And now, thanks to degeneration, we have this. I love this Nordic image of myself. I have white skin; I am a Nordic type—perhaps a little Eastern Baltic, but closer to Nordic."

[from uk.eonline.com]

Nieuw boek geeft tips voor omgaan met jongeren

Ismene Krishnadath heeft aan minister Ismanto
 Adna het boek Prettig omgaan met jongeren 
overhandigd.  De minister beloofde voortaan
prettig met jongeren te zullen omgaan.(Foto: S en J)

Het boek Prettig omgaan met jongeren gaat in op de specifieke ontwikkelingspsychologische vraagstukken bij de vorming van jongeren. Minister Ismanto Adna van Sport- en Jeugdzaken (S en J) meent dat het een bijdrage zal leveren aan de verdere groei van de Surinaamse jeugd. De minister die verantwoordelijk is voor het jeugdbeleid in Suriname, heeft gisteren van schrijfster Ismene Krishnadath dit wetenschappelijk werk ontvangen.

Er zijn opvoedkundige adviezen voor ouders, leerkrachten en andere professionele opvoeders van jongeren, in opgenomen. Naast eenvoudige theorieën zijn er handige checklists, tips en richtlijnen. Jongeren komen zelf in beeld met typerende uitspraken en sprekende foto’s, licht de voorlichting van S en J toe.

[van Starnieuws, 3 april 2014]

Trinidadiaanse minister ontslagen wegens onzedelijk gedrag

Mogelijk de stewardess in kwestie

Dr. Glenn Ramadharsingh, minister van sociale ontwikkeling van Trinidad, is per direct ontslagen door premier Kamla Persad-Bissessar. Zij adviseerde de president van Trinidad om de minister te ontlasten van alle taken, nadat een stewardess van Caribbean Airlines een klacht tegen hem indiende. Op 16 maart zou de minister tijdens een binnenlandse vlucht onzedelijk gedrag hebben vertoond tegenover deze stewardess. Hij betastte haar borsten toen hij haar badge vastpakte. De badge was vastgespeld op haar bloes.

Zeker de viespeuk in kwestie

Haar protest over dit gedrag viel niet in goede aarde bij de minister, die haar bedreigde met ontslag. Dit voorval bereikte de pers nadat onderzoeksjournalist Denyse Renne het politieonderzoek over dit onzedelijk gedrag publiceerde.

[uit Dagblad Suriname, 28 maart 2014]

Posters met verkiesbare ex-Miss Universekandidaat massaal gestolen

Verkiezingsposters met het portret van de PvdA-lijsttrekker in Barendrecht, ex-Miss Universekandidaat Reshma Roopram, worden opvallend vaak gestolen.

Ed Mol, de campagneleider van de PvdA in Barendrecht, denkt niet dat het de fraaie trekken van Reshma Roopram zijn die de posterdieven inspireren. Hij zoekt de boosdoeners onder politieke tegenstanders van zijn partij. "Je hebt hier een clubje ontevreden mensen, PVV- en Leefbaar-aanhangers," zegt hij.

Reshma Roopram (niet van de rotishop)
Foto © Toonen en Wientjes

Om te proberen de diefstal van de posters terug te dringen en in de hoop dat de posters daardoor meer verspreid worden, biedt de plaatselijke afdeling van de PvdA downloads in hoge resolutieaan.

De PvdA heeft vier zetels in Barendrecht, dat wordt bestuurd door een coalitie van VVD, CDA en CU-SGP.

Macamba's op Curacao

)

Campagneposter VVD wekt grote afschuw op

’De politiek moet dienstbaar zijn, de VVD bespeelt de onderbuik’

Foto © ANP/ inzet: AD.

door Marjolein Kooyman

Rotterdam - Een campagneposter van de VVD in Rotterdam wekt in heel Nederland grote verontwaardiging en afkeer op. De posters met de tekst 'In Rotterdam spreken we Nederlands' hangen sinds gisteren op verschillende plekken in de stad.

De oranje onderstreepte VVD-boodschap zorgde gisteren voor een storm verontwaardigde reacties, onder meer van cabaretier Jan Jaap van der Wal: 'In Rotterdam hebben we de betekenis het liberalisme even afgezonken in de Maas.' Ook uit eigen kring, van VVD'ers elders in het land, klonk kritiek op de tekst, die breed afgekeurd werd. 'In Wormerland is iedereen welkom,' tweette de plaatselijke VVD-lijsttrekker.

De VVD moet onmiddellijk ophouden met provoceren, stelt Aydin Peksert, de nummer twee op de kandidatenlijst van de moslimpartij Nida in Rotterdam. 'Uiteraard geniet Nederlands de voorkeur, maar gun mensen de ruimte om zich te uiten in de taal die hen het beste past. Dit is weer zo'n voorbeeld van oude politiek die burgers voorschrijft hoe zij zich moeten gedragen. De politiek moet dienstbaar zijn, de VVD bespeelt de onderbuik.'

 

Jeannette Baljeu

De Rotterdamse lijsttrekker van de VVD, Jeannette Baljeu, zei gisteravond geen spijt te hebben van de provocerende slogan. 'Wij hebben opzettelijk gekozen voor een prikkelende stelling om de discussie op gang te brengen. Dat is gelukt.'

De borden, die uit de koker van de Rotterdamse VVD-afdeling komen, blijven hangen tot de verkiezingen op 19 maart. 'Wij vinden dat mensen die zich hier vestigen Nederlands moeten spreken. Dat is niet alleen belangrijk voor henzelf, maar ook voor hun kinderen. Anders beginnen die met een hele grote leerachterstand op school.'

Op sociale media barstte gisteren vanuit heel het land een stroom verwijten los. De VVD kreeg op Twitter het verwijt dat de stelling 'onthutsend' is, zeker in een internationale stad als Rotterdam.

Expats welkom

Volgens lijsttrekker Baljeu is de tekst echter niet bedoeld voor de expats die zich in Rotterdam vestigen. 'Expats zijn hier zeer welkom, maar zij blijven hier nooit lang, anders zouden het Rotterdammers zijn. Als mensen hier blijven moeten ze echter Nederlands spreken.'

Al eerder wekte een campagne-uiting van de Rotterdamse liberalen weerstand op. Toen klonk kritiek omdat de tekst van een VVD-T-shirt wel erg leek op die van een Rotterdams tekstbureau.

­­

[uit AD/Rotterdams Dagblad, 7-3-14]

Begrip Marrons discriminerend, het zijn jagers

Een sula in de Surinamerivier. Foto Lucento Mijnals

door Robbie Mohansingh

Het begrip Marrons dat in Suriname sinds kort worden gehanteerd is een discriminerend begrip. Het begrip is afkomstig uit de Britse heerschappij, te weten: Marronage; het in opstand komen tegen en het vluchten uit.

Eigenlijk is de gemeenschap in Suriname die Marrons worden genoemd, uit West- Afrika. Het zou dus beter passen om het begrip West-Afrikaan te gebruiken. In Afrika komt de slavernij van oudsher voor, bepaalde stammen onderwierpen andere stammen om werkzaamheden uit te voeren voor de overheersende stam. Pas eeuwen later namen de Europeanen dit over om hun overzees kapitaal veilig te stellen.

In Amerika (de Nieuwe Wereld) bijvoorbeeld zijn de oorspronkelijke bewoners Indianen. Als er een nationale herdenkingsdag moet zijn dan is het de dag dat Indianen hun woon- en leefgebied hebben verloren. Alle andere dagen kunnen worden afgeschaft). Indianen waren echter niet bestand tegen ziekten die werden overgebracht door de Europeanen. Vandaar dat West- Afrikanen werden ingezet op de plantages.

Na de afschaffing van de slavernij werden contractarbeiders verworven. West -Afrikanen zijn eigenlijk van oudsher jagers en zijn geen landbouwers, terwijl de cultuur van de contractarbeiders al verder was ontwikkeld en dat naast jagen ook landbouw werd toegepast. Vergelijkbaar met de Aboriginals uit Australië, die ook jagers zijn.

Het belangrijkste verschil tussen contractarbeiders uit Indonesië en India met West -Afrikanen is dat laatstgenoemden door hun eigen volk werden verkocht aan Europeanen. Eigenlijk moeten de stammen die medeplichtig zijn hieraan worden gedagvaard voor een VN-tribunaal en schadevergoeding betalen aan de West -Afrikanen in Suriname. Terwijl contractarbeiders met mooie verhalen werden overgehaald om op de plantages te werken. De bewering dat de Marrongemeenschap uit verschillende stammen bestaat is in het geheel niet waar.

Een gewapende marron. Afbeelding uit Stedman

Tegenwoordig is het mogelijk door DNA -testen uit te voeren, vast te stellen waar iemand oorspronkelijk vandaan komt. West- Afrikanen uit Suriname kunnen dan hun voorouders opzoeken en eventueel kiezen om terug te keren.

Dus eigenlijk is het begrip Marron discriminerend, het zijn jagers afkomstig uit West- Afrika. Dit zit nog steeds in hun genen. Vandaar dat zij nog steeds jagen, maar nu op bezittingen van andere bewoners. Het zijn geen criminelen, maar zij weten het niet anders. Dit kan alleen worden doorbroken door hun met hun voorouders in contact te brengen. Bijkomend voordeel is dat zij dan hun originele naam kunnen hanteren in plaats van de naam dat door de Europeanen is gegeven. Door het begrip Marrons te vervangen in West- Afrikaan zou al een stap voorwaarts worden gezet naar de waarheid.

[van GFC Nieuws, 23 februari 2014]

Familie krijgt Valentine voodoopop

Paramaribo - Een familie in het ressort Kwatta ontdekte maandag dat een Valentine voodoopop in een doos op haar erf begraven was. Op de doos stond: 'Happy Valentine Love you. Rest in Peace'. De vrouw des huizes zegt dat zij op haar erf grint zag liggen en besloot om verder te kijken. Ze zag ook een fles met een witrood doekje op het terrein liggen. De vrouw ontdekte dat onder ...

het grint op haar erf een doos begraven was, waarin een voodoopop bleek te zitten. In de doos was een rood lapje geplaatst en de pop was gekleed in een paarse jurk.

Het voorhoofd van de pop is gebrand met een sigaret. In de doos zat ook een sigarettenpeuk, een pakje sigaretten en houtskool. Volgens de vrouw worden er sinds november dagelijks verschillende voodoospullen op haar erf achtergelaten. Ze vermoedt dat een man, over wie ze de politie vaker gemeld heeft, de spullen op haar erf achterlaat. Ook vermoedt zij dat de man haar leven kapot wil maken.

 

Ons advies: in de vuilniszak ermee!

"Hij gaat mij niet kunnen vermoorden. Het is vrij lastig wat mijn man en ik meemaken", aldus de vrouw. Eerder is op het erf van de familie een mini-doodskist met twee poppen aangetroffen. De vrouw vertelde toen dat op de kist vermeld stond: "Rest in Peace. Die soon'. Die poppen waren in zwarte jurken gekleed. Vorige week trof zij een dode slang op het erf aan. Ze hoopt dat de politie een grondig onderzoek doet en de dader aanhoudt.

[van nospang.com,  woensdag, 12 februari 2014]

Marokkaanse bedreigd omdat zij wijnbar begint

Elou Akhiat

De Rotterdams-Marokkaanse Elou Akhiat is in grote problemen geraakt, nadat ze tegen Metronieuws  verteld had over de wijnbar Uvo Dolce die ze in Rotterdam heeft geopend. Na het interview heeft de vrouw een stortvloed aan doodsbedreigingen ontvangen, wat voor de politie genoeg reden is om de zaak nauwlettend in de gaten te houden.

Akhiat, die een dochter is van een imam en tot zes jaar geleden vanwege haar geloof gesluierd rondliep en toentertijd geen druppel alcohol dronk, is overvallen door de berichtenstroom. Ook de Rotterdamse burgemeester Ahmed Aboutaleb is geschrokken van de bedreigingen en laat via een woordvoerder weten de intimidaties onbehoorlijk te vinden.

50 zweepslagen
De extremistische moslim Shabir Burhani zei maandagavond in PowNews. "Als je een zonde begaat, kun je vijftig zweepslagen krijgen. Maar dit is vele malen erger, want volgens mij is zij ook afvallige," aldus Shabir Burhani.

Verschillende politici, alsook de Rotterdamse burgemester Aboutaleb hebben hun afschuw over de bedreigingen uitgesproken.

Bominstructeur blaast pupillen op
Het goede nieuws is dan weer dat een instructeur die zijn pupillen onderwees in het maken van zelfmoordbommen, per abuis 22 van zijn leerlingen heeft opgeblazen. Het ongeluk gebeurde in een kamp in de noordelijke Irakese provincie Samara. Vijftien aanstaande terroristen raakten gewond. De instructeur wilde de werking van een bomgordel demonstreren. De slachtoffers behoorden tot de soennitische terreurbeweging ISIL, die onder andere actief is in het noorden van Irak. Het Iraakse leger wist na de explosie nog acht terroristen te arresteren.

De kracht van de explosie was zo sterk, dat het kleed van verschillende passerende vrouwen opwoei en hun benen  werden ontbloot. Ook die vrouwen zijn allemaal weer bedreigd.

Felicitatie gedicht

Charmant, charismatisch, de ‘ch’ van Chan,

Een man die bewijst dat hij het echt kan,

Een man met waardigheid en veel eer,

Een man die wint keer op keer.

Met sterke passen en een zelfverzekerde blik,

Een leider die op democratie mikt,

Niemand, die opgewassen is tegen zijn stem,

Als hij eenmaal gas geeft, trapt hij niet meer op de rem.

Tegenstanders zijn tegen deze strijder kansloos,

Een vechter was hij toch al een hele poos.

Integriteit, solidariteit en vrijheid,

Een volksleider, zonder spijt.

Hij is zijn tegenstanders de baas,

Een man die een storm wegblaast,

Een leider als hij, nergens, echt nergens,

Deze man verzet bergen en echt bergen

Zijn naam is synoniem voor  daadkracht

Hij is een kanjer op wie Suriname wacht

Chandrikapersad Santokhi, heet hij, ook gekend als Chan,

Ja Chan en Chan alleen is de enige echte man.

Happy Birthday to Chan

VHP-mediacommissie

[verschenen in GFC Nieuws, 1 februari 2014]

Zwerver trekt broek omlaag in bijzijn vrouwen

Een zwerver heeft vandaag twee wandelende vrouwen op oneerbare wijze lastig gevallen. In de straat achter het gebouw van De Nationale Assemblee (DNA), nabij de Waterkant, trok de man zijn broek plotseling naar beneden.

Tijdens die vulgaire actie liet hij zijn geslachtsdeel zien, dat overigens in ‘gespannen toestand’ was. Op dat moment deed de man bovendien op hoge toon een verregaand seksueel voorstel aan het hevig geschrokken tweetal.

Het is de laatste tijd wel vaker voorgekomen dat vrouwen op de openbare weg worden lastig  gevallen door ongure personen. Dinsdag nog werd een interieurverzorgster tijdens het lopen naar haar werkgever in het noorden van Paramaribo, seksueel bejegend door een zwerver. Bij die gelegenheid ging de aanrander naast de vrouw lopen en greep zonder toestemming  even haar derrière vast.

[van GFC Nieuws, 31 januari 2014]

Spookverhalen op Mariënburg

De Raad van Orzhova, door Velinov

Naast het persbericht over de vermoedelijke locatie van het massagraf van 1902 op Mariënburg, komen volgens onderzoeksleider en archeoloog Benjamin Mitrasingh de spookverhalen nu pas los. Mitrasingh zegt dat het onderzoeksteam aldoor veel pech op Mariënburg heeft gekend en daar heeft tot nu toe niemand ze mee geholpen. Volgens Mitrasingh zijn de spookverhalen echter heel eenvoudig uit te leggen.

“Als men geen buitenstaanders (lees klokkenluiders) wil hebben in een gebied, dan komen deze verhalen opeens los. Uit ervaring weten wij ook dat de ene informant geen kaarten en plattegronden wil afstaan omdat hij daar met geld sjoemelt en van de jagers en vissers weten wij ook, dat elke buitenstaander uit hun jacht- of visgebied geweerd moet worden. In het Blakawatra-gebied werden zelfs de borden van LLB verplaatst totdat men klaar was met jagen en vissen”, aldus de onderzoeksleider.

Het spookverhaal van Mariënburg komt volgens hem erop neer dat jagers en vissers moesten vluchten uit het gebied nabij het massagraf omdat het gehuil en gekrijs van de overledenen ondragelijk was. Mitrasingh weet uit eigen ervaring te vertellen dat hij acht jaar lang op Joden Savanne heeft gewerkt en dat elk spookverhaal van het gebrom in het bos tot en met de vliegende azimma’s, werden ontzenuwd door logisch denken en zeker niet door angst.

De enig bekende foto van een spook gemaakt nabij
 Mariënburg

De ene keer was het gebrom het gesnuif van een tijger die naar een drinkplaats zocht en de andere keer was het een vliegmachine die op Zanderij moest landen. “Een hele tijd zie je de schijnwerpers als twee grote ogen en dan opeens niet meer, want dan verdwijnt het vliegtuig achter de boomgrens en landt dan veilig op Zanderij.

Om de gemoedsrust van de lichtgelovigen op Mariënburg tegemoet te komen, zullen volgens Mitrasingh alle religieuze leiders in de gelegenheid worden gesteld om er te komen en te doen wat men nodig acht voor de rust en vrede op Mariënburg. Want nu gaat het archeologisch onderzoek echt beginnen en dat kan om gebeuren van zonsopkomst tot zonsondergang. Naast de religieuze leiders zullen ook de ‘helderzienden’ er welkom zijn. “Want die zijn nodig voor de betrouwbaarheid van alle kaarten, plattegronden en roddelverhalen van het onderzoeksgebied. Het ‘saaie’ archeologisch werk kan nog spannend worden”, aldus de archeoloog Mitrasingh.

[van GFC Nieuws, 30 januari 2014]

Srefidensi in de literatuur

van de redactie van De Ware Tijd Literair

Op woensdag 15 januari 2014 waren drie redactieleden van dWTL aanwezig bij de zesde Trefossa-lezing van de Henri Frans de Ziel Stichting. De lezing met als titel: ‘Levenslust is ’t heenstappen over kleine dingen’ Trefossa en taal’ werd gehouden door Lila Gobardhan-Rambocus. Elders op deze pagina gaan we nader op deze lezing in.

Voor Lila Gobardhan de beurt kreeg, waren er verschillende inleidende sprekers, betrokkenen bij de stichting, onder wie Hein Eersel (die zelf de Trefossa-lezing van 2009 heeft gehouden  over ‘Canon, Cultuur en vertaling’). Hij wenste nu het publiek een ‘goed literair jaar’ toe. Wat houdt dat in? De voorzitter van de stichting, Johan Roozer, wees ons erop dat er in het afgelopen jaar weinig literair werk is verschenen, dat er weinig gebeurd is op literair gebied.  Zou Roozer hiemee bedoelen dat er geen romans of gedichtenbudels zijn verschenen van hoge literaire kwaliteit, zoals in 1957 de gedichtenbuindel , Trotji, van Trefossa?

Er is wél veel verschenen het afgelopen jaar. De ontwikkeling van de Surinaamse leeswereld gaat steeds meer de richting op van ‘literaire srefidensi’. Zo is er de Clark Accord Foundation (CAF) die in mei 2013 de bundel met verhalen van jonge schrijvers, Ston Oso, het resultaat van een schrijfwedstrijd publiceerde met de bedoeling om  jongeren liefde voor schrijven en literatuur bij te brengen. Het titelverhaal is van de eerste-prijs-winnares Hetty Amatodja (schrijversnaam Hetty Amat). Dit succes heeft deze jonge schrijfster geïnspireerd om door te gaan; er is al een kinderboekje van haar verschenen, Bruno de zwervershond en binnenkort komt er een verhalenbundel van haar met fantasievolle verhalen die ook in de realiteit wortelen, op de markt. Andere jeugdboekenschrijvers durven taboes te doorbreken  en maatschappelijke problemen  te behandelen. Het boek Laat me niet alleen van Indra Hu over het hiv-aids-probleem is een pakkend voorbeeld.

En dan de kinderboekenfestivals die nu al tien jaar gehouden worden  op verschillende plaatsen in het land. Op  creatieve manieren wordt er veel gedaan aan leesbevordering. Op ieder festival verschijnen er weer nieuwe boeken, geschreven vanuit Surinaamse situaties, in Surinaams Nederlands en met herkenbare beeldende illustraties.  Wij van dWTL besteden er veel aandacht aan en hebben zelfs een jeugdredactie.

En dan is er de Schrijversvakschool onder leiding van Ruth San A Jong die zelf een bundel met verhalen over de dood heeft uitgebracht, De laatste parade,  mooi gedaan en een gedurfd onderwerp. Onlangs zijn er drie studenten afgestudeerd aan de Schrijversvakschool, onder andere Karin Lachmising die kort daarna bij In de Knipscheer uitkwam met een dichtbundel, Nergens groeit een boom die haar aarde niet vindt, met bijzondere gedichten, van hoge kwaliteit. Belangrijk is ook de in 2013  uitgegeven grammatica van het Sranan Taki Sranantongo bun door Eddy van der Hilst. Geen literair boek, maar wel een ondersteuning voor degenen die in het Sranantongo willen schrijven of dichten.  Van binnen uit, vanuit Suriname, zijn er dus activiteiten om jonge schrijvers te motiveren en verder te helpen en verschijnen er veel goede kinderboeken voor alle leeftijdsgroepen, van kleuters tot en met adolescenten. Wie vroeg begint te lezen en er plezier in heeft, blijft het doen! Suriname is niet alleen Paramaribo,  en het leespubliek bestaat niet alleen uit elite en intellectuelen. In de districten en het binnenland wordt ook veel gedaan aan leesbevordering.

In 2011 was er bij de Henri Frans de Ziel Stichting wél aandacht voor literaire diversiteit die te maken heeft met de Surinaamse culturen. Ismene Krishnadath, schrijfster en voorzitter van de Schrijversgroep 77 kreeg toen de Henri Frans de Ziel Literatuur- en cultuurprijs, vanwege haar schrijverschap, maar ook in verband met activiteiten in verband met leesbevordering  op scholen. In haar dankwoord zei Ismene toen: ‘Bij S77 propageren we al jarenlang het idee van ‘Diversity is power’. We helpen de wereld alleen vooruit wanneer wij inclusief denken, alleen een plaats en een eigen waarde geven binnen het spectrum van het bestaan. Dit geldt ook voor literatuur. Er is een overvloed aan literaire vormen waar het gewone volk prima mee uit de voeten kan, maar waar wij, van de zogenaamde literaire scène, te weinig mee doen’.

Diversity is power

Onze conclusie is: het Surinaamse literaire leven is aan het veranderen. Literatuur is niet meer het kunstgebied voor de elite, maar het leesplezier van ‘gewone mensen’ neemt toe door tal van projecten.  De Henri Frans de Ziel Stichting kan in deze een voorbeeld nemen aan hun eigen Trefossa, die de volkstaal, het Sranan, opwaardeerde door zijn prachtige gedichten in die taal, beeldend van klank en ritmisch, die onderwijzer was en leraar en ….. een bescheiden mens, de uitvinder van het woord ‘Srefidensi’!

Actrice uit film Wan Pipel bij president Bouterse

Diana innig omhelsd door Bouterse

De door de zeer populaire Surinaamse speelfilm Wan Pipel bekend geworden actrice Diana Gangaram Panday was gisterochtend, donderdag 23 januari 2014, te gast bij president Bouterse. De ontmoeting vond plaats op zijn Kabinet.

Gangaram Panday vertolkte in de film de rol van Rubia. Ze blikt tevreden terug op het de ontmoeting en het gesprek met het de president en heeft haar waardering uitgesproken voor het feit dat hij tijd heeft kunnen vrijmaken om haar te ontvangen.

Een zogenoemde ‘ingewijde’ zegt op GFC Nieuws, dat de actrice vol lof is over de hartverwarmende en liefdevolle wijze waarop het Surinaamse staatshoofd haar tijdens de ontmoeting heeft behandeld.

Waarom de ontmoeting blijkt niet uit het GFC Nieuws-bericht.

Wan Pipel is een Surinaams-Nederlandse speelfilm uit 1976 van regisseur Pim de la Parra. De hoofdrollen worden vertolkt door Borger Breeveld, Willeke van Ammelrooy en Diana Gangaram Panday.

[uit Obsession/GFC Nieuws, 25 januari 2014]

Ambassadeur Kanhai mishandelt ex-partner

Aashna Kanhai

De Surinaamse ambassadeur gestationeerd in India, Aashna Kanhai, heeft zich op donderdag 23 januari schuldig gemaakt aan mishandeling in het openbaar. Het slachtoffer, tevens ex-vriend O.A., deed aangifte bij de politie ter zake mishandeling en belaging.

[uit Dagblad Suriname, 25-01-2014]

Mindshift

door  Iwan Brave

Ashna Kanhai benoemd en beëdigd tot ambassadeur in India. Ashna, dochter van Irvin, advocaat van de duivel, die het ‘8 decemberproces’ zo potsierlijk mogelijk loopt te rekken ten faveure van president Bouterse, hoofdverdachte maar altijd grote afwezige in het proces. Wat een inteeltbenoeming. En dan verwijt Bouterse zijn coalitiegenoten dat ze niet in staat zijn een bepaalde ‘mindshift’ te maken.

Wat is dan die mindshift? vraag je je in gemoede af. Leuke meid hoor die Ashna en ongetwijfeld een verdienstelijke strafpleiter; zo vader zo dochter. Maar wat hebben in godsnaam haar capaciteiten als strafpleiter te maken met een diplomatieke topfunctie in India? Wat hebben wij, puur zakelijk bekeken, in godsnaam in India te zoeken? Hier is duidelijk sprake van een snoeppost. Net als de ambassadepost in Jakarta, die is vergeven aan Amina Pardi, levenspartner van Paul Somohardjo. Lekkere jaren eng etnisch snoepen op rekening van de toch al uitgeknepen Surinaamse belastingbetaler.

En laat me meteen er achteraan gooien: een Surinaamse ambassade in Ghana zou eveneens vergooid geld zijn. Alleen maar omwille van cultureel emotionele symboliek. Als klein land moet Suriname spaarzaam zijn en is een ambassade pas interessant als je significant economisch of personenverkeer hebt met dat land. Of als je echt visiebeleid erop loslaat. Dan hebben we het niet over dat clichépraatje dat India een afzetmarkt van ruim één miljard zielen vertegenwoordigt. Dat zijn van die ‘potentie’-verhalen waarvan we al dertien in een dozijn hebben. Ik vrees dat Suriname eerder overspoeld zal worden met vele malen goedkopere producten uit India. Zoals we nu overspoeld worden met inferieure Chinese en Braziliaanse makelij. Suriname doet er beter aan eerst zelf binnenlandse productie goed op gang te krijgen.

Het feit alleen al dat je de vrouw van je coalitiegenoot bombardeert tot ambassadeur en nu de dochter van je vrijpleiter, zegt genoeg over hoe weinig serieus we onze kansen moeten zien op die miljardenmarkten. We gaan er hooguit ons handje ophouden voor een beperkte ‘creditline’. Niet langer bedelen bij de voormalige kolonisator maar elders. Mooie mindshift. Geloof me: wij mogen dan zogenaamd een ‘culturele band’ met die landen hebben, maar andersom ervaren zij het beslist niet zo. En ach, wat zegt ‘diaspora’ in een globaliserende wereld.

Eveneens verspild geld is de peperdure ambassade in Parijs– toe maar; nabij Champs Élysées met uitzicht op de Eiffeltoren en de Arc de Triomphe. Omdat we zogenoemd “meer op hebben met Frankrijk dan met Nederland”, wordt mindgeschift beweerd. En wel vanwege de ruim 500 kilometer grens met Frans-Guyana. Dus zijn we ‘buurland van Frankrijk’. Tuurlijk. Ben blij dat ik niet in Suriname ben opgegroeid, anders zou ik deze BS ook nog voor zoete koek slikken. Ik zie al die Fransen zich wenkbrauwfronsend afvragen: “Sûrinaim, jamais entendu parler, où est-ce?” Ik hoef dit natuurlijk niet te vertalen, neem ik aan, aangezien we zoveel meer met Frankrijk op hebben.

Suriname verbreedt zijn scope, heet het. Ik heb echt te doen met al die mensen die geloven dat we onder Bouterse daadwerkelijk een mindshift ondergaan en dat we ons bevrijden van onze enge koloniale oriëntatie. Al die Surinamers die daar aan de Noordzee zo fel ageren tegen Zwarte Piet, ondergaan een vergelijkbare (des)illusie. ‘Zwarte Piet is racisme’; klinkt niet echt bevrijd. Bovendien een onware stelling. Zwarte Piet is folklore. Heerlijke pepernoten, veel cadeautjes, gebonk op de deur en dat je hart vol verwachting klopt of het allemaal in die ene schoen past. Maak je niet druk; hoe harder je schreeuwt, des te meer je jezelf identificeert met Zwarte Piet en als zodanig etaleert.

Snoepposten en Zwarte Piet: wij Surinamers zijn kampioen in het verkwisten van kapitaal en kostbare energie. Ik ontving van mijn neef via email een ‘petitie tegen Zwarte Pieten-viering’. Ik mailde terug: “Hebben jullie niets beter te doen? Kom Suriname opbouwen.” Met al zijn hebi’s. Maar ja, dat vergt een echte mindshift.

[van de site van Radio Tamara, 22 november 2011]

Eerste rapport van de Commissie behoud Cultureel Erfgoed Suriname

Excellentie,

Blablabla blablabla bla bla bla

Cultureel erfgoed is belangrijk voor onze natie.

Blablabla blablabla bla bla bla

Cultureel erfgoed is bijzonder belangrijk voor onze natie.

Blablabla blablabla bla bla bla

Cultureel erfgoed is cruciaal voor onze natie.

Blablabla blablabla bla bla bla

Cultureel erfgoed is zeer cruciaal voor onze natie.

Evenwel…

Blablabla blablabla bla bla bla

Cultureel erfgoed is van eminent belang voor onze natie.

En daarom blablabla blabla blabla blablabla etc. enz. perpetuum mobile

w.g.

Paramaribo, 25 januari 2014

Commissie moet cultureel erfgoed beschermen

Minister Ashwin Adhin (Minov) met leden van de
 commissie behoud Surinaams erfgoed.
 (Foto: Minov)

Surinaams cultureel erfgoed wordt ernstig bedreigd door het feit dat er onvoldoende besef is van de waarde van het culturele erfgoed en de afwezigheid van de toepasselijke wetten. Om deze situatie te veranderen heeft de minister van Onderwijs en Volksontwikkeling (Minov), Ashwin Adhin, donderdag een commissie ingesteld die verantwoordelijk is voor het behoud van Suriname's cultureel erfgoed op eigen bodem, zegt de Minov-voorlichting.

De commissie wordt voorgezeten door een vertegenwoordiger van het Minov en zal aan de Minov-minister rapporteren. Afgevaardigden van de ministeries die onder meer verantwoordelijk zijn voor de culturele aangelegenheden, handhaving van de verordening van 7 Februari 1952 (G.B. 1952 no.14) en internationale betrekkingen, hebben zitting in de groep.

De commissie bestaat uit A. Tjojosemito (Buitenlandse Zaken), S. Ponit (Defensie), A. Amirullah-Moeniralam (Justitie en Politie), J.Moestro (Financiën) en de voorzitter is J.Roozer (Minov/Directoraat Cultuur).

Wereldwijd zijn er steeds meer landen die nationale wetgeving maken tot bescherming en behoud van hun cultureel erfgoed. Deze wetgeving richt zich ter voorkoming van het verlies van voorwerpen van bijzondere cultuur historische en wetenschappelijke waarde. Op 7 februari 1952 is de laatste aanzet gegeven tot het behoud van Surinaams cultureel erfgoed. De voorlichting van Minov geeft aan dat de wet die toen in werking trad, sindsdien nooit is aangepast en niet voldoet aan de huidige internationale inzichten ten aanzien van het tegengaan van illegale handel en uitvoer van cultuurgoederen.

[uit Starnieuws, 24 januari 2014]