Doro, oftewel De prijs van Vrijheid

Op zaterdagavond 31 mei 2014 presenteert ocw: de exclusieve, eenmalige videoprojectie van de Surinaamse opera fatu Doro, oftewel De prijs van Vrijheid met een informatief randprogramma.

Het Doro-decor in theater Thalia, Paramaribo. Foto @ Arnold Schalks.

Over Doro

Ruim twee jaar geleden, op 27 april 2012, vierde het oudste Surinaamse toneelgezelschap Thalia haar 175e verjaardag. De Surinaamse theatermaakster Alida Neslo werd gevraagd voor deze gelegenheid een passend stuk te schrijven en te regisseren. Het resultaat is Doro, een op het operagenre geïnspireerd theaterstuk met een eigen Surinaams karakter. Arnold Schalks was bij die productie betrokken als decorbouwer en lichtontwerper. Apintie TV maakte een televisieregistratie van de voorstelling van vrijdag 4 mei 2012, die pas in maart 2013 op de Surinaamse buis te zien was. Doro is nu ook eenmalig in Rotterdam te zien.

De prijs van de vrijheid

Verhaal

In Doro wordt het verhaal verteld van een net vrijgekomen jeugdige delinquent, een 'first offender', die het maar moeilijk vindt om zijn weg terug in de schoot van de gemeenschap te vinden. Hij wordt bevangen door schaamte, twijfel en een (ver)laag(d) zelfbewustzijn. De gezinssituatie waar hij uit afkomstig is, is niet rooskleurig: moeder alleenstaand, vader - die hem niet wil 'kennen' - een notoire dronkaard en veelvuldig opgepakt individu, dat alleen maar oog heeft voor zijn eigen belang. De vrienden van de jongen proberen hem uit zijn deprimerende situatie te halen, evenals een aalmoezenier (vertegenwoordiger van de kerk), zijn moeder (die hem niet meer herkent) en een vriendin (stagiaire), die hij via internet gevonden heeft. De zoon is echter door geen van hen echt te overtuigen, hij vindt het gewoon 'niet makkelijk om 'vrij te zijn'.

Doro bestaat uit 14 'bewegingen', geïnspireerd door de veertien staties van de kruisweg van Jezus Christus. Het is een eigentijdse, meertalige opera die is gebaseerd op situaties die in Suriname veelvuldig voorkomen. Het thema van de opera fatu is: vrijheid, een onderwerp waarmee Alida indringend geconfronteerd werd na haar (resocialisatie-)werk met jeugdige delinquenten in de penitentiaire inrichting Santo Boma. Het door haar geschreven libretto is voor een groot deel gebaseerd op ware gebeurtenissen en bestaat mede uit teksten van die jeugdige delinquenten. Voor de muziek werden enkele beginnende en bekende componisten gevraagd. De spelers/zangers komen uit Nederland, Suriname en Duitsland. Er zijn invloeden uit alle Surinaamse culturen: inheems (sambura), hindoe (ritmes en taal), creools (loge/vrijmetselaars), winti, christendom (taal), javaans (kostuums, beweging, taal), chinees (invloeden uit de chinese opera, klassiek en modern), westers, oosters, zuiders, dus, net zoals de Caraïbische gemeenschap, die door Alida wordt beschouwd als de 'pilot gemeenschap' van de wereld.

Clinton Kaersenhout

Met: Wilgo Baarn: doroman/deurman / Sandra Goedhoop: de moeder / Guy Sonnen: de vader / Clinton Kaersenhout: de zoon/ogriboi / Cora Schmeiser: stagiaire / Darell Geldorp & Harvey Klas: mati / José Parami: aalmoezenier / Tolin Alexander: schaduw / koor/de buren: Mavis Noordwijk (koorleiding), Denise Telting, Simone Bardan, José Parami, Varna Peters, Chiquita Vyent

Regie, libretto & beweging: Alida Neslo

Composities: Marcha Reumel, Liesbeth Perotie, Gregory Kranenburg, Pablo Nahar, Cora Schmeiser

 Aanvang van het programma 20:30 uur. Inloop met koffie/thee vanaf 20:00 uur. Om 20:30 uur wordt de voordeur van het pand gesloten en is toegang niet meer mogelijk, gelieve daarmee rekening te houden. Duur van het programma: circa 2,5 uur. Met het oog op het beperkte aantal zitplaatsen (33) dien je vooraf een plek reserveren via arnosch@wxs.nl_reserveringen worden door middel van een e-mailbericht bevestigd. De toegang is gratis.

ocw / podium voor kleinschaligheden / osseweistraat 35 / lokaal 11 / 3023 db rotterdam

Klik hier voor uitgebreide informatie

R. Dobru op postzegels

De eenheid onder de verschillende bevolkingsgroepen in Suriname is door Surpost uitgebeeld in een serie Eenheidszegels, bestaande uit twee postzegels. Het gedicht ‘Wan bon’ van de Surinaamse dichter en schrijver, Robin Raveles, ‘Dobru’ en de Kankantrieboom als symbool voor de Eenheidsgedachte staan afgebeeld op de zegels.

Voor de uitgifte is toestemming verleend door de R.Dobru Raveles stichting. De postzegels en de bijbehorende producten zijn sinds vandaag te koop op de Surpost-kantoren. De zegels zijn gedrukt in een oplage van 4.000, waarvan er 1.500 in Suriname verkrijgbaar zullen zijn gedurende een korte periode. De eerste aankoop is verricht door president Desi Bouterse, die de First Day Cover signeerde. Zijn echtgenote overhandigde de bescheiden hierna aan Yvonne Raveles-Resida, voorzitter van de Dobru Raveles Stichting.

Jubileumjaar

Bij deze bijzondere uitgifte waren ook de vertegenwoordigers van de Raad van Ministers, de RVC Surpost, de Nationale Commissie en andere genodigden aanwezig. Liesbeth Perotie zong bij deze gelegenheid het Surinaams volkslied, terwijl de voordrachtskunstenaar Sombra (Stanley Slijngard) het gedicht ‘Wan Bon' declameerde.

De postzegels hebben een nominale waarde van respectievelijk SRD 1,25 en SRD 1,75. Verder zijn er ook eerste dag enveloppen (First Day Covers) met een speciale stempel voor de prijs van SRD 6,25 en plastic mapjes met de beschrijving en twee zegels voor SRD 6,25 beschikbaar aan de loketten van het postbedrijf. Een complete set kost SRD 15.50.

De uitgifte van de zegels is gedaan in het kader van de herdenking van het Jubileumjaar van 140 jaar Hindostaanse Immigratie, 150 jaar Afschaffing van de Slavernij en 160 jaar Chinese Immigratie. Met de zegels wordt er wederom aandacht geschonken aan het product filatelie dat uitermate geschikt is voor het nationaal en internationaal promoten van specifieke kenmerken van Suriname en zijn samenleving, zegt Surpost.

[van Starnieuws, 11 november 2013]

Suriname Night 'anders' op Carifesta

door René Gompers

Het tot een reusachtig open theater opgebouwde Onafhankelijkheidsplein was woensdagavond tot de nok gevuld. Duizenden waren geweest om de 'Suriname Night' mee te maken. Het gastland heeft geprobeerd zijn beste culturele zijde te laten zien. Het publiek reageerde niet laaiend enthousiast. De meningen zijn gemengd over de mix die is gepresenteerd.

Vanaf de opening bij het presenteren van het volkslied was duidelijk dat de verschillende bevolkingsgroepen samen maar 'anders' zouden optreden. Het podium werd hierbij over de volle oppervlakte benut. De bevolkingsgroepen presenteerden zich met hun traditionele drummen, trommen en dansstijlen die op een gegeven moment in elkaar overgingen en etnische grenzen wegvielen. De 'vertrouwde' cultuuruitingen werden verheven tot één groot modern en abstract optreden van 'eenheid in verscheidenheid'.

Raj Mohan en Denise Jannah

 Op muzikaal en vocaal gebied liet Suriname aan de wereld merken meer in huis te hebben dan folklore. Goed geproduceerde arrangementen tilden het kaseko, kawina, aleke en folklore een niveautje hoger door het met jazz en blues te vermengen. Denise Yannah, Raj Mohan, Ronald Snijders en vrouwenband Naks Makeda, onder leiding van Liesbeth Peroti, zorgden voor nette cross-overs waarop men nog steeds flink kon mee dansen of schudden. Een deel van het publiek liet dat duidelijk merken.

Op enkele organisatorische mankementen na was het publiek redelijk tevreden over de 'Suriname Night'. Voor enkele Surinamers was het niet genoeg en "moest er nog meer gebeuren." De buitenlandse gasten bleken onder de indruk te zijn van de culturele rijkdom. "Your culture is very rich. It was nice."

[van Starnieuws, 22 augustus 2013]

Podiumartiesten spreken zich uit over huiselijk geweld

door Audry Wajwakana

Paramaribo - Veel zang, dans, toneel, gedichten en komedie tijdens het toneelspektakel in de Anthony Nesty Sporthal. Verschillende artiesten brachten vrijdagavond op hun eigen manier de boodschap over huiselijk geweld aan de bezoekers over. De vijf uur durende show werd door de stichting Kulturu Dyari in verband met Dag van de Vrouw georganiseerd.

Hier een scène van de opvoering Ik en mijn huis van Bribi Ministeries bij het toneelspektakel van Kulturu Dyari op de Dag van de Vrouw.  Foto: Claudio Barker

Zang

De zaal is nog niet voor de helft gevuld als de organisatie om acht uur de show aankondigt. Dit beeld verandert na ander half uur. Bijna alle zitplaatsen zijn bezet. Eén minuut stilte wordt in acht gehouden voor de overleden Venezolaanse president Hugo Chávez en slachtoffers die omgekomen zijn door huiselijk geweld. Humphrey and friends beet de spits af met zijn a capella versie van Amazing grace. In een prachtige medley brachten zij verder een ode aan de vrouw. Patrica van Dal bracht de vorm geestelijk geweld tegen vrouwen naar voren. Dat vertolkte zij met het Suripoplied Twarfu yari! Manlief gaat naar Nederland en belooft je te zullen halen, maar het blijft alleen bij de belofte. Dat is geestelijk geweld, want hij belt je ook steeds op met beschuldigingen dat je een ander vriendje hebt. Terwijl hij er zelf andere vrouwen in Nederland op na houdt."

Kabula hataki kukurupuka

De sfeer zit er goed in als Damaru met zijn band The Love Messengers 'Tuintje in mijn hart' zingt en zijn fans aan het eind van zijn optreden trakteert met op een stukje kabulamuziek. Lisbetti Peroti en de vrouwengroep Naks Makeda oogstten veel applaus voor hun optreden. Op voortreffelijke wijze bracht zij het lied 'Kruderi' ten gehore, waarbij een danseres haar woorden in dansdrama vertolkte. "Er is overal veel geweld. Kruderi nanga yu gran tiri", bezingt Peroti. Zelfbeheersing is het beste wapen tegen geweld.

Fosten prei

De F- club, een jongeren buurtorganisatie van de Nieuw Weergevondenweg, bracht onder leiding van Vasela Oosterwolde met een fosten prei [historisch stuk – red. CU] het verhaal van de slavin Alida. Alida's borst werd door haar meesteres afgesneden vanwege jaloezie. "Dit is ook een vorm van huiselijk geweld, maar dan van vrouw op vrouw", verduidelijkt Oosterwolde het verhaal. Ook Naks Wan rutu bracht middels zang, dans en drama de fosten prei met het thema 'no naki, ma taki!' Een drietal toneel optredens van verschillende groepen werd opgevoerd. Bribi Ministeries bracht in een sketch de negatieve gevolgen van verwaarlozing binnen het gezin. "Respect naar elkaar toe is heel erg belangrijk binnen een gezin", legt conferencier Monica Drenthe uit. Terwijl toneelgroep Rahimal Buiten zich focust op de verwaarlozing van de vrouw door man stelt toneelgroep Asago de verwaarlozing van het gezin door de vrouw aan de orde. De verwaarlozing leidt in beide gevallen tot mishandeling.

De krachtige poëzievoordrachten van Sombra en Gilly Creebsburg kwamen ook aan bod. De Flip Dancers gaven een dansoptreden weg en komediant Ruben Silvin sprak ook zijn ervaringen met vrouwen. Het programma werd rond twaalf uur met een wervelende show van King Koyeba en Koloni afgesloten met hun hit 'Lobi yu uma'.

[naar de Ware Tijd, 11/03/2013]

Land van Ame

Liesbeth Peroti en Henk Tjon

Bij de dertigste verjaardag van de Republiek Suriname, in november 2005, gaf de Nederlandse ambassade in Suriname het theaterstuk Land van Ame van Henk Tjon aan de Republiek Suriname cadeau. Het rivierwater, de zon en de Gonini-arend zijn de Surinaamse symbolen voor vitaliteit, vrijheid en bescherming. Deze drie maken een belangrijk deel uit in het mythologisch theaterstuk Land van Ame. De theaterproductie, mogelijk gemaakt door Karin Refos, was in feite ook een ode aan Henk Tjon, omdat in het stuk alles waarmee hij altijd bezig is geweest, min of meer samenkwam. Later sprak Tjon er nog vaak erover dat voor hem met Land van Ame een droom was uitgekomen. Hij had het stuk vaker en in meer landen willen vertolken.

Land van Ame was niet een project van Creolen, Hindoestanen, Javanen of welke andere etnische groep dan ook, maar van jongeren. Want 2/3 van de Surinaamse bevolking is jonger dan 25 jaar. Land van Ame gaat dwars door verschillende culturen en dwars door genres. Traditionele muziek, spel en dans worden gecombineerd met beeldende kunst en eigentijdse kunstvormen. Want de mensen van Land van Ame denken niet in hokjes, zij denken in cirkels.

Klik hier voor de site van Land van Ame

Slavernij naar Nieuw Amsterdam

Aspha Bijnaar bracht de NiNSee tentoonstelling Kind aan de Ketting naar het Openluchtmuseum Fort Nieuw Amsterdam in Suriname. DeSaN Productions deed de productie van de openingsact, bedacht het concept samen met toenmalig directeur Jean-Pierre de Keyzer. Liesbeth Peroti werkte dit concept artistiek en muzikaal uit. 

Aspha Bijnaar

Foto's door Hijn Bijnen van de nieuwe Facebookpagina Slavernij Online

Nina Simone (A)live: Theater over een vrouw met meerdere persoonlijkheden

door Stuart Rahan

Nina Simone was een grote persoonlijkheid, een voorbeeld en een inspiratiebron. Dat vindt zowel zangeres Sabrina Starke als zangeres/pianiste Liesbeth Peroti. Beidenspelen een deelrol in de theaterproductie Nina Simone (A)live van het MC Theater in Nederland. De zangeressen zijn vol lof over hun grote voorbeeld Nina Simone, maar geven tegelijkertijd toe te begrijpen dat zij geen makkelijke vrouw was om mee om te gaan. Hoewel geen van beide Nina Simone ooit live heeft zien optreden of persoonlijk heeft meegemaakt, blijkt haar verhaal bijzonder tot hun verbeelding te spreken. “In de zin van vakvrouw fascineert Nina Simone mij het meest”, vertelt Liesbeth Peroti vol bewondering in haar stem. Zij bleek de enige gegadigde om de rol van de grote zangeres en pianiste neer te kunnen zetten. Liesbeth Peroti werd vorig jaar door het artistieke theaterduo Maarten van Hinte en Marjorie Boston van MC Theater gevolgd en gevraagd om deze rol te vertolken. “Zij waren op zoek naar een drie-in-één-persoonlijkheid. Niet zomaar een pianiste en vocaliste, maar één met een klassieke inslag die ook nog kon acteren.”


Sabrina Starke als één van de vele gezichten van de legendarische zangeres en klassiek pianiste Nina Simone.


Weinig kennis

Vorig jaar stond Liesbeth Peroti, zelf woonachtig in Suriname, met haar eigen programma Lisibeti sings negro spirituals in verschillende theaters in Nederland. Tijdens deze tour werd de zoektocht beklonken en werd Peroti, terug in Suriname, benaderd. “Moet ik auditie doen?”, vroeg Peroti toen. “Nee, jij krijgt de rol”, was het korte en krachtige antwoord. Op de vraag hoeveel zij daarvoor zelf wist over deze bijzondere vrouw antwoordt Peroti kalm: “Weinig. Ik kende alleen het nummer ‘Don’t let me be misunderstood’, maar ik kan je aanraden een studie te maken van haar hele oeuvre. Ik heb zelf haar pianospel bestudeerd, haar muziek geanalyseerd. Verder heeft Nina mij geïnspireerd qua spel, componeren, en qua muziek maken vooral, het brengen van je teksten, hoe teksten te schrijven, te arrangeren. Ik zie haar als een echte docente, een hoogleraar die ik nu de afgelopen twee jaar heb gehad. A’e skoro mi ini a vak. En zeker als vrouw, want daar zijn er niet zoveel van in het vak. Ze speelt heel goed jazz, maar het is die fusie die ze maakt, die mij zo boeit.”

Liesbeth ‘Lisibeti’ Peroti tijdens één van de oefeningen van het theaterstuk Nina Simone (A)live dat op 10 mei in premiëre gaat. Foto: collectie Stuart Rahan.

Nina Simone heeft achtenveertig albums gemaakt en studeerde zeven uur op een dag. Intussen weet Peroti dus zoveel over de vakvrouw, zoals zij Nina Simone noemt, dat zij makkelijk in haar eentje het hele verhaal zou kunnen neerzetten. “Ik ben al anderhalf jaar in voorbereiding. Het is een heel interessante setting, klassiek spelen en acteren, maar vooral concentratie. Het gaat om veel stukken van Bach.”Het klassieke gedeelte van Nina Simone’s leven is altijd onderbelicht gebleven. De zangeres nam het iedereen kwalijk die in haar geen klassiek pianiste zag. In haar jongere jaren is de mogelijkheid om daarvoor te studeren haar ontnomen; ze werd afgewezen op het conservatorium in de tijd dat het segregatiesysteem in de Verenigde Staten nog in volle omvang bestond. Simone’s eerste confrontatie met de rassenscheiding was toen zij een presentatie hield en haar moeder, die op de eerste rij zat, plaats moest maken voor een blanke toeschouwer. Zij weigerde te spelen tot haar moeder haar plek terugkreeg. Daarmee was ook het zaadje geplant voor de zwarte activiste die Nina Simone vanwege haar populariteit op latere leeftijd ook werd.

Geschenk
De rol van Nina Simone wordt vertolkt door drie mannen en drie vrouwen die gezamenlijk haar persoonlijkheid in al zijn facetten neerzetten. De vrouwelijke en mannelijke, de zwarte en witte en geliefde en onmogelijke kant van haar. Voor Sabrina Starke komt deze rol als een geschenk uit de hemel. Begin vorig jaar sprak de krant nog met haar over een mogelijke tour met nummers van haar grote idool Nina Simone. Haar wens was ook om ooit te mogen acteren in een productie. De benadering door het MC Theater werd een optelsom van haar ambities. “We wisten niet van elkaar dat we met Nina Simone bezig waren. Pas op gesprek werd mij duidelijk dat het om Nina Simone ging. Ik zou het puur muzikaal ook al doen. Nu maak ik de combinatie met zang en theater, dat is veel beter. Een soort van voorproefje om met de tekst aan de slag te gaan.” Wat Sabrina Starke het meest boeit aan haar voorbeeld, zijn de woorden in haar teksten. “Woorden zijn krachtige dingen. ‘Mississippi Goddamn’ is zo’n voorbeeld van verantwoordelijkheid nemen voor je zwarte achtergrond.” Als zwarte zangeres is Sabrina Starke zich wel bewust van haar achtergrond, maar ze loopt er niet mee te koop. Zij is geen activiste, ook niet in haar huidige leven als populaire artieste. Voor haar is ‘I wish (I knew how it would feel to be free)’ het ultieme nummer. “Voor Nina Simone betekende vrijheid leven zonder angsten. Een duidelijke boodschap die ik meeneem in mijn eigen leven.” Ook Starke erkent dat Simone geen makkelijke vrouw was. Zij begrijpt haar: “Alles heeft zijn reden. Ik kan het wel waarderen. Voor mij was zij niet alleen mijn grote voorbeeld als vrouw maar ook qua zang en performance.”

Het theaterstuk Nina Simone (A)live gaat op 10 mei in première in het MC Theater in Amsterdam en loopt tot het einde van de maand mei. Daarna gaat dit theaterspektakel in oktober voor drie maanden op tournee door heel Nederland.

[uit de Ware Tijd, 09/05/2012]

Opera Fatu Doro

door Carry-Ann Tjong-Ayong

Thalia brengt ter gelegenheid van haar 175^ste verjaardag een opera. De regie, het libretto zijn in handen van de getalenteerde Alida Neslo. De perfect uitgevoerde muziek is van Pablo Nahar, Liesbeth Peroti en Marcia Reumel. Er is ook een fragment uit de Sroto Symfonia van Herman Snijders te horen.

Alida Neslo heeft hiermee bewezen dat Thalia en Suriname toe zijn aan nieuwe artistieke uitdagingen. De eerste Surinaamse opera  gebaseerd op een maatschappelijk probleem, de vrijlating van een criminele jongere en zijn vader uit de Santo Boma gevangenis en de moeizame terugkeer naar de maatschappij.

In 14 Bewegingen die parallel lopen met de 14 Kruiswegstaties van Jezus  wordt het verhaal van Ogri Boy weergegeven. Voor het libretto werd gebruikgemaakt van waargebeurde feiten, die werden opgeschreven door jongeren van het Resocialisatieproces te Santo Boma. Herkenbaar voor de toeschouwer, zoals de 300 seniore burgers die de generale repetitie bijwoonden opmerkten.

Het complexe stuk vraagt er eigenlijk om meerdere malen te gaan kijken en luisteren. Dan vallen pas de teksten op die als inspratiebron psalmen hebben, de toegevoegde teksten van Ignatius de Loyola, de Stabat Mater en de Westafrikaanse schrijver-filosoof A. Hampate B. Uit alle Surinaamse culturen zijn de invloeden merkbaar.

De hoofdrollen worden vertolkt door de speciaal uit Nederland overgevlogen Guy Sonnen (De Vader); Clinton Kaersenhout (De Zoon); Sandra Goedhoop (De Moeder). Tolin Alexander heeft een intrigerende rol als De Schaduw, die alle 14 Bewegingen met elkaar verbindt. Het koor, geleid door Mavis Noordwijk, zingt prachtig.

Alida Neslo laat zien hoe je met een minimum aan middelen decor en costuums overtuigend kan waar maken. De muziek ondersteunt het geheel volkomen.

Cat 29/4 2012

Nina Simone (a)live

Van dinsdag 8 mei tm zondag 20 mei presenteert MC de nieuwe theatervoorstelling Nina Simone (A)live, geïnspireerd op het leven en werk van Nina Simone. De voorstelling gaat op 10 mei 2012 in première in het MC Theater in Amsterdam.

De Amerikaanse zangeres, die als Eunice Waymon ter wereld kwam en als Nina Simone wereldberoemd werd, spreekt nog steeds tot de verbeelding. Bevlogen, onvoorspelbaar en ongeëvenaard. Nina weigerde haar hele leven om aan de verwachtingen en definities van anderen te voldoen. Het ging ten koste van haar eigen geluk en die van haar familie, maar ze inspireerde mensen over de hele wereld, en het leverde haar eeuwige roem.

In Nina Simone: (a)live gaan zeven makers/performers op zoek naar het verhaal achter de muziek, op zoek naar Nina en de Nina in henzelf.
Met o.a. Sabrina Starke, Hans Dagelet, Gery Mendes, Aisa Winter, DJ Lovesupremem, Liesbeth Peroti en Alvin Lewis.

Di 8 tm zo 20 mei 2012 in het MC Theater, aanvang 20:00 u (20 mei om 15:00 u)
tickets: € 17,50

Surinaamse operazangeres in december in Suriname

Gabrielle Mouhlen

Paramaribo - Het Caribisch Muziektheater Gezelschap Singiprisiri '96 organiseert in de maand december twee galajubileumconcerten. Speciale gast bij deze concerten die gehouden zullen worden in de St. Rosa Kerk, is de in Italie woonachtige Surinaamse operazangeres Gabrielle Mouhlen.

Met als thema 'Thank you for the music', zingt Singiprisiri '96 op vrijdag 2 december onder andere composities van Herman Snijders en brengt ode aan de Surinaamse folkloristische muziek met een ala kondre-muziekrepertoire in een theatrale zetting, geschreven en geregisseerd door Sharda Ganga.

Gabrielle Mouhlen brengt van de componist Bellini uit de opera Norma de aria 'Casta Diva', uit de opera Aida van Verdi, 'Ritona vincitor' en een aria uit Bellini's Tosca, 'Vissi d'arte', een heel klein voorproefje van haar recitalconcert op zondag 4 december. Vervolgens mogen de liefhebbers tijdens dat concert genieten van een operagala onder de noemer 'I Am the Music'. De sopraan Gabrielle Mouhlen zal dan aria's uit verschillende opera's ten gehore brengen. Singiprisiri '96 en gastkoor Voices in Praise zullen de muzikale sfeer verder verhogen.

Singi Prisiri met mentor Liesbeth Peroti

Singiprisiri '96 is een gemengd vocaal ensemble in variabele bezetting. Een groep vocalisten, soms aangevuld met instrumentalisten, die projectmatig basis koorzang brengt van uiteenlopende genres, zoals folklore, gospel en klassiek. Deze groep heeft als hoofd drijfveren liefde voor muziek en artistieke groei. Het vocaal gezelschap werd door Mavis Noordwijk opgericht op 28 oktober 1996, als voortzetting van het artistieke en muzikaal-technisch werk dat zij in 1975 in koorverband in Suriname aanving. De muziekvreugde die met elkaar beleefd wordt wil men overbrengen op het luisterend publiek, vandaar de naam 'Singiprisiri'. 96 refereert aan het oprichtingsjaar. S'96, zoals de groep kortweg genoemd wordt, heeft sinds ongeveer een jaar na zijn oprichting een twee koppige leiding, namelijk Mavis Noordwijk, die belast is met de artistiek leiding, en Liesbeth Peroti die voor bijsturing zorgt.

[bewerkt naar en ontdaan van geronk in een bericht uit de Ware Tijd, 12/11/2011]

Cassavedag op Vierkinderen

Een tentoonstelling en een culinair gedeelte behoren tot het hoofdmenu van de eerste K’saba Fair, die van 29 tot 31 juli wordt gehouden. Bezoekers mogen echter meer verwachten dan alleen stands op dit driedaagse evenement. Het uiteindelijke doel van de K’saba Fair, die op plantage Vierkinderen wordt gehouden, is de versterking van de cassavesector.

De officiële opening is op vrijdag 29 juli met speeches van hoogwaardigheidsbekleders uit Paramaribo en Para [ronk, ronk, ronk], daarna zal chefkok Tony bijzondere gerechten van cassave presenteren. Hoe die precies eruit zullen zien, is een verrassing. “In elk geval niet een traditioneel gerecht zoals telo”, zegt Sherida Mormon, de coördinator van de fair. Het muzikale gedeelte op deze dag wordt verzorgd door Liesbeth Peroti en Los Trios Amigos, die voor het eerst De K’saba Song laten horen. Over cassave en peprewatra valt een heleboel te vertellen en dat bewijzen storytellers Paul Middellijn uit Rotterdam en Arupa uit Para, met hun fictieve, nostalgische en traditionele verhalen over één van de hoofdingrediënten van onze keuken. De tentoonstelling begint op zaterdag met de presentatie en verkoop van diverse cassavesoorten en aan cassave gerelateerde producten en gerechten. Onder de standhouders is ook Celos met informatie aanwezig.

De productie van cassave en producten gemaakt met cassave kan beter. Met de K’saba fair die van 29- 31 juli wordt gehouden, hoopt de organisatie op een bewustwording en versterking van de sector. Foto © Stanley Dover

Daarnaast zijn er inheemsen met handgemaakte producten en tenminste één standhouder heeft barbequewild met cassave. De kasaba poku komt van Cojunto Promos, verder is er op die dag ook een show met traditionele klederdracht van verschillende bevolkingsgroepen. De fair wordt gehouden langs de Coropinakreek, waarin bezoekers mogen zwemmen en waarop boottrips gemaakt kunnen worden. “Voor deze recreanten staat er een grote tent - mensen mogen parasols en ligstoelen meenemen - en voor de seniore burgers hebben we een speciale tent opgezet”, zegt Mormon. Zij wijst erop dat er ook aan de kleintjes is gedacht. Een speeltuin en een kinderhoek waar kinderen tegen betaling educatief worden bezig gehouden, moeten de kleine bezoekers ook een leuke dag bezorgen. Het hoofdmenu van de K’saba Fair wordt op zondag, de laatste dag, vervolgd. In de middag van twaalf tot zes staan Amazone Drums en een capoeirashow op het programma. Verschillende inheemse bands, waaronder een vrouwenband uit Bernarddorp, zullen achtereenvolgens optreden. Daarna volgt de K’saba line-up, die bestaat uit populaire Surinaamse artiesten, zoals Enver, Poppe en No Limits. De tentoonstelling is dan afgelopen, maar het restaurant dat speciaal voor de fair is opgezet, blijft geopend.

[uit de Ware Tijd, 20/07/2011]

Wat doet de Stichting PCOS?

De Stichting Protestants Christelijk Onderwijs Suriname speelt een actieve rol in de leesbevordering in Suriname. Een greep:

a. Onderwijsleerproject Bouwrichting uitgevoerd in 1999/2000 te Pokigron en Abenaston; Succes: (hang)jongeren in de dorpen hebben onder deskundige leiding leren werken aan renovatie en uitbreiding van stenen en houten gebouwen. Werkgelegenheid: Bij bouwwerkzaamheden in het binnenland konden ze worden ingezet en jaren later konden ze als zelfstandige bouwwerkzaamheden verrichten.
b. Ey ta lesi, I ta sabi (Lezen betekent weten) uitgevoerd in 2000/ 2001 aan de Boven Suriname; Succes: Leesbevordering door spelend leren, spleen met woorden;
c. Kinderboekenfeest 2001 uitgevoerd te Botopasi, Abenastion en Pokigron; Leesplezier met creatieve werkvormen met Surinaamse kinderboeken!
d. Noodprogramma Herstel Schade Onderwijs Binnenland uitgevoerd van 2002-2004 in Brokopondo en Boven Suriname; begeleiding en coaching van leerkrachten op de werkvloer;
e. Alfabukuwosu (Alfabetisering en Dorpsbibliotheken) uitgevoerd 2004 – 2005 te Bronsweg, Pokigron en Botopasi; leesvoer voor dorpsgemeenschappen;
f. GRON (GRoei en ONtwikkeling) Marowijne Flora gebied, multidisciplinair programma met zorgstructuur (RT, Logopedie, Schoolmaatschappelijk werk, Algemeen maatschappelijk werk) om de kans op schoolsucces te vergroten;
g. Kindvriendelijke Scholen Binnenland uitgevoerd van 2006 – 2007 op 30 scholen in Brokopondo en Sipaliwini; schoolplannen;
h. De Boekenboot, een varende bibliotheek voor scholen aan de Boven Suriname, uitgevoerd in 2008/2009 aan de Boven Suriname;
i. Vroege Taalstimulering, de schooltaal voor ouders, peuters en kleuters via het ‘Amaisa’ stimuleringspakket; goede aansluiting bij de leefwereld;
j. Change for Children uitgevoerd van 2007 – 2010 te Kwamalasamutu, Dyumu en Abrabroki, multidisciplinair programma met Alternatief Curriculum voor risicoleerlingen ter voorkoming van dropouts; Persoonlijkheidsontwikkeling en verbeterd gedrag, verbeterde leerprestaties zijn het resultaat.

Andere projecten
De voornamelijk uit Saramakaners bestaande stichting Tooka organiseerde in de jaren 90 van de vorige eeuw Korenfestivals voor de koren in het Boven-Suriname-gebied. Het koorleven bloeide daardoor op en bijna alle participerende koren maakten tapes en later cd’s die aan de Saramaccastraat grif aftrek vonden. Vooral de koren Hati Kë uit Nw-Aurora, Tifeedi uit Botopasi en Kujakë uit Jaw-Jaw hadden veel succes. De dirigent van het laatste koor, Ricardo Mateda, kon mede dankzij Tooka en Lisibeti Peroti een muziekopleiding in de stad volgen en is nu door het RKBO aangesteld als muziekleraar in het gebied. In de middaguren draait hij zijn eigen muziekschool voor de kinderen uit de omgeving!
Dezelfde stichting Tooka maakte zich vanaf 1997 sterk voor het erkennen van de grondenrechten der Saramakaners, dat resulteerde in het vonnis van het Interamerikaans Hof voor de Rechten van de Mens, genoemd in de bijdrage van Richard Price in het aprilnummer van OSO.

[informatie van Christine Samsom]

Foto: @ Hijn Bijnen

Liesbeth Peroti met muziektheatervoorstelling in Nederland

Liesbeth Peroti vertoeft momenteel in Nederland voor de opvoering van haar muziektheater stuk Lisibeti Sings Negro Spirituals. Haar eerste voorstelling vond gisteren in Den Haag plaats. Hierna komt Rotterdam op 7 mei aan de beurt. Op 11 mei heeft ze weer een opvoering in Den Haag. Op 15 mei staat ze op het podium in Amsterdam.

Lisibeti Sings Negro Spirituals is een muziektheaterstuk, waarin er pianomuziek wordt gespeeld en er wordt geacteerd. Het stuk vertelt via een monoloog het verhaal van een jonge vrouw uit Afrika, die via Suriname naar de Verenigde Staten gaat. Het verhaal zit in de negro spirituals, die in Suriname sokopsalm worden genoemd. Het stuk werd op 2 april in de Grote Stadskerk voor het eerst gespeeld. Liesbeth Peroti is producent, vocalist, pianist en muziekpedagoog.




Ze studeerde aan het Rotterdams Concervatorium in Nederland. Op het gebied van artistiekmanagement, muziektheater, compositie en ethnomusicologie volgde ze verschillende programma’s aan onder andere het Edna Manley College in Jamaica, New York School of Performing Arts in de Verenigde Staten en aan de Universiteit van Cape Coast in Ghana.

[uit de Ware Tijd, 02/05/2011]

Lisibeti Sings Negro Spirituals

door Rosita Leeflang

Het moet een avond gaan worden vol mooie muziek en een reis van Afrika via Suriname naar de Verenigde Staten. Een avond waarbij de verhalen en verworvenheden van sterke vrouwen als de Afrikaanse Harriet Tubman, de Surinaamse Ma Es en de Amerikaanse Mahalia Jackson voorbijkomen. Lisibeti Sings Negro Spirituals wordt komende vrijdag door Liesbeth Peroti opgevoerd in de Grote Stadskerk.

“Het is niet mijn idee om dit te doen”, vertelt zij aan de Ware Tijd. “Vorig jaar heb ik het stuk in Nederland opgevoerd. Een echte anitri [EBG-er...red.] zag dat en vroeg of ik het wilde opvoeren in verband met 275 jaar EBG in Suriname, omdat het een leuke activiteit is voor de gemeenschap.”
.

Liesbeth Peroti tijdens een van haar muzieklessen. Komende vrijdag brengt zij de gasten in de grote stadskerk via woorden en muziek op reis.

Het is die persoon, die niet nader bij naam genoemd wil worden, die de opvoering heeft voorgefinancierd en het voorstel heeft gedaan aan de hoogste autoriteiten binnen het kerkbestuur. Zij op hun beurt vonden het een leuk idee. “Maar voor de rest heeft de kerk er niets mee te maken”, benadrukt Peroti. “Het is een geste geweest, waarbij er van onze kant procedurele fouten zijn gemaakt en wij de productie niet op 02 april, maar op 1 april zullen opvoeren. Het is een bijzondere dag, law man dei, en wij zullen de mensen in positieve zin gek maken met de productie”, zegt Peroti lachend.

Lisibeti Sings Negro Spirituals is een muziektheaterstuk, waarin er pianomuziek wordt gespeeld en er wordt geacteerd. Het stuk vertelt via een monoloog het verhaal van een jonge vrouw uit Afrika, die via Suriname naar de Verenigde Staten gaat. Het verhaal zit in de negro spirituals, die in Suriname sokopsalm worden genoemd. “Een sokopsalm werd in het verleden gezongen voor familie die gedoopt is. Ze zijn dan ook voor een groot deel gebaseerd op Bijbelse teksten, terwijl ze niet helemaal Bijbels zijn bedoeld. Het is in de songs duidelijk te horen dat alle hoop en blijdschap refereert naar Afrika of naar de verlangens naar de ouders.”

Peroti gebruikt een digitale piano tijdens de voorstelling. Het stuk is geen concert, alhoewel er heel veel wordt gezongen. Ma Es (Esseliene Fabiesmeer 1926 – 2008), Mahalia Jackson (1911 – 1972) en Hariett Tubman (1822-1913), die tijdens de slavernij velen heeft helpen vluchten, hebben een centrale plaats in het verhaal. “Het is goed dat mensen weten dat de religieuze nummers werden gezongen, omdat mensen verlangden naar de goedheid van Afrika. Zij hebben er strijd geleverd om niet weg te gaan.”

Nog een reden waarom het zeker de moeite waard is om deze productie te zien, is de mooie zang en de kerkklassiekers die bijvoorbij komen. Gekozen is voor de Grote Stadskerk, mede vanwege het prachtige decor. De productie duurt twee keer 40 minuten en wordt beëindigd met een bijdrage van het Mannenkoor Harmonie. Het stuk is geschreven en geregisseerd door de Nederlandse Lamara Bronne, die haar oorsprong in Suriname heeft. Lisibeti Sings Negro Spirituals wordt vrijdag 1 april eenmalig opgevoerd in de Grote Stadskerk, om 20.30 uur.

[uit de Ware Tijd, 29/03/2011]

Johanna Schouten-Elsenhout, ontrafeld door Eddy van der Hilst

door Christine Samsom

Op 8 maart jongstleden, de 100ste viering van de Internationale Dag van de Vrouw, werd in het perkje vóór het CCS-gebouw aan de Henck Arron-/Gravenstraat in Paramaribo een zogenaamd kopbeeld onthuld van onze bijzondere dichteres Johanna Schouten-Elsenhout (11-07-1910 - 23-07-1992), gemaakt door schilder/beeldhouwer Erwin de Vries. Direct nadat de prachtige mamio die het beeld bedekte, was verwijderd door voorzitter Eline Graanoogst van de Nationale Vrouwen Beweging (NVB) als initiatiefnemer, directeur Otto Ezechiëls van de Centrale Bank (CB) namens de sponsor, een achterkleindochter van de dichteres en de kunstenaar, ontstond er enige dyugudyugu rond Eddy van der Hilst en de wijze neerlandicus Hein Eersel. Oei, de spelling van het Sranan op de sokkel….! De fouten daarin maakten Eddy boos, nee, woedend! Maar dat was dan ook het enige minpuntje in het overigens gesmeerd verlopen programma dat aan de onthulling vooraf ging. Toespraken van de historica Mildred Caprino, de directeur van het CCS, Elviera Sandie, en de directeur van de NVB, Eugenia Velland-Uiterloo, werden op voortreffelijke wijze afgewisseld door gedichten van tante Jo: het prachtige ‘Mi Dren’, op muziek gezet door Romeo Kotzebue, gezongen door An Hensen, een ander gedicht gezongen door sisa Lisibeti Peroti die zichzelf begeleidde op een vingerpiano(otje), een voordracht door Celestine Raalte, alles aan elkaar geregen door Sieglien Spier. Sponsoring van kunst staat bij de CB hoog aangeschreven en met de financiering van het kopbeeld, werden volgens de heer Ezechiëls, de enige man die voor het voetlicht trad, dus twee vliegen in één klap geslagen: dichtkunst en beeldende kunst. Waarom werd gekozen voor 8 maart om het beeld te onthullen? De directeur van de NVB legde dat haarfijn uit: 8 maart is een strijddag: Zoals vrouwen 100 jaar geleden al streden voor hun rechten, een strijd die overigens nog lang niet voltooid is (we hoeven alleen maar te kijken naar het aantal vrouwen in DNA), zo streed Johanna Schouten-Elsenhout voor erkenning van het Sranan en van de afro-Surinaamse cultuur. Vorig jaar werd haar 100ste geboortedag herdacht en nu was ook de viering van 8 maart 100 jaar oud.

.

De onthulling van het kopbeeld van Johanna Schouten-Elsenhout is verricht door directeur van de Centrale bank van Suriname, Otto Ezechiels, voorzitter van de Nationale Vrouwen Beweging, Eline Graanoogst, een achterkleindochter van Schouten en de beeldende kunstenaar Erwin de Vries. Het kopbeeld is prominent geplaatst voor de Eddy Wessel gehoorzaal aan de Henk Arronstraat. (Foto: @ Claudio Barker)

Als er iemand is in Sranan die diep is doorgedrongen in de poëzie van Johanna Schouten-Elsenhout, dan is het Eddy van der Hilst wel, de grote man achter Sranan Akademya. Dat blijkt weer uit de publicatie van de brochure Close Reading van het gedicht “Winti” van J. Schouten-Elsenhout, een uitgave van de Henri Frans de Ziel Stichting, waarmee de Trefossa-lezing 2010, door Eddy van der Hilst op 15 januari 2010 gehouden, in druk is verschenen. De Stichting wil met de uitgave ‘bijdragen aan de vergroting van de toegang tot kennis van de Surinaamse literatuur’. Eddy publiceert al jaren op dit gebied. Hij studeerde linguïstiek bij Prof. Jan Voorhoeve in Leiden, Nederland, met wie hij de grote voorraad odo’s die Johanna had verzameld, ordende en in 1974 uitgaf onder de titel Sranan Pangi bij Bureau Volkslektuur: ‘Foe gi frantwortoe’. Toen werd de ‘u’ nog als ‘oe’ geschreven en djari in plaats van dyari. Hij was lid van de spellingscommissie die in 1984 werd ingesteld om de regering te adviseren ten aanzien van de spelling van het Sranan volgens moderne inzichten. In 1986 werd de spelling per resolutie vastgelegd. In dat kader verzorgde hij de t.v.-cursus Skrifi Sranantongo bun, leysi en bun tu die later ook in boekvorm verscheen (1988). Verder werd hem door het RK-bisdom gevraagd om samen met pater Roest een vertaling te maken van de bijbellezingen (Leysipisi fu den sonde nanga fesadey). In 1997 verscheen een nieuwe bijbelvertaling in het Sranan en voor de Ahmadiya moslims vertaalde hij Kor’anverzen. Als geboren docent geeft hij nu les aan de Schrijversvakschool (en ik spreek hier uit ervaring) en is hij bezig aan een grammaticaboek voor niet-Sranan sprekers. Aan wie is de uitleg van het gedicht 'Winti' dan ook beter toevertrouwd dan aan Eddy van der Hilst? Na het gedicht enkele keren te hebben voorgelezen en eventueel onbekende woorden te hebben verklaard, maakt hij, omdat de dichteres geen hoofdletters, komma´s en punten heeft geplaatst, een verdeling in 4 zinnen met een onderverdeling in hoofd- en bijzinnen. De 3 eerste zinnen beschrijven elk een situatie, de laatste zin een wens die te maken heeft met die 3 situaties. Dit maakt het lezen direct veel makkelijker. Elke zin wordt nu uitgebreid behandeld wat de inhoud betreft. En dan blijkt pas, hoe belangrijk het gebruik van elk woord is, ook lidwoorden, hulpwerkwoorden. We deinen vanaf Braamspunt (Branspen) zachtjes mee op de golfjes (plana), die slaapverwekkend (dyonko) klotsen tegen de oever bij de Marinetrap (Matros´broki). Maar middenin de rivier wacht ons een gevaarlijke draaikolk die ons meesleurt, de diepte in. Woorden als Gebre en dyodyo verwijzen naar de Winticultuur en daarmee naar een diep probleem in de Surinaamse samenleving. Het is de natie, the spirit of the nation, die vanuit Nederland (sewinti) in slaap is gesust ten koste van het gevoel van eigenwaarde. De dichteres heeft de overtuiging, uitgedrukt in de wens ´mi winsi wan nyun dey opo fesi´, dat een nieuwe dag aanbreekt, waarin het zelfrespect opbloeit. Het gedicht werd geschreven in de 60-ger jaren van de vorige eeuw, waarin ons een paradijselijk Suriname werd voorgehouden dankzij veel geld uit Nederland, ten koste van ons zelfrespect. Eddy eindigt dan ook met ons de vraag voor te houden, waar de titel Winti op slaat: Is het de winti die Suriname uit onderworpenheid danst voor de (ex-)koloniale heerser of is het de winti, ´de razernij …..die zou moeten uitbreken tegen deze vernederende onderwerping´.

Ik heb deze Close Reading met ontroering gelezen, niet alleen omdat ik er veel van geleerd heb als het gaat om de diepere betekenis van het Sranan, maar vooral ook omdat de uitleg zoals Eddy die geeft, effect zal moeten hebben op het volk van dit dierbare land, effect dat Johanna volgens hem zo vurig wenste.

Denise Jannah geeft uniek concert

Het muzikale jaar 2010 wordt met een Surinaams/Japans hoogstandje afgesloten. Op 17 december is Lady of Jazz Denise Jannah in concert met pianiste Tomoko Ohno in de Royal Ball Room van Hotel Torarica in Paramaribo Denise Jannah heeft op vele podia in de wereld gestaan en is dan ook de vrouwelijke trots van Suriname wanneer het gaat om jazz. Jannah’s Jazz is voor Denise Jannah een temporele terugblik op haar internationale jazzcarrière en is tevens een ode aan jazz klassiekers zoals Billie Holiday, Ella Fitzgerald.

Het concert is onderdeel van het project Women Talking (Mus-IK) business dat op initiatief van Ann Hermelijn wordt georganiseerd. Het project is bedoeld als een stimulans voor de Surinaamse vrouw in de muziek, in een poging om ambitieuze jonge vrouwen die muziek als beroep willen kiezen te versterken. Tevens wordt het Surinaamse publiek op reis meegenomen naar een jazzbeleving op een ander niveau dan gewoonlijk.

Tomoko Ohno is geboren in Tokyo en studeerde jazz in New Jersey. Jerome Richardson, Wynton Marsalis, Benny Golson en Joe Henderson zijn personen met wie Ohno reeds een podium mee mocht delen. Ze is actief in Diva Jazz en heeft haar eigen vrouwenband.

Naast dit concert zijn er ook andere activiteiten gepland. Er wordt een ‘Rond de Tafel’ gehouden. Negen geselecteerde jonge vrouwen zullen met elkaar praten over hun carrière in de muziek. Denise Jannah is eregast, Alida Neslo (theatermaker en speldocent ), Liesbeth Peroti (producer, arrangeur, artiest en muziekpedagoog) en Ann Hermelijn (impresario) schuiven mee aan om (samen met de vrouwen) uit te weiden over thema's als 'Dreamplanning', 'Suriname versus Mc World' i.a.

Masterclass

In samenwerking met Lisibeti Music Performing Arts wordt er een masterclass voor pianisten verzorgd door Tomoko Ohno.

Amorc Academie belicht vier generaties Indiaanse muziekkunst

Amorc Academie presenteert op dinsdag 23 november een Ontmoeting met Thelma Christaan en Pauke Parana, in een exclusief interview met Liesbeth Peroti. Verhalen van vier generaties muziekkunst zullen worden belicht. Mysterieuze verhalen over ervaringen van vorige generaties en de werking van Indiaanse muziek en hun instrumenten: sambura, maraca en de krawasi komen aan de orde. In het interview worden Indiaanse wijsheden gedeeld. Wat is de kracht van de maraca op de psyche van de mens. Melodie en teksten van liederen in het algemeen maar de pyjai-liederen in het bijzonder, krijgen de aandacht.

Thelma Christiaan, meer bekend als Tante Thelma, is al langer dan 40 jaar cultureelwerker. Zij is oprichter van de sociaal-culturele vereniging Jugoejumemaro. Ze is artiest en bespeelt de sambura, maraca en krawasi. In haar loopbaan als cultureelwerker heeft ze geparticipeerd in verschillende grote nationale en internationale evenementen onder andere in Cuba, Barbados, Guyana, St.Kits & Nevis, Jamaica en Nederland. Pauke Parana, lid van de sociaal culturele vereniging Premuru, is ondernemer in inheemse handicraft en is ruim 30 jaar actief in de inheemse cultuur. Ze heeft Suriname zowel internationaal als nationaal vertegenwoordigd op verschillende podia en heeft aan op een na alle Carifesta evenementen deelgenomen onder leiding van de bekende Caribische regisseur, Henk Tjon (nu wijlen).

De lezing begint om 19:00 uur in het Amorc Centrum aan de Gravenbergstraat 2 in Paramaribo en is voor iedereen toegankelijk.

[overgenomen van Starnieuws, 17 november 2010]

Foto: sambura worden bespeeld in Bigi Poika,
@ Michiel van Kempen

Dit jaar geen jazzfestival in Paramaribo

door Rosita Leeflang

Suriname zal het jazzfestival zoals het de afgelopen acht jaar is georganiseerd door de stichting Suriname Jazz Festival moeten ontberen dit jaar. Weliswaar niet helemaal, omdat er genoeg particuliere initiatieven worden ontwikkeld om toch invulling te geven aan jazzmaand oktober.

Zo is op initiatief van de Amerikaanse ambassade een jazzband afgereisd uit New York en heeft de afro-caribische formatie Fra Fra Sound uit Nederland het afgelopen weekend twee concerten verzorgd. “Externe redenen hebben ertoe bijgedragen dat de stichting dit jaar geen festival organiseert”, zegt project manager Ann Hermelijn aan de Ware Tijd over het waarom van het uitblijven van het festival dit jaar.

Liesbeth Peroti en Mike del Ferro beleven duidelijk veel plezier als ze een stukje improviseren aan het eind van het Jazzcafé tijdens het jazzfestival 2009 (foto dWT)

Het gaat naar zeggen van Hermelijn in eerste instantie om de kwaliteit van de muziek, die op verschillende manieren kan worden gebracht. In de afgelopen jaren mochten steeds meer muziekinstellingen en daarmee vooral jongeren meedoen met de jazzmaand. Hierdoor kregen zij een platform om hun kunnen te tonen. “Toen wij met de activiteiten begonnen, was de jazzscene nagenoeg dood. Door de jaren is dit opgepakt en komen liefhebbers in cafés of tijdens jams aan hun trekken. “De jazzgedachte is wel goed opgepakt door verschillende personen en bedrijven en daar ging het ons ook om.”

In de afgelopen jaren zijn naast optredens van lokale artiesten en leerlingen, ook musici uit het buitenland gehaald. Het vorig jaar was het pianist Mike del Ferro, terwijl in de jaren daarvoor Denise Jannah, Ronald Snijders, Steve Mariat, Pablo Nahar, Ferial Karamat Ali, Mungal Patasar en anderen acte de présence gaven.

De projectmanager heeft ook goed nieuws. Dit jaar wordt er geen festival georganiseerd, maar in samenwerking met www.sugenda.com mag iedereen die deze maand zelf initiatieven ontplooit die op de website laten plaatsen. “Oktober moet jazzmaand zijn en blijven.”

[ontleend aan de Ware Tijd, 20/10/2010]

Een muzikale trip anno 2010

door Nico Eigenhuis

Amsterdam, Brussel, Oranjestad, Paramaribo

Brazilian jamsessies (Amsterdam april 2010)
Door de Surinaamse pianiste Ferial Karamat Ali wordt in de Amsterdamse Badcuyp (bij de Albert Cuyp) een wekelijkse jamsessie geleid met steeds wisselende muzikanten als Robert Sordam (zang en toetsen), Glenn Gaddum jr (bas) en Walther Muringen (drums). De sessies bieden jonge muzikanten als zangeres Urcy Miranda de gelegenheid zich ter plaatse te presenteren. Voor wie belangstelling heeft: de sessies starten woensdags om 20.30 uur.

Paramaribop Rejuvenated (Amsterdam mei 2010)
Paramaribop is een Surinaamse jazz-variant met invloeden van o.a. de kaseko-muziek. Op 21 mei 2010 presenteerde Paramaribop grondlegger Pablo Nahar (bas) zijn nieuwe band “Paramaribop rejuvenated” in het Bijlmerparktheater. De band bestaat naast Pablo uit de jonkies Yoran Vroom (drums), Danny van Kessel (piano), Randell Heye (trompet) en Tim West (sax). Gasten die avond waren zangeres Denise Jannah en fluitist Ronald Snijders. In de zaal zaten o.a. Vincent Henar en Robin van Geerke van de band Frafra sound, die er getuige van waren dat het Paramaribop-virus een nieuwe generatie muzikanten heeft bereikt.

Bon Voyage (Brussel mei 2010)
Het is geen toeval dat in Brussel de film White material draait over een blanke plantagehoudster (Isabelle Huppert), en dat gelijktijdig de Congolese zanger Sam Mangwana optreedt in het Amsterdamse Tropeninstituut; 50 jaar onafhankelijk Congo leidt namelijk tot de nodige activiteiten. De CD Bon voyage die ik bij de Media Markt in Brussel koop is van het Ry-co label; het bevat opnamen van Congolese Rumba/Soukous muzikanten die eind jaren zestig in het Caribisch gebied actief waren en daar de huidige Zouk introduceerden. Anno 2010 is er wel meer kruisbestuiving op muzikaal gebied , bijvoorbeeld in de Champeta, een mix van Soukous met Colombiaanse stijlen als Cumbia en Vallenato.

Padu Lampe (Aruba juni 2010)
De Arubaanse pianist Padu Lampe, ook wel bekend als Padu del Caribe werd 26 april 2010 maar liefst 90 jaar, reden om zijn hele straat af te zetten in verband met de feestelijkheden. Padu heeft een interessant levensverhaal en speelde met alle muzikale grootheden uit de regio. Hedentendage is hij een inspiratiebron voor een nieuwe generatie Antilliaanse muzikanten, zoals bijvoorbeeld de Curaçaose pianist Randal Corsen.

Chopin (Aruba juni 2010)
Jan Brokken schreef het boek (met CD) Waarom elf Antillianen knielden voor het hart van Chopin. Ik zou zeggen koop het boek, lees het en geniet daarbij van de tijdloze muziek van o.a. Wim Statius Muller een toppianist van 84 jaar waarover een dezer dagen een documentaire verschijnt. Overigens is Chopin thans ook een inspiratiebron voor de Surinaamse pianiste/zangeres Lisibeti (Liesbeth Peroti) die zijn Prelude speelt op haar intrigerende CD Sounds of my soul.

Euson (Aruba juni 2010)
Door Matthijs van Nieuwkerk en Leo Blokhuis is van de zoetgevooisde Arubaan Euson (foto links) een cultheld gemaakt, tijdens de zogenaamde Nacht van de Nederpop. Deze in de jaren zeventig actieve zanger scoorde hits als bijvoorbeeld Leon en gaf Joni Mitchell’s Both side now een ultieme uitvoering. Wie nog eens naar zijn muziek luistert kan Matthijs en Leo wel begrijpen.

Surinaamse Rock (Aruba juni 2010)
Een aparte ontmoeting op Aruba is die met de aldaar woonachtige Surinaamse gitarist Ricardo Tjon Man Tsoi. Hij heeft als onverwachte muzikale helden gitaargrootheden als Yngwie Malmsteen en Pat Metheny. De band waar Ricardo kwa stijl wellicht het best bij past is de Surinaamse rockband Apoplectic met zangeres Audrey Bakrude. Apoplectic speelde in Paramaribo als voorprogramma bij de Nederlandse band De Dijk.

Partybus (Aruba 2010)
Naar aanleiding van het superromantische huwelijk van nichtje Naomi met haar Paul stappen we in de Kunuku Partybus (iets soortgelijks is er inmiddels trouwens ook in Suriname). Lekker meebrullen met hits als Tonight’s gonna be a good night, Who let the dogs out en I love rock and roll levert ons een aanhouding op van de politie te fiets. Lachend verzoeken ze ons harder te zingen en meer te schudden met de maracas. Dat het er heftig aan toe kan gaan is ook op youtube te zien, check daarvoor de videos op “Kukoo Kunuku Party Bus”.

Branti Maka (Aruba juni 2010)
Het optreden van de Surinaams/Javaanse band Branti Maki is een mooie voorbereiding op de vervolgtrip naar Suriname. Ik vraag ze om Ragmad Amatstam’s Mi lobi Sranan te spelen, hetgeen ze uiteraard feilloos doen. Al jaren zijn op de Antillen Surinaamse muzikanten te vinden, een van de succesvolste was/is Hortance Sarmaat.

Izaline (Aruba juni 2010)
Op de luchthaven van Aruba staat Izaline Calister met haar band. Ze heeft een optreden verzorgd in het Casa di cultura. Izaline heeft inmiddels 5 CD’s op haar naam en had op de Antillen een nummer 1 hit. Met haar bespreek ik de beperkte beschikbaarheid van CD’s van mensen als Oswin Chin Behilia, Doble R., Edgar Palm en Rudy Plaate. Gelukkig is het werk uit de jaren vijftig in goede handen bij muziekrestaurateur Tim de Wolf (foto links). Hij verzamelde het nodige prachtige werk op de CD Riba Dempel.

Mi kondre tru (Paramaribo juni 2010)
Naast Trefosa’s (Henny de Ziel) officiële volkslied Opo kondreman is er het lied Mi kondre tru (mijn ware land) van de Surinaamse klassieke pianist Johannes Nicolaas Helstone (foto rechts). Jarenlang heb ik geklaagd dat dit lied op geen enkele CD is te vinden, dit bleek ten onrechte te zijn. In 2004 bracht de jazz-pianist Sonny Khoebal het al uit onder de titel Na bun fu yu.

Time Out (Paramaribo juni 2010)
Nog altijd speelt vrijdagsavonds – m.u.v. de laatste vrijdag van de maand - in cafe Rumors bij Krasnapolski de band Time Out een sessie onder leiding van gitarist Jim Westfa. Zoals te doen gebruikelijk kan ik de verleiding niet weerstaan om wat liedjes te zingen. Dit keer zijn het Mi kanto en Poenta. Het levert me in dit geval zelfs een lokale fan op. Hij vindt het echt leuk wat ik doe, en ik vraag me even af of het al tijd wordt om eens iets uit te brengen (maakt u zich geen zorgen).

Owru Poku Man (Paramaribo juni 2010)
Met Carline als sponsor en Henk van Vliet als presentator worden de oude Surinaamse muzikanten in het zonnetje gezet. Muziekdocumentaires over en optredens van mensen als Oscar Harris, Max Nijman en de 86 jarige Johnny de Miranda trekken de nodige bezoekers en leveren veel enthousiasme op.

Pop java (Paramaribo juni 2010)
Door Podiumkwakoe werd eens een middag georganiseerd met de belangrijkste Javaans-Surinaamse zangers, Ragmad Amatstam, Eddy Assan en Oesje. Ze bekenden eerlijk destijds een popvariant te hebben geïntroduceerd om in Suriname een groter publiek aan te spreken. Ze kunnen in Suriname inmiddels niet meer gewoon over straat, maar door alle originele kopieën heeft het ze weinig geld opgeleverd. De band Kasimex zien we in de Wilhelminastraat een succesvol optreden verzorgen tijdens vaderdag. Het levert mij de lastige vraag op waar het lied Rosina toch vandaan komt.

Henk MacDonald & Friends(Paramaribo juni 2010)
Surinames muzikaalste dokter komt mij bij aankomst en vertrek op mijn logeeradres opzoeken. Ik bezoek uiteraard zijn optredens op de laatste woensdag van de maand bij Torarica en laatste vrijdag van de maand bij Rumors (hij neemt dan de plek in van vaste band Time Out). Belangrijke troef in zijn band is zanger Rudolf Heidanus, die moeiteloos liedjes als Tell it like it is en How can you mend a broken heart vertolkt.

Fete de la Musique (Paramaribo juni 2010)
Jaarlijks wordt ook in Suriname het Franse muziekfeest Fete de la Musique gehouden. Speciaal daarvoor worden Frans-Guyanese bands ingevlogen en de binnenstad afgezet. Ik zie in dit verband o.a. de lokale Jantje Smit Damaru en Suriname’s top-band Naks Kaseko Loko.

Majoie Hajary (Amsterdam juli 2010)
Na mijn vakantie ontvang ik thuis van het IISG een exemplaar van het werk Le passion selon Judas van de nu 89 (?) jarige Majoie Hajary. Hoewel het wat piept en kraakt ben ik dolgelukkig dat ik dit werk ontvang van deze nu ook in Suriname alom erkende pianiste. Haar muzikale erfgoed is bij Liesbeth Peroti in goede handen. Naast de tribute-avond in Thalia zorgt ze eerstdaags ook voor een muziekbundel rond Majoie’s werk Da Pinawiki.

De culturele oogst:
1. CD Padu del Caribe (Padu Lampe)-Receurdonan Stima bij CD’s & more Aruba
2. CD Euson – the best of bij Disco Amigo Paramaribo
3. CD Lisibeti (Liesbeth Peroti - foto links) – Sounds of my Soul bij Virolastraat 63 Par’bo
4. CD Eddy Assan en Silvy bij Javaanse markt Par’bo
5. CD Oesje - the best of bij Javaanse markt Par’bo
6. CD Sonny Khoeblal - Wings of Peace bij Faranaz HermitageMall Par’bo
7. CD Man Tosi (Ricardo Tjon Man Tsoi) op Aruba
8. DVD Spokendansen en Land te koop (revisited2010) bij Apintie Par’bo
9. Boek Het Kamp van Broos en Kaliko (over Roorak) bij Vaco Par’bo
10. CD Majoie Hajary – Le passion selon Judas bij IISG Amsterdam
11. CD Bon Voyage bij Media Markt Brussel

Sound of my Soul

Sound of my Soul is de eerste cd van de muziekpedagoog Liesbeth Peroti. Het album bevat uit zestien liederen. “Ik realiseerde me dat ik een aanvang moest maken met het produceren van geluidsdragers.” Het nummer “Kruder” is haar hit. “De muziek is van Djinti en ik zing het. Dat is echt mijn lijflied”, zegt Peroti. “De sound of my soul zing ik echt als een wereldburger, want er staat gospel op, Afrikaans, het Surinaamse volkslied, jazz, negro spiritual en afro-folkloristisch.” Ze is dan ook heel tevreden met het resultaat. De cd is in Orlando, Florida geperst. Het album heeft een driedelige cover, waar zij over bepaalde nummers het één en ander geschreven heeft. Jazz-minnend publiek maakte op het Suriname Jazz Festival live kennis met de cd van Peroti.