Subh Holi

Foto © Patricia San A Jong

Holi-uitzending OHM kleurt groen

Foto © Roel Wijnants

door Roy Khemradj

Ik ben geen fervent kijker van Studio Sport. Mijn Nederlandse buurman ook niet. In afwachting van het Achtuur- journaal zap ik en blijven we hangen bij een uitzending van de Organisatie Hindoe Media. Onder de weinig inspirerende titel 'Van modderfeest tot volksfeest' wordt op prime time aan Nederland uitgelegd dat Hindoes wereldwijd, holi vieren. Mijn buurman worstelt zich door de teksten en beelden en zegt halverwege ; " Ik begrijp er niet zoveel van. Is dit jullie Suikerfeest?" Ik ben opgelucht als de aftiteling in beeld komt.

Dan verschijnt als donderslag bij heldere hemel Desh Ramnath in beeld. Hij is lid van de programma-adviesraad van de OHM. Hij legt uit waar holi voor staat. "Nu pas begrijp ik het een beetje", zegt buurman. "Maar waarom zat hij niet in het programma?" "Tsja, buurman, je moet toevallig weten dat die meneer in beeld, kandidaat is voor het Christelijk Democratisch Appel in Den Haag. “Ooo..Hhh..Mmm.” Buurman: " En waarom hij alleen dan? Er zijn toch meer Hindoestaanse kandidaten? “Tsja buurman, er vindt niet voor niemendal onderzoek plaats naar de integriteit van het bestuur van OHM en de directeur. Ook ik had liever een mooi politiek debat gezien over de maatschappelijke betekenis van Holi i.p.v. een verkapte uitzending van een politieke partij."

[van Facebook]

In de ban van slavernij - Zo tolerant is Suriname helemaal niet

Foto © Northeast Kingdom Photography

door Nancy de Randamie

De Surinaamse regering doet haar uiterste best om aan haar volk en de rest van de wereld te tonen dat het land een culturele en etnische melting pot is. Daarom werden het afgelopen jaar op grootse wijze alle herdenkingsdagen gevierd. Gezamenlijk, gecoördineerd en landelijk. Deze termen werden bedacht door de Nationale Commissie Herdenking Jubileumjaren, NatCom. Helaas blijft de intolerantie, segregatie, discriminatie en zelfs racisme hier dwars doorheen sijpelen.

Toen ik elf jaar geleden vanuit Nederland naar Suriname terugkeerde, haalde ik opgelucht adem. Pim Fortuyn was net twee weken voor mijn vertrek vermoord. Nederland stond aan het begin van een reeks rechtse kabinetten, dat weer symbool stond voor een meer openlijk intolerantere samenleving. De CDA-er Jan Peter Balkenende werd premier en partijen als de VVD en Fortuyn's LPV regeerden mee. Geert Wilders maakte na de dood van Pim zijn politieke opmars en Mark Rutte werd premier.

Ik ben teruggekeerd naar Suriname omdat ik mijn geboorteland beter wilde leren kennen en een steentje wilde bijdragen aan de ontwikkeling. Maar het feit dat Nederland alsmaar verhardde, heeft zeker meegespeeld in mijn beslissing te remigreren.

Interkrasie
Ik raakte flink ontgoocheld  toen ik er al snel achterkwam dat Suriname lang niet zo tolerant en muliticultureel is als wordt beweerd. Ja, aan de oppervlakte is het pais en vree. En het klopt: in tegenstelling tot buurland Guyana in de jaren zestig bijvoorbeeld, zullen hier niet snel rassenonlusten uitbreken. Toch is er sprake van een behoorlijke dosis intolerantie, discriminatie en zelfs racisme. Deze zijn onderhuids aanwezig en juist dat is gevaarlijk.

Deze regering (en in feite alle regeringen aan hen voorafgaand) gaat er met zo’n beetje het hele Surinaams volk er prat op dat Suriname zo multi-etnisch en mulitcultureel zou zijn. De cabaretgroep 1+1=3 twijfelt hier, net als ik, aan. Op 10 november, de laatste dag van de door de NatCom uitgeroepen Jubileumdag, uitte 1+1=3 op ludieke wijze wat ik bedoel: een racistische opa van Creoolse komaf, zoals er zovele zijn in Suriname, wordt door twee buurtgenoten terechtgewezen. Het is zijn Hindostaanse buur die het op een gegeven moment heeft over interkrasie. Ras, etniciteit, het zal allemaal vervagen, als maar genoeg kinderen van gemengde komaf geboren worden. Dat is nou interkrasie. Krasi is Surinaams voor geil.

Voor Suriname is het niet moeiljk om multicultureel en multi-etnisch te zijn. De kolonisator heeft ons ooit samen gebracht. In mijn ogen is dit niet iets om trots op te zijn. We moesten noodgedwongen samenleven.

Remigrantendiscriminatie
Dat samenleven gaat tot op zekere hoogte goed, maar lang niet altijd. Zo word je als remigrant regelmatig gediscrimineerd. Op de werkvloer. In het voorbijgaan. In winkels, kantoren, discotheken. Zo hoorde ik vorige maand nog iemand in een verkeersincident tegen mij roepen "Ga terug naar je eigen land!"

Runderen aan de waterkant. Foto © Haydo Simoons

Mijn ervaring is niet uniek. Veel remigranten ervaren vaak een onwelkome behandeling bij terugkeer. Een vingerwijzing dat er wel degelijk iets niet goed zit en dat Surineds worden gediscrimineerd, blijkt uit de cijfers van het Algemeen Bureau voor Statistiek. Van de 13.000 Nederlanders (meerendeels Surinamers met een Nederlands paspoort, Surineds) die in de periode 2000 tot 2012 naar Suriname kwamen om zich te vestigen, keerde 40 procent terug naar Nederland.

Dat kan de regering Bouterse met haar diasporabeleid mooi in haar zak steken. De reden van terugkeer van deze groep is nog niet onderzocht. Maar ik ken een flink aantal van hen die terugkeerden en bij hun beslissing speelde niet zelden mee dat ze zich in Suriname onvoldoende welkom voelden. Een nog grotere groep aarzelt om naar Suriname terug te keren precies om deze reden.

Maar ik kijk er anders tegenaan. Men kan nog zoveel tegen mij zeggen of doen, maar mij laten ‘wegpesten’ uit mijn eigen geboorteland zal niemand lukken. Als ik wegga, is dat omdat ik het tijd vind. Dat wegpesten gebeurt heel subtiel. En het ergste is: veelal hebben de plegers het zelf niet goed door. Dat is natuurlijk typisch voor discriminatie. En ook kenmerkend voor het racisme in Suriname. 

Moskee Keizerstraat. Foto © Hannes Rada

Hoezo multicultureel en multireligieus?

De verschillende bevolkingsgroepen leven in vrede naast elkaar, maar nog altijd niet echt met elkaar. Men proeft letterlijk van elkaars cultuur dankzij interkrasie en door elkaars gerechten te eten, maar daar blijft het in feite bij. De leus Eenheid in Verscheidenheid, bedacht door wijlen staatsman Jnan Adhin, lijkt wel een vloek te zijn geworden.

Waarom praat men nog over 'ik ben een Hindostaanse Surinamer' en 'Ik ben een Javaanse Surinamer'? Dat hokjesdenken – overgenomen van een ooit verzuild Nederland? – houdt juist integratie tegen! Tijdens de afgelopen Divali, het belangrijkste Hindoefeest, werd door Christenen een duizendmannenmars gehouden. De loop had als eindpunt het Onafhankelijkheidsplein. Daar bevond zich ook het centrum van de nationale Divaliviering. De ambtenaar die de vergunning voor de loop had afgegeven, moet vast Christen geweest zijn. En de duizend mannen Christenen. Je vraagt je af waarom ze uitgerekend op het belangrijkste Hindoefeest van het jaar deze mars moesten houden.

Shareen Damrie. Foto © Samir Photography

Sommigen zagen deze gang van zaken als het summum van multiculturalisme en multireligiositeit. Ik niet. Ik zie het als het geen respect tonen aan een andere religie. Andersom zou geen Hindoe het in zijn hoofd halen om op Eerste Kerst op het Onafhankelijkheidsplein een pudja – een traditionele hindoeceremonie – te houden. Multicultureel en multireligieus betekent voor mij dat je elkaars hoogtijdagen samen viert of tenminste respecteert dat een andere religieuze groep haar hoogtijdag heeft. Die duizend mannen mars had op een andere dag of ten minste op een andere plek gehouden kunnen worden.

Etnische politiek
De verscheidenheid is er zeker. Maar echte integratie blijft uit. Een nieuwe Surinaamse cultuur is zeker aan het opkomen, maar veel te langzaam. En als het erop aankomt, maken teveel mensen zich schuldig aan racisme. Een mooi voorbeeld is het huidige kabinet. Terwijl de regering Bouterse met man en macht zegt te streven naar  integratie van culturen en natievorming, vindt de toedeling van ambtenarenposten op basis van etniciteit onverminderd plaats.

Javaans feestje. Foto Facebook

Etnische politiek, onderdeel van de Oude Politiek zoals Bouterse dat zelf ooit noemde, staat nog recht overeind. Etnische politiek is een systeem van samenwerking op basis van etnische segregatie. En dit systeem werkt op haar beurt racisme in de hand. Etnische politiek is weer een uitvloeisel van Verbroederingspolitiek. Voor mij is meer dan duidelijk dat verbroederingspolitiek haar langste tijd heeft gehad. Toen het door wijlen staatsmannen Jagernath Lachmon en Johan Adolf Pengel eind jaren zestig van de vorige eeuw werd ingevoerd, bewees het in eerste instantie haar nut. De twee grootste bevolkingsgroepen, de creolen en hindostanen, moesten verbroederen omdat er onderhuidse rassensentimenten sluimerden. Nu, meer dan 40 jaar later, blijkt dat Verbroederingspolitiek werkelijke integratie belemmert, omdat het zich heeft ontwikkeld tot etnische politiekvoering.

Surinaamse kip.
Foto © Michiel van Kempen

Depolitiseren
Een voorbeeld: op het ministerie van Transport zit nu een marronminister, dus zie je steeds meer ambtenaren op dit departement, van hoog tot laag, die van marron komaf zijn. Dit beeld voltrekt zich overigens op elk department. Laatst maakte Paul Somohardjo (leider van het Javaans partijblok Pertjajah Luhur in het parlement) zijn misnoegen bekend over het feit dat Ashwin Adhin (een jonge hindoestaanse minister op de post onderwijs) aan depolitisering van ‘zijn’ ministerie deed. Wat Somo bedoelde is dat ‘de mensen die op hem lijken’ niet automatisch meer aan de bak komen en zelfs ontslagen worden op dit ministerie. Wat er aan de hand is? Minstens 16 jaar zwaaide een Surinamer van Javaanse komaf de scepter bij het ministerie van Onderwijs en zo werden een aantal van de belangrijkste posten toebedeeld aan Javanen. Volgens Somohardjo moet Adhin het veld ruimen als hij zo doorgaat.

Paul Somohardjo

Ook buiten de politiek woekert het racisme welig. Het racisme is terug te vinden in de manier waarop men zich uitdrukt. Als men het hier in Suriname heeft over ‘Surinaams' eten, bedoelt de gemiddelde Surinamer creools eten. Oftewel: Hindostaans, Javaans, Chinees, Marron en Indiaans etens is dus niet echt Surinaams? Dit is iets waar men niet bij stilstaat.

Roy en Rubia
Toen Pim de la Parra in 1975 Wan Pipel maakte, over de liefde tussen de creoolse Roy en hindostaanse Rubia, kwam het onverholen racisme van Rubia’s familie aan het licht. Wie deze film nog niet heeft gezien, moet dat zeker doen. De thema’s uit de film waren kenmerkend voor het Suriname van toen, maar zijn helaas nog actueel.

...huidskleur telt nog altijd... Foto © P. Somohardjo

Gelukkig gaan steeds meer jongeren en zeker ook remigranten multi-etnische relaties aan. Maar Suriname kent nog altijd haar Roy’s en Rubia’s. Racisme op basis van huidskleur is er ook. Als lichte creool wordt je door anderen anders bejegent dan een donkere creool.

In mijn periode hier, heb ik vaak genoeg meegemaakt hoe huidskleur een rol speelt bij intermenselijke relaties, zowel privé als op de werkvloer. Het zelfbeeld wordt vaak ook bepaald aan de hand van de kleur van de huid. Ik ken helaas heel wat donkergekleurde mensen die zich minder voelen en zich als zodanig gedragen ten opzichte van Surinamers met een lichtere huidskleur. Ook de autoriteiten discrimineren. In Nederland worden donkere jongens die in een groep op een hoek staan te lanterfanten eerder aangehouden door de politie. Dat geldt ook voor Suriname!

Zenora Bharos. Foto Facebook

Tien Koeien
Tegelijkertijd is men overgevoelig voor discriminatie. Grappen over andere etnische groepen maken kan niet, vinden sommigen. Een mooi voorbeeld is het lied Tien Koeien, waar de succesvolle rapper Scrappy W op hilarische wijze de verboden liefde tussen hem en een hindostaanse verwoord. Scrappy W is van marron komaf. Hij zingt dat hij tien koeien en een Zundapp bromfiets zal kopen voor zijn aanstaande schoonvader om zo zijn liefje te schaken. Toen dit lied op de radio werd afgedraaid, vonden veel mensen dit niet kunnen. Enkele hindostanen, maar ook niet-hindostanen reageerden beledigd. Want: hindostanen zijn toch allang niet enkel landbouwers? Waarom dan zo denigrerend over hen praten? Het lied werd zelfs op een bekend radiostation verboden. Na protest werd dit verbod teruggedraaid. Een grote misstap van dit station. Juist als je niet kan lachen om elkaars eigenaardigheden of typische kenmerken, ben je aan het discrimineren. Wat een overgevoeligheid. Het is in mijn ogen precies hetzelfde als wanneer je iemand beoordeelt op de tint van diens huidskleur. 

Geforceerde unificatie
Wat zou moeten gebeuren is dat je erkent dat er typische verschillen tussen de rassen zijn, maar dat deze er in the end helemaal niet toe doen, omdat wij nu eenmaal allemaal mensen én Surinamer zijn. Verschillen hoeven dan ook niet constant te worden benadrukt. Dat leidt tot segregatie en soms zelfs discriminatie. Behalve als 1+1=3 het doet of Scrappy W. Dan wordt het weer leuk.

President Bouterse heeft het op zich goed gezien dat de integratie van culturen in Suriname nog geen feit is. Het afgelopen jaar heeft hij via de viering van de jubileumdagen – 140 jaar Hindostaanse immigratie, 150 jaar afschaffing van de slavernij, 160 jaar vestiging Chinezen – angstvallig geprobeerd de groepen nader tot elkaar te brengen, via de instelling van de NatCom.

Carifesta. Foto © Sirano Zalman

Je zag het terug op het podium op het Onafhankelijkheidsplein. Was het 140 jaar Hindostaanse immigratie? Dan dansten en zongen de creolen, marrons, javanen, chinezen, indianen mee. Elke jubileumdag was telkens weer een weergaloos mooi multicultureel spektakel. Maar daar bleef het helaas bij.

Onderhuids, zelfs binnen de organisatie van de NatCom en haar vertakkingen, was animositeit, zelfs discriminatie en racisme te bespeuren. Ik kan het weten. In april werd ik gevraagd zitting te nemen in de Commissie Afro Surinaamse Organisaties, dat resorteert onder de NatCom. Ik aarzelde, maar heb het toch gedaan. Mijn motivatie? Ik ben ook hier om iets terug te doen voor Suriname en helpen bijdragen aan natievorming doe ik graag.  

Avondvierdaagse. Foto © J. Voskuil

Bondru
Racisme en discriminatie in Suriname is anders dan in Nederland. Het is heimelijk en onder de oppervlakte. Wat hetzelfde is, is dat ook hier discriminatie en racisme zo diep geworteld is, omdat het een erfenis is van de slavernij. Wij Surinamers discrimineren onze eigen mensen. Die bondru, eenheid die we zo graag zeggen te willen, helpen wijzelf om zeep. Jammer hoor!

Een verandering zal er niet 1, 2, 3 komen. In ieder geval niet vanuit de politiek. Politiek Suriname gedijt op het etnisch sentiment. Ook al krijgen steeds meer mensen hier genoeg van. Ook binnen de politiek.

Natievorming en uitbanning van discriminatie en racisme is iets dat moet komen vanuit de mensen zelf. Er zijn er al genoeg die beseffen hoe het anders kan en die hiernaar leven. De verandering zal van onderop moeten komen. Het geld van al die commissies kan beter worden besteed. Ik richt mijn ogen op de organisaties, artiesten, kunstenaars en vele jongeren die het al wel hebben begrepen. De Scrappy W’s en de 1 en 1 is 3’s.

[van www.oneworld.nl, 11-11-2013]

Bhagavad Gita seminar

door Sushma Biere

Vijai Misri in gesprek met enkele deelnemers van het seminar.
 (Foto: Sushma Biere)

Vier dagen hebben meer dan tweehonderd belangstellenden kennis opgedaan tijdens het Bhagavad Gita seminar dat gehouden werd in ballroom Lalla Rookh. De presentator, Vijay Misri (36), heeft op een interactieve wijze de kennis overgedragen in het Nederlands. Als zeventien jarige vertrok Misri naar India op zoek naar antwoorden op vragen die hem dwars zaten over de religie. Hij is de mening toegedaan dat hij de ervaring en kennis die hij heeft opgestoken ook met andere geïnteresseerden moet delen.

Misri heeft de materie via brandende vraagstukken uit het dagelijks leven uitgelegd. Er is ingegaan op het doel van het leven, het yoga systeem, de wet van Karma en Bhagavad Gita in de praktijk. "Tegenwoordig is het huwelijkslevens een zintuiglijke waarneming, als wij niet tevreden zijn dan scheiden wij. Stel God centraal in het leven, zo kun je als partners naar elkaar groeien, maar ervaar eerst de hogere smaak. Dit zeg ik niet, dat staat in de geschriften", legt Misri uit.

De passages werden door de geleerde in het Sanskriet gereciteerd en vervolgens in het Nederlands vertaald. De aanwezigen hebben alle dagen met even veel interesse de inhoud tot zich genomen. De organisatie was stiptelijk met de tijd, het drie uren durende seminar werd toepasselijk ingevuld. Het seminar werd afgesloten met vrolijke religieuze liederen over Lord Krishna en het serveren van zoetigheid (prasad), die door het aankomend echtpaar Vijai Misri en Preschana Kewalbansing (lid van de organisatie), was bereid. De twee initiatiefnemers kregen een staande ovatie. De deelnemers kijken uit naar een vervolg van de inspirerende sessie.

[van Starnieuws, 15 februari 2014]

Gita-Jayanti

door Sharmila Kalidien-Mansaram

Vandaag op 12 december viert de wereld Gita Jayanti. Gita-Jayanti verwijst naar de herdenking van de heuglijke dag waarop de Bhagavad-gita werd uitgesproken door Heer Shri Krishna tot Zijn dierbare vriend en toegewijde Arjuna. 

De Bhagavad-gita werd uitgesproken door Heer Shri Krishna vlak voor de aanvang van de Mahabharata oorlog, ongeveer 5000 jaar geleden op het slagveld van Kuruksetra (ongeveer 15 kilometer ten Noorden van New Delhi in India). De exacte lokatie is Jyotisar, een plaatsje die ongeveer 7,5 kilometer verwijderd is van Kuruksetra. De locatie wordt heden gekenmerkt door de aanwezigheid van een marmeren strijdwagen onder een banyan-boom. In de strijdwagen hebben Heer Sri Krishna en Arjuna plaats. Van de genoemde banyan boom wordt beweerd dat het meer dan 5.000 jaar oud is en daardoor de oudste getuige van Heer Krishna’s onvergankelijke conversatie met Arjuna.

Jyotisar

De Bhagavad-gita (‘Het Lied van God’) is niet alleen één van de grootste spirituele en filosofische klassiekers, maar ook de essentie van de vedische wijsheid van India over het spirituele wezen van de mens, zijn gebondenheid in de cyclus van geboorte en dood en uiteindelijk zijn relatie met God. In deze dialoog van 700 verzen onderwijst Heer Sri Krishna, de Allerhoogste Persoonlijkheid Gods, die kennis aan Arjuna, Zijn vriend en toegewijde. Hoewel hun gesprek plaatsvond in een ander tijdperk en te midden van vijandige legers op het slagveld van Kuruksetra, richt Sri Krishna Zijn boodschap tot alle tijden en mensen. Niet alleen heeft de Gita het religieus leven van Hindoes eeuwenlang bepaald, maar heeft de Gita vanwege de enorme invloed van religie in de Vedische cultuur, India’s sociale, ethische, culturele en zelfs politieke realiteit gevormd voor duizenden jaren.

Invloed 
De invloed van de Bhagavad-gita is universeel en alhoewel wijdverspreid gepubliceerd en gelezen op zichzelf is de Bhagavad-gita oorspronkelijk verschenen als onderdeel van de Mahabharata (een historiche epos) waarin de Bhagavad-gita hoofdstuk 25 tot 42 beslaat en wel in de Bhisma Parva.

De Bhagavad-gita komt tot ons in de vorm van een dialoog tussen Heer Sri Krishna en de strijder Arjuna op het slagveld. In 18 hoofdstukken worden in de Gita 5 onderwerpen bediscussieerd: De Allerhoogste Persoonlijkheid Gods, de levende wezens, de tijd, de geaardheden van de natuur en karma. Tot slot wordt aangegeven dat het uiteindelijk doel van het leven is het zich overgeven aan Heer Sri Krishna door het beoefenen van liefdevolle toegewijde dienst. Op deze wijze overstijgt de relevantie en universaliteit van Heer Sri Krishna’s onderricht de historische settings van Arjuna’s strijdveld dilemma.

De geschiedenis van de Gita wordt besproken in de Gita zelf, in hoofdstuk 4 vers 1: “De Allerhoogste Persoonlijkheid Gods, Heer Sri Krishna, zei: Ik onderwees deze onvergankelijke wetenschap van yoga aan de zonnegod Vivasvan en Vivasvan onderwees haar aan Manu, de vader van de mensheid, die haar op zijn beurt aan Iksvaku onderwees.”

Kennis transcendentaal 
Als we deze historische lijn volgen dan kan de ruwe schatting gemaakt worden dat de Gita tenminste 120.400.000 jaar geleden werd uitgesproken en in de menselijke samenleving al zo’n 2 miljoen jaar bestaat. Zo’n 5.000 jaar geleden werd de Gita opnieuw en ditmaal tot Arjuna uitgesproken door Heer Sri Krishna zelf. Doordat de Bhagavad-gita door Heer Sri Krishna zelf werd uitgesproken is deze kennis transcendentaal en dient aanvaard te worden zonder wereldse interpretatie. De Bhagavad-gita moet aanvaard worden zoals ze is, in de opeenvolging van discipelen met Heer Krishna als de oorsprong. De positie van Heer Krishna wordt in de Gita als volgt duidelijk gemaakt in hoofdstuk 10 vers 8:
“ Ik ben de oorsprong van alle spirituele en materiële werelden. Alles komt voort uit Mij. De wijzen die hiervan volkomen doordrongen zijn bewijzen Me devotionele dienst en vereren Me met heel hun hart.”

Ook geeft de Gita aan dat Krishna’s woonplaats de spirituele wereld is vanwaar Hij van tijd tot tijd neerdaalt om religieuze principes te herstellen. In hoofdstuk 4 vers 7 en 8 wordt het volgende aangegeven: “Telkens wanneer de beoefening van religie ergens in verval raakt en goddeloosheid de overhand neemt, o afstammeling van Bharata, op dat moment daal Ik Zelf neer. Om de toegewijden te bevrijden en kwaadaardige personen te verdelgen en ook om religieuze principes te herstellen verschijn Ik Zelf tijdperk na tijdperk.”

Zoals in de Mahabharata aangegeven verscheen Heer Sri Krishna op de aarde in Zijn eigen spirituele gedaante vlak voor de aanvang van het Kali –tijdperk om het militaire juk dat gecreëerd was door ongelovige en politiek over ambitieuze koningen, te verlichten. Door Zijn genade kwamen alle demonische krachten tezamen op het slagveld van Kuruksetra en werden weggevaagd door de kolossale en vernietigende strijd. Nadat Hij de Pandava’s (religieuze regeerders) had geïnstalleerd, keerde Heer Krishna terug naar Zijn eeuwige spirituele woonplaats, Golokavrndavana.

Lovend 
Over de Bhagavad Gita hebben vele grote zielen en geleerden zich lovend uitgelaten.
Mahatma Gandhi : ‘wanneer twijfels me achtervolgen , wanneer teleurstellingen me in het gezicht staren en ik geen enkele hoop zie, dan wend ik me tot de Bhagavad-gita en vind ik een vers dat me troost biedt; te midden van de meest tragische omstandigheden kan ik dan weer lachen. Degenen die op de Gita mediteren zullen er iedere dag weer nieuwe vreugde aan beleven en er nieuwe betekenissen in vinden.’

Ralph Waldo Emerson: ‘een vriend van mij en ikzelf hebben een indrukwekkende dag beleefd aan de Bhagavad-gita. Het was het belangrijkste boek. Het was alsof er een wereldrijk tot ons sprak, niet iets gerings of onwaardigs, maar eerder iets groots, sereen en samenhangend, de stem van een oude intelligentie die in een ander tijdperk met een ander karakter over dezelfde vragen had nagedacht die ook ons bezighouden en die daarop antwoorden had gevonden.’

Albert Einstein : ‘wanneer ik de Bhagavad-gita lees, is de enige vraag die overblijft hoe God het universum heeft geschapen. Al het andere lijkt overbodig.’

Op Gita-Jayanti memoreren we Heer Krishna, reciteren we de Bhagavad-gita en verrichten we yajna. De essentie van Gita –Jayanti is om Heer Krishna te plezieren, de Bhagavad-gita naar meerdere mensen te brengen en meer mensen naar Heer Krishna te brengen, waardoor we dierbaar worden aan Heer Krishna.

HARE KRISHNA HARE KRISHNA KRISHNA KRISHNA HARE HARE, HARE RAMA HARE RAMA RAMA RAMA HARE HARE. Chant and be happy!


Mr.drs.Sharmila Kalidien-Mansaram (Geeta-Priye Radha Devi Dasi)
Geïnitieerd Lid ISKCON Suriname 
Bronnen: Bhagavad Gita zoals ze is (Sri Srimad A.C.Bhaktivedanta Swami Prabhupada) Compilatie door Parmatma Dasa (ISKCON Guyana)

[van Starnieuws, 12 december 2013]

Ramlila-seizoen begonnen

Foto: Regillio Derby.

De Shri Maha Shakti Doerga Samaadj te Leiding 9A is vrijdag 23 augustus begonnen met haar traditionele jaarlijkse Ramlila-opvoeringen. Van vrijdag 23 augustus tot zondag 1 september zal zij dit spel huisvesten. Ramlila is de opvoering van het Ramayana-verhaal binnen 10 dagen. Ramayana is het levensverhaal van Rama en Sita, de reïncarnaties van de Hindoegoden Shiva en Lakshmi. Op het veld van Prekash zullen vanaf vandaag tot en met 1 september 2013 vanaf 18.30 uur tot 20.30 uur dagelijks opvoeringen zijn. Op 6 september begint Viswe Joti met haar Ramlila-opvoeringen te Vredenburg Serie B. Deze duren tot 15 september. Ook te Uitkijk zal in dezelfde periode een Ramlila gehouden worden. De Ramlila gaat gepaard met de Hindoereligie. Daarom zijn de acteurs gedurende de 10 dagen dan ook vegetarisch.

Het hindoeïsme zonder God

Garant-Uitgevers nodigen u van harte uit op de middagconferentie: Het hindoeïsme zonder God van Haridat Rambaran.

Dakloze in India. Foto @ Garavi Gujarat

Voor hindoes ligt de bron van het heelal niet bij een opperwezen, maar bij de kosmos zelf. Het heelal, net als de mens, bevindt zich in een permanente staat van groei, ‘wording’. Kennis bestond al voor de manifestatie van de wereld en zal na het vergaan van de wereld blijven bestaan. Het is aan elk individu om deze kennis te ontdekken en er voordeel uit te halen, 'te groeien'.

Het is de mens die zichzelf deze opdracht tot groei geeft: hij voert immers niet de opdracht van ‘God’ uit, maar bepaalt zelf wat gedaan dient te worden en is ook zelf verantwoordelijk voor de gevolgen. Daarbij groeit hij, tot het levensdoel is bereikt. Wat het einddoel is, bepaalt hij ook zelf en hij doet er alles aan om het te realiseren. 

Ondanks de veelvormigheid van het hindoeïsme en de verscheidenheid van visies over geloofszaken vinden alle stromingen een gemeenschappelijke leidraad in de Veda's en het Vendanta.

Haridat Rambaran was docent wiskunde, natuurkunde en scheikunde. Hij bestudeert de Indiase talen en godsdiensten en de godsdienst als wetenschap. Hij is auteur van Levensbeschouwelijk hindoeïsme.

Datum: Dinsdag, 10 september 2013, 14.30 uur – 16.00 uur
Het Boekenpodium, Somersstraat 13-15, 2018 Antwerpen 
vlak bij Centraal Station en Parking Centraal
(routebeschrijving)

Deelnemen is gratis, aanmelden is noodzakelijk
Wilt u aanwezig zijn, klik dan hier,
of telefoneer naar Garant-Uitgevers: +32 (0)3 231 29 00.
Om meer te weten over het boek, klik hier 
Voor informatie over andere conferenties, klik hier.

'Hindoe-tradities in vergetelheid'

Elke cultuur kent elementen die in vergetelheid raken. Nederlanders kennen hun molens die in vervlogen tijden de waterhuishouding regelden of het koren tot meel maalden. Nu zijn molens museum- stukken en toeristische attracties geworden.

OHM-Televisie-reporter Pavan Marhé gaat in dit programma op zoek naar in vergetelheid rakende of geraakte hindoe culturele elementen. Onze voorouders hebben uit India in hun culturele bagage talloze mooie tradities meegenomen. Door modernisering, industrialisering en de voortschrijdende technologie is een aantal in onbruik geraakt. Weer een ander aantal heeft zich aangepast en blijft in gewijzigde vorm voortbestaan.

Pavan gaat op onderzoek uit in Suriname en daarna naar India, het land van onze roots. In Suriname ontmoet hij de laatste nog levende traditionele pottenbakker wiens ambacht door de technologie en modernisering zal worden opgeslokt. Achtereenvolgens ontmoet hij voorts een sohar zangeres, een dhapla speler, een vroegere goudhandelaar en een aji van 94 jaar die nog steeds vasthoudt aan gebruiken die ze in haar jeugd heeft geleerd, in het bijzonder het lipe of lemen van haar vloer. Allen doen hun verhaal.

Pavan reist vervolgens naar India. Hij trekt door een deel van oostelijk Uttar Pradesh, het gebied waar de meeste Hindostanen vandaan komen en doet Allahabad en Benares aan. In Allahabad blijkt een heus Surinaams-Hindostaans museum te bestaan dat verbonden is aan de staatsuniversiteit van deze stad. De cultureel-anthropoloog Prof. Dr. Badri Narayan Tiwari adviseert hem de dorpen in te gaan waar meer te vinden is dan in steden. Hij gaat op bezoek in het dorp Sahebpur en komt tot interessante ontdekkingen.

Uitzending: Zaterdag 22 juni 2013, 11.30u. Nederland 2
Herhaling: Zondag 23 juni 2013, 15.00u. Nederland 2

Dewanand - De suïcidale Hindoeslet

Ooit in een klein en vervallen huisje,

ergens in een Hollands gehucht,
werd een Hindoemeisje geboren,
jong, schoon, maagd, rein, onschuldig,
als een goudbruine Gopi uit Krishnaloka.

Met een rein hart en Shiva op haar netvlies,
groeide zij op,
als peuter, speelde met poppen,
vrolijk, zingend en dansend,
tot het noodlot toesloeg.

Haar vader wilde haar bezitten,
Zij was zo mooi en rein,
Als kleuter moest zij hem pijpen,
Elke avond na het masala diner,
En zij slikte steeds zijn zaad.

Haar vader wilde meer,
Hij penetreerde haar voorste gat,
Bloedend gilde zij het uit,
Nauwelijks 7 lentes op deze wereld,
Vroeg zij Shiva om haar te redden,
En te laten sterven als schone maagd.

Toen begon de grote marteling,
Hindoestaanse ooms, neven en schoonbroers,
Neukten haar in alle gaten,
Elke dag tot haar tienertijd,
Doodgaan was haar dagelijkse strijd,
Jarenlang dit verzoekend aan Shiva,
Om te ontsnappen uit de Hindoehel.

Op een dag vond zij het genoeg,
Liep weg van haar hindoestaanse huis,
Vluchtte weg door kille Hollandse straten,
tijdens guur herfstweer en huilend,
Tot een blanke pooier haar meenam,
Op weg naar haar Hollandse Hel.

De lekkere Hindoeslet werd zij genoemd,
In een ondergronds blank bordeel,
Zij telde de lange blanke penissen niet meer,
Die haar in alle gaten verscheurden,
Shiva bleef zwijgend toekijken,
Haar hoop was sterven,
Voor eeuwig uit de Hollandse Hel.

Lijden was haar enige hoop,
Haar gaten waren verscheurd en versleten,
Vol met stinkend Hollands zaad,
Karma was haar enige hoop,
Maar Shiva deed toch niets,
En gaf niet eens een zelfmoordpil,
Omdat lijden haar karma was,
Tot zij zelf tot actie overging.

De mannen vond zij beesten,
liefdeloos, kil en stijf,
Genietend van haar dode lijf,
Altijd maar weer stijf,
Neukend in al haar Hindoe gaatjes,
Alsof zij dat leuk vond,
En door de dood klaar kwam.

De dood vond zij het leven,
Want dit leven was lijden,
En haar vervloekte karma,
Als lage, vieze Hindoeslet,
In een ondergronds Hollands bordeel,
Met honderden witte penissen,
Die haar dagelijks doorboorden,
Tot diep in haar Hindoestaanse darmen,
En spoten in haar bruine mond.

Op een dag had zij geluk,
Iemand zond een zelfmoordpil,
Gezonden door de Hindoe goden,
Als zegen uit Krishnaloka,
Zij dankte haar hemelse Shiva,
En ook alle duivelse goden,
Om haar te verlossen uit de aardse hel,
Bevrijd van alle slechte karma,
en haar ellendige graha.

Lachend slikte zij de zelfmoordpil,
Ging liggen op het bed,
Met haar bruine benen wijd,
De mannen bleven pompen,
In haar nauwe bruine gat,
Maar zij voelde zich zo zalig,
Want nu zou zij mogen sterven,
Als een uitgenaaide Hindoeslet,
Bevrijd van alle zonden,
En zalig als een goudbruine slet.

Stervend op het harde bed,
Neukten de mannen haar dus dood,
En zij schreeuwde van geluk,
Met de dood in haar hart,
Terwijl haar ziel voor eeuwig vertrok,
En haar lijk verder werd geneukt,
Tot de bloedwormen uit haar vagina kropen.

Shiva verwelkomde haar maagdelijke geest,
Zalig was zij in Krishnaloka,
In een nieuw goudbruin lichaam,
Met een eeuwige maagdelijke vagina,
Zij spreidde haar bruine benen,
Voor eeuwig en voor altijd.

En Shiva neukte haar duizend jaar,
Als de Hindoehoer in het paradijs,
Voor eeuwig zalig en rein,
Bevrijd van alle slechte karma,
Genietend van eeuwige orgasmen,
Als een zuivere hemelse Hindoeslet.

[van Kritisch Podium Dewanand]

Tempel van Khajuraho, India

Indra Hu over Arya Dewaker-scholen

Mandir (tempel) van de Arya Dewaker (Hindi वही आर्य देवकर) in Paramaribo.
 Foto © Luc V. de Zeeuw

Indra Hu presenteert haar nieuwe boek De geschiedenis van de Arya Dewaker-scholen: een oriëntatie op hun functioneren binnen het Surinaams onderwijs. Hierbij zal de minister van Onderwijs aanwezig zijn. Ook wordt een documentaire vertoond. De presentatie is op donderdag 21 februari om 11.00 in het Arya Dewakergebouw aan de Johan Adolf Pengelstraat  210. Gelieve uw aanwezigheid te bevestigen op de telefoonnummers 402135 / 402132 / 402139 of email: stg.scholengemeenschap.aryadewaker@gmail.com. U bent van harte welkom.

Jermay Rampersad en Geetandjeli Sewdajal, best geslaagde leerlingen 2012 van de muloscholen van Arya Dewaker. 
Foto © Raoul Lith

Vijf boekjes over hindoeïsme

Hoewel Divali een nationale feestdag is, is er weinig bekend over deze feestdag bij niet–Hindoes. Het Hindoeïsme is trouwens in het algemeen weinig bekend bij de andere cultuurgroepen. De Surinaamse pandit Balram Patandin heeft in deze kennisleegte willen voorzien met een vijfdelige uitgave over het Hindoeïsme in het Nederlands; De vijf juwelen van het Hindoeïsme. Het zijn boekjes die op eenvoudige wijze uitleg geven over Hindoe tradities en rituelen. Goed leesbaar en redelijk in prijs. Verkrijgbaar in de Surinaamse boekhandels en bij zaken die rituele Hindoe-artikelen verkopen. Deel 2 gaat in op de Hindoefeestdagen.

139 jaar Hindostaanse Immigratie

[Bron: Vice Style]

Vasant utsav wordt ook in Suriname gevierd

De leerlingen die bij het Indiaase Cultureel Centrum dansles volgen hebben tijdens de Vasant Utsav hun bijdrage geleverd door spontaan een dans uit te voeren voor het publiek dat daar zat te genieten van de verschillende optredens.

Ook in Suriname wordt vasant utsav gevierd. Vasant utsav is het aankondigen van de maand waarin phagwa wordt gevierd. In deze maand is de vruchtbaarheid over de gehele wereld op een verhoogd niveau. In bepaalde landen als is het namelijk zo dat alle bloemen, vruchten en groenten beginnen te groeien en te bloeien. Tijdens deze festiviteit wordt de moeder der kenis en zang en dans te weten Saraswati vereerd. Zij is een godin binnen het hindoeïsme. Vasant is eigenlijk vreugde. Volgens dokter Shivendra Jha is geel een belangrijke kleur, omdat dit de kleur is van rijpe groenten, padie en vruchten. Hij zegt ook als je zo naar de natuur kijkt krijg je dan een tevreden gevoel, en kijken de mensen verwachtingsvol uit naar Phagwa om deze uitbundig te kunnen vieren.

[uit De West, 13 februari 2012]

Lied over pandits moet uit de markt

door Sabitrie Gangapersad


Paramaribo - Het liedje ‘Pandit baba’ uit de cd Kisoor and Friends: Angna Mein Baba Dwaare Par Maa, zorgt voor veel kritiek en ophef onder pandits van de Sanatan Dharm. Het hoofdbestuur van de Sanatan Dharm heeft besloten een brief te richten aan de procureur-generaal om de muziekcollectie uit de markt te halen.

De cd is uitgegeven door Satish Music Center (SMC) en het liedje is gezongen door Kisoor Ramdien. Sanatan Dharm heeft zowel met de zanger als met Satish Jhinnoe van SMC gesproken over het lied. “Het is beledigend voor pandits. We weten dat enkelen een scheve schaats rijden, maar met dit lied scheer je ook de goede pandits over één kam. Muziek treedt buiten de grenzen van Suriname. Welk imago creëer je dan? Je kunt merken dat we in het Kalyug tijdperk zijn, de aanvallen op het geloof worden frequenter en heftiger”, merkt een bestuurslid en pandit van de Sanatan Dharm op. Volgens hem komen pandits van de Sanatan Dharm binnenkort met een gezamenlijke verklaring, waarin ze hun afkeuring uitspreken over het lied. “Dit kan niet. Als de pandits er niet waren, waar zou onze cultuur zijn? Dankzij hun is een groot deel van ons erfgoed bewaard gebleven”, merkt zanger en pandit Rayen Kalpoe op.

De hoes van de cd waarop het gewraakte lied staat. (Foto @ Sabitrie Gangapersad)

In het lied wordt bezongen hoe pandits diensten bij mensen afjassen, geld eisen en middels stichtingen en tempels zichzelf verrijken. Zanger Kisoor Ramdien legt uit. “In april had mijn broer een huwelijk en gebedsdienst thuis. Alles was gekookt en klaargezet, maar de pandit kwam niet zelf opdagen. Hij stuurde twee helpers (naws) die het werk moesten doen. Een heleboel dingen gingen die dag verkeerd. Dit is mijn manier om mijn misnoegen en boosheid over pandits te uiten. Ik beledig niet, maar vraag hoe lang ze dit gedrag zullen continueren. Vooral voor arme mensen is het echt moeilijk. Met heel veel moeite sparen ze en zetten alles klaar voor een hoogtijdag om dan een pandit te krijgen die roet in het eten gooit en dingen verkeerd doet”, doet Ramdien zijn verhaal. ‘Pandit baba’ werd enkele jaren geleden door iemand uit Nederland opgenomen. Ramdien heeft het nu nagezongen. “Het is een oud lied en ik had niet verwacht dat het problemen zou geven”, zegt Jhinnoe. Na het telefonisch gesprek met Sanatan Dharm is hij er niet van overtuigd de cd uit de markt te halen. Integendeel. Hij heeft aangifte gedaan bij de politie vanwege de dreigende taal die door de vertegenwoordiger van Sanatan Dharm werd geuit. Het lied is ook door de politie beluisterd. “Als er een correcte manier van overleg was, dan had ik geen moeite om het lied van de cd te halen. Maar ik ben grof bejegend en bedreigd. Ze hebben niet eens geprobeerd om persoonlijk met me te praten. Zaken waren dan anders gelopen.”.

[uit de Ware Tijd, 15/11/2011]

Nog een boek over Ramayana

Vijf katha’s (verhalen) uit het Ramcarita Manas Ramayana van Tulsidas met spirituele boodschappen heet de nieuwste pennenvrucht over het epos Ramayana. Het boek is door Carmen Merhai-Soedamah geschreven en werd op 22 oktober gepresenteerd in Mata Gauri in Paramaribo. Merhai is ruim 20 jaar bezig met het bestuderen van de Ramayana.

Voor haar boek koos ze vijf belangrijke verhalen die van toepassing zijn op de huidige samenleving. “Ik heb naar eigen visie en denkwijze, in simpele bewoordingen, de Hindoes en niet-Hindoes geprobeerd een beeld te geven van de spirituele waarden en normen die in het Ramayana voorkomen”, schrijft ze in het voorwoord. Het eerste verhaal in het boek gaat over de glorie van Prayaga (bedevaartsplaats waar de rivieren Ganges, Yanuma en Saraswati samenvloeien) en de eigenschappen van God. Daarna wordt aandacht besteed aan het gesprek tussen Lakshmana en de koning van de Nishada-stam.

Het derde hoofdstuk gaat over de samenspraak tussen Shri Rama en Lakshmana in Pancavati. Het laatste verhaal handelt over de wijze lessen die Shri Rama aan zijn onderdanen gaf. Het boek van Merhai bestaat uit 131 pagina’s. Op het kaft staat een illustratie van Goswami Tulsidas, de schrijver van het Ramcarita Manas. Tulsidas begon in 1574 aan het epos en deed er twee jaren, zeven maanden en 26 dagen over. In 1577 was het werk klaar. Zijn Ramayana heeft zeven hoofdstukken die zijn opgebouwd uit 24.000 tweeregelige verzen. Het eerste hoofdstuk gaat over de jeugdjaren van Rama (Bala Kanda). Daarna volgen de gebeurtenissen in Ayodhya en Rama’s verbanning (Ayodhya Kanda). De Aranya Kanda handelt over de jaren in het bos en de ontvoering van Sita. In Kishkinda Kanda wordt verteld over de bondgenoot Sugriva. Het vijfde hoofdstuk (Sundara Kanda) vertelt over de wonderbaarlijke dam in zee en de Lanka Kanda gaat over de oorlog met Ravana. De Ramayana wordt afgesloten met de Uttara Kanda die gaat over het leven van Rama in Ayodhya. Merhai heeft niet uit elke hoofdstuk een verhaal gekozen, maar op basis van de bruikbare wijsheid en lessen een keuze gemaakt uit drie hoofdstukken. De teksten staan in het Hindi (devnagri schrift) en het Nederlands. De schrijfster maakt vaker gewag van populaire bhajans (religieuze liederen) om de boodschappen te verduidelijken. Het boek van Merhai ligt al in de boekhandel. Met de opbrengsten zal een sociaal project worden uitgevoerd.

[uit de Ware Tijd, 31/10/2011]

Divali begint met Dhanteras

Paramaribo - De samenleving maakt zich op voor de viering van het lichtjesfeest Divali. Dit cultureel erfgoed is meegekomen met de Brits-Indische immigranten en is sinds 1873 bekend in Suriname. Een belangrijk element van Divali is de overwinning van het goede op het kwade. In India duurt dit feest vijf tot zes dagen, maar in Suriname is het beperkt tot twee of drie dagen. Aan het Divalifeest zijn verschillende gebeurtenissen gelieerd.

De bekendste zijn: de terugkeer van Rám en Sitá na de overwinning op Rávan; het verhaal van Krishna, die volgens vertellingen Gujrat met Assam verenigde; koning Bali, die zonder licht de aarde gedurende een dag mocht regeren; Vishnu, die op deze dag met Lakshmi trouwde; de Pandavás, die na twaalf jaar verbanning terugkeerden; Shakti Mátá, die na 21 dagen vasten de helft van het lichaam van Shiv kreeg en daarna als Ardhanarishvara (gedaante van half man en half vrouw) verscheen; de redding van de 16-jarige zoon van koning Hama; de kroning van Vikram naar wie het Vikram Samvat (jaartelling) is vernoemd; dankbetuigingen in verband met het binnenhalen van de oogst; de geboortedag van Dhanvantri, god van de geneeskunst; en het heengaan van Swami Dayanand, geestesvader van de Arya Samadj.

Het vijfdaagse Divalifestival begint maandag met de viering van Dhanteras. Dhan betekent rijkdom en teras is de dertiende dag in de donkere maanhelft van de maand Ashwin. In Suriname gaat deze dag meestal onopgemerkt voorbij, maar in India is het, vooral voor zakenlui, een significante dag. Kantoren, ingangen van gebouwen en winkels worden grondig opgeruimd en gedecoreerd om de komst van godin Lakshmi te symboliseren. Op deze dag wordt Dhanlakshmi aanbeden en de eerste diya (yamadeep) aangestoken. Deze diya moet de hele avond branden. Toegewijden geloven dat de aankoop van nieuwe spullen, vooral waardevolle edelmetalen, de geluk en vreugde vergroot. Daarom kopen vrouwen op deze dag zeker nieuwe bijouterieën in goud, zilver of koper. Op het platteland van India wordt tijdens Dhanteras ook een speciaal ritueel voor de koe als heilig dier verricht.

[uit de Ware Tijd, 21/10/2011]

Twee Ramlila-opvoeringen

door Sabitrie Gangapersad

Paramaribo - De sociaal-culturele en religieuze verenigingen Vishwe Jyoti en Shri Maha Shakti Doerga Samadj houden elk jaar in de grote vakantie een negendaags Ramlila. Het spel dat in de openlucht wordt opgevoerd en het verhaal van Rama uit het epos Ramayana illustreert, trekt steeds weer honderden mensen. Ramlila biedt het publiek niet alleen vakantievertier; jongeren krijgen op speelse wijze waarden en normen aangereikt en de saamhorigheid in de buurt groeit.

Beide verenigingen houden dit jaar niet op dezelfde dagen het Ramlila. Het spel van de Shri Maha Shakti Doerga Samadj is eerder begonnen en wordt op zondag 4 september beëindigd. Voor Vishwe Jyoti begint het spel morgenavond. Deze vereniging zet alles op alles om het publiek te vermaken en het spel zo interessant mogelijk te houden. Een vliegende Hanuman (apengod), Vishnu die op een opgeblazen zevenkoppige slang rust, Brahma die in een lotusbloem verblijft en Shiva die van heel hoog neerkijkt, zijn enkele van de innovatieve ideeën van de vereniging Vishwe Jyoti. Elk jaar is er ook een verrassing in het spel.

Een scène uit het Ramlila waarbij Ram de boog van Shiva optilt om zo met Sita te kunnen trouwen.

Dit trekt mensen steeds weer naar het voetbalveld van Vredenburg Serie B. De vereniging heeft ook dit jaar iets nieuws in petto. Maar dat wil Anroedh Tewarie nog niet verklappen. De belangrijkste boodschap van het Ramayana is de overwinning van het goede op het kwade. Net als het epos leert het Ramlila de mens over zijn plichten, idealen, normen en waarden. Het verhaal geeft universele antwoorden op vragen over familierelaties en hoe als ideale mens te handelen. Ook voor een koning en leider zijn er wijze lessen vervat. Ram wordt in het Ramlila uitgebeeld als Maryada Purushottam (ideale persoon die het goede symboliseert). Zijn tegenstander is Ravan, de koning van de demonen (rakshas). Ravan heeft door middel van meditatie en goede daden speciale gaven ontvangen van God. Hij raakt door zijn ego verblind en begint zijn gaven te misbruiken. Dit is het moment voor Vishnu om te incarneren als mens. Hij wordt als kroonprins in de stad Ayodhya geboren. Zijn familie stamt af van de Raghuvansh. Na zijn huwelijk met Sita wordt Ram voor veertien jaren naar het bos verbannen vanwege een belofte die zijn vader Dasrath eens aan zijn vrouw Kaikeyi had gedaan. De avonturen en heldendaden in het bos, de ontvoering van Sita en het gevecht met Ravan zijn allemaal vervat in het Ramlila.

[uit de Ware Tijd, 02/09/2011; lidwoorden gecorrigeerd]

Vedánta-prijs 2011 voor James Ramlall

De Stichting ter Bevordering van de Vedántisch-Universalistische Eenheidsgedachte in Suriname (opgericht op 19 januari 2000 te Paramaribo) heeft bekendgemaakt dat de Vedánta-prijs 2011 gaat naar dr James Ramlall voor zijn decennialange inspanningen op het gebied van maatschappelijke vorming/kunst en cultuur in de geest van het Vedántisch universalisme. Als dichter is James Ramlall bekend onder zijn schrijversnaam Bhai.

De prijs wordt uitgereikt op woensdag 27 juli 2011, van 19.30 - 21.30 uur, in Theater Unique aan de Frederik Derbystraat 23-25 (voorheen Rust en Vredestraat) te Paramaribo.

Het programma ziet er als volgt uit:

19.30 u: Inloop en Ontvangst Genodigden - Bestuur en Raad van Toezicht
20.00 u: Verwelkoming - Master of Ceremony
20.05 u: Uitleg Doel en Activiteiten Fonds door Rakesh Adhin, bestuursvoorzitter
20.15 u: Intermezzo I
20.20 u: Motivering Vedánta-prijs 2011 door Carlo Jadnanansing - Voorzitter Raad van Toezicht
20.40 u: Intermezzo II
20.45 u: Uitreiking Vedánta-prijs 2011 - Voorzitter Bestuur
20.55 u: Kort Woord - Ontvanger Vedánta-prijs 2011
21.00 u: Gezellig Samenzijn

Biere Ridder in de Orde van Oranje-Nassau

Afgelopen zaterdag, 16 juli 2011, is indoloog, journalist en pandit Suruj Biere in Den Haag benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Biere is 45 jaar werkzaam als welzijnswerker en tevens 35 jaar actief als pandit. Hij werkte ook jarenlang voor omroep OHM.

De BiereFoundation® is opgericht in 2011 als blijk van waardering voor het jarenlange welzijnswerk dat drs. Soerdjpersad (Suruj) Biere heeft verricht is de BiereFoundation opgericht. Degenen die het werk van Biere een warm hart toedragen, hebben hiermee een platform gecreëerd waarop hij en anderen zijn werk kunnen voortzetten.

Voor de website van de BiereFoundation klik hier

Pandit Gangaram Panday in Suriname

Paramaribo - De pandit tevens dichter Aneroedh Gangaram Panday vertoeft al twee weken in Suriname. Zijn komst heeft als doel zijn kennis over te dragen aan priesters en hen in te lichten over zaken die nog taboe zijn bij de Hindostaanse bevolking. Voor deze kennisoverdracht zal hij zijn eigen gedichtenbundels en boeken die hij heeft uitgebracht gebruiken.

Zo zijn onder ander de boeken Surya en de 12 Jyotirlingas Yatra gratis verkrijgbaar. Gangaram Panday heeft de boeken in de talen Hindi, Nederlands en Engels uitgebracht, zodat zijn boodschap duidelijk overgebracht kan worden.

Pandit Aneroedh Gangaram Panday en Marianne Kartonidjojo.

“‘Surya’ betekent zonnegod. Iedereen moet weten wat de zonnegod kan doen. Als mensen het niet weten, worden zij slachtoffers van priesters”, benadrukt de pandit.
Zijn twaalfde boek Wat is religie is in het Nederlands uitgebracht. “Het is zeer belangrijk dat mensen weten wat religie precies is”, zegt hij. Momenteel is de dichter bezig met een ander boek 16 sanscaras. De ‘16 sanscaras’ houdt in de belangrijke diensten in het leven van een mens, waarvan de geboorte de vierde is.
Dit boek wordt in september uitgegeven. De kennisoverdracht zal op zondag in de mandir geschieden. Dinsdag gaat Gangaram Panday terug naar Nederland en hij komt in november terug.

[uit de Ware Tijd, 08/07/2011]