door Euritha Tjan A Way
Paramaribo - In een tot de laatste stoel gevuld
auditorium mocht schrijver en dichteres Celestine Raalte de Henry Frans de Ziel
Cultuurprijs in ontvangst nemen. Zij heeft volgens de voorzitter van de
gelijknamige stichting Johan Roozer, een uitzonderlijke bijdrage geleverd op
cultuurgebied in Suriname.
 |
| Met veel mimiek draagt Celestine Raalte het gedicht Akwana voor na ontvangst van de Henry Frans de Ziel Cultuurprijs. In het gedicht dankt zij haar profen (voorouders) voor de kracht die ze haar door de jaren heen gegeven hebben. Foto © Irvin Ngariman |
"De kracht van Celestine ligt in haar voordrachtskunst.
In haar poëzie hoor je de klank en het ritme van de kawina muziek. Ook het
diepe Sranan van het district Para klinkt nog door in haar gedichten en werken.
Niet voor niets wordt ze soms vergeleken met Johanna Scouten-Elsenhout",
verklaarde Roozer de keus van de stichting.
Lou Lichtveld
De cultuurprijs werd voor de derde keer uitgereikt. Dat
gebeurt traditioneel tijdens de Trefossa (pseudoniem van Henry Frans de Ziel)
lezing die dinsdagavond voor de vijfde keer gehouden werd. Thema van de lezing
was 'Prakseri di e tan abra'. Daarbij werd het werk van Albert Helman
(pseudoniem van Lodewijk (Lou) Alphonsus Maria Lichtveld) onder het vergrootglas
geplaatst door August Dutterhoffer.
Dutterhofer gaf aan dat Helman een grote bijdrage heeft
geleverd aan de Surinaamse literatuur. "Maar omdat hij ook kritisch was
naar zijn moederland toe, werd hij niet altijd gewaardeerd. Zo zei Jozef
Slagveer dat wat hij schreef onaanvaardbaar was en geen positieve bijdrage
leverde aan de Surinaamse literatuur. En Dobru gaf aan dat de neger altijd
leidend voorwerp was in zijn werken." Maar de tijden zijn nu gelukkig
veranderd, meent Dutterhoffer die gepromoveerd is op het werk van Helman.
"Je moet de reacties van toen ook zien in die tijdgeest. Het was de
periode van Wi egi sani en overdreven nationalisme. Alles wat maar
een beetje negatief was naar Suriname toe, was slecht. Nu is daar gelukkig
verandering in gekomen."
Sranan
De Henry Frans de Ziel stichting die het accent legt op
behoud van cultuur, kreeg van Raalte ook hartelijke felicitaties." Ja, ik
weet dat het ongewoon is, maar ik heb hun ook gefeliciteerd. Want met deze
prijs stimuleren zij jong opkomend schrijftalent om in de moedertaal Sranan te
dichten. Het is een signaal naar hen toe dat hun werk ook serieus genomen zal
worden. Want vaak zijn ze bang te dichten in het Sranan, omdat men zegt dat de
taal grof is. Maar dat is het niet, we hebben de taal gewoon nooit leren
spreken."
Schrijf
Evenals Raalte spoorde ook Roozer aan tot meer literaire
producties in Suriname. "Dit jaar legt de stichting het accent op het
aanmoedigen van Surinaamse werken. Ik weet dat er grote zorgen zijn over wie de
werken dan gaat uitgeven, maar ik heb goede moed dat we eruit komen," zei
Roozer hoopvol. Raalte die les geeft op de Schrijversvakschool Paramaribo
verwoordde het zoals ze het aan haar studenten zegt. "Schrijf vanuit je
ziel, schrijf met een rode pen, schrijf met passie en kleur, schrijf, schrijf,
schrijf."
[uit de Ware Tijd,
17/01/2013]
