Wijlen Giovanni
van Ierland, ex-advocaat Leslie Franklin, de voormalige top van de politieke
partij FOL zoals wijlen Nelson Monte, Anthony Godett en wijlen Ben Komproe.
Ze voeren na bijna 10 jaar weer even de boventoon in het boek Coup Campo
Alegre van ex-officier van justitie Wouter Tielkemeijer, thans advocaat, dat
eind vorige maand verscheen bij de Walburg Pers.
 |
| ...onderwereld & bovenwereld tegen elkaar... Foto © T. Edwards |
Ook geheim agent Burton Daal en de Colombiaan Trujillo
Trujillo uit de Orion-zaak (de cocaïnesmokkel via een marinevliegtuig) en
ex-politicus wijlen Bennie Demei hebben bijrollen toebedeeld gekregen. Vorig
jaar werd al een eerdere publicatie in zakboekformaat uitgebracht. Uit de
Nederlandse uitgave zijn de banale passages verwijderd, al heeft ook deze
eindredactie niet alle storende slordigheden uit het boek weten te halen.
In zijn boek beschrijft Tielkemeijer het proces voor,
tijdens en na de mega-onderzoeken naar de drugshandel en het witwassen van
geld via het bordeel Campo Alegre en de verwevenheid tussen de onderwereld en
bepaalde mensen uit de politiek rond de millenniumwisseling. Ook het
onderzoek en de rechtszaken naar de fraude met overheids-nv’s en de
visumontduiking voor prostituees die bij Campo gingen werken (Campo II-zaak)
komen aan bod.
Wie deze ontwikkelingen destijds via lokale media gretig
heeft gevolgd en het allemaal nog eens wil beleven komt met dit boek goed aan
zijn of haar trekken. Al was het maar vanwege de integrale brieven die Leslie
Franklin schreef en voorlas voor de rechter, met daarin tal van verdachtmakingen
aan Tielkemeijers adres zoals het planten van bewijs, Tielkemeijers gespar
met de raadslieden Eldon ‘Peppie’ Sulvaran en meester Abraham Moszkowicz,
letterlijke tapverslagen van gesprekken tussen verdachten en de integrale
persberichten die het Openbaar Ministerie in die tijd deed uitgaan.
Die brieven van Franklin leest Tielkemeijer dan vaak op de
veranda van zijn huis, onder het genot van een glas ijskoude gin-tonic met
laraha-sap en gezeten in een oude plastic tuinstoel waar de tanden van zijn
honden instaan. Met deze sfeertekeningen, of zijn observaties in de
rechtszaal, probeert hij een lichte toets te geven aan het boek.
“Pedroza bleef me aankijken als een derderangs acteur in
een dito film, gebaseerd op een dito script, die op het punt staat een rivaal
in de liefde te vermoorden. Hij was door de Campo-verdachten ingehuurd om mij
van corruptie te beschuldigen, maar stond terecht voor het voorbereiden van
cocaïnesmokkel tussen Curaçao en Nederland, die door bolletjesslikkers
uitgevoerd moest worden. Bij het verlaten van de rechtszaal riep hij in het
Spaans: ‘deze officier is corrupt’.”
 |
| Foto © T. Edwards |
Ook aan de verslaggeving door de media over de onderzoeken
en rechtszaken daarna besteedt de ex-officier aandacht. Tielkemeijer en het
hele OM hebben het dan ook behoorlijk voor hun kiezen gehad in die jaren. Hij
werd corrupt genoemd en zelfs bedreigd. Maar hij moest die kiezen tijdens die
tijd bij het Openbaar Ministerie behoorlijk op elkaar houden. Dat
Tielkemeijer nog tot 2011 bij de opsporingsdienst is gebleven en niet eerder
advocaat is geworden, zodat zijn boek wellicht ook eerder gepubliceerd kon
worden, is bijna bewonderenswaardig te noemen. Ondertussen hield hij wel
minutieus zijn memoires bij van alles wat zich afspeelde rond het onderzoek
en tijdens de processen.
Zo is Coupe Campo Alegre een soort ingekorte verzameling
geworden van de honderden dossiers met hun duizenden pagina’s, met veel
flashbacks naar onderzoeken die allemaal met elkaar gerelateerd zijn.
Ongetwijfeld een feest voor de liefhebber maar voor de leek gelijk een
aflevering van Law & Order op de late avond waar je bij de les moet
blijven om de draad niet kwijt te raken.
Maar het boek biedt wel een mooi kijkje achter de schermen
in het onderzoek naar de val van de drugshandel en witwaspraktijken door
wijlen Giovanni van Ierland en huisadvocaat Leslie Franklin, met wie hij
later gebrouilleerd raakte. Zoals die passage wanneer de zus van Leslie
Franklin, voormalig directeur van het St. Elisabeth Hospitaal, die een
gesprek wil bemiddelen tussen Tielkemeijer en haar broer, omdat deze bereid
zou zijn diens aangifte tegen Tielkemeijer, wegens het planten van bewijs, in
te trekken. Een aanbod waar Tielkemeijer niet op ingaat want ‘die vredespijp
was een valstrik, dan had ik mijn hoofd gelijk op een hakblok kunnen leggen.’
Na een verkapte bedreiging in een lokale krant aan zijn
adres bedacht Tielkemeijer wat hij tot nu toe in dat verband had meegemaakt
aan beroepsmatige risico’s. “Behalve dikke klodders van kansarme
NAC-supporters, de vrouw met het keukenmes in een Bredase achterbuurt, een
steen door de ruit van mijn woonkamer en een bus rode verf over mijn auto.”
Maar toen Tielkemeijer getipt werd door een collega dat een journalist hem
had verteld dat er een Colombiaanse huurmoordenaar op het eiland was, kocht
de officier toch maar een baby-Glock-pistool, waartoe hij wettelijk bevoegd
was. “Niet dat ik verwachtte dat ik er veel aan kon hebben, maar het maakt je
in spannende tijden toch sterker.”
Over de eindvonnissen in de Campo-zaak zelf is Tielkemeijer
summier. De verdachten kregen 25 procent strafkorting ‘omdat de rechter vond
dat de officier ernstige fouten had gemaakt, zoals het niet toevoegen van de
kroongetuigenverklaringen aan het dossier. “Voor een deel kan ik het daar wel
mee eens zijn, met de kanttekening dat een oordeel achteraf heel wat
eenvoudiger is, dan een afweging op het moment van de beslissing.”
Het boek is niet uit wraak geschreven, zegt Tielkemeijer
in zijn voorwoord. “Ik weet wat wraakgevoel is. Ik heb me door de in dit boek
beschreven anti-justitie-strategie soms gekrenkt gevoeld en kwaad gemaakt,
gescholden en gevloekt. ‘s Morgens vroeg in de badkamer. Maar wraak is niet
het motief. Al was het maar dat omdat ik hiermee niemand wezenlijk kan
treffen. Want het meeste dat erin staat is al door de media naar buiten
gebracht. Dit boek moest geschreven worden om te verduidelijken in welke mate
en hoe de onderwereld en de bovenwereld rond de millenniumwisseling tegen
elkaar waren aangeschurkt.”
Een andere reden is dat het de gelegenheid biedt om een
breed publiek een beeld te geven wat de functie van officier daadwerkelijk
inhoudt. Het OM is niet scheutig met informatie naar buiten, om de procesgang
van onderzoeken niet te verstoren. “De verhouding met de media is in mijn
loopbaan met regelmaat bron van langdurige frustraties geweest en het boek
schrijvende raakte ik iets van die frustraties kwijt, omdat ik nu mijn kant
van het verhaal kwijt kon, wat zo vaak onderbelicht blijft.”
De moderne en mondige burger verlangt tegenwoordig echter
ook transparantie van de rechtspleging en openheid in beleid, zonder dat deze
instanties de toga als pantser of camouflage gebruiken. Tielkemeijers
suggestie aan het College van Procureurs Generaal in Nederland is om de
omgang met de media bovenaan de lijst van prioriteiten te zetten voor een
nieuw OM-beleid.
De afloop
Giovanni van Ierland kwam in 2008 vrij. Hij voerde met
Leslie Franklin, die in 2005 vrijkwam, rechtszaken over het beheer van Campo
Alegre. Van Ierland werd in 2009 geliquideerd. De dader is nooit opgepakt.
Ben Komproe, ex-FOL minister van Justitie, overleed voor het Campo II-proces
begon na een ziekbed. Het hof beschikte niet lang daarna in een procedure dat
het niet tot een vervolging kon komen in deze zaak wegens gebrek aan bewijs.
Nelson Monte overleed eerder dit jaar na een langdurige ziekte. De FOL werd
tijdens de Statenverkiezingen van januari 2010 weggevaagd, kreeg één zetel
met de verkiezing in augustus 2010, maar kreeg tijdens de laatste
verkiezingen in oktober geen zetel. Anthony Godett trad daarop, na 25 jaar in
de politiek, af.
[uit Amigoe, 24
november 2012]
