Premier Rutte en ons slavernijverleden

Was het zo moeilijk om een das om te doen? (foto @ Hollandse Hoogte/Arie Kievit)

De inmiddels traditionele Nationale Herdenking Slavernijverleden op 1 juli in het Amsterdamse Oosterpark bij het Nationaal Monument Slavernijverleden ter herdenking dat op 1 juli 1863 de slavernij werd afgeschaft in Suriname en de Nederlandse Antillen, is in de loop der jaren uitgegroeid tot een waardige en indrukwekkende plechtigheid met toespraken van bewindslieden namens het kabinet, de burgemeester van Amsterdam, en vertegenwoordigers van de Ghanese, Surinaamse, Antilliaanse en Arubaanse regeringen.

Dit jaar was premier Mark Rutte de ‘keynote speaker’, die niet duidelijker had kunnen zijn in zijn afwijzing van slavernij in het algemeen en de eeuwenlange bijdrage van Nederland en Nederlanders in het bijzonder, alhoewel het echter voor degenen die herstelbetalingen en een excuus van de koningin verwachten ongetwijfeld toch te weinig zal zijn geweest.

Protest op 1 juli tegen het sluiten van NiNsee. Op het doek:
 "Wees niet scheef. Handen van het Ninsee." Foto @ De Telegraaf

Een zwarte bladzijde uit onze geschiedenis

“Te lang is slavernij in ons land en de andere delen van het Koninkrijk ‘gewoon’ geweest, iets dat erbij hoorde. Te lang hebben oneigenlijke argumenten vóór de slavernij het gewonnen van het enige argument dat telt: namelijk dat ieder mens eigenaar is van zijn eigen leven”, aldus Rutte. Nederland moet volgens hem rekenschap afleggen voor “deze zwarte bladzijde uit onze geschiedenis”. “We kunnen en mogen niet weglopen voor de feiten. En die feiten zijn dat grote groepen mensen en hun nazaten mede door toedoen van Nederlandse slavenhandelaren hun leven in onvrijheid moesten leiden. Dat leed, die geschiedenis, mogen we nooit wegpoetsen en nooit vergeten. Nederland is daarom verplicht wereldwijd en in eigen land te blijven vechten tegen allerlei vormen van slavernij”, aldus de premier. Hij denkt hierbij bijvoorbeeld aan kindsoldaten in Afrika, mijnwerkers in India, mannen, vrouwen en kinderen in sweatshops in Mexico en China en Oost-Europese en andere vrouwen die in de prostitutie worden gedwongen. “Daartegen moeten we blijven vechten. En dit is de dag die ons daaraan herinnert.”

Jammer

Jammer alleen dat Rutte heeft gemeend informeel, want zonder das, naar deze herdenking te kunnen gaan, dit ondanks dat hij geweten moet hebben dat een grote stoet deelnemers aan de herdenking en aan het Keti Koti-feest na afloop al om 11 uur in een kleurrijke optocht van looporkesten en mensen in traditionele kledij van start was gegaan vanaf de Stopera om in optocht naar het Oosterpark te lopen. Het getuigt van weinig respect voor de deelnemers aan deze herdenking, veelal nazaten van slaven, in hun ‘ceremonieel tenue’. Was het zo moeilijk om een das om te doen?

Tijdens de kranslegging bij het monument nam Barryl Biekman, voorzitter van het Landelijk Platform Slavernijverleden, buiten het protocol om onverwacht het woord om een pleidooi te houden tegen stopzetting van de subsidie aan het Nationaal instituut Nederlands slavernij- verleden en erfenis (NiNsee), waarop instemmend werd gereageerd door de aanwezigen. Die organisatie, die ook deze herdenking organiseert, zou daardoor eind van dit jaar haar deuren moeten sluiten. Een gemiste kans van Rutte dat hij daarop niet is ingegaan, al was het dan ook buiten het protocol, Daarmee had hij kunnen aantonen dat zijn zojuist uitgesproken woorden “daartegen moeten we blijven vechten” gemeend waren.

Dinsdag 3 juli 2012.

Mark Rutte had wél een das om!

Ik moet mijn excuses aanbieden aan Premier Mark Rutte, aangezien hij wél keurig met das is verschenen bij de Slavernijherdenking. De hierboven geplaatste foto vond ik in het Surinaamse ochtendblad de Ware Tijd van vandaag en die liegt er niet om.
Mijn bericht, en naar nu blijkt de verkeerde foto, had ik ontleend aan NRC Handelsblad-online van zondag, die níet erbij had vermeld dat het om een archieffoto ging.