Posts tonen met het label Halfhide Imani. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Halfhide Imani. Alle posts tonen

zaterdag 28 september 2013

Meer bekendheid voor fotografie als kunstvorm

Foto © Don Lau

door Wytske van Tilburg

Paramaribo - De Surinaamse Fotografen Vereniging (SUFOV) wordt op zondag 29 september twintig jaar. Dit wordt gevierd met een nieuwe expositie genaamd ‘Beauty Trough the Lens’ waarbij meer dan honderd werken worden tentoongesteld. Het voornaamste doel van deze tentoonstelling is om meer bekendheid te werven voor fotografie als kunstvorm. “Fotografie is toch een beetje het ondergeschoven kindje in de kunstwereld. Op kunstbeurzen zie je vaak veel meer beeldhouwwerken of schilderijen”, legt Michel Eriks, voorzitter van de SUFOV, uit.

Een fotosessie van Raúl Neijhorst met model Imani Halfhide


Professional versus amateur
Surinaamse fotografen hebben moeite om inkomsten te verdienen met hun werk, omdat er veel 'amateurfotografen' zijn; mensen die zich professioneel fotograaf noemen, maar dit helemaal niet zijn. "Het beroep wordt erg onderschat. Als je een amateurfotograaf vraagt naar regels over compositie of overbelichting, hebben ze geen idee wat ze moeten antwoorden. Deze amataurfotografen vragen onrealistisch lage prijzen. De prijs van een professionele fotograaf zal hoger zijn, omdat zij meer kennis en ervaring hebben en vaak over betere materialen beschikken. Maar dit verschil in kwaliteit wordt nog te weinig erkend door de mensen", verklaart Eriks.

Diverse fotografen
In totaal doen er 29 fotografen mee aan de expositie, waarvan elf vrouwen en achttien mannen. Hiervan komen vier fotografen uit Curaçao. Rudi Moeridjan, Richenel Coulour en Tanya Frijmersum zijn enkele namen die tijdens de expositie te zien zijn. De voorzitter benadrukt dat deze fotografen wél een opleiding hebben gevolgd óf tien tot twintig jaar ervaring hebben.

De oudste exposant is André Schoonhoven, hij is zeventig jaar. Don Lau is met zijn vijftien jaar de jongste deelnemer. Hij is pas anderhalf jaar bezig met fotografie en dit is zijn eerste tentoonstelling. "Lau heeft bijzonder veel oog voor detail en weet al goed wat hij doet. Daarom verdient hij zeker een plekje in deze tentoonstelling.

Foto © Rudi Moeridjan


Vriendjespolitiek?
De ingezonden werken moesten vooraf kenbaar worden gemaakt aan een selectiecommissie. Deze bestond uit Henk Defares, Peter Thielen en Richenel Coulour. Opvallend is dat er werken van twee van deze leden tentoon zullen worden gesteld. Namelijk van Thielen en Coulour. Eriks verdedigt deze keuze; "Je mag ten eerste geen oordeel geven over je eigen werk en ten tweede is iedereen bevriend met of kennissen van elkaar in dit wereldje. Van vriendjespolitiek is dus geen sprake."

Suvof
Op 29 september 1993 werd de Sufov opgericht door Johan Frederik, Ro Tijdmeter en Frank Doelwijt. Inmiddels heeft de vereniging ongeveer honderd leden. Zij heeft als belangrijkste doel om fotografie in Suriname te bevorderen en wil graag dé autoriteit zijn op het gebied van fotografie. Indien nodig is ze ook bereid om fotografen te beoordelen.

De tentoonstelling is gratis te bezichtigen van maandag 30 september tot en met zondag 6 oktober, van 09.00 uur tot 13.00 uur en weer van 18.00 uur tot 21.00 uur, in de Congreshal aan het Onafhankelijkheidsplein.

[uit de Ware Tijd, 25/09/2013]


vrijdag 14 juni 2013

Oprichting van een Surinaamse omroepvereniging in Nederland

Jörgen Raymann
door Julian S. With

Geachte heer/mevrouw,

Radio Ratio heeft vanaf zondag 2 september wekelijks het twee uur durende programma ‘Het verstand boven alles’ uitgezonden en dit seizoen blijven wij uitzenden tot de tweede week van juli. Heeft u nooit een uitzending van ons beluisterd, dan kunt u gebruik maken van de onderstaande links om naar de uitzending van zondag 26 mei te luisteren. Zo kunt u een indruk krijgen van ons programma. Klik hier of hier

Alle overige uitzendingen van Het verstand boven alles zijn nog op de volgende wijze te beluisteren: www.salto.nl ---> uitzending gemist ---à Caribbean FM on demand ---à datum en tijd.
De format van ons programma dat elke zondag van 14.00 – 16.00 uur wordt uitgezonden, ziet er als volgt uit:
Kritiek op politieke gebeurtenissen in Suriname en Nederland;
Kritiek op publicaties in de Nederlandse en Surinaamse media;
Commentaar op maatschappelijk relevante gebeurtenissen in Suriname en onder Surinamers in NL.
Aart Staartjes, Gerard Spong, Gerda Havertong

 Omdat wij dit jaar een vergunning willen aanvragen bij het Commissariaat voor de Media om vanaf 2016 via de publieke zenders radio- en televisieprogramma’s te gaan uitzenden, moeten wij voor april volgend jaar 50.000 mensen werven die bereid zijn om jaarlijks een contributie te betalen van € 6,75 per persoon. In deze fase vragen wij u nog niet om geld over te maken. Dat gaan wij pas doen, als wij in december het vereiste minimum aantal leden gehaald hebben, dat betekent dat al deze mensen zich bereid hebben verklaard om jaarlijks die financiële bijdrage van € 6,75 per jaar te leveren. Pas dan ontvangt u een oproep van ons om dat bedrag over te maken. Mocht het aantal betalingen onverhoopt onder de 50.000 blijven, dan ontvangt iedereen zijn bijdrage, minus de verifieerbare bankkosten, terug. Wij zullen u maandelijks op de hoogte houden van het aantal personen dat zich opgegeven heeft.

Regen in Suriname. Foto @ Settie

Op zondag 26 mei hadden wij in het programma een vraaggesprek met ir. Deryck Ferrier die ons haarfijn uitgelegd heeft waarom Paramaribo elk jaar weer onder water loopt als het flink geregend heeft. Ik heb kritiek geleverd op een persbericht van de Surinaamse belastingdienst, dat zeer publieksonvriendelijk geschreven is. Ook de wens van de Vereniging Surinaamse Bedrijfsleven om betrokken te worden bij de gesprekken over de hervorming bij de douane heb ik van de nodige kritiek voorzien. In Suriname zwijgen de meeste deskundigen, omdat ze bang zijn voor hun brood, dus moet de kritiek maar van hier komen. Dankzij het internet hebben wij ondertussen heel veel luisteraars in Suriname.
Humberto Tan

De wijze waarop zwarte mensen in Nederland op de televisie geportretteerd worden vormt al jarenlang een bron van ergernis voor velen. Veel praatprogramma’s en actualiteitenrubrieken laten alleen een zwart gezicht op de televisie zien als het om muziek, dans, stand up comedy en sport gaat. Hoewel iedereen met luide stem benadrukt hoe belangrijk de integratie is voor deze samenleving, kom je bij de tientallen adviesraden van de overheid geen Surinamers tegen. Over de samenstelling van de besturen van de grote bedrijven, zullen we maar zwijgen. Televisieprogramma’s als Buitenhof of Nieuwsuur nodigen geen Surinamers uit om over welke maatschappelijke gebeurtenis dan ook te praten. Als een gebeurtenis zich voorgedaan heeft in Suriname of de Nederlandse Antillen, dan nodigt het bekende duo van de VARA niet een deskundige die het publiek zinvolle achtergrondinformatie kan geven, maar een zangeres of een documentairemaker om commentaar te komen leveren, terwijl bij onderwerpen die met de Nederlandse maatschappij te maken hebben, wel de juiste personen voor de camera verschijnen. Het heeft weinig zin om kritiek te leveren op deze mensen, want wat ze doen, vloeit voort uit hun mensbeeld en dat blijkt onveranderbaar te zijn. De beste manier om minder last te ervaren van deze etnische onhebbelijkheid van onze autochtone medelanders, is om over een eigen radio- en televisiezender te beschikken, zodat de eigen groep geen slachtoffer hoeft te worden van het beeld dat de bestaande media ons voorschotelen.
...stigmatisering... (Imani Halfhide)

Velen met ons ergeren zich mateloos aan de stigmatisering van de zwarte vrouw door de zogenaamde liefdadigheidsinstellingen die aids buiten Europa bestrijden. Als ze geld zoeken, laten ze steevast een zwangere Afrikaanse vrouw zien, alsof aids alleen in Afrika slachtoffers maakt. Als een zwarte persoon in een advertentie verschijnt, dan worden eerder de racistische denkbeelden van de witte mensen tot uiting gebracht dan dat er reclame wordt gemaakt voor een commercieel product. Wie heeft zich niet mateloos geërgerd aan de reclame van radio 6, waarbij Sylvana Simons, een zwarte vrouw, met zwarte verf overgoten wordt. Dat zo’n mens zich durft te lenen voor zo’n advertentie! Ondanks de geweldige prestaties van zwarte voetballers in dit land, zien wij zelfs in de sportprogramma’s geen zwarte oud-voetballers als deskundige optreden. De enige groep voor wie de deur op een kiertje wordt gehouden, zijn stand up comedians. Maar wij hebben in dit land meer te bieden dan alleen grappenmakers.
Er zijn bepaalde maatschappelijke problemen van zwarte mensen in dit land waar de reguliere media geen belangstelling voor hebben. Neem bijvoorbeeld het decennialange beleid waarbij zwarte leerlingen op de basisschool een advies krijgen voor de lagere vormen van het voortgezet onderwijs. Dit intellectuele vandalisme vindt ondertussen langer dan 35 jaar plaats in Nederland en geen enkele regering peinst erover om maatregelen te treffen tegen deze vernietigende vorm van discriminatie en voor de politieke partijen is dit ook geen issue. Dit probleem kan met succes aangepakt worden als wij de gelegenheid krijgen om via radio en televisie de verantwoordelijken ter verantwoording te roepen en de doelgroep te mobiliseren zich te organiseren, want als er een ding is waar men in dit land niet van houdt, dan is het dat er veel kabaal gemaakt wordt over de misstanden waar de samenleving liever over zwijgt.
Turken en Marokkanen: weerbaar

De Turken en Marokkanen en Marokkanen zijn in staat geweest veel van hun organisaties nog in stand te houden en we kunnen alleen maar jaloers op hen zijn. Zij staan veel actiever in de Nederlandse samenleving en reageren ook veel pro-actiever dan wij Surinamers. Enkele weken geleden had ik de onderwijsdeskundige van Forum, de heer Zekir Arslan, in ons radioprogramma, dit vanwege een onderzoek van dit instituut, waaruit blijkt dat veel scholen in Nederland moslimkinderen weren. De moslims verzetten zich met hand en tand tegen deze vorm van discriminatie en slagen erin deze misstand terug te dringen. Onder de Surinamers is het oorverdovend stil en deze stilte is zelfvernietigend.

Toen wij in de tweede helft van de jaren zeventig massaal naar hier toe migreerden, hadden Surinamers nog een geweldige positie in minderhedenland; de Turken en Marokkanen bestonden uit een zeer grote groep ongeschoolde klasse die het vuile werk in dit land deed. Nu studeren er relatief meer Marokkaanse en Turkse jongeren aan de Nederlandse universiteiten dan Surinaamse. Het aantal Tweede Kamerleden van Turkse en Marokkaanse Nederlanders is veel groter dan Surinaamse. Het aantal gemeenteraadsleden van Marokkanen en Turken afzonderlijk was in 2006 tweemaal meer dan het aantal Surinaamse en Antilliaanse gemeenteraadsleden samen. De burgemeester van de op een na grootste stad in NL (Rotterdam) is een Marokkaan.
De vooruitgang van de moslims in Nederland is merkwaardig, omdat zij vanwege hun geloof veel meer weerstand ondervinden in deze samenleving dan wij Surinamers. De Nederlandse Moslimomroep heeft van 1993 tot 2010 landelijk televisieprogramma’s uitgezonden en nu heeft De Stichting Zendtijd Moslims (SZM) 175 uur en twaalf minuten per jaar om radioprogramma’s uit te zenden op de publieke radiozenders. Op televisie heeft de stichting tot eind 2015 jaarlijks 58 uur en twaalf minuten tot haar beschikking, maar Surinamers is het nog steeds niet gelukt om een stukje van het ‘vijandelijk gebied’ dat Hilversum heet, te veroveren.

Wij zien het als een plicht om een serieuze poging te ondernemen geschiedenis te schrijven in dit land. Het gemakkelijke van deze onderneming is dat wij alles zelf in de hand hebben. Door te voldoen aan de eis die aan alle omroepverenigingen wordt gesteld, namelijk dat zij minimaal 50.000 mensen moeten werven die de omroep steunen, moeten wij in staat zijn om dit voor elkaar te krijgen. Wij zijn ons zeer bewust van de macht van de media en van de maatschappelijke gevaren die schuilgaan bij de concentratie van mediamacht bij slechts een groep in de samenleving: de dominante groep. U draagt bij aan de beëindiging van deze situatie door u niet alleen op te geven als potentieel lid van Radio Ratio, maar vooral ook door deze mail verder te verspreiden onder al uw kennissen. Heeft u vragen, dan kunt u die altijd stellen en u ontvangt zo spoedig mogelijk antwoord van ons.

Met vriendelijke groeten,

Drs. Julian S. With (030-6055963 of 0653-428454)

maandag 18 maart 2013

Flirtgedrag Surinaamse mannen krijgt vrouwelijk antwoord

Regisseur Annegriet Wijchers maakte samen met Quincy Lisse en Sabrina Sugiarto een documentaire waarin het flirtgedrag van Surinaamse mannen op hilarische wijze wordt uitgebeeld. De vrouwen konden het daarbij niet laten zitten en geven er nu antwoord op.  Foto ©  Donovan Mijnals.


door Donovan Mijnals

Paramaribo - Toen Annegriet Wijchers, Quincy Lisse en Sabrina Sugiarto begonnen aan ‘Psst… schatje’ vermoedden ze geen overdonderend effect. Ondertussen is de documentaire over het flirtgedrag van Surinaamse mannen zo succesvol gebleken, dat een tweede deel onvermijdelijk is.
Maar deze keer wel vanuit het oogpunt van de vrouw, dus: 'Tss... je denkt'. Eerder verscheen er al een spin-off van het project: 'Wan Bromki Fu Gado', die werd genomineerd voor de Holland Doc24-documentaire prijs. Verder zijn er reeds gesprekken gaande om ' Psst... schatje' in Zambia op de tv te krijgen.
Royal Torarica, Imani Halfhide. Foto © Cosmotee

'Wij kunnen dat ook'
Aanvankelijk was 'Psst... schatje' slechts naar Afrika in the Picture gestuurd, omdat dat festival toen in Nederland draaide. "Het was heel leuk, want er zaten heel veel Surinamers in de zaal en de lachsalvo's rezen de pan uit: mensen zaten echt op hun dijen te slaan van plezier", herinnert Wijchers zich. Achteraf bestond de gelegenheid tot vragen uit de zaal en het publiekvroegtelkens wanneer de vrouwen aan het woord gelaten zouden worden. Koren in de molen van de documentairemaker. "Stiekem hadden we er al eerder over nagedacht, want je bent ermee bezig en je hoort die mannen allemaal kletsen en je denkt ach, dat kunnen wij ook."
Het vervolg van 'Psst... schatje' wordt volgens Wijchers een grotere uitdaging. Vrouwen zijn volgens haar toch wat terughoudender in hun antwoorden. "Als ik zo meteen naar een vrouw toe stap met de vraag: wat is uw type man, vragen ze vast waarom ze mij dat nou zouden vertellen." Ze verwacht daarom dat er in dit project meer productie aan te pas komt en houdt er rekening mee dat het de spontaneïteit kan beïnvloeden. Er wordt dus slechts voor die optie gekozen indien op straat niet de gewenste verhalen uit de bus komen.

Ongeduld
De opnames voor deel twee zijn nog niet echt begonnen. Maar de crew is wel één dag in de stad geweest om de promo te maken. Het begon daar bij Wijchers meteen in de vingers te jeuken. Vergeten was de eigenlijke reden waarom ze op pad waren. Op gegeven moment kreeg ze daarvoor zelfs op haar donder. "Annegriet, we zijn bijna door onze batterijen heen. We zouden de promo maken en nu ben jij al aan het interviewen voor het project", beet Lisse haar toe. Ondertussen waren al vier vrouwen aan het woord gelaten. "We waren een hele ondeugende jongedame tegengekomen, maar ook een vrouw die leuke verhalen had over hoe ze verliefd was geworden op een man bij haar in de kerk. Ze vertelde hoe ze stiekem elkaar knipoogjes gaven tijdens de dienst."
De documentaireproducenten willen het project binnen 120 dagen af hebben. De eerste zestig dagen worden besteed aan het vergaren van fondsen. Door de bezuinigingen in Nederland vanwege de crisis, is er geen geld meer voor mooie creatieve ideeën. "We hebben een 'crowdfunding project' opgesteld waarbij mensen geld kunnen geven." Zij kunnen vervolgens het productieproces van de film op de voet volgen. En afhankelijk van de geleverde bijdrage onder meer een dvd, bewerkte foto en ander beeldmateriaal van Lisse bemachtigen. Daarnaast is er voor de mannen die een beetje verlegen zijn en het niet zelf durven uitspreken een 'Psst... schatje' T-shirt.
Pom: Surinaamse verleiding

Surinaams product
Het allerbelangrijkste is volgens de crew om beide documentaires op de Surinaamse tv te krijgen. "We willen ook zoveel mogelijk Surinamers bij het product betrekken." Er is een soundtrack in gedachten en dat willen ze juridisch goed geregeld hebben met de artiesten. "De vorige keer waren er veel mondelinge afspraken gemaakt en deze keer willen we daarvan afstappen." Er wordt nu een componist ingehuurd van wiens werk er ook een clip gemaakt wordt, zodat ook diegene zijn carrière een boost krijgt. Allemaal in de functie van het flirtgedrag van Surinaamse mannen en vrouwen. 

[uit de Ware Tijd, 16/03/2013]

Opgave CU: zoek de verkeerde gebruikte uitdrukkingen. Onder de goede inzenders wordt een nieuwe trofee verloot: de Rolf van der Marck-boterham met jonge kaas.

vrijdag 30 november 2012

Modeshow moet zedig kleedgedrag promoten


Alice Vyent
Paramaribo - “Te vaak zien we vrouwen en mannen met teveel delen van hun lichaam geaccentueerd of ontbloot. Dit is geheel onnodig. Men weet niet meer wat sexy is en denkt dat alles open en bloot buiten zetten sexy is. Dorette Alice Vyent laat er geen twijfel over bestaan wat zij vindt van wat bijna de algemene modetrend is.
"Als christen geloof ik dat het lichaam volgens Gods woord een tempel is van de Heilige Geest en zedig gekleed moet worden" stelt Vyent die al 35 jaar modiste en kledingontwerpster is. "Van Godswege" heeft zij de "opdracht" gehad om een kledingpresentatie te houden waar het accent gelegd word op zedigheid. Vrijdag vindt in theater Thalia deze presentatie plaats.
...te kort... Foto Imani Halfhide

Aanstootgevend
...teveel ondergoed...
Volgens de modiste betekent zedige kleding geenszins dat men als non gekleed moet gaan, van top tot teen bedekt. "Maar die kleine rokjes waar men bijna niet in kan lopen, die kleine shorts die nauwelijks meer stof hebben dan een onderbroek of jonge mannen met hun onderbroeken buiten en ontbloot bovenlijf midden in de stad, dat kan toch niet ?", foetert de godvrezende vrouw. Zij struikelt ook over "vrouwen die geen behoorlijk ondergoed dragen en die aanstootgevend zijn voor mannen". Vyent gelooft dat een groot deel van het moreel verval te maken heeft met de verloederde kledingstijl. "Het constant openlijk tonen van verleidelijke lichaamsdelen moedigt lustig, buitensporig seksueel gedrag aan", stelt Vyent resoluut.
...aanstootgevend... Foto Xiomara Beuty

Richtlijnen

De modiste onderkent dat "in deze moderne tijd" zij als ouderwets kan worden bestempeld. "Maar nogmaals: zedig kleden wil niet zeggen bedek je van hoofd tot teen. Maar ga niet voor extreme decolletés, minirokken en draag een onderjurk of een onderblouse als de stof dun is", luidt de richtlijn.
...te bloot...

Wat Vyent ook jammer vindt is het verdwijnen van het echt kinderlijke. Kleine meisjes en jongens zien er te vaak uit als verkleinde versies van mama en papa. Vroeger was kindermode duidelijk definieerbaar. "Leuke kinderjurken gedragen met strikken, balletjes en leuke versierselen in het haar." De kleding zal gepresenteerd worden door leden van Logos International, de kerkgenootschap waartoe Vyent behoort. "Het wordt een vlotte presentatie van kleding voor verschillende gelegenheden, afgewisseld met zang en dans. Mode die modern, stijlvol en bovenal zedig is.".

[uit de Ware Tijd, 29/11/2012]


maandag 20 februari 2012

Raul Neijhorst krijgt foto-onderscheiding

door Eric Mahabier

Den Haag - Raul Neijhorst, enthousiast en gedreven lid van de Delftse Fotoclub FC59 en de Surinaamse Fotografen Vereniging (Sufov), heeft als jongste ooit ter wereld en in een recordtijd van twee jaar, de onderscheiding van EFIAP (Excellene FIAP) gehaald. Dat is een erkenning voor gepassioneerd fotograferen, eentje die in de (vrije-tijds) fotografiewereld aardig hoog staat aangeschreven.



Rechts: Foto van Raul Neijhorst.



Dit resultaat heeft de Surinaamse fotograaf bereikt met het maken van portretten van mensen zonder enorme opsmuk, maar wel geënsceneerd in een fashion-achtige, soms in scene gezette, setting. De tijd en energie die hij erin steekt, is voor buitenstaanders vaak ongekend. Naast zijn dagelijkse bezigheden als fotograaf in de thuisstudio, is Raul actief deelnemer aan wedstrijden wereldwijd. Deze motivatie is hem vooral ingegeven door de Delftse fotoclub FC59. Een club die hem gestimuleerd heeft om letterlijk buiten de grenzen te kijken.

Raul Neijhorst aan het werk met model Imani Halfhide


Het behalen van deze EFIAP-titel is enkel mogelijk door het frequent insturen van beeldmateriaal (vrijwel allemaal gemaakt in de Delftse en Surinaamse thuisstudio) naar diverse wedstrijden wereldwijd. Fiap, erkend door Unesco, is een internationale organisatie (Fédération Internationale de L’Art Photographique), waarbij meer dan tachtig landen zijn aangesloten. Suriname behoort ook tot die groep landen. Fiap organiseert internationale salons, waarbij onderscheidingen worden verstrekt. Deze onderscheidingen zijn in fotografische kringen zeer gewild. Het geeft immers een zekere erkenning voor jouw vorm van fotografie. “Bij de salons (de zogenaamde fotografiewedstrijden) kan je werk geaccepteerd worden, afgewezen worden of je kan een medaille behalen. Acceptatie wil dus zeggen dat jouw werk op een bepaald niveau kwaliteit heeft”, zegt Neijhorst. Aan deze salons doen duizenden fotografen van over de hele wereld mee. “Het is dus geen geringe prestatie als je werk een acceptatie of zelfs een medaille toegewezen krijgt. Voor het behalen van de EFIAP bijvoorbeeld moet je minimaal 150 acceptaties met 50 verschillende werken bij 30 verschillende salons in 15 verschillende landen halen”. Acceptaties, eervolle vermeldingen, bronzen, zilveren en gouden medailles werden door Neijhorst onder andere gehaald in India, Vietnam, Finland, Nederland, Servie, Hong Kong, en Argentinië.

[uit de Ware Tijd, 20/02/2012]

zaterdag 29 oktober 2011

Naakt in de fotografie

door Kevin Headley

Kunst of ranzig?

Velen in Suriname kijken verontwaardigd óf seksueel geprikkeld naar een naakt lichaam dat op een schilderij of fotokunstwerk staat afgebeeld. Maar die reactie opwekken is meestal niet de intentie van de kunstenaar. Toch wordt naakt in Suriname niet zelden geassocieerd met porno of ranzigheid.

Het menselijk lichaam is door de eeuwen heen altijd een bron van inspiratie geweest voor kunstenaars. Als we de kunstgeschiedenis onder de loep nemen, komen we erachter dat grootheden als Michelangelo en Leonardo da Vinci veelal naakt presenteerden in de schilder- en de beeldhouwkunst. Auguste Rodin zorgde voor ophef en een revolutie in de beeldhouwkunst, door zijn bijna perfecte anatomische weergave van het menselijk lichaam. Hij werd er zelfs van beschuldigd lijken te gebruiken om zijn werken te produceren. Rodin was echter gewoon een kunstenaar die met oog voor detail het menselijk lichaam goed kon namaken in een beeldhouwwerk.

Volgens Patrick Tjon Jaw Chong, cursusleider aan de Academie voor Hoger Kunst- en Cultuuronderwijs (AHKCO) is het tekenen of schilderen van een naakte vrouw vaak aantrekkelijker voor kunstenaars dan een naakte man.



[lees hier verder in de Parbode]

Foto: rechtsboven: Imani Halfhide, @ Raúl Neijhorst