Hilary Beckles’ new book: Reparations can help heal the human family

Michelle Loubon of Trinidad and Tobago’s Guardian, speaks to Hilary Beckles about his new book on reparations for slavery.

Caribbean nations which ignore the human and civil rights of the citizenry will never be able to access reparations. Visiting Barbados economic historian Hilary Beckles, campus principal of Cave Hill and Pro Vice Chancellor of UWI, made this comment at a public lecture and launch of his book Britain’s Black Debt at Daaga Auditorium, St Augustine Campus, on May 23. Among those present were St Augustine campus principal Prof Clement Sankat, Prof Funso Aiyejina, dean of the Faculty of Humanities and Education, literary icon Earl Lovelace and head of the department of history Dr Heather Cateau.

Beckles dedicated his book to the late eminent historian and T&T’s first prime minister Dr Eric Williams, author of the seminal work Capitalism and Slavery. Beckles said his book should be seen as a sequel to Williams’ work and dedicated it to him. His narrative revolved around a cover photograph of a young queen Elizabeth of England taking a stroll with her cousin, the 7th Earl of Harewood on his sugar plantation (the Belle) in Barbados in 1966. It was bought by the earl’s ancestor in 1780 and there were 232 slaves. Before delving into the post pan-African conversation, Beckles said he had to “purge himself” by writing this book which he deemed to be a case study of the need for reparations for the descendants of enslaved peoples. He felt Britain had a case to answer, which the Caribbean should litigate. Beckles said he believed there would be no social justice until the matter of reparations was addressed.

“Reparations, or the concept of repairing damage, is based on the search for a higher level of humanity and is intended to lay the foundation for healing the human family. I believe if Williams were alive he, too, would have argued the case for reparations,” said Beckles. But he sounded a warning bell. Beckles said, “All across the world what we do know is weak nations and weak peoples and disorganised communities never receive reparations. If you take 100 random cases of reparations in the last 50 years, not one has been paid to a nation that is disorganised and is weak and furthermore that does not recognise the human and civil rights of its citizens. Nations only engage in reparatory discussions when they have reached a stage where they are concerned about the human and civil rights of their citizens. In the Caribbean, we have not yet reached that level.”

Japanse vrouwen houden portretten op van Aziatische vrouwen
die als seksslavinnen voor de Japanners werkten

Beckles cited the shining examples of Korea and the Maldives of New Zealand. “I was in Korea about five years ago and I listened. The Japanese had made criminal use of Korean women. They were taken out of villages and used as sex slaves in the army camps. That matter has been repaired and they have put millions of yen into the Korean Workers’ Development Fund to repair the damage done to women of Korea. The Maldives of New Zealand have received reparations from the British government because the government said the genocide must be addressed.” But Beckles said there was a lot of work to be done since European governments had consistently refused to give apologies. “Europeans first have to acknowledge a crime has been committed. Most of the countries have not admitted slavery was a crime against humanity. You have to admit responsibility and admit to the damage,” said Beckles.

For the original report go here

[from Repeating Islands, June 9, 2013]

Wanted: Poems for the new St. Martin collection of Poetry, Where I See the Sun

Great Bay/Marigot, St. Martin — “All poets and spoken word artists of St. Martin – South, North, and those studying or living abroad” are invited “to submit up to five poems” for a new poetry book, said House of Nehesi Publishers (HNP). Where I See The Sun – Poetry in Contemporary St. Martin is the working name for the upcoming anthology. A wide range of subjects and writings styles are encouraged, said Jacqueline Sample, president of HNP.

HNP easily issued the “Call for Poetry” online last week but the guidelines could make getting your poems in the new book a bit tough. Nevertheless, it is an exciting proposition from a press that has published literary giants like Kamau Brathwaite (Barbados) and Amiri Baraka (USA), a Harvard scholar like Marion Bethel (The Bahamas), and a lifetime collection of poems by the late Charles Borromeo Hodge, hedging his work from obscurity on his own island.

The full guidelines getting poems in the new book are found at http://www.facebook.com/nehesipublishers. The guidelines can also be requested at houseofnehesipublish@gmail.com, or visit the Philipsburg Jubilee library and the Public Library in Marigot to see the guidelines on the bulletin board.

Deborah Drisana Jack, poet, artist:
 “We must make way for the cubs.”
 (HNP photo)

“If done right this publication can be used in schools throughout the region and in colleges. A strong collection is needed; a kind of a one-stop introduction to St. Martin poetry,” Drisana Debbie Jack, one of the nation’s leading author/artist. Over the last four years, poetry readings at Axum Café, Top Carrot, and the park of the Hotel de la Collectivité suggest an emerging generation of poets and writers of poems eager and willing to get their work out to the general public.

Changa Hickinson:
will poems from his unpublished
 collection enter the upcoming
 anthology?

The recital of unpublished poets Rochelle Ward and Mariela Xue at the 10th anniversary of the St. Martin Book Fair in June, tell us that some fine writing is in the making, said Sample. The last anthology of St. Martin poetry was Winds Above the Hills, compiled by Wycliffe Smith and published in 1982 for SMAFESTAC. Thirty years since that groundbreaking festival – in which the Ponum was revived! – there have been about 16 single-author collections published. But there has not been a single poetry anthology, even after both parts of the Friendly Island attained an adjusted autonomous political status. “It would be great to have some new voices. We must make room for the cubs,” said Jack in response to last week’s “Call for Poetry.” Both of her books published by HNP have been used in US universities.

One of St. Martin’s “new voice”
poets Rochelle Ward (L),
 during her studies at UWI,
 with Trinidad’s great novelist
 Earl Lovelace (RW photo)

A rigorous selection process by a confidential editorial board is planned for Where I See The Sun. The writers submitting their work “just have to meet the measure,” said Jack. Her first title, The Rainy Season (1997), was one of the most read HNP poetry books in 2009, according Philipsburg Jubilee Library statistics. Jack thinks that the title for the new St. Martin poetry book is an “inspired” one. Hopefully the idea and challenge of the anthology will inspire poets and aspiring poets to take a chance at getting published in it, whether they’ve been published before or not, are senior wordsmiths or young upstarts, write regularly or now-and-then, or express themselves through traditional meter, free verse, or spoken word rap. In his book Salted Tongues (2003), the writer and critic Fabian Badejo has already advised, in a somewhat priestly tone, “Publish and be Blessed!”

Nieuwe roman van Earl Lovelace is onvergetelijk

door Brede Kristensen

‘Mijn naam is Kangkala, ik zorg voor verwarring, ik registreer roddel, ik vernietig reputaties, ik onthul geheimen. Ik ben een schurk en een held, een slachtoffer en een overwinnaar, in dezelfde huid.
Ik ben een echte-echte kaisonian.
Ik reduceer de machtigen door hen belachelijk te maken. Met hulp van pardodieën stel ik hun absurditeiten aan de kaak. Wat zij zinvol vinden, maak ik zinloos. Zin maak ik zinvol.’

Aldus begint de nieuwe en langverwachte roman van Earl Lovelace Is just a Movie. Deze ik-persoon, zanger, kaisonian oftewel calypsonian, doet zijn naam volledig eer aan door te vertellen wat zich allemaal afspeelt in Cascadu, een kleine plaats in Trinidad, een typisch menselijk plaatsje, zoals er miljoenen op deze planeet zijn. Zoals de tambú op Curaçao, zo fungeert de calypso op Trinidad als het muzikale kader van de vertelling. De calypso versterkt en verzacht, beschuldigt en verontschuldigt en doet wat de Talmud adviseert: alles wordt leefbaar wanneer je er een verhaal van maakt. De calypso zorgt dat we verder kunnen. ‘Ka iso’, voortgang, vermoedelijk de oorspronkelijke naam van de muziek, is genomen uit het Nigeriaanse Ibo. ‘We moeten verder’. Of het nu een misverstand, spot of een bewuste keuze is, maar de latere naam voor deze muziek, ‘calypso’, symboliseert het tegenovergestelde: niet verder kunnen. Toen Homeros’ held Odysseus wegens schipbreuk strandde op het eiland Ogygia, ontmoette hij daar de hemelse nymf Calypso. Calypso wilde hem niet loslaten en beloofde hem onsterfelijkheid als hij bleef. Ze belemmerde hem terug te keren naar huis, naar zijn geliefde Penelope. De ‘calypso’ als muziek staat dus voor ambivalentie: vasthouden en loslaten, herinneren en voortgaan, alsook voor relativering van het hemelse door het aardse en van het aardse door het hemelse. Of beter, de innerlijke tweestrijd om de volgende stap in het leven te nemen en het verleden achter te laten, omdat de twijfel over wat zinvol is niet van ons wijkt.

Earl Lovelace

Earl Lovelace; foto @ Stefan Falke

De in Trinidad geboren (1935), getogen en nog steeds woonachtige Lovelace, heeft met grote tussenpozen schitterende romans gepubliceerd. Salt was zijn laatste. Daarin staat de legende centraal van Guinea John die als een vogel kon vliegen, zich kon losmaken van determinerende omstandigheden en gaan waarheen hij wilde. Daarom draait het. Als je teveel zout gebruikt, werkt het als preserveringsmiddel waardoor je niet kan veranderen. Zout ging over mensen die zichzelf proberen te vinden, die willen emanciperen maar blijven steken in na-aperij, rancune of tegenafhankelijkheid. De lange kronkelende en verrassende zinnen in de roman symboliseren de wegen die wij moeten afleggen om ‘ergens’ te komen, waar we ‘iemand’ kunnen zijn.

 Nu is dan eindelijk Is just a Movie verschenen. 350 Pagina’s lang blijf je je als lezer verbazen over wat hier allemaal verteld wordt en hoe het verteld wordt. De meest gewone dingen worden buitengewoon door de originele, elegante en vaak humoristische wijze waarop ze beschreven worden met telkens onverwachte vergezichten van betekenissen. Centraal in het boek staat de rebellie tegen de omstandigheden waarin we verkeren. Iedereen rebelleert op de een of andere manier en vrijwel altijd leidt rebellie tot ontnuchtering en desillusie, slechts af en toe tot nieuwe creatieve inzichten. Er zijn eindeloos veel redenen om te rebelleren. Onderdrukking en uitbuiting vormen de orde van de dag. En toch koesteren we idealen en dromen we dromen. Maar er zijn ook eindeloos veel wegen om idealisme en rebellie te onderdrukken: onderdrukking van anderen en niet te vergeten zelf-onderdrukking. Politici werpen zich op als de grote voorvechters van die idealen. Idealen zijn de brandstof voor hun carrière. Brandstof die uiteraard in de kortst mogelijke tijd is opgebrand, een slagveld met gedesillusioneerde lijken achterlatend. Maar zover laat Lovelace het net niet komen in deze meeslepende roman.

 Weefsel van verhalen

 Eerste hoofdpersoon is Kankala, de calypsozanger, de ik-persoon, die zich realiseert een beetje uit de tijd te zijn. Dromen zijn uit de tijd, verdrongen door technologische ‘ontwikkeling’ en politiek ‘vakmanschap’ (jazeker, deze termen moeten we echt tussen aanhalingstekens plaatsen). Mighty Sparrow zong immers reeds: ‘Dreams gone, development takes over now’

Renaissance Shorelands, Port of Spain, Trinidad

Thans is heel Trinidad in de ban van ‘ontwikkeling’. Maar hij komt er al spoedig achter dat er helemaal niet zo veel is veranderd. Dat is ook precies de boodschap van het boek. Zijn oude vriend Sonnyboy, de tweede hoofdpersoon, een typische ‘badjohn’, besluit de aandacht te trekken als politieke activist voor onduidelijke ‘black power’ idealen. Dat lukt hem niet. De politie is helemaal niet bereid hem wegens verstoring van de openbare orde op te pakken. Dat stelt hem teleur. Hij baalt van zichzelf en zijn machteloosheid. En dat terwijl hij juist weer even dat gevoel kreeg ‘dat de geschiedenis hem ging toebehoren’. Maar wanneer de leiders van een nieuwe politieke partij, de Hard Wuck Party, een beetje te vergelijken met de hier op Curaçao tot onze verbeelding sprekende partij UN-PO-CO uit de jaren 60, hem als vertegenwoordiger kiezen, veert hij op. Ze koesteren hoge verwachtingen van hem. Sonnyboy gaat er helemaal voor, om niet zo heel veel later zich maar stilletjes terug te trekken. Zijn desillusie durft hij niet te verwerken, met alle natuurlijke gevolgen van dien voor het verdere verloop van zijn leven. Van een ietwat dubieuze vriend besluit hij een oude auto te kopen. Hilarisch zijn de tragische lotgevallen van deze indrukwekkende brik die bijna continu panne heeft. Als Sonnyboy, dagenlang wachtend op dat ene onderdeel dat zijn vriend nodig heeft om hem weer op gang te krijgen, ontdekt dat er van zijn auto slechts een casco op blokken over is, zou hij van teleurstelling in elkaar zijn gezakt ware het niet dat zijn vrouw hem met ongekende creatieve liefde overeind weet te houden.

 Het weefsel van verhalen zit compositorisch subliem in elkaar. De evocatieve kracht van Lovelace’ taal is bijna magisch. Na verloop van tijd is het of je Cascadu als je handpalm kent, inclusief de bezongen bewoners. Lovelace beheerst een scala van stijlen, van slapstick tot spanning, van beschouwend proza tot ontroerende poëzie. Wanneer hij zich in een poëtische beschrijving verliest is Lovelace mijns inziens op zijn best. Het was een van deze poëtische episodes die hij voorlas op het BOCAS-festival in Trinidad vorige maand. Onvergetelijk. Of neem de passage waarin hij beschrijft hoe Claude zich op een avond bewust wordt dat zijn vrouw Arlene met wie hij al zoveel jaren samen is, een vreemde is gebleven. Die is van een indringende en aangrijpende diepte. Onuitwisbaar wordt het in het geheugen van de lezer geprent. Dan begrijp je dat hij zonder aarzeling dit jaar de BOCAS-literatuurprijs ontving.

Island People Shades of The Universe Teaser

Opstanding

Alles blijft fascinerend tot aan de dood van de schone Dorlene die het hoofd van zoveel heren op hol heeft gebracht. Eerder ontkwam ze ternauwernood aan een auto-ongeluk. Dat bezorgde haar een subtiel beschreven mystieke ervaring, met als resultaat een koerswijziging in haar leven. Als zij later sterft en in de kerk ligt opgebaard, blijkt ze nog te ademen. Rond haar wonderbaarlijke opstanding ontspint zich een zeer bizarre loop van gebeurtenissen. Mensen staan op en beginnen weer te dromen. Ze leven op, maar de criminaliteit neemt toe. Een aftandse internationale criminoloog ziet hier zijn theorie bevestigd. Crimineel gedrag wordt veroorzaakt door onvervulbare dromen, stelt hij. Het advies aan de politici is ‘voorkom dat mensen dromen’. Zo besluiten de politici markten te organiseren waar mensen hun dromen kunnen verkopen. En dat wordt stevig gestimuleerd. Deze bizarre en korte episode in het boek, die op mij niet overtuigend overkwam, loopt uit in een onzinnig carnaval. Daarna herneemt alles zijn gewone loop weer en zijn we terug op aarde en ook bij de kritische, subtiele en poëtische Lovelace. Maar ook de Lovelace die politici op de schop neemt. In een interview stelt hij dat politici graag willen dat iedereen ‘op gelijke wijze arriveert op aarde’, in beheersbare omstandigheden. Luie, ijverige, slimme en domme mensen. Zolang iedereen maar geplaatst kan worden is het oké.

Ik hoorde de calypso komen, zingt Kankala:

Big, big party, rum, food and music hototo

They invite people from Biche, Arima… and Oh-hi-oh-ho

But it is only when they looking to make the toast

The party realize that it forget to invite the host.

Muziek

Muziek maakt los en verbindt met idealen. Mondriaan schilderde zijn op jazz gebaseerde ‘boogie woogies’, zijn vroegere strakke lijnenwerk doorbrekend. Door Bach geïnspireerd schilderde Braque dynamische stillevens. Poëzie kan al helemaal niet zonder muziek, is eigenlijk een vorm van muziek. Hoe zit dat met de roman? Thomas Mann werkte jaren aan zijn magnum opus Dr Faust, draaiend om de muziek van Schönberg. Weinig lezers beleven plezier aan deze overgecompliceerde roman. Dat komt dus wel overeen met Schönbergs muziek die door de meeste luisteraars evenmin als plezierig wordt ervaren. In het Nederlandse taalgebied schreef Maurice Gilliams de zwaar ondergewaardeerde roman Elias of het gevecht met de nachtegalen. Een roman in sonatevorm. Muziek is daar de andere dimensie die de dagelijkse relationele machtsdimensie onder spanning zet. Muziek inspireert tot ontdekking, ontwikkeling en ontplooiing, maar zet ook de vlakke dagelijkse realiteit onder spanning. Krek hetzelfde gebeurt in deze roman van Lovelace. Ogenschijnlijk gemakkelijk en lichtvoetig draait alles om de calypso, die gecompliceerder wordt naarmate meer wordt losgemaakt. Na de wederopstanding van Dorlene loopt alles uit de hand, tot de dagelijkse praktijk de regie weer overneemt. Of Lovelace’ niet aflatende kritiek op politici die verzuimen om ook maar enig ideaal in praktijk om te zetten, fair is? Net als ‘gewone’ mensen komen ze inderdaad meestal niet zo veel verder dan pappen en nathouden en als alles spaak loopt een opstandje onderdrukken. Zo gaat ons leven ‘verder’. En wat doen we met alles wat even losgemaakt werd? Is just a Movie, nietwaar?

De onsterfelijke, hemelse Calypso hield vast, terwijl het dagelijkse leven, vlak en weinig muzikaal, in het teken van ‘ka-iso’ staat. Al met al een buitengewone roman, die de lezer dwingt na te denken over de zin van het zinloze.

Earl Lovelave, Is just a Movie, Londen 2011; BOCAS-literatuurprijs 2012.

[uit Amigoe Ñapa, 23 juni 2012]

"We are on the verge of listening”

Earl Lovelace talks to B.C. Pires about his long-awaited new novel Is Just a Movie, and acknowledging the importance of rebellion

Earl Lovelace. Photograph by Stefan Falke

Born in Toco, in north-east Trinidad, in 1935, Earl Lovelace is the author of the novels While Gods Are Falling (1965), The Schoolmaster (1968), The Dragon Can’t Dance (1979), The Wine of Astonishment (1983), and the Commonwealth Writers’ Prize–winning Salt (1997), as well as volumes of short fiction, plays, and essays. His long-awaited sixth novel, Is Just a Movie, was published in early 2011. The scholar Funso Aiyejina suggests that Lovelace’s books “speak of, to, and for those who are not usually the subjects in their own history . . . his vision, no matter how unique, echoes, clarifies, problematises, and extends folk preoccupations, wisdom, and philosophy.”
Soon after the launch of Is Just a Movie, Lovelace spoke to B.C. Pires over lunch about his fiction’s exploration of the nature, causes, and effects of rebellion, and the state of contemporary Trinidad.

•

B.C. Pires: When you refer to your new book, do you shorten the title to, say, Movie? Or is it always Is Just a Movie?
Earl Lovelace: Is Just a Movie. Is very difficult to shorten the title.
BC: But you might say Dragon for The Dragon Can’t Dance.
EL: I realise that. You could talk about Wine, Dragon, Schoolmaster, and so on, but this one, Is Just a Movie, just happened that way. I was looking for a long time for another title, and many possible ones came up, but eventually I thought Is Just a Movie would be useful.

[Lees hier verder in The Caribbean Review of Books]