Bevrijdingsdag in Amsterdam-Zuidoost

Bevrijdingsdag 5 mei werd ook in Amsterdam-Zuidoost gevierd. Helga Fredison maakte deze opnames.

Professorenonderonsje: Gloria Wekker en Michiel van Kempen
spreken na bij de lezing van Noaly Beyer over helman in de Tweede Wereldoorlog

Gloria Wekker en Helga Fredison

Fra Fra Sound

Verzet uit de West

Helman geschilderd door

Anton Faverey

Albert Helman en Cola Debrot.
5 mei 2014 13:00 - 15:00
CBK Zuidoost, Anton de Komplein 120, 1102 DR Amsterdam

Op 4 en 5 mei 2014 staan in 26 Amsterdamse huizen weer de verhalen van Amsterdamse verzetsstrijders centraal binnen het programma Huizen van Verzet. Dit jaar is er speciale aandacht voor onderbelichte verhalen, zoals de verhalen over verzetsstrijders afkomstig uit de voormalige koloniën. Noraly Beyer vertelt over de Surinaamse verzetsstrijder, schrijver en politicus Albert Helman.

Acteur Raymi Sambo zal voorlezen uit een tekst van Karin Amatmoekrim over Cola Debrot. De Antilliaanse Nicolaas (Cola) Debrot had tijdens de Tweede Wereldoorlog als huisarts een praktijk in Amsterdam-West. In combinatie met een vrijheidslunch vanaf 13.00 uur tot 15.00 uur.

In dit kader zal Noraly Beyer op 5 mei om 13:00 in het CBK Zuidoost het verhaal van de Surinaamse verzetsstrijder Albert Helman vertellen. Helman, pseudoniem van Lou Lichtveld (1903-1996) was schrijver, journalist, componist en politicus en actief in het Nederlands verzet. Hij falsificeerde onder andere persoonsdocumenten, publiceerde verzetsverzen en protesteerde tegen de Kultuurkamer. Ook volgde Helman na diens arrest beeldhouwer en verzetsstrijder Gerrit van der Veen op als redacteur van het illegale blad De Vrije Kunstenaar. Na de oorlog vertrok hij naar Suriname waar hij de functie minister van Onderwijs en Volksontwikkeling en minister van Volksgezondheid vervult.

Cola Debrot

Cola Debrot
Acteur Raymi Sambo zal voorlezen uit een tekst over Cola Debrot. De Antilliaanse Nicolaas (Cola) Debrot had tijdens de Tweede Wereldoorlog als huisarts een praktijk in Amsterdam-West. Hier verrichtte hij in het geheim verzetspraktijken, zoals het falsificeren van persoonsdocumenten. Ook ontving hij in zijn dokterspraktijk vaak bezoek van schrijver W.F. Hermans. Hermans schreef later over zijn vriend Debrot in het werk De laatste resten tropisch Nederland (1969). Debrots leven en daarbij zijn verzetsdaden zullen verhaald worden in een speciaal voor 4 en 5 mei geschreven tekst door schrijfster Karin Amatmoekrim.

Elisabeth Samson: Dramatische hilariteit

 

Yootha Wong Loi Sing. Alle foto's © Johan Janssen

door Johan Janssen

In het Bijlmer Parktheater was op 9 maart 2014 de try-out van het theaterstuk Elisabeth Samson, een productie van Urban Myth Amsterdam. Het stuk over de vrije negerin Elisabeth Samson werd gespeeld door Denise Jannah, Raymi Sambo, Sergio IJssel, Yootha Wong Loi Sing, Helen Kamperveen, Noraly Beyer en Thirsa van Til onder regie van Jörgen Tjon A Fong. De muzikale begeleiding was in handen van Walther Eddy Muringen.

 

Cynthia Mc Leod

Schrijfster Cynthia Mc Leod was ook aanwezig. Zij heeft zich uitvoerig verdiept in het leven van Elisabeth Samson en een boek over haar geschreven. Ze ging daar nader op in, maar had het stuk nog niet gezien. Helaas kwam daarna Jörgen met de mededeling dat er niet mocht worden gefotografeerd. Als we de voorstelling zagen, zouden wij wel begrijpen waarom. Hmm, misschien zou ik dan enige verrassende vondsten onthullen. Maar goed, dan niet. Vandaar dit minimale aantal foto's, de meeste genomen ná de voorstelling.

Om het dan toch maar te bespreken: GAAT DAT ZIEN !! Een geweldig leuke interessante voorstelling, vol verrassingen en onverwachte wendingen. Dat alles met een grote levendigheid en inzet gespeeld.

Het toch eigenlijk wel serieuze onderwerp was verpakt in veel hilarische momenten. Er vond rolverwisseling plaats en er werden heel erg foute moppen verteld. Maar ga het zelf maar zien: première 14 maart Stadsschouwburg, Amsterdam. Zeer aanbevolen !! {Jammer van de datum – red. CU.]

 

Jörgen Tjon A Fong

Na afloop werden onder andere Cynthia McLeod en Yootha Wong Loi Sing geïnterviewd voor FunX, zodat er toch nog een paar foto's konden worden gemaakt. Nog steeds met dank aan Achmed Peroti voor het lenen van zijn camera. Over een paar weken en € 520 armer, heb ik weer mijn eigen.

Hilarische voorstelling over Elisabeth Samson in Amsterdam

door Diederik Samwel

Het was een volledig Surinaamse avond vrijdag in de Grote zaal van Stadsschouwburg in Amsterdam waar theatergroep Urban Myth de voorstelling Elisabeth Samson vs. de Nederlandse Staat bracht. 

Het theaterstuk gaat over de koloniale tijd in Suriname maar vooral over zwarte en blanke identiteit, de tegenstellingen tussen arm en rijk en de mogelijkheid van vrije keuzes. Het is gebaseerd op het levensverhaal van Elisabeth Samson, de eerste succesvolle en steenrijke zwarte plantagehoudster. 

De cast van het stuk

Halverwege de 18de eeuw is Samson van plan met een blanke man te trouwen. Het gouvernement in Suriname weigert toestemming te verlenen aan het huwelijk, waarop Samson een rechtszaak aanspant tegen de Nederlandse Staat. Ze beschouwt zich als een vrije vrouw die vindt dat ze ongeacht haar huidskleur haar eigen keuzes moet kunnen bepalen.

Cynthia Mc Leod

Het leverde een bij vlagen hilarisch theaterstuk op. De acteurs waren prima op dreef en vooral Denise Jannah kreeg als zingende slavin de handen op elkaar. Yootha Wong Loi Sing, onlangs te zien in de speelfilm Hoe duur was de suiker, speelde de jonge Elisabeth Samson, terwijl Helen Kamperveen - nu pas écht weer terug in Holland - de oudere Elisabeth vertolkte. Noraly Beyer nam een fijne bijrol als Nederlandse rechter voor haar rekening en de in Nederland bekende tv-acteur Raymi Sambo tekende met overtuiging voor de rol van zwarte dominee. 

De meest verwarrende dag 
Schrijfster Karin Amatmoekrim was verantwoordelijk voor de tekst. Ze was naar eigen zeggen zelden zo nerveus geweest. Amatmoekrim maakte haar debuut als toneelschrijfster en de directe respons van het publiek betekende voor haar een compleet nieuwe ervaring: ‘Van tevoren had ik eigenlijk in een hoekje willen wegkruipen. Het is ongelooflijk spannend om in de zaal te gaan zitten en dan maar af te wachten wat het publiek ervan vindt. Als er een nieuw boek van mij uitkomt, krijg ik daar pas veel later reacties op. Soms zelfs helemaal niet.’

Karin Amatmoekrim

De grappen over Surinamers in het stuk - waaronder een paar hele foute - waren overigens niet van Amatmoekrim. Die hadden de acteurs er tijdens de slechts drie weken durende repetities zelf al improviserend ingebracht. Omdat er zeer waarschijnlijk geen nieuwe opvoeringen van het stuk op het programma staan, volgt hierbij de grap waarmee Hirsa van Til, de enige blanke acteur in het stuk, de zaal plat kreeg: ‘A bun, nog één raadsel dan. De meest verwarrende dag in Suriname?’ Er klinkt tromgeroffel en de spelers fluisteren door elkaar heen: ‘Jawel, dames en heren, de meest verwarrende dag in Suriname is natuurlijk: tataaa... Vaderdag.’

[van Starnieuws, 17 maart 2014]

'Elisabeth Samson maakte witte mannen rijk'

door Stuart Rahan

De cast van ‘Elisabeth Samson vs de Nederlandse staat’ met vlnr Walther Muringen, Thirsa van Til, Raymi Sambo, Denise Jannah, Helen Kamperveen, Yootha Wong Loi Sing, Noraly Beyer en Sergio IJssel. Foto © Stuart Rahan  

Amsterdam - “U moet niet alles geloven wat in de geschiedenisboeken staat”, waarschuwde schrijfster Cynthia McLeod het publiek dat zondag de voorpremière van Elisabeth Samson vs de Nederlandse staat bezocht. De geschiedschrijving was fout.

Elisabeth Samson werd niet rijk vanwege blanke mannen. Zij heeft blanke mannen rijk gemaakt. Wat in (geschiedenis)boeken staat geschreven, "zegt meer over de witte geschiedschrijvers", vulde McLeod later aan.

Karin Amatmoekrim

Het theaterstuk Elisabeth Samson vs de Nederlandse staat'is gemaakt [door Karin Amatmoekrim - red. CU]  naar een interpretatie van de Amsterdamse theatergroep Urban Myth onder leiding van Jörgen Tjon A Fong. Er is gebruik gemaakt van de kennis van nu in de discussie rond discriminatie, die van minderheden met een andere huidskleur dan de oorspronkelijke autochtone bewoners van Nederland.

Het vermogen van de zwarte vrouw Elisabeth Samson werd geschat op anderhalf miljoen gulden en een jaarlijks inkomen dat in schattingen varieerde van dertig tot tachtigduizend gulden. Samson werd historisch een omstreden figuur. Op eigen kracht raakte ze in de keiharde zakelijke witte mannenwereld steenrijk en hield daartegenover zelf ook 'slaven'. "Ik ben goed voor mijn slaven en hun pasgeboren kinderen. Pas als zij vijf jaar oud zijn, verkoop ik ze", is een uitspraak die je als publiek uit je evenwicht haalt.

Vrijdag is de grote première in de Stadsschouwburg van Amsterdam.

[uit de Ware Tijd, 13/03/2014]

Winnaars verkiezing hedendaagse Muiderkring

Na een spannende strijd, waarbij door enkele kandidaten flink gebruik werd gemaakt van de sociale media, hebben de bezoekers van het Muiderslot definitief hun stem uitgebracht. De Muiderkring van 2013 bestaat uit: Wiel Kusters, Ramsey Nasr, Jan Terlouw, Noraly Beyer en Kees van Kooten. Als publiekslieveling van met name leerlingen uit het Voortgezet Onderwijs werd daar Ali B aan toegevoegd. De winnaars zijn afkomstig uit verschillende disciplines: opiniemakers, wetenschap, politiek, kunst en cultuur. Het was daarnaast een voorwaarde dat de kandidaten zich op meerdere gebieden onderscheidde (zoals hun illustere 17e-eeuwse voorgangers)en niet uitsluitend in het eigen vakgebied. De uitverkorenen werden toegevoegd aan de harde kern van de moderne kring, die was vastgesteld door het expertlid van de tentoonstelling: BertJan ter Braak (chef redactie Kunst en cultuur Telegraaf). Deze harde kern bestond uit: Adriaan van Dis (tevens lid van het gelijknamige Cultureel Genootschap De Muiderkring, dat dit jaar zijn 60ste jubileumjaar viert), Boris Dittrich, Anna Enquist, A.F.Th. van der Heijden en Nelleke Noordervliet.

Verkiezing

Van 21 september t/m 3 november 2013 vond in het Muiderslot de tentoonstelling OOG in OOG met de Muiderkring plaats. De beroemde vriendengroep Muiderkring rond de dichter P.C. Hooft(1581-1647) bestond uit mensen die elkaar inspireerden met zang, muziek en gesprekken op niveau. De leden vormden de intellectuele crème de la crème van de 17de eeuw. Dit was voor de makers van de tentoonstelling aanleiding tot het uitschrijven van een verkiezing voor het samenstellen van eenzelfde hedendaags inspirerend gezelschap. Bezoekers van de tentoonstelling konden hun stem uitbrengen op een 21tal kandidaten. 

Assemblage

In lijn met de 19e-eeuwse romantische beeldtraditie van samengestelde groepsportretten van deze 17-eeuwse vriendengroep, is van de Muiderkring van 2013 een eigentijdse fotoassemblage gemaakt. De opdracht voor het maken van deze assemblage werd verleend aan beeldend kunstenaar Ingeborg van der Enden. In samenwerking met fotograaf Jacqueline Huber zijn de winnende kandidaten in het Muiderslot of op locatie geportretteerd. Van der Enden is er vervolgens in geslaagd een indrukwekkend nieuw tijdsbeeld te creëren van een eigentijds illuster gezelschap. ‘De Muiderkring van 2013’ is een tot in de finesse geperfectioneerd document van de versmelting tussen heden en verleden; het voortdurend balanceren tussen authenticiteit en verbeelding. Jan Terlouw en A.F.Th. van der Heijden kregen een prominente plek op het werk. Terlouw omdat hij als absolute winnaar uit de verkiezing naar voren kwam. A.F.Th. van der Heijden omdat hij door de tentoonstellingsmakers gezien werd als de hedendaagse P.C. Hooft.

De assemblage zal vanaf komend weekeinde te bewonderen zijn in de Ridderzaal van het Muiderslot. Vanaf zaterdag 8 februari is in de museumshop de Muiderkring catalogus te koop, waarin de nieuwe assemblage van de Muiderkring is opgenomen.

Antoine de Kom in de bloemen

Antoine de Kom in gesprek met Michiel van Kempen. De dichter droeg ook voor
 uit zijn winnende bundel, Ritmisch zonder string. Foto © Marjon Aker.

Noraly Beyer bood Antoine de Kom bloemen aan.
Foto © Maaike Ambags

Dichter Antoine de Kom, werd gisteren, vrijdag 30 januari, in de bloemetjes gezet, nadat hij de dag ervoor de VSB Poëzieprijs had gewonnen. Hij werd door Michiel van Kempen geïnterviewd in de Amsterdamse Academische Club, voorafgaand aan het gesprek dat deze had in ket kader van het door Vera de Kort georganiseerde Boekencafé met schrijvers Karin Amatmoekrim en Stephan Sanders over de zeven hoofdzonden. Antoine de Kom ontving namens de Werkgroep Caraïbische Letteren bloemen uit handen van bestuurslid Noraly Beyer en kreeg ook een boeket van Maaike Ambags, directeur van de Amsterdamse Academische Club.

2013 excursies naar Tilburg, wandelingen in Haarlem en take pArt in art in Katwijk

door Dineke Stam

Hét thema van 2013 voor mijn werk was het slavernijverleden. In januari, maart, april en september met bijzondere busexcursies naar de expositie Zielenzorg en zielenmoord, over Peerke Donders en de slavernij. Dankzij de goede samenwerking met het Peerke Donderspaviljoen, Petra Robben, Jenny Wesly, Noraly Beyer, Lianne Leonora, Alex van Stipriaan, Stacey Esajas, Jetty Mathurin, Joan Ferrier, Alice van Gorp, Ray Blinker, Rihana Jamaludin en chauffeur Bertus beleefden randstedelingen een unieke dag in Tilburg. Alle deelnemers bedankt voor de interessante programma’s.

De maanden mei en juni waren gevuld met symposia, cultuur, onderzoek en bijeenkomsten rond het herdenkingsjaar 150 jaar afschaffing slavernij. Veel heb ik geleerd van de inhoudelijke redactie voor de middag over Spoken Slavery bij Imagine IC. hart.amsterdammuseum.nl/63898/nl/immaterieel-erfgoed. Het intense boek van Saidiya Hartman Scenes of Subjection. Terror, slavery and self-making in 19th century America, was ook een inspiratiebron voor het artikel over het staatstoezicht, dat ik schreef voor de educatieve website www.slavernijenjij.nl/. Voor Museumvisie 2013/4 schreef ik een artikel over de museale herdenkingen. Van alle toneel, film, dans en lezingen vond ik de musical Op weg naar Vrijheid (tekst Thea Doelwijt) zowel inhoudelijk als in de uitvoering (m.m.v. Denise Jannah) erg goed.

Scène uit de musical Op weg naar de vrijheid

Dankzij de fijne samenwerking met Ineke Mok en Haarlemse instellingen, presenteerden we op 17 augustus 2013 Hoezo, Haarlem en Slavernij?, een wandelroute, een expositie in het Noord-Hollands Archief, lezingen van het Discriminatiebureau Kennemerland en presentaties in Haarlemse musea. Meer hierover op www.cultuursporen.nl/blog/hoezo-haarlem-slavernij-internationaal-een-gedeelde-erfenis/ en op http://www.noord-hollandsarchief.nl/slavernij. Alle wandelaars dank voor het meedoen.

Verder werkte ik mee aan: een unieke 8 maart viering in het Dr Aletta Jacobscollege met tv optreden toe http://www.at5.nl/tv/straten-van-amsterdam/aflevering/11760; het 6de Inclusive Museum congres in mei in Kopenhagen; het EU project Tell me symposium met Poetry Circle Nowhere in Porto; de opening van het Verzetsmuseum Junior in oktober; de eerste excursie met het nieuwe EU pArt project - participation in art - naar Katwijk met de Artimobiel.

Het Zeeuws Archief

Slavernij blijft ook in het komende jaar een thema. Voor het Zeeuws Archief en de Stuurgroep Slavernijverleden 2013-2014 help ik mee de NiNsee-expositie Kind aan de Ketting in de Abdij van Middelburg te presenteren. Met Dienke Hondius van de VU, Nancy Jouwe van Kosmopolis Utrecht en onderzoekers uit verschillende steden, werken we aan Mapping Slavery – het koloniale slavernijverleden van Nederland op de kaart zetten.http://kosmopolisutrecht.nl/blog/2013/10/project-mapping-slavery-nl-van-start/. Wie weet wat er verder komt.

Ik wens iedereen een gezond, creatief en liefdevol 2014.

It really does matter if you are black or white!

Zelfportret van Charl Landvreugd

Debat 150 jaar herdenking slavernijverleden

Is het 150 jaar na de afschaffing van de slavernij alsnog tijd voor een emancipatiestrijd?

‘Ik maak geen verschil tussen zwart en wit, voor mij is iedereen gelijk’
‘Als ze onze cultuur niet willen tyfen ze maar op naar hun eigen land’
‘Ik bedoel het niet racistisch dus is het niet racistisch’
‘Gaan we nu ook de paashaas afschaffen?!’

Een greep uit de online reacties op het Zwarte Piet-debat toont aan dat Nederland nog steeds geen idee heeft hoe je je als samenleving verhoudt tot een verleden van slavernij en kolonisatie. Zwart en wit zijn in Nederland niet gelijk. Wanneer we kijken naar de politiek, het bedrijfsleven en de journalistiek zien we nog steeds een ondervertegenwoordiging van de zwarte gemeenschap. Wanneer we kijken naar statistieken op het gebied van armoede, jeugdwerkloosheid en criminaliteit zien we nog altijd een oververtegenwoordiging.

Toch waren zwart en wit opeens wel gelijk in 1975, tenminste op papier. Maar hoe wis je eeuwen van geïnstitutionaliseerde ongelijkheid uit het collectieve geheugen van een samenleving? Is het feit dat er nooit een grote georganiseerde strijd of beweging heeft plaatsgevonden, zoals de Civil Rights Movement in de VS, een mogelijk verklaring waarom de emancipatie van de Surinaams en Antilliaanse gemeenschap nog zo in de kinderschoenen staat?

Debat
Deze vragen leggen we voor aan professor Stephen Small die tijdens deze avond de keynote speech verzorgt. Small is gespecialiseerd in het Nederlands slavernijverleden en erfenis. Twee referenten Noraly Beyeren Lida van den Broek geven een reactie op het betoog van Small.  Daarnaast houden vier potentiële rolmodellen een pitch over de vraag of het 150 jaar na de afschaffing van de slavernij alsnog tijd voor een emancipatiestrijd op eigen bodem? Zien zij zichzelf als een voortrekker? Voelen zij de noodzaak voor een emancipatiestrijd? En welke vorm kiezen zij hiervoor?

Quinsy Gario

Met:
Karin Amatmoekrim – schrijfster van o.a. Het Gym. Onlangs verscheen De man van veel, een roman gebaseerd op het veelbewogen leven van verzetsstrijder Anton de Kom.
Noraly Beyer - presentator
Lida van den Broek - organisatieantropoloog en oprichter van Kantharos
Quinsy Gario – kunstenaar en activist. Initiatiefnemer van de actie ‘Zwarte Piet is racisme’ en presentator radioprogramma Roet In Het Eten op Mart Radio.
Mitchell Esajas - is mede-oprichter en voorzitter van New Urban Collective, een netwerk voor studenten en young professionals met als missie de potentie van jongeren met een cultuur diverse achtergrond ten volle te benutten en bij te dragen aan een samenleving waarin een ieder gelijke kansen heeft.
Seada Nourhussen – Afrika journalist bij Trouw.
Jeroen Weghs - columnist voor o.a. The Post Online.

De avond wordt gepresenteerd door voormalig Tweede Kamerlid en theatermaker John Leerdam.

Locatie: De Balie, Kleine Gartmanplantsoen, Amsterdam

Datum: dinsdag 26 november 2013, 20.00 uur.

Lees:
S.A. Small (2012). Living History. The Legacy of Slavery in the Netherlands (2012, October 5). Den Haag: Amrit/NiNsee.

Kid Dynamite

De Negro Kit Kat club, Amsterdam 1936. De jazzklanken vullen de ruimte. Surinaamse muzikanten treden op. De Nederlanders staan te kijken. Met name jonge meisjes laten zich meeslepen door de ritme. Jazz is populair, maar jazz is volgens het gezag ook een poel van verderf. De politie bestempelt kleurlingen als aanstichters van onzedelijk gedrag. En daar in de club, op het podium staat Kid Dynamite met zijn tenorsax. Als verstekeling kwam hij in de jaren 20 naar Nederland en hij groeide uit tot één van de grondleggers van de Nederlandse jazzscene.

Een vergeten geschiedenis: Over de rol van Surinamers voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog

Nederland, Tweede Wereldoorlog, Kid Dynamite speelt door. De Kultuurkamer en de Duitse bezetter trotserend. Niet Arisch en muziek van de Amerikaanse vijand spelend. De rol van Surinamers in de oorlogsjaren in Nederland is verhoudingsgewijs onbekend. Maar met het werk en verhaal van Kid Dynamite als basis en luisterend naar de inspirerende speeches over verzet en culturele identiteit, wordt de Surinaams-Nederlandse geschiedenis in het theater verteld.

Verwacht: swingende live muziek, krachtige theaterscènes en prikkelende speeches! Met medewerking van Denise Jannah, Manoushka Zeegelaar Breeveld, Raymi Sambo, Sergio IJssel, Mike Libanon, Thirsa van Til, Esgo Heil, Noraly Beyer (redactie), Jibbe Willems (tekst), Jörgen Tjon A Fong en nog vele anderen.

Bekijk de trailer hier.

Kaarten en meer informatie: www.podiummozaiek.nl of bel 0205800381  

Podium Mozaïek | Bos en Lommerweg 191 | 1055 DT Amsterdam

De vrouw van meer… en steeds beter

Karin Amatmoekrim. Foto © Willem van den Heuvel

door Alan Tijseling

Vorige week zaterdag presenteerde Karin Amatmoekrim haar onlangs verschenen roman, De man van meer, in Suriname. Een roman over het leven van Anton de Kom. Iemand voor wie ze een grote bewondering heeft en wiens verhaal volgens haar niet vaak genoeg kan worden verteld. Ondertussen is haar eigen verhaal ook de moeite van het vertellen waard. Een hele roman is nu nog wat overdreven, maar dat zou er in de toekomst best eens van kunnen komen.

De vader van Karin Amatmoekrim

Ze was vier toen ze met haar moeder en twee broertjes vanuit het warme Suriname in IJmuiden terecht kwam. Een duffe stad aan de Noordzee waar het altijd lijkt te waaien. Voornamelijk bekend om de hoogovens en de visafslag. Op een flatje in een achterstandswijk. Een flat in Nederland is iets anders dan een flat in Suriname. Is er hier sprake van een leuke gelijkvloerse woning met een tuin, daar is het een betonnen doos in een hoog gebouw, laag op laag. Lange galerijen met anonieme bewoners. Geen fijne omgeving voor een alleenstaande moeder met drie kleine kinderen die geen cent te makken heeft. Van jongs af heeft Karin dan ook het besef dat het beter kan en beter moet. Niet dat ze een ongelukkige jeugd heeft gehad, maar wel eentje met veel armoede en de bijbehorende zorgen. Met zijn vieren hebben ze de schouders eronder gezet en zijn ze er uitgekomen. Tot de dag van vandaag is het een goede en harde les; dat nooit meer.

Studie
Terwijl haar moeder aan een eigen carrière werkte om haar kinderen betere tijden te kunnen bieden doorliep Karin het Gymnasium Felisenum in Velsen Zuid. Daarna begon ze aan een studie Psychologie. Van schrijven was nog geen sprake, van lezen wel, veel lezen. Na een tijdje kwam ze er achter dat de gekozen studie haar ding niet was en besloot ze ermee te stoppen. Uiteraard moest er brood op de plank komen en ze kwam terecht bij een marketingbedrijf dat zich specialiseerde in entertainment. Grote merken zochten grote namen uit de muziekwereld om hun producten te promoten en het bedrijf waar Karin voor werkte, bracht die twee bij elkaar en zorgde dat de bedachte campagnes werden uitgevoerd. Al snel begreep ze dat dit werk niet heel erg moeilijk was en financieel een stuk lucratiever om het voor eigen rekening te doen dan in opdracht van iemand anders en begon ze haar eigen bedrijf. Met succes, geld verdienen ging haar erg makkelijk af in een hippe, trendy scene. Alleen knaagde het, een studie die niet afgerond was. "Studeer, dan kom je vooruit", zo had ze het van huis uit meegekregen. Dus besloot ze een studie naast haar werk te gaan doen, alleen welke studie. Een vriend adviseerde haar om Letterkunde te gaan studeren. "Waarom", vroeg ze. "Omdat je altijd met je neus in de boeken zit, je bent gek op letters." Hij had gelijk.

Karin Amatmoekrim tijdens Writers Unlimited met rechts Anil Ramdas, links Sheila Sitalsingh en geheel links Noraly Beyer

Ze schreef zich in voor de studie Moderne Letterkunde aan de Universiteit van Amsterdam en bleef ondertussen gewoon hard doorwerken. Al snel kwam ze er achter dat ze het heerlijk vond om tijdens haar werk heel actief en alert te zijn en zich met haar studie juist helemaal onder te dompelen in een andere wereld. Een wereld van letters, zinnen, boeken, literatuur. Telefoon uit en alleen met taal bezig zijn. Of stil zitten en om je heen kijken, observeren. Wat zie je en welke verhalen kunnen daar bij horen. Gaandeweg groeide het besef dat ze een boek zou willen schrijven, alleen vroeg ze zich af of ze daar goed in zou zijn. Als je ergens niet goed in bent, echt goed, dan moet je er ook niet aan beginnen, zo dacht ze er toen over en nu nog steeds.
Geld verdienen was geen uitdaging meer, een studie afmaken en een echt goed boek schrijven wel. Dat zou het plaatje aanmerkelijk beter maken. Bovendien bleef de liefde voor letters groeien, zou het niet veel leuker zijn om daar in de toekomst van te kunnen leven? Met een idee voor een boek op papier benaderde ze een uitgever en lukte het haar om een contract te krijgen. Nu zullen er mensen zijn die vinden dat hun missie op dat moment al is geslaagd maar Karin dacht daar anders over, heel anders.

Karin Amatmoekrim

Schrijven
"Ik ben ontzettend kritisch op mezelf en van nature ook erg somber," zo vertelt ze aan de rand van het zwembad van het Torarica. "Ik moet altijd eerst de schaduw van alle kanten bekeken hebben, voordat ik misschien ergens een zonnestraaltje kan ontdekken." Op het moment dat ze na het verschijnen van haar debuutroman Het Knipperleven allerlei juichende kritieken en lovende recensies ontving was ze zelf dan ook nog niet onder de indruk van haar prestatie. "Natuurlijk vond ik het leuk om positieve reacties te ontvangen, maar ik was voor mezelf niet overtuigd. Van iemand die Letterkunde heeft gestudeerd mag je verwachten dat die voldoende techniek heeft om een goed boek te schrijven. Dus dat mensen dat dan ook vinden is ergens wel logisch, maar ik vond mezelf daarmee nog niet automatisch ook een goede schrijfster." Na het verschijnen van haar tweede boek, Wanneer wij samen zijn, een generatieroman gebaseerd op haar eigen familiegeschiedenis, bleef de situatie ongewijzigd. Enthousiaste reacties, een twijfelende schrijfster. Pas na het schrijven en uitkomen van haar derde roman, Titus, waarvoor ze in 2006 als eerste de Black Woman Literatuurprijs ontving, was ze er zelf van overtuigd dat ze kon schrijven, echt goed schrijven.
"Toen durfde ik op te houden met mijn marketingbedrijf en fulltime schrijfster te worden. Iets wat ik heerlijk vind, ik begon ook te schrijven voor bladen als de Groene Amsterdammer en Vrij Nederland en schreef columns voor nrc.next. Ook begon ik met lezingen door het land te geven en werkte ik tussen de bedrijven door aan mijn vierde boek." Deze roman, Het Gym, vertelt Karins eigen verhaal van een 'moksi meiti' uit een achterstandswijk tussen de witte hockeymeisjes uit de nette buurten op het oh zo keurige Gymnasium in Velsen Zuid. Het Gym is ook de definitieve bevestiging van haar naam als schrijfster, zowel een goede als een succesvolle schrijfster. Het boek ontving het hoogste aantal sterren in alle literatuurrecensies en wordt nog steeds erg goed verkocht. 

Karin Amatmoekrim

Inmiddels zijn we al weer toe aan roman nummer vijf, De man van veel. Haar moeilijkste boek om te schrijven tot nu toe, zo vind ze zelf, maar wel een boek dat uiteindelijk erg goed gelukt is. Natuurlijk is er kritiek van mensen die vinden dat het levensverhaal van Anton de Kom te beladen is voor een roman. Karin geeft er een diplomatiek antwoord op terwijl ik denk aan alle romans die er geschreven zijn over andere historsiche personen. Kardinale vraag is dan steeds of de roman in kwestie is geschreven door een goede schrijver. In deze is dat zeker het geval.
Ik kijk haar na, terwijl ze richting de Pier verdwijnt voor haar presentatie. Ze vertelde dat ze zich een beetje zorgen maakt. Ze heeft nog geen onderwerp voor een volgende roman en geheel conform haar sombere natuur bevalt haar dat niet. Ik denk dat het wel meevalt en dat er nog veel meer romans van haar gaan verschijnen. Elke nieuwe weer beter dan de voorgaande, ook dat zit in haar karakter. De roman van Amatmoekrims eigen schrijfstersbestaan is nog lang niet volgeschreven.

[uit de Ware Tijd, 27/10/2013]

Swart op de Gracht – Slavernij en de Grachtengordel

door Maria Karg

De wereldhandel in suiker, cacao, koffie en tabak is een belangrijke pijler onder de rijkdom van Amsterdam. Deze aanvankelijke luxegoederen zijn niet meer uit het dagelijks leven weg te denken. Zonder de inzet van slaven uit West-Afrika was dit ondenkbaar geweest. Ook nu nog zijn de sporen hiervan zichtbaar in de grachtengordel, hoewel veel huidige bewoners dit proberen te verbergen. De vele gevelstenen laten het oorspronkelijke verhaal zien.

Noraly Beyer opent de tentoonstelling; Gerda Havertong luistert. Foto Bert Reinders

In een overvolle zaal is de tentoonstelling Swart op de Gracht met als ondertitel “Slavernij en de Grachtengordel” op dinsdag 23 april in Museum Geelvinck Hinlopen Huis geopend. De tentoonstelling in het kader van Herdenking Slavernijverleden 2013 en Grachtengordel 400 laat zien op welke manier de slavenhandel en de slavernij het leven in de grachtengordel heeft beïnvloed.

De tentoonstelling duurt tot 30 september 2013.

Museum Geelvinck, Keizersgracht 633, 1017 DS Amsterdam – www.geelvinck.nl

[van slavernijeducatie.nl]

Voor de toespraak van Noraly Beyer, klik hier

Openingstoespraak tentoonstelling Swart op de Gracht

Het Geelvinck Hinloopen Huis, Keizersgracht 633, Amsterdam

Geelvinck Hinlopen Huis, Amsterdam, 23 april 2013

door Noraly Beyer

Het kan niemand ontgaan dat 2013 een bijzonder feestelijk jaar is voor Amsterdam. In de hele stad hangen vlaggen en banieren die ons eraan herinneren dat Amsterdam wat te vieren heeft.  125 jaar Concertgebouw. 175 jaar Artis. 225 jaar Felix Meritis. De heropening van het Rijksmuseum na 10 jaar restauratie. Het zijn allemaal, kroonjaren, bigi yari zeggen we in Suriname wanneer je als persoon of als instelling een rond getal hebt bereikt in het leven.

Dat ronde getal geldt ook voor de Grachtengordel die 400 jaar geleden werd aangelegd, in de 17 e eeuw.  Ook de Gouden Eeuw genoemd, omdat het jaren waren van grote bloei van de kunsten, de wetenschap en de handel. De handel vooral maakte dat de grachtengordel vanaf het begin het domein was van de rijkste mensen van Amsterdam.

 

Tabakrokende Indiaan

Neem bijvoorbeeld dit huis waarin we nu staan.  Het Geelvinck-Hinlopen huis. Het ademt nog de sfeer van de glorie en rijkdom van die dagen. Het geeft een goed beeld van de welvaart en de wooncultuur van de Amsterdamse regenten vanaf de 17^e eeuw.

Vanaf begin jaren 90 is het Geelvinck-Hinlopen huis een museum. Dankzij Jurn Buisman en Dunya Verweij. Toen zij zich verdiepten in de geschiedenis van het huis, bleek natuurlijk al gauw dat er ook een keerzijde zit aan de gouden rand van 17e eeuw, dat de verkregen welvaart niet zo uitbundig had kunnen zijn, zonder de handel in mensen, zonder de slavenhandel. 

Dit huis is gebouwd door Albert Geelvinck toen hij in 1680 trouwde met Sara Hinlopen. Hun alliantiewapen, een gele rietvink en ster van hem, en een zigzagpatroon van haar, is nog te zien in het plafond in de hal. De rest van het huis is in de loop der eeuwen vaak veranderd, omdat het steeds in andere handen overging. Het is wel lang in de familie gebleven, tot het verhuurd werd aan bevriende zakenmensen en tenslotte in 1920 verkocht werd aan de firma Hagemeijer & Co en kantoor werd. Eind jaren 80 werd het pand gekocht door de Buismangroep. Origineel zijn alleen nog het wapen in het plafond en de houten vloer in de blauwe kamer.

Albert Geelvinck behoorde tot de 250 rijkste mannen in Nederland. In die tijd trouwden de rijken met elkaar om de macht te behouden en de rijkdom uit te breiden. De meesten woonden langs de Keizersgracht en de Gouden Bocht van de Herengracht.  Het recente onderzoek van historica Dienke Hondius brengt in beeld waar de slaveneigenaren woonden en hoe groot hun bezit was in aantal slaven.

De grootvader van Albert had kapitaal verzameld onder meer met de handel in erwten, bonen en gort. Levensmiddelen die lang goed bleven en dus goed waren voor de bevoorrading van de schepen die voor de VOC, Verenigde Oostindische Compagnie, en later ook de WIC, Westindische Compagnie, wereldreizen maakten. De grootvader van Sara had het ‘asiento’ het alleenrecht op de slavenhandel op Curaçao. Haar vader was een lakenhandelaar en een groot kunstverzamelaar. Zij bracht minstens één schilderij mee van Rembrandt en meerdere van Gabriel Metsu - waarvan in het koetshuis een replica te zien is.

  

Akte waarin Albert Geelvinck en Hendrick van Baerle een schip laten uitrusten om 500 slaven van Afrika naar Suriname te transporteren.

Beide families hielden zich dus actief bezig met slavenhandel. Want rijkdom in die tijd betekende automatisch ook dat je bestuurder of bewindhebber was van de VOC, de WIC en later de Sociëteit van Suriname. Die moest na de WIC vooral de handel op Suriname weer winstgevend maken en had als enige het recht om slavenschepen uit te zenden. Albert Geelvinck werd in 1689 een van de directeuren van de Sociëteit van Suriname. Drie jaar later in 1692 overleed hij.

Ik vind het een bijzondere ervaring om als nazaat van slaafgemaakte mensen in het huis te staan waar ooit directieven werden gegeven voor de aankoop en verkoop van slaven in Afrika. Omgekeerd was dat zelden het geval. De directeuren van de Sociëteit kwamen bijna nooit in Suriname.  Albert Geelvinck is ook nooit in Suriname geweest. En door zijn vroege dood heeft hij ook nooit geweten wat er geworden is van het contract dat hij samen met Hendrik van Baerle tekende om met het schip Debora Amarentia, 500 slaven op te halen in Calabar, in die tijd de grootste slavenhandelsplaats in Zuidoost Nigeria, en te vervoeren naar Suriname.

Gezicht op Calabar

Op het document dat hier tentoongesteld is, lees je dat de slaven aangemerkt werden als coppen. Ze moesten tussen de 15 en 36 jaar zijn, niet blind of lam en geen besmettelijke ziekte hebben. Dan kostten ze 210 gulden per stuk. In die tijd was 1 gulden het gemiddelde dagloon van een ambachtsman, dus een slaaf kostte ongeveer een jaarloon. Jongere slaven kostte minder en kinderen tot 7 werden bij de moeder gerekend. Bij aankomst werden de slaven gebrandmerkt.

Ik weet niet of Albert Geelvinck dat wist, en zo ja of hij zich er een voorstelling bij maakte hoe het is als je met een brandend metaal een cijfer of letters gedrukt krijgt op je huid waardoor iedereen kan zien wiens eigendom je bent. Zoals met koeien, Bertha 1 naast Willem 4. Als ik masra Albert weer tot leven kon roepen, zou ik hem het lied Faja siton laten horen. Nu is het een populair kinderlied, maar in de slaventijd verwees het naar pijn en verdriet.

Gevelsteen aan het Rokin in Amsterdam

Slavenarbeid werd sedert de Gouden Eeuw ingezet voor de handel in suiker, koffie, cacao en tabak.  Aan de grachten van Amsterdam zijn nog heel veel stille getuigen van deze geschiedenis, die aan je voorbij gaat als je er niet op gewezen wordt. Je moet bijvoorbeeld omhoog kijken, om de gevelstenen te zien, die verwijzen naar slavenhandel of producten van slavenarbeid: koffie, tabak, cacao en bovenal suiker.

Er zijn nog teveel mensen die zich afvragen hoe het komt dat Surinamers en Antillianen zo goed thuis zijn in de Nederlandse cultuur, de taal, de geschiedenis. Omgekeerd is dat minder het geval.  Toen ik voor het eerst hier in dit huis kwam, had ik al gehoord dat de families van Albert Geelvinck en Sara Hinlopen directe bemoeienis hadden met de WIC en de Sociëteit van Suriname. In het huis zag ik niets wat nog herinnerde aan Suriname. Alleen de zwarte moor die het onderstel is van een marmeren tafelblad, maar die kan ik niet meerekenen omdat die refereert aan de glorie van andere oorden.

 

Munt met het opschrift van de Sociëteit van Suriname

Het is daarom een grote verdienste van Dunya Verweij en Jurn Buisman dat ze zijn gaan graven in het verleden van dit huis en de directe omgeving, en ontdekten hoeveel sporen de slavenhandel  heeft achtergelaten.  De grachten zijn dit jaar 400 jaar oud, maar de feestvreugde  is onherroepelijk gekoppeld aan de slavernij, die straks op 1 juli, 150 jaar geleden werd afgeschaft. Dunya Verweij en Jurn Buisman hebben hun Geelvinck-Hinlopen huis als uitgangspunt genomen om zich af te vragen, welke effecten we vandaag nog zien en ondervinden van de handel in de Gouden Eeuw, met name de slavenhandel.

Met de kennis en de voorwerpen die ze tijdens hun zoektocht vonden is deze tentoonstelling gebouwd.  Het is een ‘work in progress’ geworden, omdat er nog veel meer boven water kan komen en dit huis open staat voor nieuwe vondsten. Zoals de staande klok, in de blauwe zaal op de beletage, van Surinaams hout en op de wijzerplaat een schildering van de waterkant van Paramaribo en Surinaamse indianen. Die klok mochten ze samen met twee bijzondere  kaarten van plantages lenen van een antiquair in het zuiden van het land. 

De regenten van weleer pronkten ook wel met hun bezit overzee. Op deze tentoonstelling zien we een verzameling van voorwerpen, die daaraan herinneren. Bijvoorbeeld het wapen van de WIC,(met de afzonderlijke wapens van Amsterdam, de familie van Sommelsdijck en de WIC zelf) waarop engeltjes in de weer zijn met suikerriet en suikerkegels. Of een koffiekopje met de tekening van een Surinaamse suikerplantage. En nog meer servies, tekeningen, prenten en boeken die geïnspireerd zijn door de tropen. En dan ook nog rookpijpen met de kop van een neger.

Het Geelvinck Hinlopen Huis is begonnen met een inhaalslag en geeft daarmee een voorbeeld aan alle andere huizen in Amsterdam die dit jaar 400 jaar grachtengordel vieren en de durf hebben om zich te herinneren dat de welvaart er niet was gekomen zonder slavenhandel. De slavernij is weliswaar 150 jaar geleden  afgeschaft, maar werkt voor veel nazaten van slaafgemaakten nog door in hun gedachten, gedrag en gewoonten. Dat we hiervoor meer begrip mogen krijgen. Dat we er met elkaar over durven en kunnen praten, zonder de dreiging van schuldbekentenissen en herstelbetalingen. En dat we een rechte rug houden als anderen zich afvragen of het wel verstandig is dat we het doen. Hulde voor Dunya Verweij en Jurn Buisman om hun huis open te stellen voor de dialoog over het verleden, dat we delen. De Goede, Gouden Tijden… en de Slechte, Zwarte Tijden.  Als we het verleden leren kennen en begrijpen, kunnen we beter met elkaar, met onszelf en met onze toekomst omgaan.

Plaquette Herengracht 502, de burgemeesterswoning van Amsterdam

Niet ver hier vandaan op Herengracht 502 staat een huis dat in dezelfde tijd als het Geelvinck-Hinlopen  huis is gebouwd. Eigenaar van nr 502 was Paulus Godin, ook directeur van de Societeit van Suriname en in die functie dus ook verantwoordelijk voor slavenhandel. Tegenwoordig is het huis de ambtswoning van de burgemeester. In 2006 heb ik meegewerkt aan de plaatsing van een plaquette voor de woning. We waren het er unaniem over eens dat we de geschiedenis moeten koesteren en aan elkaar moeten doorgeven, opdat we ons heden beter kunnen begrijpen en met meer vertrouwen de toekomst in kunnen. Of zoals we het op de plaquette verwoordden:

 “Zolang de herinnering leeft, is het leed niet voor niets geleden”

.

Noraly Beyer voelt gasten aan de tand

Misdadig spannende Misdaad en straf 

"Dostojevksi-onderneming gedurfd en geslaagd.", schreef De Theaterkrant over Misdaad en straf van het Noord Nederlands Toneel. En de voorstelling werd genomineerd voor de Toneel Publieksprijs. Is een moord plegen voor de goede zaak geoorloofd? Kun je daarmee je geweten sussen? Die vraag wordt gesteld in Misdaad en straf.

Ter inleiding interviewt Noraly Beijer forensisch filosoof Rein Gerritsen (za 23/3), regisseur Ola Mafaalani (zo 24/3) en advocaat Richard Korver (ma 25/3). Of wat dacht u van het misdadig lekkere Misdaad en straf-arrangement? Twee kaarten op de 1e rang, tweemaal driegangendiner en eenmaal het boek van Misdaad en Straf van F.M. Dostojevski.

Locatie: Stadsschouwburg Amsterdam
Data: vr 22 t/m ma 25 maart, 20.30 uur

Noraly Beyer presenteerde laatste uitzending MTNL

Noraly Beyer

Ze was de stem van de allereerste uitzending en op 13 december presenteerde Noraly Beyer de allerlaatste uitzending. Beyer: “Ik voel me vereerd dat ik dit mag doen”.  Op 31 december van dit jaar valt definitief het doek voor het televisie productiebedrijf MTNL (Multiculturele Televisie Nederland). In de laatste uitzendingen was een kleine greep uit 29 jaar multiculturele televisieprogramma’s te zien.

Achtergrond
MTNL sluit op 31 december definitief de deuren als gevolg van de subsidiestop van het ministerie van OC&W.  MTNL werd in 2001 de nieuwe naam voor de toen al bestaande organisatie MTV, ook wel bekend als Migranten TV en opgericht in 1984. Tot voor kort waren wekelijks MTNL programma’s als BigCity, FullColor, HotSpot en Z.O.Z te zien op lokale en op landelijke zenders.

De állerlaatste uitzendingen van MTNL waren op woensdag 12 en donderdag 13 december te zien op AT5. Vanaf 17.20 uur. En op SALTO A1 op dinsdag 18 december.

Een fragment uit de laatste uitzending treft u hier aan.
 

Expo slavernij Peerke Donders Paviljoen

Petrus Donders. Uit privécollectie

In 2013 wordt 150 jaar afschaffing van de slavernij in Suriname. Onder de naam ‘Keti koti’ - verbreek de ketenen - wordt deze ‘vrijheid’ jaarlijks gevierd en nationaal herdacht. ‘Vrijheid’ staat tussen aanhalingstekens omdat slavernij helaas genoeg nog steeds een actueel probleem is in de hedendaagse samenleving. De tentoonstelling in het Tilburgse Peerke Donders Paviljoen belicht dit thema van verschillende kanten. Zielenzorg & zielenmoord is de titel van deze tentoonstelling, die op 27 oktober 2012 opent. In deze expositie staat enerzijds centraal wat de Tilburgse missionaris Peerke Donders meemaakte van slavernij en anderzijds welke ervaringen slaven zelf hadden. Zielenzorg was het doel van Peerke Donders. Zielenmoord staat voor slavernij: wanneer mensen gebruikt worden als een artikel en ontnomen van hun vrijheid en identiteit.

Veroordeling
Peerke Donders vertrok in 1842 naar Suriname. Bij zijn aankomst waren er in totaal 56.000 inwoners waarvan 45.000 slaven. Peerke schreef regelmatig brieven naar het thuisfront en naar zijn kloosterorde. Daarin schreef Peerke ook over slaven en hun eigenaren. Hij spreekt zijn afkeer uit van de plantagehouders: ‘Zij, die zich met het zweet en bloed van die arme slaven verrijken … door het onmenschelijk straffen of liever mishandelingen’. Peerke veroordeelde de manier waarop de slaven werden behandeld en pleitte voor een betere behandeling. Peerke was echter vooral bezorgd over de verspreiding van zijn katholieke geloof en had geen respect voor de godsdienst van de slaven: ‘Afgoderij kent geen bestrijders dan ons alleen’.

De handel in slaven begon aan het einde van de 16e eeuw en duurde voort tot in de 19e eeuw. In die periode zijn maar liefst 12.000.000 Afrikanen naar zowel Noord- als Zuid-Amerika verscheept. De motieven voor slavernij hadden puur een economische reden voor de blanken, die zich superieur voelden ten opzichte van de ‘zwarten’. Vanaf het einde van de 18e eeuw ontstonden er echter ernstige morele bezwaren over deze ongelijkwaardigheid van rassen. Door vrijheidsbeperking van het individu en ontneming van identiteit werd gesproken van ‘soul murder’, ofwel zielenmoord.

Thema's
De expositie in Peerke Donders Paviljoen bevat een zevental thema’s: gewin, geloof, gesel, gekleurd, gebrek, gebroken en gedeeld. Het laatste thema refereert aan de vraag: in hoeverre kunnen we spreken van een gedeeld slavernijverleden in Tilburg? Om deze vraag te beantwoorden organiseerde Peerke Donders Paviljoen een workshop onder leiding van Jenny Wesly en met medewerking van Noraly Beyer. De deelnemers spraken met elkaar over de thema’s van de tentoonstelling en over identiteit en ieders culturele bagage. Een van de conclusies was dat we - als Tilburgers / Nederlanders - allen op enige manier sporen meedragen van dit beladen verleden en daardoor deelgenoot zijn van deze ‘zwarte bladzijde’ uit de koloniale geschiedenis.

Een bedevaartsvaantje met Petrus Donders

Zielenzorg & zielenmoord – Peerke Donders en de slavernij
27 oktober 2012 t/m 20 oktober 2013-
Pater Dondersstraat 20, 5011 XG Tilburg
geopend di. t/m zo.van 13.00 tot 17.00 uur

Reading Hoe duur was de suiker?

Van slavernij naar moderne slavernij

De Stichting Julius Leeft! (SJL) presenteert in samenwerking met de Stadsschouwburg Amsterdam, op 30 juni en 1 juli Hoe duur was de suiker?. De voorstelling van 30 juni is volledig uitverkocht. Daarom is op 1 juli, om 15.00 uur, een extra matineevoorstelling, ook in de Stadsschouwburg van Amsterdam.

Hoe duur was de suiker? is een muzikale theatrale reading die volgens traditie van SJL een onderwerp behandelt uit de gezamenlijke geschiedenis van Nederland en de vroegere koloniën. In 2013 is het 150 jaar geleden dat Nederland de slavernij afschafte. Aan de vooravond van dat herdenkingsjaar heeft SJL zich laten inspireren door de succesvolle historische roman Hoe duur was de suiker? van de Surinaamse auteur Cynthia McLeod. Het verhaal over een Joodse plantersfamilie en hun slaven aan het eind van de 18e eeuw biedt voldoende stof voor reflecties op onze huidige maatschappij. De voorstelling kijkt niet alleen naar de rol van Nederland in de historische slavernij, maar vraagt ook of wij wel genoeg prioriteit geven aan bestrijding van de mensenhandel anno 2012. Zoals gebruikelijk bij de voorstellingen die John Leerdam regisseert voor SJL wordt het verhaal verteld als een geënsceneerde reading met muziek, zang en dans. En zoals gebruikelijk componeerde Harto Soemodihardjo ook dit keer speciale muziek voor deze voorstelling.

Cynthia Mc Leod. Foto © Nicolaas Porter

Deelnemers zijn o.a. Jandino Asporaat, Noraly Beyer, Izaline Calister, Job Cohen, Joop Daalmeijer, Gerda Havertong, Denise Jannah, Jetty Mathurin, Giovanca Ostiana, Jeffrey Spalburg, Lesley Vos en Maartje van Weegen. Teksten: Cynthia McLeod, Paulette Smit, Manoushka Zeegelaar Breeveld, Pieter Hilhorst. Liedteksten: Guus Pengel.

Hoe duur was de suiker? on stage

Op 18 december 2011 vond de reading plaats van Cynthia Mc Leods historische roman Hoe duur was de suiker? onder regie van John Leerdam in het Amsterdamse De Balie. Een fotoreportage van de Stichting Julius Leeft.

Izaline Calister

Giovanca Ostiana

Van rechts naar links: John Leerdam, Cynthia Mc Leod, Job Cohen, Joan Ferrier

Jandino Asporaat

Denise Jannah en Cynthia Mc Leod

Gerda Havertong

Raymi Sambo

Job Cohen geeft een hartstochtelijke kus aan zijn "vrouw" Paulette Smit

Bo Bojoh

Regisseur John Leerdam temidden van meespelende Haagse journalisten, links Ton Elias en geheel rechts Joop Daalmeijer

Cynthia Mc Leod (midden) met rechts Noraly Beyer

Jeannine La Rose

Roger Goudsmit

Kathleen Ferrier

Jeffrey Spalburg

Manoushka Zeegelaar Breeveld