Niqaabdraagsters maken zich zorgen: ,,Wij worden vaker fysiek aangevallen”

Niqaabdraagster aangevallen op straat

Het ene moment liep de 27-jarige Um Hafsa uit Eindhoven nog, zoals elke dag, samen met haar baby en een tas boodschappen naar haar auto. Het volgende moment voelt ze een harde vuistslag in haar rug. Waarom? Omdat de Brabantse moslima inmiddels al drie jaar een niqaab draagt. ,,Ik was bijna bij mijn auto toen er twee grote mannen op mij afkwamen. Eerst riepen ze alleen: hup Holland hup en  wij willen die dingen niet in ons land.” Um Hafsa, zoals het slachtoffer zichzelf noemt, negeerde de opmerkingen. De mannen waren echter niet klaar met de niqaabdraagster en trokken haar niqaab af, gevolgd door een vuistslag.

,,Niemand hielp!”

Um Hafsa is een dag later nog van slag. ,,Ik was erg bang, vooral voor mijn baby. En het ergste was, niemand hielp!” Ze geeft toe dat er ook weinig mensen liepen. Een man en een vrouw die voorbij liepen, probeerde ze aan te spreken. ,,Ik riep: Kijk wat er gebeurt, willen jullie voor mij getuigen? Maar toen gingen ze aan de andere kant van de weg lopen.”

,,Schandalig”,  vindt Um Abdurrahman, een vriendin van Um Hafsa. ,,Dat mensen niet durven te helpen snap ik, maar ze kunnen toch ook om de hoek de politie bellen?” Nog bozer is Um Abdurrahman op de twee mannen, die haar vriendin aanvielen. ,,Waar halen ze het recht vandaan? Kijk scheldpartijen, dat zijn we gewend, maar dit fysieke geweld gaat een grens over!”

Vaker geweld tegen niqaabdraagsters

Volgens Um Abdurrahman, een 35-jarige bekeerde moslima, die al veertien jaar een niqaab draagt, is dit het vierde geweldsdelict tegen niqaabdraagsters sinds de zomer van 2013. ,,En dan heb ik het alleen over Eindhoven!” Eerder werd de auto van een kennis van haar bij een stoplicht bekogeld. ,,Toen ze uit haar auto stapte om verhaal te halen bij de vrouw in de auto, werd ze van achter aangevallen door de man, die was uitgestapt. Ook hier werd haar niqaab afgetrokken en kwam er geweld bij kijken.” Een andere kennis van haar werd aangevallen in een bus. ,,Ook bij het incident bij het stoplicht, was er niemand die ingreep. Hoewel er een enorme rij stond en mensen wel waren uitgestapt om te kijken.”

,,Als ik een dag niet uitgescholden word, ben ik verbaasd.”

De Brabantse niqaabdraagsters trekken niet als enige aan de bel. Ook de 18-jarige Aisha uit Utrecht maakt zich zorgen. Net als Um Abdurrahman heeft zij zelf nooit te maken gehad met fysiek geweld. Daarentegen is verbaal geweld aan de orde van de dag. Aischa: ,,Ik draag de niqaab nu een half jaar. Er wordt vaak naar me geroepen dat ik moet oprotten naar Saoudie Arabie.”  Um Abdurrahman heeft dagelijks te maken met negatieve opmerkingen. ,,Als er een dag niks naar me geroepen word, ben ik verbaasd.”

Omgaan met scheldpartijen

De drie vrouwen proberen de opmerkingen zoveel mogelijk te negeren. Um Hafsa: ,, Het hoort erbij, als je raar bent. Toen ik mijn gezicht nog niet bedekte, was ik mondig. Nu ben ik voorzichtiger en negeer ik het gewoon.” Ook Aisha doet dat, al heeft ze er nog veel moeite mee. Um Abdurrahman negeert opmerkingen als ‘Ga terug naar je eigen land’ en ‘Doe dat ding eens af’ zo veel  mogelijk. Maar als de scheldpartijen erg grof zijn, staat ze wel haar mannetje. ,,Toen ik eens een vrouw hoorde zeggen dat ik zou moeten worden neergeschoten met een mitrailleur, heb ik wel even om opheldering gevraagd.” Die opheldering verliep vredig. Na een korte woordenwisseling had ze een leuk gesprek met de mensen. Dat een gesprek helpt, merkt ook Aisha. ,,Ik leg mensen uit dat ik mijn schoonheid wil bedekken en ik geloof dat de meeste schoonheid in het gezicht van vrouwen zit. En dat een hoofddoek voor mij dus niet volstaat.”

Foto's © Hidrico

,,Een niqaab past binnen de Nederlandse samenleving”

De vrouwen zijn er van overtuigd dat een niqaab past binnen de Nederlandse samenleving. Um Hafsa: ,,Ik heb mijn eigen autootje, kan gaan en staan waar ik wil.” Aisha denkt dat er ondanks het dragen van een niqaab genoeg mogelijkheden zijn op de arbeidsmarkt. ,,Ik denk bijvoorbeeld aan een winkel met islamitische vrouwenkleding.” Pragmatisch is ze overigens wel: ,,Als het echt moet,  ben ik wel bereid om mijn gezicht op werk te laten zien. Maar eerst ga ik er alles aan doen om een baan te vinden, waar ik mijn niqaab kan blijven dragen.  Um Abdurrahman snapt niet waarom mensen zo fel op haar reageren. ,,Ik heb nooit een uitkering genoten, mijn man ook niet, iedereen in onze familie is hoogopgeleid. Mijn kinderen doen het goed op het VWO.  Waarom zou ik dan vragen om scheldpartijen en geweld?”

[van moslimomroep.nl, 10 april 2014]

Bolo ta di pueblo (4)

Frantz Fanon

Fred de Haas over Frantz Fanon

Op een Nederlands forum voor Creolen vond ik de volgende twee uitspraken uit 2011:

- ‘Ik vindt het triest dat sommige creoolse of hindoestaanse vrouwen hun gezicht bleken. Soms zie ik dames die ik nog ken uit mijn schooltijd en ik weet dat ze van nature donker waren. Maar plotseling zie je ze na jaren met een lichtere tint in hun gezicht terwijl de rest van hun lichaam nog donker is. Of ze bleken hun hele lichaam. Hebben deze mensen een complex of zo? Waarom kan je niet mooi zijn als je donker bent? Weten ze niet dat het bleken van je huid heel gevaarlijk is? Nep om te zien man!’

- ‘de media maakt ons nog steeds wijs dat je niet mooi ben als je donker ben’

Fanon was het hiermee eens en vond dit soort gedrag (zoals het gladmaken van kroeshaar en bleken van de zwarte huid) ook ongelofelijk dom.

Julian Coco

Julian Coco en Helmin Wiels

Ik herinner mij in dit verband (nooit ontkennen dat je zwart bent) de gewoonte van Julian Coco, de onlangs overleden zwarte meestergitarist uit Curaçao, om een kamer vol blanken binnen te komen met de woorden: ‘wie wil er een kus van deze zwarte lippen?’ Julian wist dat de mensen hem erg zwart vonden en, geestig als hij was, nam hij altijd de vlucht naar voren. Hij was iedereen vóór door de aandacht te vestigen op zijn kleur en kreeg altijd de lachers op zijn hand. Dat had, vond ik, altijd iets tragisch. Maar zo deed Coco het nu eenmaal en, in zekere zin, was dat een effectieve zelfbescherming. Julian Coco had trouwens helemaal geen hekel aan de Hollanders. ‘Ik heb een zwak voor die Makamba’s, ’ zei ie altijd. Hij was trouwens met een getrouwd.

Helmin Wiels

Iemand die ook zijn kleur niet onder stoelen of banken stak was Helmin Magno Wiels, de leider van de Curaçaose volkspartij, de Partido Soberano. Herinnert u zich nog dat Helmin een video-opname had laten maken waarin hij achter tralies een banaan zat te eten? Hij deed dit om op een meedogenloze - maar geestige - manier te laten zien hoe blanken over zwarten konden denken. Dat tafereel (ik heb er verschrikkelijk om moeten lachen) was duidelijk geïnspireerd door wat Fanon schreef op bladzij 90 van Peau noire, masques blancs (een boek dat Helmin Wiels waarschijnlijk in een Nederlandse of Engelse vertaling  onder zijn hoofdkussen had liggen):

‘Ik wierp een objectieve blik op mezelf, ontdekte mijn zwartheid, mijn etnische eigenschappen en op mijn schedel voelde ik woorden beuken als: kannibalisme, achterlijkheid, fetisjisme, raciale gebreken, slavenhalers en vooral, vooral de reclameboodschap ‘Y’a bon Banania!’

Y’a bon Banania

Toen ik in mijn jonge jaren veelvuldig gebruik maakte van de Parijse metro viel me altijd één affiche op dat op elk station minstens één keer voorbijflitste. Dat affiche was banaangeel en er stond een forse, zwarte soldaat op die lachend de boodschap ‘Y’a bon Banania’ ( = wat is die Banania toch lekker!) verkondigde. Het feit dat ik me dat nu nog steeds herinner betekent dat de reclamejongens van 1912 – zo oud is het merk Banania al -  voortreffelijk werk hadden gedaan.

Drie jaar lang heeft er op het Banania affiche uit 1912 een Antilliaanse vrouw gestaan, maar in 1915 werd ze vervangen door een zwarte Senegalese soldaat. Dat was de man die ik steeds had gezien in de ondergrondse. De slogan ‘Y’a bon Banania’ was een verzonnen soort pidgin-Frans dat Afrikanen en Antillianen geacht werden te spreken als ze hun Creoolse taal gebruikten. Het product Banania was een chocoladedrank in poedervorm van cacao, bananenmeel, tarwe, honing en suiker. Wel lekker. Je kon het met melk koken en het was in tien minuten klaar. Het was voedzaam en prima geschikt voor het leger.

De soldaat op de affiche beantwoordde volledig aan het beeld dat de gemiddelde blanke zich toen maakte van de ‘neger’: een vriendelijke maar domme Afrikaan met dikke lippen en een grote mond die nogal onnozel lachte en eruitzag als een groot soort kind. En hij sprak natuurlijk (!) geen algemeen beschaafd Frans. Kortom, hij was het perfecte symbool van de Creools sprekende onderdaan uit de Franse koloniën. De tekening wekte de lachlust op en zorgde ervoor dat het product Banania gretig aftrek vond bij het grote publiek.

De firma heeft die reclame lang weten te handhaven en pas in 2011 vaardigde de rechtbank van Versailles op verzoek van de  ‘Beweging  tegen het racisme en voor de vriendschap tussen de volken’ het verbod uit

om het product Banania nog langer te verkopen met de slogan ‘Y’a bon’. Op straffe van 20.000 euro per overtreding per dag.

Fanon merkte al op dat de zwarte man op die affiche eigenlijk gereduceerd was tot een voorwerp temidden van andere voorwerpen.

Wie het Banania-effect wil vergelijken met de Zwarte Piet discussie in Nederland is ver van huis. Zolang er nog niet op elk treinstation in Nederland 24 uur per dag een Zwarte Piet en een Sinterklaas te zien is valt het allemaal nogal mee in onze gebieden.

Racisme en intolerantie

Vreemdelingenhaat, racisme en intolerantie zijn verwante zaken die meestal moeilijk van elkaar zijn te onderscheiden. Tegenwoordig schuilen ze nog wel eens onder de vlag van ‘strijd tegen het terrorisme’. Die camouflage werkt goed, want niemand wil natuurlijk terrorisme, behalve de terroristen zelf.

Kopvoddentax?
Foto Annette Lamothe-Ramos

In Nederland zijn velen bang voor ‘geestelijke terreur’ van de kant van fanatieke Moslims en zijn daarom gauw bereid beledigende opmerkingen aan het adres van moslims te vergoelijken. De Nederlandse PVV politicus Wilders heeft ooit voorgesteld belasting te heffen op het dragen van Islamitische hoofddoekjes onder de naam ‘Kopvoddentax’. Met dit verbaal nogal beledigende voorstel heeft hij de vrije meningsuiting wel erg hoog in het vaandel geheven. Vanwege dit soort uitspraken wordt hij dag en nacht bewaakt. Obsessie, ijdelheid en moed gaan bij hem hand in hand. Opvallend is ook zijn laatste politieke streek: een anti-islamsticker die je bij hem kan bestellen. De sticker stelt de vlag van Saoedi-Arabië voor met daarop een Arabische tekst die o.a. de volgende inhoud heeft: “De Islam is een leugen. Mohammed is een boef’.

Dit lijkt me niet de juiste manier om geesten rijp te maken voor een open discussie. Wat zou hij ervan zeggen als ze in Saoedi-Arabië gingen rondlopen met de Nederlandse vlag waarop stond: ‘Jezus is een oplichter en de Paus is zijn profeet’?

De anti-islamsticker van Wilders

Het vervelende bij Wilders is dat ie ook wel eens gelijk heeft met zijn uitspraken. Zo is hij van opvatting dat je niet zó tolerant moet zijn dat je anderen de volledige vrijheid moet geven om intolerant gedrag te vertonen.

Geen speld tussen te krijgen…

Frantz Fanon stelde in zijn tijd dus al vast dat racisme, intolerantie en geweld overal aanwezig waren. In zijn tijd kreeg de Franse schrijfster Simone de Beauvoir nog een officiële waarschuwing omdat ze gearmd met de zwarte schrijver Richard Wright over straat liep.

Simone de Beauvoir met Ellen en Richard Wright, New York, 1947

Europa en Amerika blijven ook heden ten dage gewelddadig en racistisch. Denk aan de massamoord in het voormalige Joegoslavië. Denk aan de Verenigde Staten waar nog altijd stadswijken zijn waar alleen zwarten, Spaanssprekende Latijns-Amerikanen of Aziaten wonen. En nog niet zo lang geleden, in 1991, speelde de zaak Rodney King, de zwarte jongeman die op sadistische wijze werd afgeranseld door blanke politieagenten die hiervoor niet werden veroordeeld…

Een donkere president Obama helpt wel een beetje en de woorden die hij in 2008 als presidentskandidaat richtte tot de Afro-Amerikaanse gemeenschap waren ongetwijfeld oprecht gemeend:

‘[…] in feite hebben we geen keus als we willen voortgaan op de weg van een betere saamhorigheid. Voor de Afro-Amerikaanse gemeenschap betekent dit dat we de last van ons verleden moeten accepteren zonder er slachtoffer van te worden, dat wil zeggen dat we echte rechtvaardigheid moeten blijven eisen in alle aspecten van het Amerikaanse leven’.

Meer dan vijftig jaar geleden zei Frantz Fanon hetzelfde en de omstandigheden waarin hij toen verkeerde waren heel wat slechter. Nog steeds heeft zijn boodschap niets aan kracht ingeboet en die boodschap geldt ook voor Latijns-Amerika waar de zwarte, gekleurde en Indiaanse gemeenschappen nog altijd zwaar worden gediscrimineerd (o.a. in Brazilië, Colombia, Perú enz.).

[wordt vervolgd]

Seks en de Citadel

De buikdans in 20ste-eeuwse films stond meestal symbool voor exotische erotiek.
Foto © Gail Tibbon/AFP/Getty Images

Seks als gespreksonderwerp in de Arabische wereld is als een citadel: het lijkt totaal ontoegankelijk, maar als je goed kijkt zijn er vele sluipwegen naar binnen.

Shereen El Feki schreef er een boek over: Seks en de Citadel. Ze doet hierin verslag van het onderzoek dat zij een aantal jaren deed naar het intieme leven in de Arabische regio. Seks binnen het huwelijk, seks onder vrijgezellen, maagdelijkheid, homoseksualiteit, prostitutie – dit alles passeert de revue en wordt in de context geplaatst van de recente opstanden en roep om democratisering in het Midden-Oosten.El Feki brengt daarbij op sprankelende wijze het verband tussen intieme relaties en de politiek aan het licht: ‘The sexual and the political are intimate bedfellows’,

In samenwerking met uitgeverij De Geus en debatcentrum De Nieuwe Liefde in Amsterdam organiseert het Grote Midden Oosten Platform  op 3 maart een publieksbijeenkomst met El Feki. Zij wordt geïnterviewd door Hassnae Bouazza en gaat in gesprek met het publiek.

Maandag 3 maart: De Nieuwe Liefde in Amsterdam
Dinsdag 4 maart: De Groene Waterman in Antwerpen
Woensdag 5 maart: Savannah Bay in Utrecht
Donderdag 6 maart: NIMD in Den Haag

Voor informatie en kaartjes, ga naar De Nieuwe Liefde.

 .

Vrouwenbesnijdenis en de islam

door Bart Voorzanger

Arabist Maurice Blessing betoogde in de Trouw-bijlage Letter en Geest van 22 februari 2014 dat vrouwenbesnijdenis een wezenlijk islamitische praktijk is die door de shari’a wordt voorgeschreven. Eerder deze week, in haar wekelijkse column, kwam Letter en Geest-redacteur Elma Drayer daar ook al mee, en dat met de grenzeloze vreugde waarmee zij ál het kwalijks presenteert dat ze de islam meent te kunnen aanwrijven. Maar klopt het ook?

Meneer Blessing doceert volgens de krant shari’a aan de Universiteit van Amsterdam, maar op de site van die universiteit is hij niet terug te vinden. Hij werkt er kennelijk niet. Dat is jammer. Ik had graag iets meer over hem geweten, want met arabisten die zich als islamdeskundigen voordoen, hebben we in dit land geen al te beste ervaringen. We zullen het moeten doen met zijn tekst in Trouw.

Blessing maakt korte metten met het argument dat vrouwenbesnijdenis niet islamitisch is omdat de Koran er niets over zegt. De islam heeft meer wortels dan de Koran alleen. Ook de traditie, de ‘soenna’, is een gezaghebbende bron, waar veel, zo niet verreweg de meest, islamitische gedragsregels aan ontleend zijn. En daarin heeft hij gelijk.

Bij die traditie gaat het om een enorme verzameling vignetjes, korte verhaaltjes over dingen die Mohammed en zijn getrouwen gezegd en gedaan hebben. Die tekstjes zijn lang mondeling overgeleverd voor ze op schrift werden gesteld en ze zijn elk voorzien van een lijst van overleveraars die begint met de oog- of oorgetuige en eindigt bij degene van wie de schrijver ze hoorde. Elke moslim beseft dat er bij dat overleveren van alles mis kan gaan, en dat het in die periode van mondelinge overdracht een koud kunstje was om handelingen en uitspraken aan de profeet toe te schrijven en daar vervolgens zelf een lijstje ‘overleveraars’ bij te verzinnen.

Toen geleerden een eeuw of wat na het ontstaan van de islam die traditie schriftelijk vastlegden hebben ze het merendeel van de verhaaltjes op allerlei gronden weer geschrapt. En vervolgens ontwikkelde zich een hele wetenschap die zich bezighield me de vraag hoe je de betrouwbaarheid van individuele overleveringen kunt inschatten.

De soenna, hoe gezaghebbend als geheel ook, is en blijft een bron van meningsverschillen. De verscheidenheid aan standpunten over het bedekken van hoofd, haar en handen, bijvoorbeeld, komt daar vandaan, en voor meningsverschillen over het besnijden van meisjes geldt dat al evenzeer. De standpunten variëren van besnijden als plicht via besnijden als iets dat niet verboden is maar waarbij grote terughoudendheid past, tot volledige afwijzing omdat deze praktijk elke basis in islamitische wetgeving mist (het standpunt van gezaghebbende geestelijken van Al Azhar, de islamitische universiteit van Caïro). En ten overvloede: dan heb ik het alleen nog over de standpunten in orthodoxe kring. De ondanks alles nog altijd wel degelijk bestaande en omvangrijke groep van gematigde moslims is zonder meer tegen besnijdenis van vrouwen. Vrouwenbesnijdenis presenteren als wezenlijk voor de islam en onverbrekelijk verbonden met de shari’a is dus gewoon onzin.

Volgens Blessing is het van wezenlijk belang om de verbondenheid van vrouwenbesnijdenis en shari’a te beseffen omdat je die praktijk zonder dat inzicht nooit effectief bestrijden kunt. Het principe achter die stelling deugt: als je niet weet waar iets kwalijks vandaan komt, wordt bestrijden snel lastig. Dat die verbondenheid onzin is, verandert daar niets aan, maar nu de premisse verandert, zal ook de conclusie dat doen: wie meent met de strijd tegen vrouwenbesnijdenis de islam te bevechten, komt geheid van een koude kermis thuis.

Het is juist die strijd tegen de islam die de wind in de rug geeft aan stromingen bínnen de islam die vanwege onze vijandigheid enthousiast pleiten voor alles wat het Westen afwijst: de wahhabitische islam die op dit moment in allerlei moslimlanden in opkomst is. Door de islam gelijk te stellen met die radicale stroming laten we de overgrote meerderheid van de islamitische wereldbevolking allerakeligst in de kou staan, en helpen we een wereld creëren en in stand houden waarin vrouwen onderdrukt en verminkt worden. Ik neem graag aan dat Drayer en haar Bering daar niet op uit zijn, maar ’t is wel precies waar hun misvattingen toe leiden.

[Dit stukje verscheen eerder op Barts eigen weblog, 22 februari 2014]

Ubuntu in de Islam

door Ahmad Jhawnie

“In Zuid-Afrika wordt er een humanistische filosofie gehanteerd, die er (vrij vertaald) van uitgaat dat geen enkel stamlid gelukkig kan zijn wanneer de rest van de stamleden ongelukkig is. Deze filosofie heet Ubuntu: ‘Ik ben, omdat wij er zijn.” Bron, zie bericht hieronder van dr. Roy Bhikharie.

Over de oemma – wereld moslimgemeenschap – heeft de Profeet Mohammed (vrede zij met hem) gezegd: “De gelovigen zijn als een (hecht gevoegd) gebouw (bouwwerk), de delen ervan ondersteunen elkaar.”  Ook heeft hij gezegd: “De gelovigen zijn als één lichaam. Als zijn oog pijn doet, voelt zijn hele lichaam, en als hij hoofdpijn heeft, lijdt zijn hele lichaam.” (Sahih Muslim). Een Hadith (Overlevering) met een dergelijke strekking is ook te vinden in Sahih Bukhari, waarbij de Profeet zijn woorden demonstreerde door de vingers van zijn handen tussen elkaar te plaatsen.

Met het bovenstaande voor ogen wil ik nog het volgende kwijt. Op afvalligheid in de Islam staat de doodstraf. Afvalligheid wordt gezien als hoogverraad, op de eerste plaats tegenover Allah, en op de tweede plaats tegenover de oemma (collectivisme). Een niet-moslim heeft het binnentreden en verlaten van de Islam als volgt verwoord: “Als je bekeert tot de Islam verlies je je voorhuid (middels besnijdenis), en als je uit de Islam treed, verlies je je hoofd (middels onthoofding).”

Noot: Sahih Muslim en Sahih Bukhari zijn boeken met verzameling van Ahadith (Overleveringen van wat de Profeet Mohammed heeft gezegd, of gedaan, of goed- en afgekeurd).

[van GFC Nieuws, 5 januari 2014]

Wederom islamkritiek in de literatuur

door Jerry Dewnarain

In Denemarken is onlangs een aanslag gepleegd op een jonge Palestijnse dichter Yahya Hassan. Deze jongeman staat bekend om zijn kritiek op de islam, het geloof waarin hij zelf ook opgroeide. Zijn gedichten gaan over het ‘hypocriete karakter’ van de Deense moslimgemeenschap. ‘Zo heeft hij gezegd dat moslims frauderen met sociale voorzieningen, dat ze hun kinderen slaan en dat ze niet goed integreren in de Deense maatschappij, omdat ze de Koran blijven aanhangen. Het feit dat hij zelf met school stopte en kruimeldief werd, wijt hij dan ook aan zijn immigrant-ouders en hun generatie’ (www.nos.nl). Dit is natuurlijk maar de mening van één jongeman, maar hij schrijft die op en durft het te publiceren wat hem ‘traditioneel’ de nodige doodsbedreigingen heeft opgeleverd. Geen wonder, want Yahya houdt geen blad voor zijn mond. Hij slaat zelfs niemand in de familie over. In het Nederlandse dagblad Trouw stond het volgende: ‘Hij beschrijft de ooms en neven die uit de Koran citeren, maar stiekem naar porno kijken, alcohol drinken en de sociale dienst oplichten. ... “Ik ben kwaad op mijn ouders en hun generatie. Zij hebben de problemen gecreëerd waarin ik en vele anderen zijn terechtgekomen. Zij hebben ons ermee geïndoctrineerd dat alles wat niet op henzelf lijkt, bestreden moet worden. Daarom loopt er nu een hele generatie van kutbuitenlandertjes rond die de maatschappij waarin ze leven niet erkennen”.’

Foto @ Poprochaiki

Ook in Suriname is dit herkenbaar bij jongeren. Een middelbare scholier schrijft het volgende: ‘Ik heb het verhaal van Yahya Hassan gelezen op internet. Zijn dichtbundel heb ik niet gelezen. Die is nog niet vertaald in het Nederlands, maar ik herken bepaalde dingen sterk. Bijvoorbeeld: ik ga braaf naar de moskee op feestdagen, maar als ik uitga met mijn vrienden dan drinken wij (stiekem) alcohol. Ook gaan we af en toe naar Diamond (seksclub) als we geld hebben. Maar dit doen niet alleen moslimjongeren. Ook mijn vrienden die hindoes zijn, verorberen regelmatig een hamburger met rundvlees bij Burger King. Ook zij gaan naar de hoeren, terwijl zij braaf meedoen aan de kerkdiensten van hun ouders. Ook christenen misbruiken hun kinderen, toch? Zelfs voorgangers vallen hun vrouwelijke leden in de kerk lastig! Paters hebben toch ook lang geleden jongens in de kerk misbruikt? Dus ik vind dat elk geloof zijn vieze kant heeft. Wat wel leuk van Hassan is, is dat hij veel moed heeft om dit te schrijven. Misschien omdat hij in Europa woont, is dat makkelijker. We doen allemaal gelovig als we in de moskee, kerk of tempel zijn, maar achteraf doen we allemaal dingen stiekem die volgens ons geloof verboden zijn. En juist voor die mensen die luidop zingen in de moskee of kerk, moet je oppassen, want juist zij zijn verdacht. Onderling praten wij ook erover, maar als ik dit zou schrijven zoals Hassan dat durft, zou mijn vader mij zeker slaan...’ (H.S.)

Foto @ Nakazanie

Of Hassan een mislukkeling is geworden in de Deense gemeenschap, wat te wijten is aan zijn moslimachtergrond, is voor ons moeilijk te bepalen. Dat hij de schuld van zijn eigen falen in de Deense maatschappij toeschrijft aan zijn geloof komt wel tot uiting in zijn werk. Zijn werk is erg populair in Denemarken. Zijn dichtbundel genaamd Yahya Hassan ging sinds de release op 17 oktober al 32.000 keer over de toonbank. Keerzijde van dit succes: hij is al meerdere keren met de dood bedreigd en tijdens voordrachten krijgt hij politiebewaking. In ieder geval, sinds zijn boek uit is in Denemarken is de discussie over de vrijheid van meningsuiting weer enorm opgelaaid.

Angry young man wekt woede moslims

door Petra Sjouwerman

Achttien jaar is Yahya Hassan pas. De dichter raakte in een klap bekend in Denemarken. Dat gebeurt niet zo vaak met dichters. En helemaal niet met iemand wiens debuutbundel pas enkele weken in de winkels ligt. In een eerste oplage van slechts achthonderd exemplaren.

 

 Yahya Hassan, wiens debuutbundel in een paar weken 37.000 keer
 over de toonbank ging. Foto © Morten Holtum.

Vandaag, een aantal interviews later, heeft Hassan 37.000 boeken verkocht en trekt hij volle zalen bij zijn voorlees- en signeersessies. Omringd door veiligheidsmensen en agenten in burger. Want de autobiografische dichtbundel van Hassan is een aanklacht tegen zijn ouders, tegen wat hij betitelt als de schijnheiligheid van veel moslims en tegen de cultuur waarin hij opgroeide.

Dat dit resulteerde in een reeks doodsbedreigingen, verbaast Hassan niet. Maandagavond werd hij zelfs aangevallen op het centraal station in Kopenhagen, door een 24-jarige allochtoon. De dader kon snel worden overmeesterd, maar het incident tekent de weerstand die de dichter oproept.

Porno en alcohol

Onomwonden beschrijft hij in zijn gedichten hoe zijn vader hem mishandelt en zijn moeder haar hoofd afwendt. Hoe hij als dertienjarige criminele dingen doet, in instellingen belandt en wegloopt. Hij beschrijft de ooms en neven die uit de Koran citeren, maar stiekem naar porno kijken, alcohol drinken en de sociale dienst oplichten.

"Het is zo hypocriet: doen alsof je een vrome moslim bent, elke dag naar de moskee gaan, maar ondertussen frauderen. Als iemand arbeidsongeschikt wordt verklaard, wordt dat zelfs gevierd", vertelde Hassan in een interview.

Zijn boek was nog niet door het grote publiek opgemerkt, maar zijn uitlatingen in de media leidden tot grote opschudding in Denemarken, waar sinds de cartoonaffaire acht jaar geleden niet meer zo geëmotioneerd is gediscussieerd over de islam. Hassan is verguisd en gevierd en door zowel het linkse als rechtse politieke kamp ingelijfd.

Kutbuitenlandertjes

"Ik ben kwaad op mijn ouders en hun generatie. Zij hebben de problemen gecreëerd waarin ik en vele anderen zijn terecht gekomen. Zij hebben ons ermee geïndoctrineerd dat alles wat niet op henzelf lijkt, bestreden moet worden. Daarom loopt er nu een hele generatie van kutbuitenlandertjes rond die de maatschappij waarin ze leven niet erkennen", zei hij op tv.

"Iedereen verkoopt hasj, iedereen steelt, iedereen heelt. En om te zeggen dat er een paar zijn die het voor iedereen verpesten, is absurd. Het is precies omgekeerd."

Terwijl zijn uitlatingen controverse veroorzaken, zijn de Deense recensenten unaniem in hun oordeel over het werk van Hassan, dat zij 'literair vernieuwend', 'heftig' en 'grappig' noemen door zijn manier van spelen met taal.

De ommekeer in het leven van deze 'angry young man' kwam nadat hij in een instelling was geplaatst waar een van zijn pedagogen opmerkte dat hij een talent voor schrijven had en hem een paar boeken gaf. Sindsdien is hij niet meer gestopt met lezen. Een paar maanden geleden werd hij toegelaten op de gerenommeerde Schrijversschool in Kopenhagen. Eerder deze maand ontving Yahya Hassan de Deense Debutantenprijs. De vertaalrechten voor de dichtbundel zijn al verkocht aan Zweden en Noorwegen. Een Engelse vertaling is onderweg.

[uit Trouw, 23/11/13]

Wiesenthal Center: “Accommodatie Hezbollah bevestiging terreurnetwerk in regio”

Dino Bouterse

De bekende internationale joodse mensenrechtenorganisatie Simon Wiesenthal Center ziet in de bereidheid van presidentszoon Dino Bouterse om Hezbollah- strijders te accommoderen, een bevestiging van een zich steeds verder uitbreidend Iraans en Hezbollah terreurnetwerk in Zuid-Amerika en het Caribisch gebied.

“Charges against the son of Surinam President validate our Center’s claims of an extensive Iranian-fostered terrorist sleeper network across Latin America and the Caribbean”, waarschuwt de organisatie in een gisteren uitgegeven verklaring.

[VP-16-11-2013/De West, 18-11-2013]

Hadjie Jansie Saliem overleden

Hadjie Mahomed-Saliem Nabibaks

Hadjie Mahomed Johannes Saliem Nabibaks, ook wel bekend als Jansie Saliem, is op zondag 4 november 2013 overleden op 77-jarig leeftijd (hij werd geboren op 1 oktober 1936). Jansie Saliem is de oprichter geweest van Garage De Paarl aan de Kankantriestraat. Toen was hij 25 jaar jong. Saliem was een heel grote voetballiefhebber en was in hart en nieren een fan van Robinhood. In de muziekwereld was Jansie Saliem ook geen onbekende. Hij had zijn muziekformatie Saliem & Friends. Deze sociaal zeer bewogen man was ook penningmeester van de Noere Aslam moskee. Jansie Saliem wordt vandaag begraven op de begraafplaats van SMA aan de Mr. Jagernath Lachmonstraat om 17.00 uur.

[bewerkt naar Dagblad Suriname, 04-11-2013]

Verschillen in aanpak seculariteit en ‘moslimschap’

West-Europese natiestaten waren lange tijd ervan overtuigd dat zij hun ‘probleem’ met religie hadden hadden opgelost door te kiezen voor seculariteit. Nu moslimmigranten tot moslimminderheden zijn geworden, is het complexe en kwetsbare evenwicht tussen religie en seculariteit opnieuw gedestabiliseerd. Dit heeft de omgang met moslimgroepen en met hun verlangen om een plek in de samenleving te krijgen er niet eenvoudiger op gemaakt. Dit stelt socioloog Carolina Ivanescu in haar proefschrift Regimes of Secularity. Citizenship, Religion and Muslimness in Rotterdam, Leicester and Marseille waarop zij op  19 september 2013 promoveerde aan de Erasmus Universiteit Rotterdam.

...selectieve seculariteit...

Ivanescu onderzocht vanuit een historisch perspectief de invloed die veranderingen in houding ten opzichte van religie hebben gehad op moslimimmigranten in Nederland, het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk. In de sterk multiculturele steden Rotterdam, Leicester en Marseille bekeek ze vervolgens hun behoeften en de problemen die zij ervaren bij het verwezenlijken daarvan. Zij ging na hoe het lokaal beleid, direct dan wel indirect, uitpakt voor moslimgroepen. Daarnaast onderzocht ze hoe elk van de drie genoemde steden omgaat met grassroots-initiatieven van islamitische groepen.

Ivanescu concludeert dat nationale en lokale overheden, de civil society, alsmede de moslimgemeenschappen zelf ieder een eigen perspectief hanteren op wat ‘moslimschap’ feitelijk inhoud. Daarbij redeneren zij vooral vanuit hun eigen belang. Nationale overheden gaan ervan uit dat het seculiere karakter van de samenleving tot elke prijs moet worden behouden, lokale overheden gaan met dit vraagstuk veel pragmatischer om, terwijl moslimgroepen zich vaak ‘islamitischer’ opstellen dan hun feitelijke opvattingen rechtvaardigen. Zo vinden ze gemakkelijker gehoor bij de autoriteiten.

Het onderzoek brengt verschillende typen seculariteit voor het voetlicht: een gepolitiseerde seculariteit in Nederland, een selectieve seculariteit in het Verenigd Koninkrijk en een voorkeursseculariteit in Frankrijk. Nederland kenmerkt zich door een morele paniek veroorzaakt door de komst van de islam, terwijl Rotterdam daarnaast specifieke genderbenadering hanteert. Het Verenigd Koninkrijk laat een door veiligheidsoverwegingen geobsedeerde visie op radicalisering zien, die een pluraal en multicultureel Leicester uitwerkt in een diversiteitgeoriënteerde benadering. In Frankrijk is de invulling van seculariteit gedomineerd door een bijna algemene blindheid ten opzichte van religie, die in Marseille is gekoppeld aan de wens om een gastvrije, multiculturele stad te creëren.

[van Wereldjournalisten, vrijdag 20 september 2013]

De zwarte sluier een ware trend

door Annabel Storm

Een stuk textiel kan een boel stof doen opwaaien. De burka ontketent binnen onze samenleving veelal afgunst, maar kent ook een andere kant. Binnen dit discours moet toch  opgemerkt worden dat zo’n simpel kledingstuk een bron van inspiratie is voor zowel kunstenaars als mode-ontwerpers.

Eunice Lieveld

 Zo schilderde Robert Longo zijn vrouw gesluierd en maakte Eunice Lieveld provocerende foto’s met naakte modellen die een hoofddoek droegen. Lady Gaga dacht: wie hem past, trekke hem aan en zo geschiedde. Een burka-artiest verdient meer woorden.

Princess Hijab

In de Parijse metro is sinds 2006 een guerrilla-kunstenaar actief. Ze noemt zichzelf Princess Hijab en geeft de schaars geklede modellen op billboards burka’s, hoofddoeken of niqabs met zwart druipende verf. Opvallend is dat ze de benen vaak bloot laat. Ze lijkt de vrouwen niet echt te willen bedekken maar eerder de discussie te willen aanwakkeren. Haar acties zijn deel van een artistieke jihad, waarmee ze verwarring sticht door te refereren aan een begrip uit de islam. Ook spreekt ze over niqabizing of hijabizing van reclamebeelden. Het is evident dat ze meerduidigheid als gereedschap gebruikt. Met humor probeert ze de contradictie in de mainstream cultuur weer te geven.

 Het lijken acties die tegenstellingen laten zien, maar zijn er ook niet enorme overeenkomsten te trekken tussen de reclame-industrie en de burka, die zo vaak gezien wordt als teken van onderdrukking? Er wordt vaak gesproken over dehumanisatie wanneer het gaat om de burka, maar dat zouden we ook over de gebruikte modellen kunnen zeggen. Aan de manier waarop vrouwen in de media afgebeeld worden, zijn we alleen meer gewend. Princess Hijab spreekt van een fetisjistische representatie van deze tijd. De reclames geven vrouwen een slecht zelfbeeld en hijabizering kan hen helpen het sacrale van de modellen af te laten vallen en weer een beetje mens te maken.  Ze koos enkel voor de sluier omdat dit doet wat kunst volgens haar moet doen: het daagt uit, doet schrikken en spreekt tot de verbeelding. De metro gebruikt ze om dezelfde reden als adverteerders: de fel verlichte advertenties zijn ongenadig en dwingen je publiek te worden. Anders dan in een museum zijn de mensen onvoorbereid op wat ze gaan zien.

Onvermijdelijk is de politieke context die de zwarte sluiers als een schaduw achtervolgt. Het enige wat overblijft van haar acties zijn foto’s, want haar werk wordt meestal al na ongeveer drie kwartier verwijderd door politie. Deze foto’s circuleren op internet om een heel eigen leven te gaan leiden met alle discussie van dien. En dat is goed. Een samenleving die vragen stelt is een gezonde samenleving, stelt de kunstenaar. Haar werk heeft niks te maken met de hoofddoek-ban in Frankrijk, ze begon al voordat de discussie daarover oplaaide. Nu voegt zij ondeugendheid en mysterie toe die nog mist in huidige serieuze debat over sluiers. Maar haar werk gaat ook over meer dan dat: identiteit, gender, publieke ruimte, mode en adverteren zijn thema’s die aan bod komen.

[van Ongekunsteld.net]

‘Wij hebben allen dezelfde God, alleen de beleving verschilt’

door Linda Reijnders

Oranjestad — Aruba heeft een moskee, of eigenlijk een musallah wat een kleinere uitvoering is. De moslim gemeenschap bestaat uit ongeveer 350 gelovigen die redelijk teruggetrokken hun geloof belijden. Initiatiefnemer van de musallah is Abdallah El Ayoubi (41). Amigoe sprak met hem over de islam en de wens van een eigen moskee.

Moslims knielen neer in gebed in hun geïmproviseerde gebedsruimte.

De ruimte die nu dienst doet als gebedsplek is duidelijk provisorisch opgezet. Op een bovenverdieping van een kantoorgebouw zijn in een grote ruimte twee gebedsplaatsen gecreëerd, één voor de mannen en één voor de vrouwen. De afscheiding is met doeken gemaakt en op de grond liggen tapijten. Aan de wanden hangen foto’s van Mekka, de voor moslims heilige plek in Saoedi-Arabië. Hier kunnen de moslims elke dag hun geloof belijden, de islam schrijft voor dat dit vijf keer op een dag moet gebeuren –ochtend, middag, namiddag, zonsondergang en avond-, maar in de praktijk kunnen de belijders natuurlijk niet vijf maal per dag naar de musallah komen. “Wij lezen hier delen voor uit de Koran en je bidt individueel. Vrijdag is een speciale dag want dan wordt er door de imam (voorganger in het gebed) voorgelezen, zoals ook op feestdagen. Als je thuis bidt is dat ook goed, maar in de moskee is het beste”, legt Ayoubi uit. “Wij bidden gericht naar het oosten, waar Mekka ligt.”

Abdallah El Ayoubi

Vrouwen en islam

Voordat je aan het gebed, de salat, begint, dient de moslim rein te zijn. Dat betekent dat je handen, gezicht, armen en voeten driemaal wast, licht hij toe. “Kijk, de moskee is een hele schone omgeving, in figuurlijke en letterlijke zin. Spiritueel ook. Die kun je niet vuil betreden en daarom doen wij ook de schoenen uit want je weet niet wat er op straat allemaal aan is blijven hangen. Het uitdoen van de schoenen noemen wij woodou’a”. Ayoubi vervult vaak de rol van imam, soms doet een ander dat want de moskee heeft hier geen echte imam.

Op de vraag van Amigoe hoe het met de vrouwen gaat en waarom dat zij in een aparte ruimte moeten bidden, legt Ayoubi uit dat er een spirituele verklaring voor is. Als je mannen en vrouwen bij elkaar plaatst, kan men zich niet volledig concentreren op het gebed. Hij wijst op het feit dat het tijdens het gebed muisstil is en de concentratie op Allah gericht is. Die serene stilte en focus mag niet door afleiding onderbroken worden. Er is dus geen sprake van dat de vrouw als mindere gezien wordt, volgens hem.

Zuleika Coffie (Aruba): "warm in de moskee"

Eigen moskee

Het is warm in de musallah op de bovenverdieping met weinig ontluchting en zonder airconditioning. “Voorheen zaten wij in een ander gebouw, maar nu dus hier. Ik ben al tien jaar bezig om een stuk grond te krijgen van de overheid waarop wij een moskee mogen bouwen, wij hebben alles volgens de regels aangevraagd. Voorheen was het minister Croes, nu Sevinger en zij zeggen steeds ja, maar er gebeurt niets. Wij maken deel uit van de religies van deze samenleving en wij hebben ook recht op ons stuk grond. Net zoals de anderen, de joden, christenen, moslims leven hier samen”, aldus Ayoubi.

Vijftien jaar geleden is Ayoubi met zijn schoonvader gestart met de musallah, daarvoor hadden enkele moslims wel een gebedsruimte thuis of in hun winkel. Een moskee is voor moslims een ontmoetingsplek, de stichter ervan krijgt een speciale plek in het paradijs. De groep moslims op het eiland bestaat onder andere uit Egyptenaren, Pakistanen, Ghanezen, Nigerianen, Indonesiërs, Libanezen en Arubanen, legt Ayoubi uit. Maar er zijn ook toeristen die komen. “Elke vrijdag belt er wel een hotel om te vragen waar de moskee is. Want ja, er ligt wel informatie over kerkdiensten in de hotels, maar niet over de gebedstijden in de moskee”, vertelt Ayoubi.

Misverstand

Het grootste misverstand wat bestaat over de islam is dat het geen andere religies accepteert. Ayoubi licht toe dat een goede moslim alle godsdiensten hoort te respecteren. “Wij zijn allen gelijk in deze wereld, wij hebben allemaal dezelfde god, dus ook dezelfde boodschap. Alleen de beleving verschilt. Joden, christenen, moslims, wij zijn allemaal broeders. Er is natuurlijk een extreem deel moslims, maar dat heeft niets te doen met Allah en zijn principes. Dat heeft te maken met politiek bedrijven.”

De moslim viert geen Kerst en kent eigenlijk maar twee feestdagen, Eid al-Fitr (Suikerfeest) en Eid al-Adha (Offerfeest). In de islam bestaat Jezus ook, maar dan als profeet, niet als zoon van God. Ook Maria, de moeder, staat in de koran. Ook worden de dagen van de profeten gevierd, zij vormen de pilaren van de moslim religie. Tijdens Kerst wordt dus wel de profeet Jezus herdacht.

[uit Amigoe, 24 december 2012]

Tussen Ziel en Zonde

1: Het vrouwelijk lichaam en seksualiteit - Gesprekken over sekse, macht en religie

God is terug! En vooral vrouwen lijken erdoor bekoord. Door de migratie, de toenemende culturele diversiteit alsook een groeiende belangstelling voor godsdienst en spiritualiteit is religie meer dan ooit voorwerp van maatschappelijk debat. Kwesties zoals de hoofddoek en de niqab wekken heel wat beroering en hebben alles te maken met vragen rond de rol van godsdienst in de publieke sfeer, maar ook de positie van de vrouw en normen rond haar lichaam en seksualiteit.
Dit najaar organiseren MANA, ella en deBuren een driedelige reeks rond de relatie tussen religie, seksualiteit en de positie van de vrouw in de maatschappij. In deze reeks zullen deskundigen op basis van hun onderzoek, ervaring of positie vertellen en debatteren over thema’s als het vrouwelijk lichaam en seksualiteit, leiderschap en autoriteit en de scheiding der seksen, in de religie maar ook daarbuiten in de seculiere samenleving.

Foto @ Raul Neijhorst

Het vrouwelijk lichaam en seksualiteit
Sinds de seksuele revolutie, de emancipatiestrijd en de opkomende secularisering hebben vrouwen in onze samenleving zich ‘bevrijd' van dwingende normen rond hun seksualiteit en uiterlijk. De moraliteit wordt niet langer bepaald door wat je draagt en wel of niet laat zien. Tegelijkertijd eisen sommige jonge moslimvrouwen het recht op om een hoofddoek te dragen als deel van hun identiteit.
Hoe zit dat met verschillende traditionele geloofsopvattingen rond het bedekken en ontbloten van het vrouwelijk (en mannelijk) lichaam en hoe worden die in de huidige moderne samenleving geïnterpreteerd? Lezingen en een gesprek met Chia Longman (UGent, ella) en Naema Tahir (auteur van oa. Kostbaar Bezit en Een moslima ontsluiert). Nadia Dala (auteur en journalist) modereert de reeks.

Datum: dinsdag 16 oktober 2012 - 19:30

Atlas | Huis van Diversiteit en Inburgering, Carnotstraat 110, 2060 Antwerpen

Toegang gratis, reserveren aanbevolen: Reserveer

Leven met eergedrag en eerverlies

Nieuw boek van Bea Lalmahomed: Eer

Exploratief onderzoek naar de invloed van eergedrag en eerverlies in het leven van seksueel, lichamelijk en geestelijk mishandelde hindoe- en islamitische meisjes en vrouwen in Nederland.

Inhoud

‘Eer’ levert in allochtone gezinnen vaak scheve gezagsverhoudingen. Vaders en zonen zijn eerbewakers; vrouwen en dochters moeten gehoorzaam zijn. De verleiding is dan groot om misbruik te maken van die macht. Mannen mishandelen en misbruiken hun vrouwen; vaders of broers plegen incest met dochters of zussen. Echter, echtgenotes en dochters hebben hun ‘agency’. Zíj bepalen als machtigen of ze de eerschande onthullen of niet. Mannen proberen onthulling te voorkomen met escalerend geweld. Elk beroep van daders op cultuur of traditie is onterecht: zij zijn zelf de eerschenders.

Bij onthulling kan de dader alles verliezen: zijn vrouw – die zijn eer vormt –, kinderen, de achting van de familie en de gemeenschap, zijn eigenwaarde. Maar onthulling kan ook slecht aflopen voor het slachtoffer. Zij wordt verstoten of eermoord dreigt. Vaak is het de familie die toch de vrouwen de schuld geeft.

Eer bevat hartverscheurende verhalen van vrouwen van verschillende afkomst in allerlei omstandigheden. Bea Lalmahomed analyseert en verklaart elk verhaal en ontwikkelt daarbij een nieuwe visie op eergedrag en agency. Dit boek is onontbeerlijk voor slachtoffers, hun familie en vrienden, voor opvang, politie, justitie, buurtwerkers, (huis)artsen, decanen en wetenschappers.

Het boek heeft een theoretisch deel en een deel met tien verhalen van slachtoffers. Die zijn zo gekozen dat de verschillende aspecten van eergerelateerd geweld breed aan bod komen. Dit is uniek materiaal van een orde die nooit is gepubliceerd. Niet alleen doen de vrouwen en meisjes zelf hun verhaal over de moeilijke onderwerpen verkrachting en incest, elk verhaal wordt vervolgens door de auteur geanalyseerd volgens het door haar ontwikkelde agencybegrip en emotie-analyse-model. Dit levert een schat aan praktische inzichten voor het hele veld. Voor het onderwijs is dan het theoretische deel nog van groot belang.

Alex Agnew, Murielle Scherre

Het belang van het boek is o.a. gelegen in: – het bereiken ⁄ beschrijven van groepen slachtoffers die nu niet bereikt ⁄ gezien worden, – het geven van een nieuwe visie op seksueel geweld in relatie tot eer, – het introduceren van het begrip agency en het emotie-analysemodel, – het bieden van een effectieve aanpak van de problematiek aan de hulpverlening. Bea Lalmahomed voegt met haar boek Eer nieuwe dimensies toe aan de bestaande aanpak, die het verdienen ruime aandacht te krijgen.

Eer verschijnt bij uitgeverij Jan van Arkel en wordt op 26 juni gepresenteerd in de Haagse Hogeschool.

'Te voorzichtig over islam en Koran'

Amsterdam - Onze maatschappij is te voorzichtig met kwesties over de islam, de Koran en moslims. Dat vindt de Britse historicus en schrijver Tom Holland, die een controversieel boek schreef over het ontstaan van de islam en de Koran.
''Je moet voorzichtig omgaan met gevoelens, maar we overdrijven tegenwoordig best wel.'' Holland dook een paar jaar in de geschiedenis van de islam. Dinsdag ligt zijn boek Het Vierde Beest in Nederlandse boekwinkels, als eerste land ter wereld.

Een dag later is hij in De Balie in Amsterdam voor een lezing over de islam. Het debatcentrum treft er extra beveiligingsmaatregelen voor omdat in december een bijeenkomst werd verstoord door moslimextremisten. ''Ik denk dat het wel zal meevallen'', aldus Holland.

Smeltkroes

De Brit schrijft in zijn boek dat de Koran en de islam voortkomen uit een smeltkroes van culturen en andere geloven. Dat is een tegenstelling met de islamitische opvatting dat de twee een onveranderde verkondiging van Allah zijn uit de 7e eeuw.

Zo is volgens de historicus steniging als straf voor overspel, in een deel van de islamitische landen gebruikelijk, een gebruik afkomstig uit het jodendom. In de Koran wordt voorgeschreven een overspelige met zweepslagen te straffen. ''Daarnaast heeft de Koran in de loop der tijd verscheidene ingrediënten van culturen en geloven om zich heen opgenomen en daar nieuwe teksten van gemaakt'', aldus de Brit.

Mohammed

De Koran zou echter volgens islamitische geleerden in de Arabische taal door Allah via een engel aan de profeet Mohammed zijn geopenbaard en ondanks de overlevering door de eeuwen heen nog steeds hetzelfde zijn als eertijds.

Holland schreef eerder over de opkomst en ondergang van het Romeinse Rijk en het Perzische Rijk. Zijn derde boek ging over de vorming van het christendom. ''Dit boek was dan ook een logische stap'', aldus de historicus.

[van Nu.nl, 28 februari 2012]

Moeten Afro-Surinamers zich nu weer bekeren tot de islam?

door Rolf van der Marck

De (aankondiging van) de lezing “Alle Afro-Surinamers zijn moslims” is minder onschuldig dan het lijkt, zo valt voor de oplettende lezer duidelijk te destilleren uit het gister in de Ware Tijd hierover gepubliceerde bericht. Op het eerste oog ben je geneigd te denken dat met de lezing van Sheik Abdul Aziez Clemens op
3 maart in Theater Unique een onbekend historisch gegeven voor het voetlicht zal worden gebracht, tenminste, dat is de indruk die wordt gewekt met de aankondiging dat een link wordt gelegd tussen Afro-Surinamers in de diaspora en de islam. Maar dat is het duidelijk níet, want voor wie beter leest is het duidelijk dat hier een stelletje zeloten aan het werk is, dat alle naar Suriname gebrachte Afrikanen wil bekeren tot de islam.

In geschiedenis geïnteresseerde Afro- en andere Surinamers worden hiermee op het verkeerde been gezet, want volgens Abuna Boyer, verbonden is aan de Stichting Thoriqul Islam, is het van belang dat de Afro-Surinamers weten dat hun voorouders moslims waren. “De afstammelingen van de Afrikanen”, aldus Boyer, “moeten inzien dat de leefregels van de islam succes en maatschappelijke ontwikkeling met zich meebrengen. Kijk bijvoorbeeld naar de wijze van kleding binnen de islam. Als mensen zich zo kleden dan krijg je minder kans op seksuele uitspattingen. Ook de sociale problemen met betrekking tot eenoudergezinnen kunnen opgelost worden als men volgens de islam leeft. Zo mag je geen seks hebben zonder getrouwd te zijn en ook als partners uit elkaar gaan, hebben beiden de verplichting om de kinderen op verantwoordelijke wijze op te voeden.”

Hoe simpel het leven is als je je maar bekeert tot de islam, is de boodschap! Opeens géén sexuele uitspattingen meer, géén eenoudergezinnen meer, géén sex meer voor het huwelijk, en… scheiden mag, mits beide ouders hun verplichtingen jegens hun kinderen maar nakomen. M’n liefje, m’n liefje, wat wil je nog meer? Nog nooit was het leven zo eenvoudig!

Het klinkt interessant, een lezing met als thema islam en Afro-Surinamers in diaspora, maar de rest van het verhaal voorspelt weinig goeds. Wie of wat Abuna Boyer, Sheik Abdul Aziez Clemens en Stichting Thoriqul Islam zijn, heb ik op het internet niet kunnen achterhalen, het enige wat in het persbericht wordt prijsgegeven is dat Sheik Abdul Aziez Clemens, de man die de ‘keynote-speech’ in Theater Unique zal houden, in Saudi-Arabië de sharia islamitische wetgeving heeft bestudeerd en dat hij op Witagron is geboren. Als u zich straks heeft bekeerd tot de islam en als dan plotseling blijkt dat de sharia-wetgeving wordt ingevoerd, kunt u niet zeggen dat ik u niet heb gewaarschuwd!

"Alle Afro-Surinamers zijn moslims"

Lezing legt link tussen islam en Afro-Surinamers

door Euritha Tjan A Way

Paramaribo - De Afrikanen die naar Suriname gehaald werden, waren volgelingen van de profeet Mohammed. Dit is de constatering van de stichting Thoriqul Islam, die daarom in samenwerking met de commissie 2011 Jaar van Afrikanen in Diaspora een lezing organiseert met als thema islam en Afro-Surinamers in diaspora.

Foto: @ Eric Lafforgue

Bidden

Volgens Abuna Boyer die verbonden is aan Thoriqul Islam is het van belang dat de Afro-Surinamers weten dat hun voorouders moslims waren. “Wij zien duidelijk aan de manier waarop de afstammelingen van Afrika leven en bidden in het binnenland, dat zij het moslimgeloof hadden. De wijze waarop het bidden begint met het aanroepen van Anana, Keduaman, Keduampon bijvoorbeeld, is hetzelfde als de manier waarop wij beginnen met ons gebed. Het komt neer op God van hemel en aarde. Ook de wijze waarop de mensen in stamverband wonen in het binnenland is een duidelijke aanwijzing hiervoor.” Er zijn volgens Boyer nog veel meer aanwijzingen en die zal Sheik Abdul Aziez Clemens ook behandelen in zijn inleiding. Boyer: “Het is heel belangrijk dat de Afro-Surinamers gaan inzien dat het moslim zijn niet iets is voor alleen javanen of hindostanen. De profeet Mohammed heeft ons deze levenswijze nagelaten en iedereen mag deze volgen.”

Leefregels

“De afstammelingen van de Afrikanen moeten inzien dat de leefregels van de islam succes en maatschappelijke ontwikkeling met zich meebrengt. Kijk bijvoorbeeld naar de wijze van kleding binnen de islam. Als mensen zich zo kleden dan krijg je minder kans op seksuele uitspattingen. Ook de sociale problemen met betrekking tot eenoudergezinnen kunnen opgelost worden als men volgens de islam leeft. Zo mag je geen seks hebben zonder getrouwd te zijn en ook als partners uit elkaar gaan, hebben beiden de verplichting om de kinderen op verantwoordelijke wijze op te voeden.” Sheik Abdul Aziez Clemens heeft in Saudi-Arabië de sharia islamitische wetgeving bestudeerd en is op Witagron geboren. Hij zal de keynotespeach verzorgen op zaterdag drie maart in Theater Unique. De inloop is om zes uur, de lezing begint om zeven uur en wordt voorafgegaan door de salat (gebed... red) om kwart voor zeven. Na de lezing is er ruimte voor discussie en het geheel wordt afgesloten middels een cultureel optreden.

[uit de Ware Tijd, 28/02/2012]

Rutte - Beatrix - Wilders

Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer
der Staten-Generaal
Postbus 20018
2500 EA Den Haag

Datum 12 januari 2012
Pagina 1 van 2

Kabinet Minister-President
Binnenhof 19
2513 AA Den Haag
Postbus 20001
2500 EA Den Haag
www.rijksoverheid.nl

Onze referentie 3109518

Hierbij bied ik U, mede namens de minister voor Immigratie, Integratie en Asiel,
de antwoorden aan op de vragen van de leden Van Klaveren, Elissen en Wilders
(PVV) d.d. 9 januari 2011, nr. 2012Z00130.

DE MINISTER-PRESIDENT,
Minister van Algemene Zaken,
Mark Rutte



Pagina 2 van 2
Vragen onder nr. 2012Z00130
1.)
Bent u bekend met het bericht 'Beatrix draagt hoofddoek voor moskeebezoek Abu
Dhabi'(*)?
2.)
In hoeverre bent u het eens met de PVV dat de hoofddoek een symbool van
islamisering, onderdrukking en discriminatie van de vrouw is?
3.)
En realiseert u zich dat ons staathoofd op deze wijze de onderdrukking van
vrouwen legitimeert?
4.)
Had deze trieste wanvertoning niet voorkomen kunnen worden? Zo neen, waarom
niet?
(*) Elsevier, 8 januari 2012

Antwoorden
1. Ja.
2-4. Bij een bezoek van H.M. de Koningin aan een godshuis worden de
daarbij behorende kledingvoorschriften gerespecteerd.

Afghaan maakt kolossale koran

Kabul - Een Afghaan heeft naar eigen zeggen de grootste koran ter wereld gemaakt. De 218 pagina's zijn 2,28 meter hoog en 1,55 meter breed.

Voor de leren kaft werden 21 geitenvellen gebruikt. Het geschrift weegt in totaal 500 kilo en kostte honderdduizenden euro's om te maken.

Het oude record was vorig jaar gevestigd in Rusland. Daar maakten ambachtslieden een koran van 1,5 bij 2 meter. In de versieringen werden goud, zilver en edelstenen verwerkt. Daardoor woog dat boekwerk 800 kilo.

[naar Reuters/The Brunei Times, 18 januari 2012]

‘Toen ik elf was heb ik mijn varken kapotgeslagen en ben ik naar de hoeren gegaan’

Meneer Ibrahim en de bloemen van de Koran

Twee generaties, twee religies, één vriendschap

‘Toen ik elf was heb ik mijn varken kapotgeslagen en ben ik naar de hoeren gegaan’
begint het verhaal. De joodse jongen Mozes, later Momo, afkorting van Mohammed, groeit op in de rue Bleue in Parijs vlak bij rue de Paradis. Zijn vader, een werkloze advocaat, zit depressief thuis en zijn moeder is na zijn geboorte verdwenen. Momo zorgt voor zijn vader en doet dagelijks boodschappen bij Meneer Ibrahim, de Arabische kruidenier. Langzaam bloeit er een vriendschap tussen meneer Ibrahim en de jongen. Meneer Ibrahim leert Momo over het leven, geluk, de Koran en het geheime wapen: ‘Paf, een glimlach’. Samen gaan ze op reis naar het land van de Vruchtbare Maansikkel.


Naar het boek van Eric-Emmanuel Schmitt
Vertaald door Eef Gratama
Bewerking: Inez van Dullemen en Erik Vos
Regie: Erik Vos
Spel: Sabri Saad El Hamus, Tim Linde en Saar Vandenberghe
Regieassistent/dramaturgie: Martine Zeeman
Muziek: Matthijs Vos
Vormgeving: Tom Schenk
Productieleiding: Liselotte Bos
Techniek: Sanderijn Wagenvoorde
Productie: DNA
Voor een speellijst klik hier

Van 8 t/m 10 december staat de voorstelling in het Festival Dancing on the Edge. Meer informatie op www.dancingontheedge.nl