14 kunstenaars houden groepsexpositie 'WAT'

De eerste vernissage van Readytex Art Gallery in 2014 staat voor de deur. Vanaf 26 maart kan het publiek genieten van de groepsexpositie WAT - Working Apart Together. In De Hal aan de Grote Combéweg 45 tonen veertien kunstenaars hun nieuwste kunstwerken. De kunstenaars werken onafhankelijk van elkaar, en toch zijn in hun werken verrassend genoeg elementen te vinden die een samenhang laten zien. Dit maakt de expositie WAT voor de bezoeker een spannende uitdaging, om die samenhang te ontdekken en misschien zelfs te duiden.

Na de positieve reacties van het publiek op de gezamenlijke exposities van de afgelopen twee jaar, besloot Readytex Art Gallery voor 2014 te werken volgens datzelfde concept. In plaats van twee grote solo-exposities met nieuw werk van steeds één kunstenaar, organiseert de galerie dit jaar twee grote exposities met nieuwe kunstwerken van verschillende kunstenaars. Een concept dat prettig werkt voor zowel de kunstenaars, de galerie als voor het publiek.

De expositie WAT toont nieuw werk van de bij de galerie aangesloten kunstenaars Dhiradj Ramsamoedj, George Struikelblok, Hanka Wolterstorff, Kenneth Flijders, Kit-Ling Tjon Pian Gi, Kurt Nahar, Reinier Asmoredjo, René Tosari, Rinaldo Klas, Roddney Tjon Poen Gie, Soeki Irodikromo, Sri Irodikromo, Sunil Puljhun en Wilgo Vijfhoven.

De expositie verschaft het publiek andere impulsen dan een solo-expositie dat doet. Readytex Art Gallery presenteert in 'WAT' een verscheidenheid aan kunstwerken: schilderijen, batik, en beelden van keramiek en hout. Ook aan de diversiteit in stijlen kan de kunstliefhebber zijn hart ophalen. Zo presenteert Kurt Nahar een selectie werken geïnspireerd door zijn recente participatie aan de 'Bienal de Pintura Mural Internos' in Cuba. Sunil Puljhun gaat in zijn nieuwe werk terug naar abstractie en kleur, in tegenstelling tot de zwart-witte werkstukken waar hij zich eerder in verdiepte. Kit-Ling Tjon Pian Gi werkt vanuit een vernieuwde focus: zij onderzoekt de Surinaamse biodiversiteit en daarbinnen vooral het vogelrijk. Wilgo Vijfhoven toont overgangen in zijn werk en hanteert daarbij een aangepaste beeldtaal. Dhiradj Ramsamoedj presenteert onderzoek op canvas, dat inzicht verschaft in een project dat hij in de toekomst zal uitbouwen naar beelden in de openbare publieke ruimte. George Struikelblok geeft een spannende nieuwe wending aan zijn werk en toont daarvan een glimp, in aanloop naar een grotere presentatie volgend jaar.


Eenieder is welkom in De Hal van woensdag 26 tot en met zondag 30 maart van 19:00 - 21:00 uur.

Officiele Overdracht Kunstwerken Artist Talk in Nickerie

Op initiatief van de FVAS, Federatie van Beeldende kunstenaars in Suriname, met ondersteuning van het Directoraat Cultuur, hebben kunstenaars uit Nickerie en Paramaribo samen een aantal kunstwerken gemaakt, bestemd voor de openbare ruimte in Nickerie. George Struikelblok, Shaundell Horton en Jeannette Oord maakten een ruimtelijk werk met als thema ‘Milieu’. Sri Irodikromo, Lucille Ramautar – Wong Loi Sing (Nickerie), Angelique Soebedar – Ramautar (Nickerie), Dorette Kuster, Kit-Ling Tjon Pian Gi, Manuela Tjin A Soe, Stanny Handigman, Arti Abhelakh maakten een kunstinstallatie met als thema ‘Vrouwenportretten’. Deze werken zijn geplaatst bij de WIN groep.

Kasian Djiman (Nickerie), Saridin Singoastro (Nickerie), Frankie Amatsenen (Nickerie), Roddney Tjon Poen Gie maakten een ruimtelijk werk met als thema ‘Milieuvervuiling’. Wikaas Girdharie (Nickerie), Kurt Nahar, Hesdy Mertowirijo, Remond Mangoensimito maakten een ruimtelijk werk met als thema ‘Aarde, Wind en Water’.

De jonge kunstenaars Dhiradj Ramsamoedj en Roel Kasanwidjojo maakten een ruimtelijk werk met als thema ‘Dynamiek’. Deze werken zijn geplaatst bij het Mini Centrum Zeedijk.

Op zaterdag 9 november 2013 zal de officiële overdracht van deze kunstwerken plaatsvinden van 12.00 – 14.00 uur. Om 12.00 is er een kleine ceremonie bij de WIN groep, waarna tegen 13.00 uur de caravan vertrekt naar het Mini Centrum Zeedijk. Daar zal er ook een kleine ceremonie plaatsvinden.

Voorafgaand aan deze officiële overdracht van de kunstwerken, worden er workshops Beeldende Kunst gegeven in het gebouw van de WIN groep van 8.00 – 12.00 uur. Deze workshops staan onder leiding van kunstenaars uit Paramaribo en Nickerie en zijn bestemd voor een ieder van elke leeftijd.

Geïnteresseerden kunnen voor meer informatie terecht bij de WIN groep of u kunt mailen naar info@suriname-fvas.org
De deadline om zich op te geven voor deelname aan de workshops is woensdag 6 november 2013.

Kurt Nahar - Kadilak

Ik wil een Ka di lak
voor de first lady
een gepantserde hoge Hak
voor mijn zoontje opgesloten in de bak
een gepimpte kakker lak
ik wil een Ka di lak
de moderne Alibaba's
rijden niet meer op een paard
al zijn de centjes schaarst
ik wil , ik wil
een KA di lak in paars

wake up and Live @ Dad...

Cadillac van SRD 1,1 miljoen voor president Bouterse

De gepansterde Cadillac Escalade ESV-Limousine conversion 2013 die president Desi Bouterse voor SRD 1,1 miljoen heeft gekocht, is volgens Melvin Linscheer, hoofd Bureau Nationale Veiligheid (BNV), gekocht om presidenten van de Unasur te vervoeren. Dit verklaarde hij tijdens het programma Bakana Tori op SRS. Dagblad Suriname maakte contact met de directeur van het kabinet van de president, Eugene van der San, om een reactie op deze dure aankoop. Hij verwees de redactie naar Linscheer op SRS. Wat Linscheer als hoofd BNV niet weet, is of het voertuig al in Suriname is. Dat zal hij even natrekken.

[bericht uit Dagblad Suriname, 22 oktober 2013]

Kunstenaarscollectief schenkt Nickerie vijf kunstwerken

door Hugo den Boer

Paramaribo - De Federation of Visual Artists in Suriname (FVAS) schenkt het district Nickerie vijf grote kunstinstallaties die dit kunstenaarscollectief heeft gemaakt tijdens de Nationale Kunstbeurs 2012.

Kunstenaar George Struikelblok controleert of het kunstwerk gemaakt van rondijzer goed op de truck is geplaatst voor vervoer naar Nickerie Foto: Collectie FVAS.

Tijdens de Nationale Kunstbeurs 2012 organiseerde de FVAS het project 'Artists talk'. FVAS-leden werkten ter plekke in vijf groepen aan grote kunstinstallaties. De vijf kunstenaars Kit-ling Tjon Pian Gi, Kurt Nahar, Shaundell Horton, Dhiradj Ramsamoedj en Kasian Djiman hadden elk de leiding bij een van de kunstwerken in wording. Nog voordat de kunstwerken gemaakt werden, hadden de FVAS- leden al besloten om de kunstwerken aan Nickerie te schenken om de beeldende kunst in dit district te ondersteunen.

Rijstmagnaat Imro Manglie heeft gezorgd voor het transport van de kunstwerken naar Nickerie, waar ze nu in het magazijn van de kunstenaar Kasian Djiman wachten op plaatsing in de openbare ruimte. De kunstwerken komen onder meer te staan in Minicentrum Zeedijk en in de wachtruimte van het Dr. Lachmipersad Mungra Ziekenhuis.

In het paasweekend gaat een groep FVAS-leden naar Nickerie om verder aan de kunstwerken te werken, ze van voetstukken te voorzien en te plaatsen. Op 1 juli wil de FVAS de kunstwerken officieel via de districtscommissaris aan de Nickeriaanse bevolking aanbieden.

[uit de Ware Tijd, 17/03/2013]

Nationale Kunstbeurs Suriname 2012

De Nationale Kunstbeurs Suriname 2012 is een samenwerking aangegaan met de FVAS (Federation of Visual Artists in Suriname). In het kader van het project Artist Talk van de FVAS, staan er daarom op de Nationale Kunstbeurs 2012, twee speciale onderdelen op het programma.

1. Art in Process. Het kunstminnend publiek kan het wordingsproces van kunstwerken volgen.

Roddney Tjon Poen Gie, Air Borne (2009)

2. Powerpointpresentaties over kunstonderwerpen plus dialoog.


Programma van de presentaties plus dialoog

Maandag 29 oktober
Thema: Artist in Residence
Sprekers: Anand Binda; Dhiradj Ramsamoedj; Roddney Tjon Poen Gie; Kurt Nahar; Kit-Ling Tjon Pian Gi

Dinsdag 30 oktober
Thema: Moengo Kunst District
Spreker: Marcel Pinas

Woensdag 31 oktober
Cultuuruitwisselingen in de Surinaamse beeldende kunst sector tussen 2000-2010
Spreker: Ann Hermelijn

Donderdag 1 november
Thema: FVAS kunstprojecten 1998 - 2012
Spreker: Kit-Ling Tjon Pian Gi

Tijd: 19.30 – 20.30 uur
Plaats: Ons Erf, Paramaribo

Participerende kunstenaars in het onderdeel Art in Process:
Roddney Tjon Poen Gie, Kasian Djiman, Frankie Amatsenen, George Struikelblok, Shaundell Horton, Jeanett Oord en Raimen Bijlhout, Dhiradj Ramsamoedj, Roel Kasanwidjojo, Roy Mangal, Kurt Nahar, Hesdy Mertowirijo, Remon Magoensimito, Sri Irodikromo, Dorette Kuster, Kit-Ling Tjon Pian Gi, Manuela Tjin A Soe, Stanny Handigman, Arti Abhelakh, Wikaas Girdharie, Singosastro, Lucille Wong Loi Sing, Angelique Wong Loi Sing.

Wereldomroep vervangt dildo-foto van Kurt Nahar

Gisteren, 21 september, plaatste de Caraïbische redactie van de Wereldomroep een bericht over de expositie van Kurt Nahar bij de Vereniging Ons Suriname. Er stond een foto bij gemaakt door Sam Jones van de licht-bebaarde kunstenaar voor een van zijn ready made-kunstobjecten, bestaande uit een reeks dildo's. Nauwelijks een dag later is die foto verdwenen en vervangen door een andere foto van een ontbaarde Kurt Nahar voor een ander kunstwerk, een foto gemaakt door Peggy Brader, namelijk deze hier:

Kurt Nahar; foto Peggy Brader

Waarom werd de eerste foto vervangen? Gaven de dildo's teveel aanstoot, of was de foto te lullig bij het onderwerp Decembermoorden? Was er protest gerezen en was de afdeling Caribiana bang een week eerder te moeten sluiten dan a.s. donderdag wanneer het doek definitief valt? De Wereldomroep gebeld voor commentaar; de telefoniste verbindt ons door: tuuttuuttuut en dan geruis. Ach, wat geeft het. Gelukkig hadden we het originele bericht even overgenomen, mét de originele foto, zie het bericht hieronder. Met dank aan Sam Jones.

Morgenmiddag toch even bij de Vereniging Ons Suriname kijken naar het het poppetje en de dildo's en het andere werk van Kurt Nahar.

Decembermoorden terugkerend thema voor Kurt Nahar

Kurt Nahar; foto Sam Jones

Tot zondag 23 september is de expositie Legally Issued van de Surinaamse kunstenaar Kurt Nahar te zien in Amsterdam. Met deze politiek geëngageerde tentoonstelling sluit de kunstenaar zijn derde gastresidentie af aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam. De 40-jarige Nahar wil met Legally Issued de kijkers stil laten staan bij hoe zij zijn omgegaan met de Decembermoorden.
 
Joan Buitendorp van Galerie Nola Hatterman noemde de expositie in haar inleiding 'heftig'. De kunstenaar wil laten zien hoe het was om op te groeien in de revolutiejaren onder het militaire bewind. "Ik wil het werk dat ik in deze negen maanden bij de Rijksakademie heb gemaakt ook voor het Surinaamse en andere publiek tentoonstellen." Hij hoopt dat er een gezonde discussie ontstaat over die periode. Hij deed dat in 2011 ook al eens met de expositie In de hoeken van de stile.

Vieze rol Nederland
Het thema blijft Nahar bezighouden, omdat het de geschiedenis van zijn land is. "Er is zoveel gebeurd, maar de communicatie hierover is nog niet juist. Ik ben opgegroeid met één kant van het verhaal. Ik ben er zelf achteraan gegaan en ik heb nu een breder beeld van wat er gebeurd is." Hij verwijt de Nederlandse politiek dat die een grote ramp heeft veroorzaakt in Suriname. "Ze hebben een vieze rol gespeeld. Dat verhaal wordt vaak niet verteld."

Na sluiting van de expositie in Galerie Nola Hatterman in het Hugo Olijfveldhuis in Amsterdam keert Nahar terug naar Suriname. Eenmaal terug wil hij opnieuw een bijdrage leveren aan het op gang brengen van de discussie over de begin jaren tachtig.

[RNW, 21 september 2012]

Kurt Nahar in Galarie Nola Hatterman

A.s. zondag laatste bezoekmogelijkheid!
Klik op afbeelding voor groter formaat

Expo Kurt Nahar bij de VOS

Klik op afbeelding voor groter formaat

Dichters in Surinaamse kranten

door Rappa

 In het verleden publiceerden onder de hoofdredacteuren Leo Morpurgo, Nita Ramcharan, Desi Truideman en Ricardo Carrot, afwisselend een aantal dichters in de Ware Tijd, zoals: Orlando Emanuels, Kurt Nahar, Roy Bikharie, Loraine Gallant, Brigitte Brown, Michael Slory, Alphons Levens e.a. De dichters hadden zo goed als een vaste plaats boven de column “Dingen van de Dag” van WINIED of onder “Redactioneel”, toentertijd op pagina 2 aldus Alphons Levens.

Brigitte Brown

 Maar redacties veranderen, zo ook de policy tegenover de dichters. De vaste plek en regelmaat van publicaties maakten helaas plaats voor een nieuwe policy: ‘we plaatsen uw gedicht als er plaats is’ (de dichter als bladvulling) of:’ we plaatsen het gedicht als het op een actualiteit slaat' (de dichter verworden tot actuele, tot tijdgebonden rijmelaar). Welke Surinaamse dagbladen hebben een vaste plek voor minder tijdgebonden en over de grenzen van de tijd heen reikende poëzie van eigen bodem? Redactieleden van onze dagbladen met minstens een middelbare schoolopleiding als basis moeten toch wel in staat geacht worden het betere gedicht te scheiden van het rijmpje? En bij de lay-out dient men toch te weten dat een gedicht niet zomaar verknipt, ingekort, vergroot of met weglating van de regels wit geplaatst mag worden, alleen maar omdat het in een open hoekje moet passen?

[Deze korte beschouwing verscheen als bijlage van een lezing van Rappa, die hierboven zal worden weergegeven.]

”Onze assembleeleden kunnen toch lezen…” van Alphons Levens

Ingezonden brief: Onze assembleeleden kunnen toch lezen…

Alphons Levens

Het is voortdurend een gedoe omtrent spreektijden in ons parlement, De Nationale Assemblee.

Op radio ABC hoorde ik een assembleelid dat meester in de rechten is zeggen:”Ik heb nog twee minuten spreektijd over. Misschien kan ik van andere parlementariërs minuten lenen (of overnemen).” Een andere parlementariër, een medisch specialist, zei daarna op hetzelfde radiostation:”Wij hebben geen spreektijd over.” Weten wij nog van welk Franse woord “parlement” is afgeleid? Dit terzijde.
Ik vraag me af waarom de parlementariërs in onze De Nationale Assemblee nauwelijks of nooit met papers werken. Je wint toch een hoop spreektijd als je wat je wilt zeggen, jouw toespraak, reactie of commentaar, op papier zet en stuurt naar alle fractieleiders, de Assembleevoorzitter, de griffie, de regering en de pers? Dan kan de discussie of het debat meteen beginnen!

Alphons Levens.

[Van de site van Schrijversgroep '77, 9 augustus 2011. Eerder gepubliceerd in de Ware Tijd van maandag 8 augustus 2011, pagina A7.]

De Nationale Assemblee

Het mooiste gedicht van Alphons Levens ooit

 door Janus Miraculus

Om maar met de deur in huis te vallen, ik ben niet bepaald een bewonderaar van de dichter Alphons Levens. Te pas en te onpas stuurt hij door hemzelf tot gedichten bestempelde schrijfsels op naar de Ware Tijd, die ze warempel ook nog als gedichten plaatst. Het verbaast mij dus ook niet dat hij zijn gebundelde gedichten in eigen regie heeft moeten uitgeven, maar in ieder geval bezorgt de Ware Tijd hem tenminste nog wat publiciteit.

Maar opeens stond er dan afgelopen maandag zowaar een leesbaar, want niet op (zogenaamd) rijm gezet gedicht van Levens in de krant over de spreektijd van parlementariërs, het minuten overnemen of lenen, het niet overhouden van spreektijd, en wat dies meer zij. Daarbij liet Levens niet na om duidelijk te maken van een hoger niveau te zijn dan de besprokenen, meesters in de rechten en artsen, die kennelijk niet zouden weten van welk Frans woord ‘parlement’ is afgeleid. Maar dan gaat hij de fout in door zich af te vragen waarom deze mensen niet met ‘papers’ werken. Alsof het Franse werkwoord ‘parler’ hetzelfde zou betekenen als het Engelse zelfstandig naamwoord ‘paper’. Ken uw talen, meneer Levens!

De kop boven dit gedicht van Alphons Levens luidde: “Onze assembleeleden kunnen toch lezen…”, er dus duidelijk op aansturend dat onze vertegenwoordigers in dat praathuis voortaan op papier (paper) zetten wat zij te vertellen hebben om het dan op een efficiënte manier te distribueren en het vervolgens in de DNA voor te lezen. God verhoede dat dit ooit gaat gebeuren. Was Levens soms de man die Bouterse succesvol heeft geadviseerd om lange monologen van papier voor te lezen in het parlement? Slaapverwekkend, dan nog liever een gedicht van Levens, ik bedoel maar…

De rol van de krant bij het opnemen van ingezonden stukken is mij ook niet helemaal duidelijk, want waarom plaatsen ze al die ‘gedichten’ van Levens onvoorwaardelijk? Omdat hij lid is van Schrijversgroep ’77? Het is dat zijn gedichten nog net niet in de Ware Tijd Literair staan, alhoewel die ook niet altijd even kritisch is. Ik herinner mij dat jaren geleden een geëngageerd gedicht van Kurt Nahar was opgenomen in de Ware Tijd Literair, waarbij je je moest afvragen waarom het was geplaatst en of de redactie Nahar niet beter in bescherming had kunnen nemen door het gedicht niet - althans niet in deze rudimentaire vorm - te plaatsen. Dat ware eerst een gepaste vorm van zelfcensuur.

[van Suriname Stemt, 10 augustus 2011]

Lustrumviering Nola Hatterman en Gerrit Rietveld Academie

Eigen kader moet kunstwereld impuls geven

door Euritha Tjan A Way


Paramaribo - In 2006 begon de samenwerking tussen de Nola Hatterman Art Academy en de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam. Nu vijf jaar later, hebben al zesendertig docenten van de Rietveld Academie meegedaan aan deze samenwerking. Rinaldo Klas, die directeur is van the Nola Hatterman Art Academy, beschrijft hoe het toen allemaal is begonnen.

“Het begon in 2005 na de renovatie van dit gebouw (Nola Hatterman…red.) door de Nederlandse Ambassade en de afdeling Maatwerk en Herstelling van de Gemeente Amsterdam. Het voorstel om samen te werken, kwam van Arnold Jansma die ook verbonden was aan de Gemeente Amsterdam en hij legde toen het contact voor ons met de Rietveld Academie. In 2006 kwam Tijmen van Grootheest, de directeur van Rietveld, naar Suriname en de samenwerking werd beklonken. Nu is de eerste student van Nola Hatterman afgestudeerd aan de Rietveld Academie en onze docenten zijn op regelmatige basis naar Amsterdam geweest voor een stukje kruisbestuiving. Nu kan het traject van kennisoverdracht door ons eigen kader structureel ingezet worden”

Er wordt een reuzenmuskiet gemaakt in de tuin van the Nola Hatterman Art Academy. Foto @ Claudio Barker

Kenneth Flijders die één van de docenten is, die naar de Rietveld Academie is geweest, vertelt over een veel grotere locatie met veel afdelingen en een enorm docentenkorps. “Niet te vergelijken met Suriname, maar wel leuk om je visie op kunst te verbreden.” Flijders beschrijft de textielafdeling, de keramiekafdeling en de afdelingarchitectuur. “Allemaal hele leuke afdelingen die we hier ook zouden willen hebben, als wij meer ruimte en geld hadden én natuurlijk als er meer belangstelling komt vanuit de studenten.” Kurt Nahar die ook één van de docenten is op the Nola Hatterman Art Academie is, heeft zelf nog niet meegedaan aan de uitwisseling met Rietveld, maar komt er regelmatig.

Kenneth Flijders

”Ik studeerde een tijdje aan de Rijksacademie voor Beeldende Kunst, daarom ben ik nog niet geweest voor dit programma. Maar ik ben het nog van plan. Ik vind vooral de methode waarop les wordt gegeven inspirerend en die werkwijze wil ik graag overnemen," meldt hij bij de opening van de expo A Keba, Ma A De Ete. Die expo dient als afronding van het gastcollege van Eric Mattijssen en Tammo Schuringa die beiden docent zijn aan het de Rietveld Academie, en is zeer goed ontvangen door het publiek. Dat komt volgens Klas, ook omdat kunst tegenwoordig in de lift zit.

"We merken het echt om ons heen. We hebben steeds meer studenten en steeds meer particulieren ondersteunen ons. Daarom is het belangrijk dat we zo meteen een eigen afgestudeerd kader hebben. Die kunnen met hun ideeën en nieuwe inzichten nog meer betekenen voor de kunstwereld.”

[uit de Ware Tijd, 09/02/2012]

Zie ook dit interview

Kunstenaars zijn wazige types

Paul Chang - Country Road

door Karin Lachmising

Waarom ik het weer over de kracht van kunst heb gehad in dit gezelschap blijft een beetje onverklaarbaar maar misschien is dat wel het grote kenmerk van de ‘wazige kunstenaar’, iets zeggen ook al weet je dat niemand je op dat moment zal begrijpen. Want een kunstenaar is in constant verwonderde staat en ziet door de waas heen die hem voorgehouden wordt. Is dat niet de kunst van de kunstenaar? Ik denk dat ik iets had willen toevoegen aan de discussie over de situatie in ons land en vervolgens hard wilde maken hoe belangrijk ‘zien’ en dus ‘kunst’ voor de ontwikkeling van een land is. Ze hadden me aangekeken alsof ik een bom had laten vallen.
‘Ontwikkeling door een stelletje wazige types die zich in bars kapot zuipen, je kent het wel, joints en drank,’ had er eentje geroepen uit het gezelschap. Het gesprek was ontaard in een oeverloos gezwam over deze wazige types, die nooit geld hebben, noch enige vorm van stabiliteit en als ze helemaal aan de grond zitten gaat er eentje maar wat verf op een doek smijten en ons een verhaal ophangen over de diepte van de kleuren zodat hij weer zijn dagelijkse rekeningen kan betalen. Een ander staat op de hoek van de straat gedichten te declameren waar niemand wat van begrijpt.
‘Wat je daar nu van kan leren,’ had een man met jas en das uitbundig geroepen, ‘is dat we er niets van kunnen leren. Dromers zijn het! Gemakzucht siert ze.’
‘Is dat zo?’ vroeg ik. ‘O ja,’ was het antwoord. ‘Neem die Pinas nu, het is simpelweg een voorkant van een hut en dat verheft hij tot kunst!’
De hilariteit die na zijn uitspraak ontstond, ontging mij. Want had hij ooit wel goed naar die voorkant gekeken, sowieso naar ene hut, en de werkelijkheid van die hut?
Wat drijft ons tot grote inspiratie om na te denken over wat we doen? Creativiteit als inspiratiebron voor het leiden van ontwikkeling? Want kan je een land ontwikkelen als je niet kijkt, niet ziet? Nou dat was koren op de molen van het gezelschap. ‘Onze vorige president heeft ons niet veel gebracht, was hij niet ook een dichter? Is het misschien het cliché van het eenzame beroep dat losstaat van de realiteit?’
‘Hij snapte er niets van,’ die president dus, had nog iemand lachend geroepen en vervolgens was het volgende rondje drank besteld. Misschien is de vraag wel of hij mensen om zich heen had die zagen, zoals zijn dichtersogen?
Is het realistisch om de creatieve mens in het hokje van wazige types te douwen die al het contact met de werkelijkheid verloren zijn? Schrijvers zijn eenzame zielen, zegt men wel eens. Maar hoe herkenbaar is het eenzame gevoel dat jij ziet wat anderen niet zien? Een samenleving die zijn kunst niet ziet, is een samenleving op rantsoen… en hoe lang zullen die rantsoenen ons staande houden?
Geen land zo rijk aan cultuur als Suriname, een typering die misschien wel voor een groot deel van ons Caribisch gebied geldt. Daar mag je van verwachten dat creativiteit een voorwaarde is om verschillen in gedachtegoed vorm te geven in een dynamische ontwikkeling. Dat kunst een samenleving kan dragen en misschien de kern kan vormen voor behandeling met respect is misschien een te wazige gedachte voor sommigen en teveel om over na te denken. Want wie creatief is, moet wat doen. Dat betekent actief kijken naar je omgeving en een vorm te bedenken om het over te brengen, in beeld, geluid, of woord, kortom een actie. Dan mogen we misschien concluderen dat wazigheid eerder een handigheidje voor politieke leiders in ons land is om niet tot de kern door te dringen, een beslagen bril die handig uitkomt als het om ‘nietsdoen’ gaat.
Was het niet het gedicht van de Zuid-Afrikaanse schrijfster Diana Ferrus 'Ik ben gekomen om je mee naar huis te nemen' dat heeft gezorgd voor de teruggave van de overblijfselen van de vernederde Saartje Baartman? Een Khoi Khoi-vrouw uit Zuid-Afrika die door blanken was meegenomen naar Europa om haar extra ongewone fysieke vormen. Zo werd zij als bezienswaardigheid tentoongesteld in het Europa van 1810 en opgediend aan de blanken. Het heeft bijna 200 jaar gekost om haar in ere te herstellen, voor haar zelf, maar vooral voor het Khoi Khoi-volk van Zuid-Afrika. Het was het zien van de kunstenaar, de dichter, omgezet in een woord van pleidooi, die de ogen van politici heeft geopend om vervolgens respect te betonen aan het oudste volk van Zuid-Afrika.
Ook kunstwerken, hier in ons eigen land geven ons zicht op onszelf, op ons land, op gebeurtenissen, op de waarheid van ons bestaan. Zoals Kurt Nahar die onze studenten wakker schudt met de gegevens over de decembermoorden. Slechts kaarten met naam, datum en staat van het lichaam van het slachtoffer. Durven we te kijken, te lezen? Hoe vaak hebben we kleuren gezien zonder te beseffen dat het kleuren zijn, zoals in het werk van Paul Chang, die met zijn intensiteit van kleur en beeld de stralende kant van onze omgeving laat zien? Hoeveel keer lezen we een zin zonder te zien dat zij uit woorden is samengesteld? Stel je voor dat we, door te kijken, ook nog moeten nadenken over de werkelijkheid van wat getoond wordt, de werkelijkheid van wat geschreven, gespeeld, gehoord wordt?



De zwaar rokende schrijver of zwaar drinkende dichter, wie kent ze niet? Maar wie kent ook niet de alcoholische politicus? Kunstenaars zijn geïnspireerd door wazigheid; datgene waar anderen in een bewuste of onbewuste waas aan voorbijgaan, is de prikkel om een beeld te scheppen dat in een eigen kunstzinnige vorm uit zijn wazigheid tevoorschijn wordt gehaald. Er is misschien een lichte waas ontstaan tussen ‘inspiratie’ en ‘zijn’, want waardoor je geïnspireerd raakt. hoef je nog niet te zijn. Waarom zouden we in wazige clichés moeten verdrinken en vergeten waar het werkelijk om gaat? Wie wil ontwikkelen, moet iets kunnen scheppen en dat is het vak van een kunstenaar: scheppend bezig zijn.

[van de nieuwe Schrijverschool Suriname Blogspot - link zie in de kolom rechts]

Group exhibition Running Thread (Wakaman)

Remy Jungerman, Iris Kensmil, Charl Landvreugd and Kurt Nahar

Exhibition date – 17th of December, 2011 until the 4th of February, 2012
Opening – 17th of December, from 3p.m. to 7p.m.
Gallery hours - Thursday to Saturday, from 11a.m to 6p.m

Remy Jungerman was born in Moengo, Suriname and has lived in Amsterdam since 1990. His work is intrinsically related to his Surinamese origins and is centered on global citizenship in today’s society. Jungerman uses collages, sculptures and installations to show cultural critique(s) of the local and the global, the internal and the external. Traditional materials and objects are placed in different contexts that challenge the established notions of their representation within Western society. Jungerman gets his inspiration from Afro-religious elements of the traditional Maroon culture in Suriname and the Diaspora. At the same time he is also inspired by Western trends in art and modern communication technology.


Rechts: Remy Jungerman, White Hand, 2007

Jungerman first studied art at the Academy for Higher Arts and Cultural Studies, Paramaribo (Suriname). After moving to Amsterdam in 1990 he studied at the Gerrit Rietveld Academy. Since his first group exhibition in the Stedelijk Museum, Amsterdam, Jungerman has participated in several solo and group exhibitions worldwide.

Creating an image of the (historical) presence of black people is the drive behind all the works of Iris Kensmil. Although she has born in Amsterdam, Kensmil lived part of her youth in Suriname. As she states: “Because of my black skin, I can’t take my participation in the European Culture for granted the way white people think they can do (Frantz Fanon). From 2004 on she makes works that commemorate historical moments from struggle for the emancipation of black people.


Rechts: Iris Kensmil, Blue turns grey


Kensmil draws on personal memories as well as a range of historical textual and visual material. She selects this materials on base of how she perceives what is the history of a Black European, a history that is paradoxically non-European. So most of her works are about the African-American movements or about Suriname, beside the “global” works of free imagination, e.g. about Ragga. Born in 1970, Iris Kensmil lives and works in Amsterdam. She graduates in the Minerva Groningen. In 2004 she won the Wim Izaks Prize, in 2009/2010 she did a residency at the ISCP, New York.

Charl Landvreugd was born in Suriname and raised in Rotterdam. Aesthetically, politically, theoretically as well as practically, black is the base color in his practice. Landvreugd has studied at the Goldsmiths College (London) and Columbia University (NYC), and continued his investigations of black and Blackness. He explores the plurality of black hues and advocates for distinctions in black diversity. Although Landvreugd works as a visual artist, mainly sculpture, installation and video, he has also a wide experience as a curator and a writer, working in Europe, the Caribbean and the United States.

Rechts: Charl Landvreugd - disco goes to holiday spacecamp to find Anana Keduaman Keduampon. 30 x 30 x 15 cm stone, plastic, paper, glitter, sugar, feathers, 2007

Charl Landvreugd uses Black as an instrument to speak off our communal efforts to bridge cultural gaps worldwide. Since 2009, Landvreugd has already shown his work in New York, London and Amsterdam, and also is his home country, Suriname, along with some of the other artists presented in this exhibition at C&H art space. Despite of his short career, this young artist has already developed three artist residencies, participated in several publications and curated exhibitions with other artists, all related to black-Dutch artists in Dutch society.

Kurt Nahar defines his art works as a contribution to raising the consciousness of the general public and to encourage discussions around important, sometimes forgotten subjects. The Dada movement is clearly present in his work and Nahar’s work can be seen as an act of protest and contestation for social and political circumstances in Suriname, where he lives. Nahar’s works are a combination of common objects, photographs, film, painting, poems and furniture all together. The visual chaos, full of provocative symbolisms, tends to confront the viewer’s with social issues, of which the artist thinks that they should be brought out to public discussion.


Rechts: Werk van Kurt Nahar met het beeld van Kwaku


Kurt Nahar, 1972, was born in Paramaribo, Suriname, where he lives and works. Between 1993-1997 he studies at the Nola Hatterman Institute (Art School), and in 2000 Nahar attended the Edna Manley College for the Visual and Performing Arts, and in 2009 Research residency at the Rijksacademie. He has exhibit mostly between Suriname and the Netherlands.

C&H art space
Tweede Kostverlorenkade, 50
1053 SB - Amsterdam
info@ch-artspace.com
www.ch-artspace.com

Marcel Pinas toont grootse expo

door Rosita Leeflang

Paramaribo - Wie er nog niet is geweest, kan zich al afvragen hoe kunstenaar Marcel Pinas de grote hal van de Kamer van Koophandel en Fabrieken gaat vullen met zijn werken.

Maar wie zijn uitleg hoort, weet dat de hal misschien zelfs te klein is voor alle kunstwerken. De plattegrond waar alles komt te staan, staat permanent ‘op schrift’ in zijn hoofd en terwijl hij één voor één helpt de tienduizend lepels aan zijn kunstwerk Sanfika te hangen, vertelt Pinas gepassioneerd over zijn grootschalige kunstevenement Kibii wi koni Marcel Pinas The Event.

Collega-kunstenaar Kurt Nahar (uiterst rechts) helpt mee in het binden van de lepels, terwijl Marcel Pinas (midden) druk in gesprek is met Vincent Vlasblom, zijn manager in het buitenland, die speciaal voor de gelegenheid is overgekomen. (Foto @ Stefano Tull)

Het is de eerste keer sinds 2005 dat Pinas weer in eigen land exposeert. De afgelopen jaren heeft hij vooral in Nederland, maar ook in België, Duitsland, Frankrijk, de Verenigde Staten en de Dominicaanse Republiek verschillende werken gemaakt en geëxposeerd. De kunstwerken gingen over Suriname, maar hebben nooit hier gestaan. “Dus vond ik het hoog tijd om ze ook met Suriname te delen. Het zijn namelijk issues die ik onder de aandacht wil brengen. Ik wil mensen bewust maken middels kunst en ik wil met mensen delen hoe ik over dingen denk”, zegt Pinas. Daarnaast wil de kunstenaar laten zien dat wij niet klein moeten blijven denken, maar moeten durven groter te denken. “Wat ik zelf interessant vind, is dat de expo gaat over onderwerpen binnen de marroncultuur, maar er is maar één marron in het team die helpt met het opzetten. Iedereen doet eraan mee. Dit is Su”, zegt hij trots. “Op deze manier moeten wij elkaar ondersteunen. Dit is de eenheid die wij moeten nastreven, want op zo’n manier zullen wij respect voor elkaars cultuur opbrengen.” En dus is op de expositie van alles te zien. Naast de lepels zijn er ook kunstwerken met hangmatten, matapis, botten, schedels, katapulten en schoolbanken, een kennismaking met marrongebruiken. “Wat we hebben is waardevol en dat moeten we omarmen. Onze voorouders moesten hard zwoegen. Ik merk dat de dingen worden geaccepteerd in het buitenland, maar hier nog niet genoeg”, zegt Pinas, die nog benadrukt dat het niet gaat om afgoderij, maar een deel van het eigene. Daar wil de kunstenaar ook de beleidsmakers bewust van maken. “We moeten ze laten zien wat kunst kan doen, waardoor ze er meer geld in gaan stoppen. Bij een goed cultuurbeleid krijg je creatieve mensen met creatieve ideeën. Door de waardering van het eigene komen ze zelf met nieuwe ideeën en nieuwe producten. Als wij ons eigen ding koesteren, gaan bezoekers dat ook doen. Het helpt zelfs criminaliteit in te dammen.”

[uit de Ware Tijd, 20/06/2011]

Kurt Nahar in Brusselse KK Gallery'

Op uitnodiging van KultuurKaffee (Vrije Universiteit Brussel) resideert Kurt Nahar (Suriname) gedurende 6 weken (15 februari – 31 maart) in de KK Gallery’. Gedurende deze periode werkt hij er aan een tentoonstelling met als titel Misschien, Maybe waarbij hij zich laat inspireren door de Belgische actualiteit. Vooral de schandalen in de kerk die recent boven water kwamen, trokken daarbij zijn aandacht. Het residentieproject is opgevat als een open atelier. Iedereen kan binnen en buiten lopen gedurende de hele periode en het gesprek aangaan met de kunstenaar. Daar bovenop presenteert Nahar ook nog eens een overzicht met bestaand werk.

Kurt Nahar ontwikkelt doorheen zijn oeuvre een persoonlijke stijl waarin hij uiting geeft aan uiteenlopende maatschappelijke aspecten van zijn land. Zijn missie als kunstenaar is om de geschiedenis van Suriname blijvend in herinnering te brengen, waarbij hij vooral focust op gebeurtenissen die in het alledaagse leven, in de media en de politiek vaak onbesproken blijven omwille van hun gevoeligheden. De decembermoorden vormen daarbij een vaak terugkerend thema in zijn gedichten en beeldend werk.
Programma:

Open ateliers: KK Gallery’ - 15 februari t.e.m. 31 maart: ma-do van 10u00 – 18u00

Overzichtsexpo: KK Gallery’ (verdieping +1) - 28 februari t.e.m. 7 april: ma – do van 10u00 -18u00

Expo ‘Misschien, Maybe’ (nieuwe creatie): KK Gallery’ (gelijkvloers) – vernissage op 31 maart om 19u30 (aansluitend ‘KK WORLD’ met ‘Fra Fra Sound’); expo van 4 april t.e.m. 19 mei: ma – do van 10u00 tot 18u00

Randprogramma:
Wo. 23 maart* – 18u00 – KK Gallery’ Lezing: ‘Achteruitkijkspiegel’ door Kurt Nahar

‘Door middel van mijn beeldend werk en poëzie hoop ik bij te dragen aan de bewustmaking van een breed publiek en poog ik de discussie aan te moedigen betreffende zaken die vergeten dreigen te worden, maar enorm belangrijk zijn.’ (www.readytexartgallery.com). Kurt Nahar (Paramaribo, 1972) woont en werkt te Suriname. De geschiedenis van zijn land, de actualiteit en de bewustmaking daarover, vormen de voornaamste inspiratiebronnen voor zijn kunstenaarschap. Deze lezing komt er naar aanleiding van zijn 6 weken durende residentie in de KK Gallery’ van de Vrije Universiteit Brussel.


Meer details over andere manifestaties binnen het randprogramma, klik hier

Suriname Jazz opens Suriname Art exhibition in Brussels

Suriname inspired jazz band Fra Fra Sound will be on hand on March 31st, to add its touch to the festive opening of the Brussels inspired exhibition of Surinamese artist Kurt Nahar. Nahar is taking part in the Artist in Residence project of KultuurKaffee of the Free University of Brussels, spanning February 15 to March 31. While there he is working on an exhibition titled Misschien, Maybe for which he obtains inspiration from current events in Belgium. His attention goes out especially to the scandals which recently emerged regarding the Catholic Church. The residency project is set up as an open atelier. Anybody is free to drop in and start a conversation with the artist, during the entire period. Nahar will also be presenting an overview of existing work.

.

Kurt Nahar (Paramaribo, 1972) lives and works in Suriname. The history of his country, recent and current events and raising awareness about them, are the main sources of inspiration to his artistry. Throughout his oeuvre he has developed a personal style in which he expresses his thoughts on various aspects in the social sphere in his country. His mission as an artist is to keep the history of Suriname alive in the memory of its people, the focus being primarily on incidents and events in everyday life, which because of their sensitive nature, are generally unspoken of in the media and in politics. Suriname’s December murders in particular are a recurrent theme in his poetry as well as his visual art.

‘Through my visual work and poetry I attempt to contribute to the awareness of a broad public and hope to engage them in a discussion regarding certain subjects that run the risk of being forgotten, but are extremely important,’ Readytex Art Gallery quotes him.

.

Fra Fra Sound was founded in 1980 in Amsterdam by bass player Vincent Henar. The name ‘Fra Fra’ stands for hybrid, but also means strange, different and mysterious. The band, consisting out of 7 spectacular musicians, combines jazz, African rhythms, dance music from the Caribbean with infectious Surinamese kaseko. See (http://www.frafrasound.com/)

Main program:

Open ateliers: KK Gallery’ – February 15 – March 31: Monday – Thursday from 10:00 am – 6:00 pm

Overview exhibition (existing work): KK Gallery’ (on the First floor) – February 28 – April 7: Monday – Thursday from 10:00 am -6:00 pm

Exhibition ‘Misschien, Maybe’ (new work): KK Gallery’ (main floor) – vernissage on March 31 at 7:30 pm (followed immediately by ‘KK WORLD’ with ‘Fra Fra Sound’); exhibition from April 4– May 19: Monday – Thursday from 10:00 am – 6:00 pm

Peripheral program:

Wednesday March 23 * – 6:00 pm – KK Gallery’

Lecture: ‘Achteruitkijkspiegel (rearview mirror)’ by Kurt Nahar

This lecture is given as a result of his 6 week residency at the KK Gallery’ of de Vrije Universiteit Brussel.

Monday March 28 * 2011

Workshop: Sustainable Development: ‘Do Belgium and Suriname share the same challenges?’

KK Gallery’ – 6:00 pm-8:00 pm– free (org. UCOS)

Thursday March 31 * 2011

Seminar: ‘How can art contribute to a sustainable and solidary world?’

Hall STOA (next to VUB restaurant) – 5:00 pm– 7:30 pm (org. UCOS)

Thursday March 31 * 2011

Vernissage Kurt Nahar

KK Gallery’ – 7:30 pm – free

‘KK World’ with Fra Fra Sound (NL / Suriname)

KultuurKaffee – 9:00 pm – free

René Magritte & Kurt Nahar

René Magritte
La Trahison des Images of Ceci n'est pas une pipe
1928-9

Kurt Nahar
This is not a chair
Mixed media on canvas
44 x 45 cm
(Readytex Art Gallery)

Perfect Strangers

De expo Paramaribo Perspectives is nog een paar dagen te bezichtigen in TENT Rotterdam (t/m 7 november 2010). De groepstentoonstelling Paramaribo Perspectives presenteert een zelfbewuste generatie Surinaamse en Nederlandse kunstenaars.

In het laatste weekend wordt een extra presentatie geopend met een selectie van werken van jonge kunstenaars studerend aan de Willem de Kooning Academie Rotterdam en de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten Den Haag. Zij werkten onder leiding van o.a. kunstenaar Charl Landvreugd aan een praktijkopdracht waarin thema’s als de ander/het vreemde centraal staan. Op donderdag 4 november om 18.00 uur is de feestelijke opening van de eindpresentatie in TENT.

Donderdag 4 november 2010, 18.00 u
Opening Eindpresentatie kunstacademieproject Perfect Strangers
Laatste kans tentoonstelling Paramaribo Perspectives
(t/m 7 november)

.

Werken van Paramaribo Perspectives, van boven naar beneden van Kurt Nahar, Sri Irodikromo en Ravi Rajcoomar; foto's @ Michiel van Kempen.

SURE Suriname

Arts & craft op ARTI 2010

De expositie SURE Suriname is te zien tijdens ARTI 2010 van 6 t/m 10 oktober. Sure Suriname bestaat uit een mix van moderne beeldende kunst en design, met een duidelijke Surinaamse signatuur. De Stichting Designers at Work is initiatiefnemer van zowel de presentatie als de ontwikkeling van de tentoongestelde producten. SURE Suriname wordt op vrijdag 8 oktober om 20.00 feestelijk geopend door Rabin Baldewsingh, de Haagse wethouder van Volksgezondheid, duurzaamheid, Media en Organisatie.

SURE Suriname toont werk van de Surinaamse kunstenaars Marcel Pinas, Kurt Nahar, Ken Doorson, Dhiradj Ramsamoedj, Sirano Zalman en Pierre Bong A Jan (foto rechts) i.s.m. fotograaf Steve Gomperts. Stuk voor stuk kunstenaars, die op een persoonlijk manier de diversiteit binnen de Surinaamse samenleving in hun werk tot uiting brengen.

Het tweede onderdeel van de presentatie is de Surinaamse Tafel, producten ontworpen in Nederland en gemaakt in Suriname. Deze samenwerking is het resultaat een serie workshops over innovatie en duurzaamheid, die Anno Fekkes (VIDE) en Guus Boudestein (Ontwerpwerk) voor de Surinaamse arts & craft sector hebben georganiseerd. Het gaat om gebruiksvoorwerpen, die op menige eettafel niet mogen ontbreken.

Monique Nouh Chaia, directeur van Readytex in Paramaribo, heeft de productie begeleid. Mavis Agosoe, Dona Akobe, Rajendre Chatterpal, Wanda Eduards, Mavina Maasie, Richenel Para, hebben ontwerpen gerealiseerd van Thies Timmermans en Vera Winthagen van Ideal & Co, Guus Boudestein, Judith van der Goor en Koen Vorst van Ontwerpwerk en Anno Fekkes van VIDE.

Links: Ken Doorson Another view of the Tipple Box on Van-Sommelsdijckstraat; Photo by Richard Rawlins

Een volgende stap is het op de markt brengen van deze producten in Suriname en ze vervolgens te exporteren. Interesse voor Surinaamse producten in het buitenland is de beste prikkel om de craft sector in het land te professionaliseren.

In 2008 is door het Surinaamse Ministerie van Handel en Industrie en de Gemeente Den Haag een "Memorandum of understanding" ondertekend. Met als doel samen te werken met betrekking tot de capaciteitsopbouw van de craftsector in Suriname. De workshops en de Surinaamse Tafel zijn hiervan het resultaat. SURE Suriname is mogelijk gemaakt dankzij financiële bijdragen van de Gemeente Den Haag, de Nederlandse Ambassade in Suriname, het Hivos Linkis Fonds en de Mondriaan Stichting.

De Stichting Designers at Work is een initiatief van Ontwerpwerk en heeft als doel vormgeving in brede zin te promoten en initiatieven te ontwikkelen waar vormgeving een inhoudelijk rol kan spelen.

ARTI10
Art Design Taste
6 t/m 10 oktober 2010
Fokker Terminal
Binckhorstlaan 249
Den Haag