Samen tegen racisme

Amsterdam, zaterdag 22 maart 2014. Een fotoreportage van Johan Janssen.

Anousha Nzume

Burgemeester Van der laan

Alex van Stipriaan

Mohammed Rabbae

Quinsy Gario

Bosman-wet onder vuur

André Bosman verdedigt woensdag in de Tweede Kamer 'zijn' Bosman-wet. De wet stelt voorwaarden aan de vestiging in Nederland voor mensen uit Curaçao, Sint Maarten en Aruba. Iemand die langer dan zes maanden in Nederland wil verblijven moet voldoen aan één van deze vier voorwaarden: een baan of een eigen onderneming in Nederland hebben, in het eigen onderhoud kunnen voorzien met eigen middelen, een erkende opleiding in Nederland volgen of gezinslid zijn van een Nederlander. Tegen de wet is veel kritiek, omdat deze discriminerend zou zijn. Vanavond gaat Bosman hierover in debat met Quinsy Gario en Danitzah Jacobs in het programma Pauw & Witteman.

Rajen Budhu Lall geeft commentaar:

Vanavond gegarandeerd vuurwerk bij P&W! Laat ik deze wet uit de boezem van de VVD vanuit Surinaams perspectief bekijken. Je bezet een land van 1667-1975, ruim 300 jaar en geeft een fooi mee en laat vervolgens de relatie domineren door de relatie in de afgelopen 39 jaar. Van Curaçao lees ik dat het pas sinds 1791 een officiële Kolonie is van Nederland en samen met Aruba, St. Maarten en Nederland deel uitmaakt van het Koninkrijk der Nederlanden. De wet komt van de VVD af en wil vestiging van " kansarme" Antillianen ontmoedigen. Ook hier constateer ik een eeuwenoude relatie die gedomineerd wordt door de relatie en ervaringen in de laatste 20-30 jaar. Hoe ASOCIAAL kan de VVD zijn door dit wetsvoorstel uit haar Fractie te ondersteunen? Hoe sociaal is de PvDA als regeringspartner? Lees de 15 bezwaren van het OCAN, verwoord door de voorzitter Glenn Helberg tegen dit initiatiefvoorstel en de opvattingen dat dit wetsvoorstel van de Liberale partij van de Premier in strijd is met Internationale Verdragen en Rechtsprincipes en het oordeel van de Commissie Meijers .Vandaag de Antillianen en morgen......? NEE tegen de VVD Bosman WET!

C1000 let op je doekoe via hun Surinaamse rijstverpakking

Foto Patrick Dorder

door Quinsy Gario

Journalist Patrick Dorder ging naar de C1000 om boodschappen te halen en kwam dit pak Surinaamse rijs tegen. Waarom het alleen op dit pak rijs staat en niet op de anderen is de vraag. Al jaren is het voor Nederlandse marketeers een raadsel hoe ze verschillende niet-witte groepen bereiken. Een leuk woordje hier of daar lijkt echter weer een halfslachtige en neerbuigende poging tot contact in plaats van een daadwerkelijke uiting van begrip voor de behoeftes van de groep. In plaats van op de doekoe van haar klanten te letten kan ze beter wat Sopropo verkopen.

[van Roet in het eten]

De stuitende logica van Dr. Umar Johnson

Egmond Letterboom

Dr Umar Abdullah Johnson:

"Black MALE gene = white MALE gene ''disappearance'' and white men know this and hate us for it. you black man is the most powerful in the world just know you have sex with a white woman you can remove the white man and he can do nothing about it. it is superior. and we can have sex with white women against their will, not that we need. white men feel threatened by the power every day. remember whether whites say about parts then you know that your gene strength will always be greater than whites power. if you do not encounter some sex innocent and natural. YOU SO OVERLEN BLACK MAN REMEMBER THE whenever THAN WHITE MAN SAYS YOU CAN NOT SOMETHING. HE IS AFRAID GET YOUR TOTAL overshadowing GENETIC POWER. BE HAPPY WHEN YOU SEE A WHITE MAN AND THINKING THE POWER YOU. MERRY X-MAS ALL."

[December 24, 2013; cited from Facebook]

Foto © The Rocketeer

door Quinsy Gario

Er is een ophef ontstaan over de komst van Dr. Umar Johnson. Een lezer stuurde ons een tekst toe waarin de achterhaalde ideeën en stuitende logica achter het wereldbeeld van Johnson bloot werd gelegd en hij heeft gereageerd. Ook al bevestigde hij alle punten die naar voren werden gebracht en aangeeft bepaalde mensen rechten te onthouden, wil men hem nog steeds hier naar toe halen onder het mom van ‘sommige dingen zijn wel bruikbaar van wat ie zegt’.

En daar zit ‘t hem in voor mij. Johnson stelt namelijk een wereld voor waarin mensen uit de Afrikaanse diaspora afgesloten zijn van de rest van de wereld en navelstaarderig naar binnen gekeerd zijn. De dingen die hij zegt zijn dan ook geïnformeerd door een achterliggende logica van patriarchale Afrikaanse superioriteit. Het is een overcompensatie net als de hyper mannelijkheid tentoongesteld in sommige nummers van zwarte mannen. Door niet erkend te worden als gelijkwaardig door witte mannen gaan ze over de top hun mannelijkheid botvieren op de wereld om hen heen. Zijn beelden over de geschiedenis zijn dan ook voorstellingen die vanuit een gefantaseerde toekomst op het verleden worden geprojecteerd.  En die toekomst probeert hij mogelijk te maken door in het hier en nu de wereld over te gaan en uitsluiting te verkondigen.

Het Afrika dat hij voorstelt, een waarbij bijvoorbeeld voor de komst van het kolonialisme er geen seksuele relaties werden onderhouden tussen mensen van dezelfde sekse, heeft nooit bestaan. Hij gebruikt zelfs het ‘maar ik heb een … vriend dus ik kan niet tegen ze zijn’ argument om zichzelf te verdedigen tegen de ontmaskering van zijn homofobe uitspraken. Waar hebben we die eerder gehoord de afgelopen tijd? Jack Spijkerman en de zwarte piet apologeten die hun racistische uitspraken verdedigden door hun ene donkere vriend of vriendin aan te halen. Teruggaan naar een 40 jaar oude en achterhaalde versie van het Amerikaanse handboek voor psychiaters geeft dan ook aan dat hij niet op de hoogte is van de huidige ontwikkelingen. Homoseksualiteit eerst een psychische stoornis en daarna een levensstijl noemen toont aan dat hij zit te zoeken naar een reden om de liefde van mensen voor iemand uit dezelfde sekse af te keuren. Er komen immers geen nieuwe zwarte lichamen uit die liefde en samenkomst.

Kunstwerk van Ron Mueck

Puttend uit fictieve denkbeelden stelt hij een gemeenschap voor waarbij vrouwen slechts dienen om kinderen voort te brengen. Het gaat hem dan ook om de creatie van een massa dat met hun aantal alleen veranderingen teweeg kunnen brengen. Wat is het verschil tussen dat en de koloniale mentaliteit dat ook veel zwarte lichamen nodig had voor het draaiende houden van het plantagesysteem? Vrouwen die hun eigen handelingsvermogen en denkvermogen inzetten worden afgedaan als pionnen van de witte gevestigde orde. In de wereld die hij schetst zijn vrouwen broedmachines zonder inspraak over hun lichamen. Zwarte vrouwen zijn mensen van vlees en bloed die je moet respecteren en niet reduceren tot een fetisj object, zoals hij doet door ze godinnen te noemen, en vervolgens niet willen dat ze zichzelf academisch of professioneel ontplooien.

Terwijl Johnson de schrijver van het stuk probeert af te doen als iemand die hem kwaad aan doet bevestigt hij alles.

Hij beroept zichzelf constant op familie en bloedverbanden, maar geboren worden binnen een bepaalde familie maakt je niet zalig. Dat hij zegt een afstammeling van Frederick Douglas te zijn doet het lijken alsof hij niet slechts op basis van zijn eigen argumenten beoordeeld hoeft te worden. Dat hij vervolgens alsnog die voorouders wegzet als pionnen van de witte gevestigde orde is verontrustend. Zijn eigen interne logica en historisch besef klopt ook niet omdat miscegenation in veel plekken tegen de wet was. Nu ook een complot zien van de Chinese overheid om de grondstoffen in Nigeria via biraciale kinderen weg te sluizen is ronduit belachelijk. Ze kunnen het grond gewoon kopen zoals ze in de rest van Afrika aan het doen zijn. Biraciale kinderen tussen aanhalingstekens plaatsen is dan ook een vorm van tekstueel geweld.  Hij zet hen zo namelijk nog steeds weg als niet normaal. De puurheid van iemands raciale achtergrond constant aanhalen iseugenics bedrijven en loyaliteit is niet af te leiden uit iemands genen.

Terwijl Johnson de schrijver van het stuk probeert af te doen als iemand die hem kwaad doet bevestigt hij alles. Het aankaarten van problemen moet ons doen inzien om oplossingen te bedenken en niet de verkondigers ervan af te doen als bedreigingen. Wanneer mensen handelingen uitvoeren die geïnformeerd zijn door witte superioriteit dan moet je de handeling ter discussie stellen en niet op de man af iemand wegzetten als een gevaar. Dan toon je de zwakte van je eigen argumentatie.

Curaçao boksgala

Ik erken het gevoel van stagnatie in het huidige racisme debat. Maar dat gevoel kan je krijgen als je alleen naar zwarte piet kijkt. De opkomst van 39 met rijst toont dat het racisme debat juist aan het verbreden en verdiepen is. Ik erken de noodzaak voor een volgende stap. Maar laten we onszelf niet verlagen tot tribal denken waardoor we verder afgesloten worden van de huidige samenleving. De volgende stap is het bundelen van krachten voor een gedeelde politiek en socio-economisch doel en niet een raciaal doel. Laten we onszelf niet weer verdelen en wegstoppen in raciale enclaves. Ik erken de drang naar kennis. Maar laten we ervoor zorgen dat we niet onze hoofden vullen met  ideeën waar we onszelf mee voor de gek houden. Er zijn genoeg boeken van onder andere Frank Dragtenstein die ons meer over het Nederlands verleden kunnen vertellen dan iemand die net als Coca Cola onderdeel is van het Amerikaanse cultureel imperialisme.

Ik heb al eerder geschreven dat er nu veel mensen zijn die een slaatje uit de Zwarte Piet discussie proberen te slaan. Laten we ervoor zorgen dat wij niet investeren in iemand die ons voor zijn eigen karretje probeert te spannen. Juist nu moeten er hier in Nederland interetnische en interculturele koppelingen gemaakt worden om zo gezamenlijk racisme te bestrijden. Je eigen achtergrond als superieur willen zien verlamt het broodnodige contact. Wil je in de discussie investeren neem dan een abonnement op ZAM Magazine, plaats een advertentie bij MART Radio, wordt lid van Vereniging Ons Suriname of doneer aan The Miss Kitty Show. In tegenstelling tot deze man hebben zij keer op keer bewezen het beste voor ons allemaal voor te hebben.

[van Quinsy Gario's blogspot Roet in het Eten]

Someone found the COCA-COLA secret recipe hidden in an old newspaper

Klik voor groter formaat

Quinsy Gario "een van de 10 grootste aanstellers van 2013"

Quinsy Gario. Foto Doortje Janssen

Samen met o.m. Mario Balotelli, Kanye West en Miley Cyrus is Quinsy Gario gerekend tot 'De 10 grootste aanstellers van 2013' door de polemische website ThePostonline.nl. Van Quinsy Gario wordt gezegd:

 "De Zwarte Piet klokkenluider kreeg zijn fifteen minutes of fame bij Pauw & Witteman om vervolgens een land in de meest stupide maatschappijdiscussie van de afgelopen decennia te storten. Het Zwarte Piet debat ging – zoals sommige cultuurfilosofen ons wilden doen geloven – niet over racisme, slavernij of over het afpakken van tradities. Over tien jaar is iedereen deze opiniehorror vergeten en kijken we terug op een kwestie die vooral ging over de emancipatie van ego’s (m/v, links/rechts, zwart-wit) met een intellectueel minderwaardigheidscomplex. Let maar op: van die Gario horen we nóóit meer iets."

Wij zeggen: wacht maar af.

Lees hier de hele tekst over alle andere aanstellers.

It really does matter if you are black or white!

Zelfportret van Charl Landvreugd

Debat 150 jaar herdenking slavernijverleden

Is het 150 jaar na de afschaffing van de slavernij alsnog tijd voor een emancipatiestrijd?

‘Ik maak geen verschil tussen zwart en wit, voor mij is iedereen gelijk’
‘Als ze onze cultuur niet willen tyfen ze maar op naar hun eigen land’
‘Ik bedoel het niet racistisch dus is het niet racistisch’
‘Gaan we nu ook de paashaas afschaffen?!’

Een greep uit de online reacties op het Zwarte Piet-debat toont aan dat Nederland nog steeds geen idee heeft hoe je je als samenleving verhoudt tot een verleden van slavernij en kolonisatie. Zwart en wit zijn in Nederland niet gelijk. Wanneer we kijken naar de politiek, het bedrijfsleven en de journalistiek zien we nog steeds een ondervertegenwoordiging van de zwarte gemeenschap. Wanneer we kijken naar statistieken op het gebied van armoede, jeugdwerkloosheid en criminaliteit zien we nog altijd een oververtegenwoordiging.

Toch waren zwart en wit opeens wel gelijk in 1975, tenminste op papier. Maar hoe wis je eeuwen van geïnstitutionaliseerde ongelijkheid uit het collectieve geheugen van een samenleving? Is het feit dat er nooit een grote georganiseerde strijd of beweging heeft plaatsgevonden, zoals de Civil Rights Movement in de VS, een mogelijk verklaring waarom de emancipatie van de Surinaams en Antilliaanse gemeenschap nog zo in de kinderschoenen staat?

Debat
Deze vragen leggen we voor aan professor Stephen Small die tijdens deze avond de keynote speech verzorgt. Small is gespecialiseerd in het Nederlands slavernijverleden en erfenis. Twee referenten Noraly Beyeren Lida van den Broek geven een reactie op het betoog van Small.  Daarnaast houden vier potentiële rolmodellen een pitch over de vraag of het 150 jaar na de afschaffing van de slavernij alsnog tijd voor een emancipatiestrijd op eigen bodem? Zien zij zichzelf als een voortrekker? Voelen zij de noodzaak voor een emancipatiestrijd? En welke vorm kiezen zij hiervoor?

Quinsy Gario

Met:
Karin Amatmoekrim – schrijfster van o.a. Het Gym. Onlangs verscheen De man van veel, een roman gebaseerd op het veelbewogen leven van verzetsstrijder Anton de Kom.
Noraly Beyer - presentator
Lida van den Broek - organisatieantropoloog en oprichter van Kantharos
Quinsy Gario – kunstenaar en activist. Initiatiefnemer van de actie ‘Zwarte Piet is racisme’ en presentator radioprogramma Roet In Het Eten op Mart Radio.
Mitchell Esajas - is mede-oprichter en voorzitter van New Urban Collective, een netwerk voor studenten en young professionals met als missie de potentie van jongeren met een cultuur diverse achtergrond ten volle te benutten en bij te dragen aan een samenleving waarin een ieder gelijke kansen heeft.
Seada Nourhussen – Afrika journalist bij Trouw.
Jeroen Weghs - columnist voor o.a. The Post Online.

De avond wordt gepresenteerd door voormalig Tweede Kamerlid en theatermaker John Leerdam.

Locatie: De Balie, Kleine Gartmanplantsoen, Amsterdam

Datum: dinsdag 26 november 2013, 20.00 uur.

Lees:
S.A. Small (2012). Living History. The Legacy of Slavery in the Netherlands (2012, October 5). Den Haag: Amrit/NiNsee.

Symposium ‘De vruchten van diversiteit’: Kracht & Kansen

Foto © FB

Op 16 november 2013 organiseert de Stichting MCNW Multicultureel Netwerk Eén land één samenleving een symposium‘De vruchten van diversiteit’: Kracht & Kansen.

Het multiculturele karakter van de Nederlandse samenleving is al decennialang - en eigenlijk al eeuwenlang - een feit. In dit symposium belichten we successen en moeilijke kanten, en komen de rijkdom van culturele en etnische diversiteit en de betekenis van ‘identiteit’ aan de orde. Centraal staan de vragen: wat kunnen we leren van het verleden, wat kunnen we bereiken in de toekomst? Hoe kunnen we de multiculturele samenleving versterken, concrete initiatieven ontwikkelen en deze zichtbaar maken? Het symposium is bedoeld ter inspiratie, voor ontwikkeling van visie en strategie in de context van sociale cohesie en economische kracht. We onderzoeken hoe de samenleving zich kan ontwikkelen en gebruik kan maken van haar diversiteit. We beogen de onderlinge samenwerking te versterken, gericht op positieve impulsen en oplossingen, en een eerlijker en positiever beeld van de multiculturele samenleving.

Unknown Dance Crew

Keynote speakers en workshopleiders komen uit de wetenschap, de politiek en het bedrijfsleven:

Raja Felgata, Mogador Productions, journaliste en samensteller van De Kleurrijke Lijst;

Anja Meulenbelt, schrijfster, publiciste, feministe en oud-politica;

Antoin Deul, bestuurslid Groen Links;

Willibrord de Graaf, voormalig hoofddocent Multiculturele Samenleving, Burgerschap en Identiteit Universiteit Utrecht;

Kaouthar Darmoni, docente Cultuur en Media Universiteit van Amsterdam en eigen school voor Oriëntaalse dans;

Unknown Dance Crew, een jong en frisse dansgroep geeft een enthousiaste en energieke workshop.

Sanne Landvreugd
Foto © Michiel van Kempen

Dagvoorzitter: Mieke Janssen, directeur Art. 1 Midden Nederland.

09.30 Inloop

10.00 Opening

10.15 K. Darmoni: Feminine Diversity Goddess

aansluitend workshop Feminine Capital

Parallel programma voor vrouwen, max 15 p.

10.40 W. de Graaf: Het nieuwe burgerschap, plicht tot identificatie?

11.00 pauze

11.35 A. Meulenbelt: Caleidoscoop van onze identiteiten.

12.00 A. Deul: Diversiteit in transitie, participatie 3.0

12.25 R. Felgata: De Kleurrijke Lijst en het antwoord op de cynische samenleving.

12.45 lunchpauze

13.45 Workshops

14.45 pauze

15.00 Zaaldebat

16.00 Muziek: DJ Maxxerati

16.30 Dichter en kunstenaar T. Martinus

17.00 Afsluiting met een drankje en hapje

Locatie

S2M / Op de Zaak

Planetenbaan 100

Maarssen

Aanmelden

U kunt zich aanmelden via IDEAL betaling op de website

www.eenlandeensamenleving.nl

Vermeld het onderwerp ‘symposium’.

Het symposium wordt georganiseerd door Stichting MCWN Multicultureel Netwerk en Eén land één samenleving.

Alle bijdragen zijn belangeloos, met dank daarvoor!

Meld u aan vóór 8 november.

Doe het snel, er zijn nog plaatsen!

De organisatie beslist op 8 november of er voldoende aanmeldingen zijn. Zo niet, dan wordt het symposium helaas geannuleerd en ontvangt u hierover bericht.

Kosten deelname € 37,50 inclusief lunch en drankjes.

Attentie: inschrijven voor de workshop ‘s ochtends van Kaouthar Darmoni: zie instructie op de website. Max 15 vrouwen, op datum van inschrijving. Uw aanmelding geldt als de betaling is ontvangen. Restitutie is mogelijk tot 3 dagen voorafgaand aan het symposium.

www.stichtingmcnw.nl

stichting.mcnw@gmail.com

www.eenlandeensamenleving.nl

info@eenlandeensamenleving.nl

Initatief gesteund door: Nederland Bekent kleur, Nieuwwij Platform Stop Racisme en Uitsluiting

Racisten bedreigen zangeres Anouk

Zwarte Pieten-discussie onthult wederom dat racisme welig tiert

Anouk

Zangeres Anouk heeft zich gemengd in de Zwarte Pieten-discussie. Op Facebook en Twitter spreekt ze zich uit tegen de racistische en conservatieve traditie. Zo schrijft ze onder meer dat gemeenten die weigeren de Black Pete-traditie te veranderen, zich zouden moeten schamen. In het land dat vrijheid van meningsuiting zo hoog in het vaandel heeft staan, betekent dat de racistische wind van voren voor Anouk. Nu we een aantal weken verder in de discussie zijn, zou je denken dat de hardcore racistische uitlatingen zoals we die 'gewend' zijn jegens Quincy Gario wellicht verminderd zouden zijn. Maar niets is minder waar. Anouk toont op haar Facebookpagina een aantal screenshots van berichten die ze heeft ontvangen naar aanleiding van haar standpunt. Als de Zwarte Pieten-discussie één ding heeft aangetoond, is het wel dat racisme welig tiert in Nederland.

[van Joop.nl, 28 oktober 2013]

Quinsy Gario sluit symposium af

Quinsy Gario in het MC Theater

Stichting MCNW Multicultureel Netwerk (MCNW Multicultural Network Foundation) organiseert op zaterdag 16 november het symposium ‘De Vruchten van Diversiteit: Kracht en Kansen’. Dichter en kunstenaar T. Martinus, ook wel bekend onder zijn burgernaams Quinsy Gario, zal het symposium belangeloos afsluiten met een poëtische diversiteit aan woorden. T. Martinus is afkomstig van de Nederlandse Antillen en heeft Theater-, Film- en Televisiewetenschap gestudeerd aan de Universiteit Utrecht. Hij is o.a. redacteur en kunstenaar, treedt op in theaters en heeft zijn eigen radioprogramma Roet In Het Eten, dat twee wekelijks op Mart Radio wordt uitgezonden. Als ervaren performer zal hij u tijdens het symposium op entertainenende wijze meenemen langs verschillende perspectieven die verbonden zijn aan diversiteit. Dit wil je niet missen! Schrijf je nu in via (klik hier) en kom naar het symposium.

Zwarte Piet en racisme: een paar kritische (peper)noten

door Mathijs van de Sande

Quinsy Gario werd met veel geweld gearresteerd omdat hij een shirt droeg met daarop "Zwarte Piet is racisme". Quinsy Gario werd met veel geweld gearresteerd omdat hij een shirt droeg met daarop “Zwarte Piet is racisme”. Toen ik mij een jaar of vijf geleden aansloot bij Doorbraak, was dat een van de weinige linkse organisaties die zich expliciet en zichtbaar verbond met het toenemende protest tegen Zwarte Piet. Eerlijk is eerlijk: destijds vond ik het een verspilling van tijd en energie. Weliswaar hadden Doorbraak en andere critici gelijk, maar ik zag niet direct de meerwaarde of het politieke belang ervan. Nu sinds een paar jaar het debat in alle hevigheid is losgebarsten (en ieder jaar de gemoederen verder lijken op te lopen), ben ik overtuigd. Het debat rond Zwarte Piet is juist nu van onmetelijk belang. Niet in de laatste plaats omdat er veel meer op het spel staat dan alleen de knecht van Sinterklaas.

Lees hier verder op Doorbraak.eu

Quinsy Gario wil geen Zwarte Pieten bij de Sinterklaasoptocht

Op 17 november is het zover: Sinterklaas begint zijn bezoek aan ons land met de intocht in Amsterdam. Maar als het aan kunstenaar Quinsy Gario ligt wordt de goedheiligman dit jaar niet bijgestaan door zijn Zwarte Pieten.

Gario vindt de deelname van Zwarte Pieten aan de intocht discriminatie en wil daarom dat zij niet aanwezig zijn bij de Sinterklaasintocht.

Pauw en Witteman, maandag 7 oktober 2013

Hele uitzending afspelen

Sinterklaasfeest op de tocht door aanwezigheid Zwarte Piet

door Patrick Meershoek

Staat de intocht van Sinterklaas op de tocht? De bezwaarschriftencommissie van de gemeente Amsterdam buigt zich over twee weken tijdens een openbare hoorzitting over ruim twintig bezwaren die zijn binnengekomen tegen het afgeven van een vergunning voor het evenement op 17 november. De kritiek richt zich op de aanwezigheid van Zwarte Piet.

Het is de eerste keer dat bezwaar wordt gemaakt tegen de intocht. Initiatiefnemer van de actie is kunstenaar en activist Quinsy Gario, die al enkele jaren ageert tegen de zwarte knecht. Hij noemt de aanwezigheid van Zwarte Piet beledigend en discriminerend, maar ook op gespannen voet met de nota Buitenevenementen, die verordonneert dat evenementen moeten bijdragen aan het innovatieve en creatieve imago van de hoofdstad.

Onderzoek

Gario verwijst naar de eerder dit jaar verschenen uitkomsten van een gemeentelijk onderzoek naar de opvattingen over Zwarte Piet. Hoewel slechts zeven procent van de ondervraagden uit verschillende etnische groepen aangaf de verschijning als discriminerend te ervaren, zei ruim dertig procent zich te kunnen voorstellen dat andere mensen aanstoot nemen aan het fenomeen.

Vorig jaar heeft Gario op uitnodiging van de burgemeester een gesprek gevoerd met het comité. 'Ik heb mijn hulp aangeboden om tot een mentaliteitsverandering te komen, maar daarvan is geen gebruikgemaakt. Op de website van de intocht is Zwarte Piet gewoon weer nadrukkelijk aanwezig.'

Dialoog

Namens de organisatie toont Martine Willekens begrip voor de bezwaren. 'Het onderwerp staat ook bij ons op de agenda en wij staan open voor de dialoog. Het is ons streven een leuk, veilig en vrolijk kinderfeest te organiseren voor alle Amsterdammers. Dat wil niet zeggen dat het altijd op deze manier moet blijven gebeuren. Maar wij zijn niet de eigenaar van een nationale traditie.'

Echter: 'Het zou heel jammer zijn als de intocht niet zou kunnen doorgaan.'

[© anp/Het Parool, 4 oktober 2013]

Waarom ik de film Hoe duur was de suiker niet ga kijken

door Quinsy Gario

"Hoe duur was de suiker is geen slavernijfilm, het is een romantisch melodrama dat zich afspeelt op een Surinaamse suikerplantage in 1780."In de rest van het interview met regisseur Jean van de Velde in BN De Stem wordt het niet veel beter. Dat Van de Velde anders dan in het boek Mini Mini de verteller maakt maar dan alsnog de witte Sarith centraal zet is voor mij een complete afknapper. Dus, nee dank je.

De crew van de film. Midden in lichtblauw: Yootha Wong Loi Sing; naast haar
 in rood Gaite Janssen. Geheel rechts Cynthia Mc Leod naast regisseur Jean van de Velde

Het is dan wel jammer dat we weer een Nederlandse film hebben waarbij talentvolle spelers opgezadeld worden met een maker die geen kaas gegeten heeft van de materie maar er wel mee aan de haal gaat.

Gaite Janssen en Yootha Wong Loi Sing

Hieronder een handjevol recensies om voor jezelf te beslissen of je het gaat zien of niet.

• De Volkskrant: Veel van de verteltijd gaat op aan de amoureuze verwikkelingen, die maar weinig uitstijgen boven het niveau van een soap.
• De Telegraaf: Wat de kijker voorgeschoteld krijgt, doet denken aan de generale repetitie van het schooltoneel of aan de conference van Fons Jansen over een hoorspelacteur: ’on-na-tuur-lijk, hoe be-doelt u?’
• Het Parool: Zelfs als de plantage aangevallen wordt door opstandige slaven (de film speelt in de tijd van de Bonioorlogen, waarin gevluchte slaven plantages aanvielen) is dat slechts een dramatisch middel voor spanning in de levens van de blanke plantagebewoners.
• Spits: Een film over [slavernij] moet eigenlijk serieus pijn doen en dat is bij Hoe Duur Was De Suiker niet echt het geval. Aan de andere kant: dat het afschuwelijk was, dat weten we natuurlijk al wel, en er is op zich niks mis mee dat Van de Velde de nuance zoekt.
• Moviescene: De rol van Sarith is zo prominent aanwezig, dat het lijkt alsof alles om haar draait. Hierdoor weten de scènes van Mini-Mini zich nooit goed te ontwikkelen, waardoor een film met zo’n koloniaal thema alsnog een wat vreemde smaak in de mond achterlaat.
• Filmpjekijken: Het is moedig van Yootha om bijna de gehele film naakt rond te lopen. Deze keuze, maar ook de keuze om Sranan als taal te voeren maken de film realistischer. Sterker nog, met een thema als deze was het extra wrang geweest als iedereen gewoon Nederlands had gesproken.

[van de blogspot Roet in het eten]

Tula en de taal van georganiseerde opstand

Tula - pastel van Edsel Selberie. Foto Michiel van Kempen

door Quinsy Gario

De film Tula. The Revolt van Jeroen Leinders heeft veel stof doen opwaaien. De film over de opstanden op Curaçao in 1795 is een belangrijk ijkpunt in wat men over de Nederlandse slavernijverleden wil vertellen. En belangrijker nog hoe men dat wil vertellen. Met uitzondering van historicus Sandew Hira loven alle recensenten de in hun ogen goede bedoelingen om eindelijk een Nederlandse speelfilm over de slavernij te zien. Maar daar houdt het dan ook op qua goede woorden over de productie.

Een greep uit de recensie toont dat door de houterigheid van de acteurs Annet de Jong de film in de Telegraaf een met liefde gemaakte verfilmde amateurtoneelstuk vindt. De film is een aaneenschakeling van cliche’s volgens Shelley Elmers van Cinemagazine. Berend Jan Bockting laat in de Volkskrant weten de film als een verfilmde Wikipedia pagina te beschouwen en volgens Sandew Hira heeft de hele film eigenlijk meer met ideologie dan geschiedenis te maken. En Jochem Geerdink stelt dat de grootste afbreuk van de film de Engelse voertaal is.

Brons van Edsel Selberie. Foto Michiel van Kempen

Toen ik zelf de film zag zat ik mezelf heel lang af te vragen waar ik nou precies naar had gekeken. Ik had al te horen gekregen dat het script te wensen over liet en had ook m’n bedenkingen bij het feit dat dit het speelfilmdebuut zou zijn van Leinders. Niet omdat hij wit is, maar door het ontbreken van een Nederlandse traditie van historische en epische films zou het des te moeilijker zijn voor een beginnende filmmaker om het historische en epische goed uit de verf te laten komen. Het is nog afwachten of de openingsfilm van het Nederlands Film Festival, Hoe duur was de suiker van Jean van de Velde en Cynthia McLeod, het is gelukt. Van de Velde was namelijk ook verantwoordelijk voor dat gedrocht van Marco Borsato: Wit Licht.

  

De recensenten slaan over het algemeen de spijker op de kop filmtechnisch, maar vooral door de openingszin van de recensie van Elmers ‘Bij slavernij denk je niet snel aan Nederland.’ was het duidelijk dat het overgrote gros van recensenten oppervlakkig over het onderwerp van de film zouden blijven. Ik zelf zag naast de alom gedeelde mening van de recensenten, dat de film gewoonweg niet goed in elkaar zat, nog een aantal rare verwijzingen naar de hedendaagse georganiseerde chaotische situatie van de voormalige Nederlandse Antillen en Curaçao in het bijzonder.

Slavernij/Tula - pastel van Edsel Selberie. Foto Michiel van Kempen

De film zit vol met scènes waarin Tula de rechtvaardigheid van de Nederlandse regels en wetten ophemelt. Hij wil alles via de bestaande regels en wetten doen, terwijl diezelfde wetten en regels hem niet als volwaardig mens aanzien. Door de revolte op St. Domingue aan te halen weet hij ook dat de tot slaaf gemaakten op die eilanden de wetten en regels aan hun laars hadden gelapt en hun vrijheid zelf hadden bevochten. Als hij daardoor geïnspireerd zou zijn zou hij toen zelf niet de regels gaan opvolgen.

Ook al had Tula kritiek op het systeem wilde hij via het systeem voor zijn vrijheid pleiten volgens de makers. Hij wordt neergezet als een naïeve man die er vanuit gaat dat de gouverneur op het eiland in principe een rechtvaardige entiteit is. Dat is een complete contradictie die je nu nog steeds tegenkomt in stukken die tegen het bespreken van ons slavernijverleden, over herstelbetalingen of onderzoek erover gaan. Het ontmenselijken van anderen wordt gerechtvaardigd door bagatelliserende stellingen als ‘zo was het nou eenmaal toen’ en ‘ze wisten niet beter’ en mijn favoriet ‘toen was het allemaal legaal’.

Tula - brons van Edsel Selberie. Foto Michiel van Kempen

Nadat de film met kritiek was overladen stelde Leinders stellig in interviews dat hij niet een Tula heeft neergezet die de Curaçaose bevolking van hem heeft gemaakt. Hij wilde hem niet langer als een strateeg of een charismatische leider verbeelden. Want daarin was hij gezien zijn dood duidelijk in gefaald volgens Leinders. Volgens de film was hij gewoon een ontevreden werker die zich van het ene op het andere moment aan het hoofd van een beweging bevindt. Leinders wilde Tula een mens van vlees en bloed maken dat ook angsten en onzekerheden kende.

Maar terwijl hij het symbool Tula probeerde te vervangen met de persoon Tula gebruikte hij ook wel middelen om hem los te koppelen van het idee van solidariteit en groepsbelang. In de film is de interne drijfveer tot actie van Tula niet zozeer liefde voor alle tot slaaf gemaakten maar de liefde voor Speranza en zijn broer. Het is nu niet de persoon Tula, maar het individu Tula die losstaat van de rest. Ook Speranza wordt neergezet als speciaal en anders en halverwege de film doet zij als enige tot slaaf gemaakte vrouw een Europese jurk aan. Haar aspiraties zijn dan ook duidelijk gemaakt: zij wil net als de onderdrukkers zijn. Het beeld deelt een klap uit richting de tot dan toe zelf geconstrueerde groepsidentiteit en verwijst ook naar de opkomst van een elite die zichzelf naar Europees model gaan stileren. Op het einde van de film voordat Tula wordt opgepakt zegt zij ook tegen hem dat ze beter samen kunnen wegrennen. Als ze los staan van de rest zullen ze er beter voor staan volgens deze logica. De weerstand tegen georganiseerde opstand is luid en duidelijk.

Tula - pastel van Edsel Selberie. Foto Michiel van Kempen

In de film krijgen we namelijk te horen dat Tula’s vrouw Speranza, voor zover hun relatie werd gedoogd door de plantage-eigenaren en de Nederlands slavernijwetgeving, zwanger was. De film eindigt ook heel wrang met een idyllisch beeld van Speranza op een strand met hun kind een aantal jaren later. Het wegvallen van Tula als vader van zijn eigen kind is een knipoog naar een van de redenen die men gretig aanhaalt om aan te geven waarom het slecht gaat met Curaçao: het ontbreken van vaders. Maar vaders zijn de zondebokken en bliksemafleiders in het verhaal waarom Curaçao haar ‘huishoudboekje’ niet op orde kan krijgen. Het gaat slecht met Curaçao omdat Shell het eiland had omgeschoold in 1918. De opstand van 30 mei 1969 ging om gelijkwaardigheid en de eilandbewoners zijn daar gewoon voor bestraft, net als Tula. Toen Shell in 1982 zijn raffinaderij op het eiland sloot en het eiland verliet zonder een cent belasting te betalen, viel ook de werkgelegenheid voor een groot deel van het eilandbevolking weg met alle gevolgen van dien.

Dat het individu er beter af is wanneer hij losstaat van de groep heeft te maken met de drang om verschil tussen groepen weg te poetsen en dus de historische handelingen waaruit die groepen zijn ontstaan onder het tapijt te vegen. Het over de brede linie genomen sociaal-economisch succes of falen van afstammeling van tot slaaf gemaakte ligt niet aan het feit dat hun voorouders voor lange tijd politiek, sociaal, economisch en cultureel niet voor mens werden aangezien volgens deze redenering. Het ligt aan hun eigen toewijding. Of het ligt aan de moeders. Of de vaders. Of ze zijn niet intelligent genoeg. Of de elite is corrupt. Of zij zijn nog niet volwassen genoeg. Of ze moeten blij zijn dat ze niet in Afrika wonen want we weten allemaal hoe het er daar aan toe gaat nu.

Die laatste werd begin deze maand nog door de linkse held Thomas von der Dunk geuit in de Volkskrant nadat bekend werd dat de Caricom, waar Suriname lid van is, herstelbetalingen gaan eisen van de voormalige koloniale moederlanden, waaronder Nederland. Zelfs de links georiënteerde en zichzelf progressief wanende medemens in Nederlands is zot op het witte superioriteitsgevoel dat de geracialiseerde samenleving heeft voortgebracht. De georganiseerde opstand van de Caricom landen moest daarom meteen met doorwrochte zinnen en ombuigingen en beledigingen de kop ingedrukt worden. Hierover meer in een volgend stuk, maar juist dat taalaspect is belangrijk. Het communiceren van wat je dwars zit en hoe je dat doet is belangrijk.

Brons van Edsel Selberie. Foto Michiel van Kempen

  

Het meest opzienbarende aan de hele film is dan ook dat de complexe en intrigerende taal Papiamentu compleet terzijde wordt geschoven. Deze taalvervlakking is dan ook het meest in het oor en oog springende productionele keuze van Leinders. De taal, waarmee communicatie tussen de tot slaaf gemaakten van verschillende Afrikaanse volkeren mogelijk werd gemaakt, wordt niet eens goed uitgesproken of überhaupt ondertiteld in de film. De taal is ook een van de elementen waarmee men zichzelf organiseerde en een natie vormde. Het idee van de natie gaat uit van het kunnen inbeelden van mensen die jij niet in levende lijve meemaakt maar wel alsnog beschouwt als onderdeel van jouw groep. De natie van tot slaaf gemaakten op Curaçao werd mogelijk gemaakt door de taal.

Tula - pastel van Edsel Selberie. Foto Michiel van Kempen

Dat de taal tot de jaren 60 en 70 van de 20ste eeuw niet op speelpleinen op de lagere of middelbare school gesproken mocht worden toont aan hoe bang de gevestigde koloniale orde voor de kracht van de taal. Voor een succesvolle internationale film hoef je al een tijdje niet Engels als voertaal te hebben. Zijn argument dat Engels als voertaal het mogelijk maakte om een internationale cast en crew samen te stellen geeft aan dat de productie belangrijker was dan het uiteindelijk product zelf.

Leinders te hoog gegrepen ambitie om op een internationaal toneel in het jaar van de slavernijfilms mee te dingen naar aandacht heeft een uiterst Curaçaos verhaal van zijn Curaçaose identiteit bestolen. Door te streven naar een universele waarheid dat internationaal gedeeld kon worden heeft hij juist de kracht en de specificiteit van deze opstand uit het oog verloren. Wat overblijft is een internationale cast dat banen van Curaçaos talent heeft ingepikt simpelweg omdat de maker het Papiamentu niet herkende als een belangrijk onderdeel van waarom er nu nog steeds over de actie van Tula wordt gesproken op Curaçao.

[van de blogspot Roet in het eten]