Bevrijdingsdag in Amsterdam-Zuidoost

Bevrijdingsdag 5 mei werd ook in Amsterdam-Zuidoost gevierd. Helga Fredison maakte deze opnames.

Professorenonderonsje: Gloria Wekker en Michiel van Kempen
spreken na bij de lezing van Noaly Beyer over helman in de Tweede Wereldoorlog

Gloria Wekker en Helga Fredison

Fra Fra Sound

'Geen Amsterdamse fietsen naar Suriname vanwege Bouterse'

Paramaribo - De gemeente Amsterdam stuurt geen tweewielers meer naar Suriname wegens het regime van Desiré Bouterse. Dit meldt het Nederlandse medium 'Metro' maandag. De gemeente Amsterdam stuurt jaarlijks ruim 1500 fietsen uit het Fietsdepot naar het buitenland en één land staat sinds een aantal jaren op een zwarte lijst door toedoen van het regime. Sinds Bouterse aan ...

de macht is in Suriname gaan er namelijk geen tweewielers meer die kant op. "Het Fietsdepot krijgt veel aanvragen van stichtingen en projecten in het buitenland die fietsen naar het buitenland willen brengen", zegt manager Pieter Berkhout van het Fietsdepot.

"Voor zover mij bekend, worden er alleen naar Suriname geen fietsen opgestuurd." De gemeente stuurt binnenkort wel een partij van 400 fietsen naar Jordanië. Deze tweewielers zijn weggeknipt in de stad en niet opgehaald door de eigenaren. "Steeds meer Amsterdammers weten ons de afgelopen jaren overigens wel te vinden. Het aantal fietsers dat naar het Fietsdepot in het Westelijk Havengebied kwam om zijn eigendom op te halen, steeg van 20 naar 50 procent", stelt Berkhout.

Fietsen op een korjaal op de Surinamerivier.
Fotyo © www.reisverslagen.net

"Dat is sterk afhankelijk van waar ze worden weggeknipt. Als je na het boodschappen doen opeens geen fiets meer hebt, ben je sneller geneigd om die op te halen dan wanneer die ongebruikt voor de deur stond." De gemeente Amsterdam heeft overigens eind 2010 de beslissing genomen om geen nieuwe samenwerkingsprojecten meer met Suriname uit te voeren. Aanleiding was de beëdiging van Desiré Bouterse als president.

Ook werd besloten dat Amsterdamse bestuurders of hoge ambtenaren geen werkbezoeken meer aan Suriname zouden afleggen. Omgekeerd gold dat eveneens voor Surinaamse bestuurders en ambtenaren. De gemeente Amsterdam liet toen voorts weten dat een dertigtal hulpprojecten in Suriname onder de loep werd genomen naar aanleiding van de beëdiging van Bouterse. Amsterdam zou wel blijven doorgaan met een beperkt aantal projecten, waarbij humanitaire aspecten of de volksgezondheid een belangrijke rol spelen.

[van nospang.com, 9 april 2014]

Cola Debrot belicht door Karin Amatmoekrim en het Requiem van Mozart

Karin Amatmoekrim

Theater na de Dam - 4 mei West Words | Moed

In de grote zaal van Podium Mozaïek wordt een muzikale en theatrale vertelling uitgevoerd rondom het thema ‘Moed’ met Het Koor van Meneer de Wit en 4 jonge solisten. Zij zingen een (verkorte) versie van het Requiem van Mozart. De gesproken tekst erbij is van auteur Karin Amatmoekrim. In deze tekst wordt de Antilliaanse schrijver en arts Cola Debrot belicht, die tijdens de Tweede Wereldoorlog huisarts was in Amsterdam West. Debrot ondernam tijdens de oorlog tal van verzetsactiviteiten zoals het stencilen en verspreiden van illegale pamfletten.

Plaats: Podium Mozaïek, Amsterdam

Datum: zondag 4 mei 2014

De uitvoering is aansluitend op de kranslegging bij het monument ‘De zittende vrouw’ aan de Bos en Lommerweg. Aanvang 20.45 uur.

Dit programma is een samenwerking van Podium Mozaïek, SLAA, 4 en 5 mei comité, Huizen van Verzet, Herdenkingscomité en Stadsdeel West.

Samen tegen racisme

Amsterdam, zaterdag 22 maart 2014. Een fotoreportage van Johan Janssen.

Anousha Nzume

Burgemeester Van der laan

Alex van Stipriaan

Mohammed Rabbae

Quinsy Gario

Thea Doelwijt - Ze willen het niet weten

Ze willen het niet weten, dus luister naar mij

Na de slavernij noemden ze mij Misi Bethania

Uit de bijbel, ja

Ik heb hard gewerkt voor mezelf, zonder meester

Een erf gekocht, een huis gebouwd, ja Molenpad

Mannen was ik zat, ze moesten mij niet hinderen

Wel zei ik ja tegen hun kinderen

Nu lopen wij samen langs deze grachten

Zie je ons dansen, hoor je ons zingen van al die rijke dingen

O, die Amsterdamse grachten

Waarom hebben jullie daaraan je hart verpand?

Wacht, wacht, ik begrijp het al

Je hebt je oog laten vallen op een grachtenpand

Net als de kooplieden van de zeventiende, achttiende, negentiende eeuw

Die handelden in slaven... dat weten we nu wel

G + G is grachtengordel

Kom maar met je oude oma mee

*Keizersgracht 177... dankzij die familie daar

Mochten 3000 Afrikanen per jaar naar het Caraïbisch Gebied

*Herengracht 514 dankzij die eigenaar daar

Konden in 1692 500 slaven naar Suriname

*Herengracht 502 ... ja, dat huis van de burgemeester

Vroeger woonde er een rijke handelaar in slaven

*Keizersgracht 672 ... ai mevrouw Borski met uw vier miljoen gulden

Natuurlijk bezat u plantages in Suriname en duizenden slaven

*Herengracht 473 tot 475... ha, daar genoten ze van onze suiker!

G en G... zonder slaven bestonden die panden niet

Mijn huisje wel, noteer dat snel

Dan zingen wij samen: O, die Amsterdamse grachten

Dank u, slavernij u bestaat nog steeds

Wacht nog even met dat verhaal over afschaffing

Laat de slaven in uw handen blijven

(Zij vechten zichzelf wel vrij is onze verwachting)

Erkenning van het leed

De Amsterdamse burgemeester Eberhard van der Laan in zijn werkkamer.
 Foto @ Mineke de Vries

door Mineke de Vries

Het past de Amsterdammers om nooit meer over de Gouden Eeuw te spreken zonder óók te spreken over het leed en het onrecht van de slavernij. Dat zijn de woorden van Eberhard van der Laan, burgemeester van Amsterdam, uitgesproken tijdens de plechtige herdenking van 150 jaar afschaffing slavernij op 1 juli 2013. We spraken met hem onder andere over de schijnbare onverenigbaarheid tussen de twee jubilea die de stad Amsterdam in 2013 vierde -  naast ‘150 jaar afschaffing slavernij’ ook ‘400 jaar grachtengordel’ - en over de verantwoordelijkheid van de stad Amsterdam en die van hem als burgemeester daarin.

Vanuit zijn kamer in het stadhuis aan de Amstel kijkt hij rondom door grote glazen wanden zijn stad in. Een letterlijke transparantie die ook hem past, Eberhard van der Laan, Amsterdammer onder de Amsterdammers. Een emotionele man, die zich in de lange dagen die hij werkt, vastbijt in de idealen die hij nastreeft. Die graag praat, maar ook goed luistert. Die wil leren en ervaren. Een man die geraakt kan worden en vooral iets wil doen met datgene wat hij hoort.

Ook in de pijnlijke geschiedenis van het slavernijverleden verdiepte hij zich terdege. “Ondanks dat geschiedenis mijn hobby is, wist ik hier te weinig van. Op school leerden we er amper over, ja het boek De Negerhut van oom Tom. De slavernijgeschiedenis zit niet in ons collectieve geheugen, dat moeten we echt veranderen.” Op de herdenking zelf kijkt hij goed terug. “Het was indrukwekkend en emotioneel. Waardig en opgewekt tegelijk, dat maakte het tot een zeer bijzondere dag.”

Excuses of erkenning?
Op de herdenking klonken eenentwintig kanonschoten, net zoals op 1 juli 1863 in Paramaribo, waarmee 45.000 slaafgemaakten vrije mensen werden. Van der Laan: “Bijna niet voor te stellen aantallen. Bijna niet voor te stellen leed.” In de toespraken werden woorden van spijt en berouw geuit, zo door Lodewijk Asscher namens de regering. Ook Van der Laan sprak over de schaamte over wat is gebeurd. “We zijn belast met deze geschiedenis. En wanneer wij samen onze toekomst willen maken, is het immense leed dat onze voorouders de hunne aandeden ook onze pijn. Woorden van spijt en berouw horen daarbij.” Van der Laan realiseert zich dat velen hopen op excuses. “Als ik echter kijk naar de inhoud van de woorden spijt en berouw voelt het voor mij niet dat excuus daaraan iets zou toevoegen. Bovendien, hebben we onze excuses al niet aangeboden als we spreken van spijt?” Tevens voelt hij een aarzeling excuses te maken door latere generaties. “Is het niet erg gemakkelijk excuus te maken voor iets wat anderen deden? Hoe waardevol is dat? Tot slot moeten we eerlijk genoeg zijn om te kijken naar de juridische consequenties, waarbij het uiten van excuses mogelijk een basis zou scheppen voor herstelbetalingen. En daaraan moeten we mijns inziens niet beginnen.”

Voor Van der Laan is het belangrijkste dat we als nazaten van de plantage-eigenaren het leed dat is aangedaan volledig erkennen. “Dat is genoeg, dat is namelijk waarmee je verder komt. Niet met het indienen van claims, want daarmee kijk je paradoxaal genoeg juist de verkeerde kant op. Zo continueer je de ongelijkheid. En die is voorbij. Maar de pijn erkennen is wel degelijk nodig om mensen nu en in de toekomst goed te kunnen laten samenleven.”

Gevelsteen op het fronton van een huis aan het Amsterdamse Rokin.
Foto Museum Geelvinck

De neus op de feiten
Aan de grachtengordel, de trots van Amsterdam - die zelfs op de werelderfgoedlijst staat - vinden we de huizen van voormalige bewindhebbers van de West Indische Compagnie en de directeuren van de Sociëteit van Suriname, die zorg droeg voor het bestuur van Suriname én de aanvoer van slaven. Een concentratie van deze huizen ligt in de Gouden Bocht van de Herengracht. Bij één van die huizen op Herengracht 502, de ambtswoning van de burgemeester uit 1672 werd in 2004 een gedenksteen geplaatst.

Dit jaar viert Amsterdam feestelijk haar ‘400 jaar grachtengordel’, naast 150 jaar afschaffing slavernij. Een lastige combinatie zo op het eerste gezicht. Toch vindt Van der Laan het terecht het gelijktijdig te vieren. “De verbinding is juist goed. De grachtengordel betekent de kracht van Amsterdam. Wat in de 18^e eeuw Parijs was, in de 19^e eeuw Londen, in de 20^e eeuw New York, was in de 17^e eeuw Amsterdam. Maar liefst 70 procent van de wereldeconomie in de Gouden Eeuw was gebaseerd op Amsterdam. De eigenwaarde, het zelfrespect moeten we ook hieraan ophangen. We mogen trots zijn, maar moeten tegelijkertijd blijven praten over de keerzijde. De geschiedenis van Amsterdam met haar schitterende vruchten, daar zitten inderdaad zwarte bladzijden tussen.” Maar zonder de aandacht voor de fysieke panden kun je geen kennis opdoen over het verleden, we worden letterlijk met de neus op de feiten gedrukt. “Juist het geïmponeerd raken door de hoeveelheid fraaie grachtenpanden geeft inzicht.”

Hij ziet het als kans dit jaar bij al zijn toespraken die andere kant te belichten. “Of ik nu voor een zaal chique mensen sta of een economische lezing voor achthonderd Amsterdamse ondernemers houd, ik draag mijn kennis over, wat altijd leidt tot meer begrip.”

 

Gevelsteen aan een Amsterdams pand die herinnert
 aan de handel. in Suriname. Foto Museum Geelvinck

Burgemeesters tijdens slavernij

Het is een bekend gegeven dat regenten het systeem in stand hielden en  burgemeesters meewerkten aan de slavenhandel. Vanuit zijn rol als burgmeester nu probeert Van der Laan zich te verplaatsen in die tijd. Vanwege de driehoek van de handel - West Afrika, Antillen, Surinme, Nederland - was de slavernij in Amsterdam niet zichtbaar. Slechts de producten (suiker, koffie, tabak) kwamen naar Amsterdam als handelswaar, niet de slaven. “Men had hierdoor weinig besef van wat er aan de andere kant van de wereld gebeurde, de mensen hier in Amsterdam zagen de slaafgemaakten nauwelijks. Mensen toen wisten een fractie van wat wij nu weten. Bovendien moeten we niet vergeten - zonder te  bagatelliseren - dat hun context anders was, mensen leefden in een bloederiger, hardere wereld dan wij.” Het is moeilijk ons te verplaatsen in die tijd. “We kunnen naderhand mensen niet collectief gaan veroordelen. We kennen ze niet. We weten niet wat we zelf gedaan zouden hebben. Er zijn dramatische psychologische onderzoeken die aantonen dat we allemaal iets dergelijks in ons hebben als het erop aankomt, daar wil ik liever niet aan denken.”

Nadenkend kijkt Van der Laan door zijn raam naar het beeld van Spinoza, die uitkijkt over de Amstel. “Voor mij is Spinoza een wijze leermeester, maar heb je hem ooit gehoord over de periode van de slavernij? Van iemand die toch bepaald niet bang was, valt het me eigenlijk tegen dat hij er nooit iets over heeft gezegd.”

De pijn zit zo diep

Van der Laan voelt zich persoonlijk verantwoordelijk goed om te gaan met de slavernijgeschiedenis. ‘’Je spreekt mensen, leest erover en pas dan ervaar je hoe het leed zijn sporen heeft getrokken. Dat werd me pijnlijk duidelijk toen ik op de Afrikadag in Paradiso na mijn lezing werd aangesproken door een Keniaanse minister, het prototype van een trotse, zelfverzekerde vrouw. Ze bedankte me uitbundig, ik had haar dag gemaakt door over slavernij te praten. Ik was diep geraakt dat zelfs bij zo’n zelfbewuste vrouw de pijn zo diep zit.”

Zo bleef ook het boekje van Margo Morisson hem bij, waarin een vader aan het eind van zijn leven zijn zoon inlicht over het feit dat diens moeder ter vrije beschikking stond aan de plantage-eigenaar. Van der Laan: “Als dit met je gebeurt, hoe laag wordt dan je zelfbesef, het is een onvoorstelbare aanslag op je zelfwaarde als je te koop bent, of ter beschikking staat van iemand. Deze dingen mogen we niet vergeten, ze spelen nog steeds door in de nazaten van de slaafgemaakten. Als je bijvoorbeeld al leest dat van de mensen die pesten, de helft zelf is gepest, kun je de lijn doortrekken naar wat deze gevolgen zijn.”

Eberhard van der Laan
Foto @ Mineke de Vries

Elkaar aanspreken

Bovendien moeten we niet vergeten dat het ‘pas’ 150 jaar geleden is, aldus Van der Laan: “Bij Napoleon zit er maar twee handdrukken tussen. De korte tijd is geen verontschuldiging om 150 jaar later je verantwoordelijkheid niet te nemen. Als nazaten van de plantage-eigenaren moeten we ons doodschamen, maar elkaar wel blijven bejegenen om het goed te beseffen. We dienen mensen die er geen begrip voor hebben, er principieel op aan te spreken. Amsterdam heeft zich schuldig gemaakt, maar dankt een deel van zijn rijkdom aan de slavernij. Dat schept de verplichting dat je je verdiept in het leed om het te begrijpen, temeer daar er in Amsterdam velen uit de herkomstlanden wonen. Hoe kun je dan zo’n geschiedenis weglaten? Ik wil me sterk maken om dingen te bedenken om samen te komen. We moeten er met allen die in deze stad wonen iets moois van maken.”

Het stemt Van der Laan tevreden dat er dit herdenkingsjaar zoveel aandacht is en dat er zoveel exposities zijn, die naast de grachtengordel ook de slavernij laten zien. Hieruit blijkt dat het één niet meer zonder het ander kan. “Zo is er de expositie Swart op de Gracht - Slavernij en de Grachtengordel en persoonlijk vind ik de formule voor de expositie De Gouden eeuw maar nu met zwarte bladzijde een schitterende vondst; naast elk schilderij hangt een kanttekening vanuit een ander perspectief. Het is de kunst dingen zo om te buigen dat ze kunnen inspireren. Je kunt de geschiedenis niet uitpoetsen maar er wel op terugkijken en ervan leren. Zo zou je ook de beeltenissen op grachtenpanden die overduidelijk verwijzen naar de tijd van slavernij kunnen ombuigen. Daar zouden we een kunstenaar bij moeten betrekken om dat te realiseren. Ik wil daarover nadenken.”

Antilliaanse man.
Foto @ Bea Moedt

Antillen

Zelf was Van der Laan nooit op de Antillen of in Suriname. “Het stond vaak op mijn buitenlandlijst in de tijd dat ik minster was. Als echte calvinist ben ik echter van mening dat je elk overheidsdubbeltje moet omdraaien. Ik vroeg me af waarom iedereen daar naartoe moest en dacht vaak: doe gewoon je werk. Wel kreeg ik in mijn ministerstijd veel te maken met de Antilliaanse gemeenschap, met name die in Rotterdam. Ik heb me uitermate veel zorgen gemaakt om de Antilliaanse kinderen die naar Nederland komen. Nog altijd ben ik van mening dat er echt een goede inburgering dient te zijn om kansen van deze generatie te verbeteren. Ook als advocaat zag ik veel mensen uit de Surinaamse en Antilliaanse gemeenschap. Als verzekeringsexpert, onder andere in de Bijlmer stond ik moeders bij in huurzaken. Ze wilden hun kinderen geven wat ook anderen hadden, maar konden hun huur niet meer betalen. Ik begreep ze. Kreeg ook begrip voor het matriarchale aspect in deze samenlevingen. Wat mij opviel als advocaat was dat je de kerels vrijwel nooit zag, ik had daar mijn vraagtekens bij, vaak waren ze werkloos. Het is treurig als kinderen niet de gewoonheid ervaren van ouders die samen voor hen knokken.”

Amsterdam voorbeeld

Als stadsbestuur van Amsterdam willen wij een verantwoordelijke hoofdstad zijn. We dienen de juiste attitude te hebben, een voorbeeld te zijn voor hoe we in het leven staan. Het op zoek zijn naar je verantwoordelijkheid wil ik uitstralen naar onze burgers maar ook naar de rest van Nederland. Als stad willen we de jaarlijkse herdenking continueren, zij het in bescheidener mate dan nu en geven we subsidie aan NiNsee, om het behoud van ons gemeenschappelijk verleden. Ik vind dat ook het rijk dat zou moeten doen. Verder wil ik ten aanzien van het onderwijs dat kennis over deze geschiedenis wordt overgebracht. We mogen het één nooit meer los zien van het ander. Onze burgers zijn enthousiast, dat merken we, er is verbinding en er blijkt veel respect te zijn voor de gemeente Amsterdam. We zijn op de goede weg. Waar ik kansen zie om te praten over deze geschiedenis zal ik dat niet nalaten.” Kansen grijpen betekent voor Van der Laan automatisch dat hij ook de kansen opzoekt.

“Ook staatsrechtelijk gezien moeten we ons er niet ‘van af maken’ Ik vind dat we ons terdege moeten bedwingen in het te gemakkelijk roepen: zoek het zelf uit. Het grootste goed dat we kunnen bieden is het leveren van een bijdrage aan het zelfvertrouwen van elk mens, van een volk als geheel. Want dat is het meest essentiële voor elk mens. Als er iets is wat we van ons slavernijverleden hebben geleerd, is het dat. We hebben de verantwoordelijkheid elkaar daarbij te ondersteunen. Wij als stad steken daarvoor onze nek uit.”

Spreekstoel als eerbetoon aan dichter Dobru

Abu Khan,. Kunstenaar in Amsterdam-Zuidoost, heeft WAN! gemaakt, een kunstwerk en spreekgestoelte ineen. Het is een van de bewonersinitiatieven in de aanpak focuswijken. Met het werk wil de kunstenaar het werk eren van dichter en politicus Robin 'Dobru' Ravales. Het spreekgestoelte en kunstwerk ineen kan geleend worden voor evenementen door culturele en maatschappelijke organisaties in Amsterdam-Zuidoost.

Meer dan tachtig initiatieven hebben bewoners van de focuswijken ingediend, om hun buurt te verbeteren. Enkele zijn al uitgevoerd, zoals WAN! Het kunstwerk is gemaakt van een dikke plataan die in Zuidoost is omgehakt. Daarvan heeft kunstenaar Abu Kanu een spreekgestoelte gemaakt. Het kunstwerk op de voorkant drukt het gedicht 'Wan' in beeld uit. 'Wan' is het bekende gedicht van de politicus en dichter Robin 'Dobru' Ravales. Initiatiefnemer Yvonne 'Talita' Keerveld en projectcoördinator Anton Berden willen Dobru hiermee eren.

Het kunstwerk is nog tot 20 januari te zien in de Openbare Bibliotheek aan de Frankemaheerd. Daarna kan het geleend worden door culturele en maatschappelijke organisaties in Zuidoost, bijvoorbeeld voor evenementen en conferenties.

Neemt u daarvoor contact op met het Centrum Beeldende Kunst (CBK) Zuidoost. Dit project is mogelijk gemaakt door Stadsdeel Zuidoost, POZO, OBA en het Cultuurplatform Zuidoost.

Bewoonster en camerajournalist Clary van der Veen maakte dit filmpje over het project WAN!.

Bijlmer Boekt! met Manon Uphoff, Erik Muiswinkel, Jeritza Toney, Babah Tarawally en Black Harmony

Op 17 december is er weer een Bijlmer Boekt! Literaire voordrachten worden afgewisseld met spoken word, muziek, hiphop, stand-up comedy, dans of theaterperformances.

Op deze avond is allereerst te gast kleinkunstenaar Erik van Muiswinkel. We kennen hem van zijn programma's met Diederik van Vleuten, maar ook van zijn Oudejaarsconferences in 2010 en 2012 en zijn soloprogramma's De mensenvriend en 4-8-'61. Komend seizoen staat hij in het theater met zijn nieuwe soloshow Schettino!

Ook schrijfster Manon Uphoff betreedt het podium. Uphoff debuteerde in 1995 met de warm onthaalde verhalenbundel Begeerte, waarna ze nog drie bundels en een roman schreef. Haar gehele oeuvre werd bekroond met de C.C.S. Crone-prijs. Onlangs verscheen haar nieuwe bundel, De zoetheid van geweld.

Met de veelzijdige Jeritza Toney brengt Bijlmer Boekt! een talent van eigen bodem. Zo eigen zelfs, dat ze veel vaste bezoekers bekend voor zal komen... Toney is performer, comedian, muzikante en nog veel meer en zal zich op haar eigen unieke wijze mengen in de show.

 

Jeritza Toney

De traditie is om één schrijver of artiest te vragen speciaal voor de gelegenheid een verhaal over Zuidoost te schrijven. Vanavond zal journalist, verhalenverteller en schrijver Babah Tarawally deze taak op zich nemen. Voordat hij ging schrijven was hij verhalenverteller in zijn geboortedorp in Sierra Leone. In 2010 schreef hij de roman De god met de blauwe ogen, vanavond schrijft hij voor ons.

Black Harmony zorgt voor passende muziek deze avond. De muzikale begeleiding tijdens het programma wordt, helaas voor de laatste maal, verzorgd door Pablo Nahar, mede-oprichter van het Surinam Music Ensemble en muzikant van Parimaribop. De presentatie is in handen van initiatiefneemster Christine Otten.

Datum: 17 december 2013

Locatie: Bijlmer Parktheater

Aanvang: 20.00 uur

Nieuwe Bijlmer Boekt!

Met: Sabrina Starke, David Van Reybrouck, Bart Van Loo, Alphonse Muambi, e.a. Presentatie: Christine Otten.

 

David Van Reybrouck (links) in Afrika

Bijlmer Boekt! is variété in de letterlijke zin van het woord: een gevarieerde avond met schrijvers, dichters, maar ook theatermakers, comedians, acteurs, zangers, rappers en muzikanten (m/v) in een avondvullend revue-achtig programma. Het veelzijdige Amsterdam Zuidoost is een broedplaats van (bekend en onbekend) talent op allerlei gebieden. Tijdens Bijlmer Boekt! worden werelden bij elkaar gebracht en brengen de artiesten literatuur op de planken, in de breedste en spannendste zin van het woord.

Sabrina Starke. Foto @ Lenny Oosterwijk

De eerste Bijlmer Boekt! van het nieuwe seizoen belooft zoals altijd een veelzijdige avond te worden, met een grote diversiteit aan artiesten. Cultuurhistoricus, schrijver en archeoloog David Van Reybrouck komt vertellen over Congo en België. Van Reybrouck is vooral bekend van zijn non-fictiebestseller Congo, maar schrijft ook theaterteksten, poëzie en essays. Van Reybrouck bekijkt de wereld zodoende vanuit vele perspectieven, wat een interessante bijdrage aan Bijlmer Boekt! belooft. Schrijver Bart Van Loo komt zijn kennis en kunde over Frankrijk en in het bijzonder het Franse chanson delen. Van Loo kennen we onder meer van De Wereld Draait Door, waar hij eerder dit jaar met een levende jukebox de blijvende schoonheid van het chanson demonstreerde.

Carla Kayiba. Foto @ Auke van der Hoek

Ons nieuwe talent van deze editie is Carla Kayiba, onderzoekster aan de VU op de gebieden politieke sociologie, ras en etniciteit. Zij zal voordragen uit eigen dichtwerk. Alphonse Muambi, auteur, opiniemaker en lobbyist, is afkomstig uit Congo en tegenwoordig woonachtig in Nederland. In 2006 was hij verkiezingswaarnemer in Congo, wat resulteerde in het meeslepende reisverslag Democratie kun je niet eten. Speciaal voor Bijlmer Boekt! schrijft hij een verhaal.

Niemand minder dan Sabrina Starke zal met haar muzikale mix van hiphop, soul, jazz, pop en reggae de avond verbinden. Zoals altijd is de presentatie in handen van de lieftallige Christine Otten en wordt de muzikale ondersteuning verzorgd door Pablo Nahar.

Datum: dinsdag 15 oktober / 20.00 uur

Locatie: Bijlmerparktheater, Amsterdam Zuidoost

Sinterklaasfeest op de tocht door aanwezigheid Zwarte Piet

door Patrick Meershoek

Staat de intocht van Sinterklaas op de tocht? De bezwaarschriftencommissie van de gemeente Amsterdam buigt zich over twee weken tijdens een openbare hoorzitting over ruim twintig bezwaren die zijn binnengekomen tegen het afgeven van een vergunning voor het evenement op 17 november. De kritiek richt zich op de aanwezigheid van Zwarte Piet.

Het is de eerste keer dat bezwaar wordt gemaakt tegen de intocht. Initiatiefnemer van de actie is kunstenaar en activist Quinsy Gario, die al enkele jaren ageert tegen de zwarte knecht. Hij noemt de aanwezigheid van Zwarte Piet beledigend en discriminerend, maar ook op gespannen voet met de nota Buitenevenementen, die verordonneert dat evenementen moeten bijdragen aan het innovatieve en creatieve imago van de hoofdstad.

Onderzoek

Gario verwijst naar de eerder dit jaar verschenen uitkomsten van een gemeentelijk onderzoek naar de opvattingen over Zwarte Piet. Hoewel slechts zeven procent van de ondervraagden uit verschillende etnische groepen aangaf de verschijning als discriminerend te ervaren, zei ruim dertig procent zich te kunnen voorstellen dat andere mensen aanstoot nemen aan het fenomeen.

Vorig jaar heeft Gario op uitnodiging van de burgemeester een gesprek gevoerd met het comité. 'Ik heb mijn hulp aangeboden om tot een mentaliteitsverandering te komen, maar daarvan is geen gebruikgemaakt. Op de website van de intocht is Zwarte Piet gewoon weer nadrukkelijk aanwezig.'

Dialoog

Namens de organisatie toont Martine Willekens begrip voor de bezwaren. 'Het onderwerp staat ook bij ons op de agenda en wij staan open voor de dialoog. Het is ons streven een leuk, veilig en vrolijk kinderfeest te organiseren voor alle Amsterdammers. Dat wil niet zeggen dat het altijd op deze manier moet blijven gebeuren. Maar wij zijn niet de eigenaar van een nationale traditie.'

Echter: 'Het zou heel jammer zijn als de intocht niet zou kunnen doorgaan.'

[© anp/Het Parool, 4 oktober 2013]

Drie speciale Tula-concerten op het Grachtenfestival Amsterdam

Tijdens het jaarlijkse grachtenfestival in Amsterdam wordt aandacht besteed aan de Tula-herdenking en het slavernijverleden met drie speciale concerten. Deze zijn:

15.00h-15.45h: Gebroeders Jorge en Jaime Martina (duo M’Artistics), Waalse Kerk, Walenpleintje 159. Licht klassieke muziek en Antilliaanse volksliederen.

16.15h-17.00h: Leerorkest Amsterdam Bijlmer (groep 5-8) met Izaline Calister, ponton Kloveniersburgwal 50.

19.00h-20.00h: Muziektheatervoorstel Geen liefde zonder Vrijheid, onder de Curaçaose slavenlegende van Buchi Fil; met onder meer Izaline Calister, Jongerendansgroep Untold Empowerment en Raymi Sambo, ponton Kloveniersburgwal 50.

Meer info? Kijk op www.herdenkingslavernijverleden2013.nl of op Facebook

Muziekkapellenfestival

De Surinaamse Politiekapel

De Stichting Muziekkapellen organiseert op 25 augustus een muziekfestival in Amsterdam Noord, verspreid over drie plaatsen: Schellingwoude,  Ransdorp en Durgerdam. Daar staan drie identieke wit-houten muziektenten, gebouwd rond 1920 door werkloze scheepsbouwers in het kader van een werkgelegenheidsproject. Het zijn rijksmonumenten.

Stichting Muziekkapellen organiseerde in 2011 al optredens in Ransdorp en Durgerdam. Sindsdien zijn de paviljoens door Amsterdam-Noord prachtig in de verf gezet en gerestaureerd. De muziektent in Schellingwoude is enkele jaren geleden na een restauratie verplaatst en valt onder Stadsherstel Amsterdam NV.

In alle drie muziekkapellen wordt op zondagmiddag 25 augustus muziek gemaakt, tegelijkertijd van 13:00 tot ongeveer 18:00 uur. In elke kapel spelen 2 muziekgroepen: harmonieën, fanfares, blaasorkesten en bigbands. De spelers blijven op dezelfde plek, maar het publiek verplaatst zich van de ene muziekkapel naar de andere. Bij voorkeur per fiets! 

De Surinaamse Politiekapel

Het programma op 25 augustus:

Muziektent Schellingwoude a/d Wijkergouw

Harmonie Tuindorp Oostzaan  

13:00 – 13:45 en van 14:00 – 14:45                                                         

Bucket Big Band

15:15 – 16:00 en van 16:15 – 17:00

Muziektent Ransdorp a/d Dorpsweg

Waterlandse Harmonie

13:30 – 14:15 en van 14:30 – 15:15                                                         

Straatorkest Toos

15:45 – 16:30 en van 16:45 – 17:30

Muziektent Durgerdam a/d Durgerdammerdijk

Chajes & Chajes

14:00 – 14:30 en van 14:45 – 15:15

Toeters & Bellen

15:45 – 16:30 en van 16:45 – 17:30                                                         

Jeroen Zijlstra

18:00 – 18:30

Uw bezoek is van grote betekenis voor het behoud van de traditionele muziektent!

Meer informatie en fietsroute op: www.muziekkapellen.nl

Stichting Muziekkapellen

Pieter Aertszstraat 30 hs

1073 SM Amsterdam

Tel: 020 6645935 • 0615220443

E-mail rogbur@freeler.nl

Bank: ING nr. 6775415 t.n.v. St. Muziekkapellen, Amsterdam

[bericht van Rogeria Burgers]

Orga Kwaku mag tevreden zijn

door Stuart Rahan

Dancehall-zanger Kenny B. sloot het Kwaku summer Festival 2013 af. Foto: Stuart Rahan 

Amsterdam-Zuidoost - Het Kwaku Summer Festival 2013 is zondag succesvol afgesloten met een optreden van zanger Kenny B. Meer dan tienduizend bezoekers waren aanwezig in Amsterdam-Zuidoost. De afsluiting van Kwaku 2013 begon met ceremoniële zang, dans en gebed door de inheemsen van stichting Weyu, die vanaf het Anton de Komplein liepen naar het festivalterrein.

Na bij verschillende stands een muzikale zegening te hebben gebracht, eindigde de loop in de cultuurtent, waar tot het einde van het festival de vloer nooit meer leeg was. Dinsdag gaat de groep met dertien mannen en vrouwen richting Suriname om namens de inheemse groepen in Europa deel te nemen aan Carifesta XI.

Weyu

Maar het was niet alleen eten, drinken en muziek. Cateraar Patrick Rechards had elk weekend een andere uitdaging voor zijn bezoekers. Op de laatste dag werd er een heuse kookwedstrijd gehouden onder leiding van meester-kok Ramon Beuk. Binnen anderhalf uur moest de jeugd, verdeeld in twee groepen, een lekkere bami met kip, groenten en saté klaarmaken.

Op enkele kleine incidenten na, mag de organisatie terugkijken op een geslaagd Kwaku 2013. Tussen tienduizenden overwegend Surinaamse bezoekers waren bijvoorbeeld ook IJslanders, Australiërs en Italianen die het Surinaamse feestje ontdekt hebben. "Next year we'll be back", riepen zij stuk voor stuk.

[uit de Ware Tijd, 5/08/2013]