Sana Budaya Dance Company naar internationaal dansfestival

De Sana Budaya Dance Company (SBDC), die een onderdeel is van de Soeki Irodikromo Volksacademie van de Vereniging Herdenking Javaanse Immigratie (VHJI) is uit een selectie van verschillende landen in de regio uitverkoren om te participeren aan het jaarlijkse internationale dansfestival ‘Let’s Dance’ dat later deze maand plaatsvindt in Leicester, Engeland.

De SBDC zal Suriname voor het eerst vertegenwoordigen op dit groot dansspektakel naast landen zoals de Verenigde Staten van Amerika, Italië en het Verenigd Koninkrijk en heeft de eer om hun optreden uit te voeren tijdens de finale van het festival op 24 mei.

Voordat de groep afreist naar London zal er een generale repetitie plaatsvinden en wel op zondag 18 mei om 18:00 uur in Sana Budaya aan de Jozef Israelstraat.

[van GFC Nieuws, 16 mei 2014]

Aminata Cairo geeft vierde Rudolf van Lier-lezing

Krioro dansi: Dansen om Afro-Surinaamse identiteit te verkennen

Vrijdag 27 juni 2014

Aminata Cairo

Faculteit Geesteswetenschappen, Lipsius Gebouw, zaal 011, Cleveringaplaats 1, Leiden

Suriname staat bekend als een land waar diverse etnische groepen in harmonie met elkaar samenleven. Toch is de realiteit van een multiculturele samenleving niet zelden een andere.  Ruimte creëren voor identiteit kan uitermate ingewikkeld zijn. In haar lezing zal Aminata Cairo ingaan op vormen van Afro-Surinaamse identiteitsbeleving aan de hand van een studie over Afro-Surinaamse dans, die zij tussen 2003 en 2005 in Suriname uitvoerde. Daarbij zal zij kijken naar de dynamiek en complexiteit van identiteitsbeleving. Los van de academische aspecten van haar onderzoek zal zij aandacht besteden aan de praktische betekenis van haar bevindingen voor de Afro-Surinaamse gemeenschap. Na het uitspreken van de lezing zal Gloria Wekker, emeritus hoogleraar gender en etniciteit aan de Universiteit Utrecht, optreden als referent.

Aminata Cairo werd geboren in Nederland, waar zij de middelbare school doorliep. In de Verenigde Staten volgde zij verschillende universitaire studies. Cairo is in het bezit van een BA-diploma lichamelijke opvoeding en psychologie (Berea College, 1988), een MA-diploma klinische psychologie (Eastern Kentucky University, 1991), een MA-diploma medische antropologie (University of Kentucky, 2001) en een PhD in medische antropologie (University of Kentucky, 2007). De titel van haar proefschrift luidt: Hebi Sani: Mental Well Being Among the Working Class Afro-Surinamese in Paramaribo, Suriname. Sinds 2009 is Cairo als assistent professor in de antropologie verbonden aan Southern Illinois University in Edwardsville.

De Rudolf van Lier Lezing is vernoemd naar de bekende Leidse hoogleraar (1914-1987) in de sociologie en cultuurkunde van Suriname, de Nederlandse Antillen en het Caraïbisch gebied en auteur van het standaardwerk Samenleving in een grensgebied; Een sociaal-historische studie van Suriname. De lezing, die om de twee jaar wordt georganiseerd door de Werkgroep Caraïbische Letteren, is gewijd aan een sociaal-wetenschappelijk of geesteswetenschappelijk thema en heeft betrekking op de Nederlandstalige Caraïben. Ruben Gowricharn (2008), Francio Guadeloupe (2010) en Hugo Fernandes Mendes (2012) gingen Aminata Cairo voor als spreker in deze lezingenserie.

Programma

19.30 uur Welkomstwoord door de voorzitter van de Werkgroep Caraïbische Letteren, Peter Meel

19.40 uur Van Lier Lezing, getiteld ‘Krioro dansi: Dansen om Afro-Surinaamse identiteit te verkennen’ door Aminata Cairo, assistent professor antropologie aan Southern Illinois University

20.30 uur Reactie door Gloria Wekker, emeritus hoogleraar gender en etniciteit aan de Universiteit Utrecht

20.45 uur  Discussie met de spreekster, de referente en de zaal

21.30 uur Sluiting

Het programma begint om 19.30 uur precies.

Gloria Wekker

Indien u de lezing wenst bij te wonen: u kunt maximaal twee mensen aanmelden. Dat kunt u doen tot uiterlijk 18 juni 2014 onder vermelding van naam, adres, postcode en woonplaat bij Efy Matulessy via e.p.matulessy@hum.leidenuniv.nl.  Zolang er plaats is, ontvangt u binnen een week bericht terug per e-mail. Dit bericht dient uitgeprint als (gratis) toegangsbewijs. U wordt verzocht dit mee te nemen en bij binnenkomst te tonen.

Het Lipsiusgebouw ligt op circa 15 minuten loopafstand van station Leiden CS. De locatie is eveneens per auto te bereiken, maar de parkeermogelijkheden in de omgeving zijn beperkt. U wordt geadviseerd zoveel mogelijk met het openbaar vervoer te reizen. Voor een plattegrond van de locatie: http://www.hum.leidenuniv.nl/contact/adres-faculteit.html. Voor reis- en parkeerinformatie: http://www.hum.leiden.edu/contact/visiting-address.html.

Website van de Werkgroep Caraïbische Letteren: http://caraibischeletteren.blogspot.nl/

Electric Festival Aruba

Dit jaar wordt voor de tweede keer het Electric Festival op Aruba gehouden en wel van 3 – 9 september 2014. Voor het Electric Festival 2014 wordt er volgens de organisatie één journalist / omroeper uit Suriname in de gelegenheid gesteld om tot de groep van Internationale Pers te behoren. Tot uiterlijk vrijdag 28 maart 2014 bestaat de mogelijkheid om iemand op te geven.

Electric Festival is een dansfestival en – congres op het eiland Aruba. Aruba zal met zijn blauwe water en prachtige stranden van 3 t/m 9 september het grootste Caraïbische dansfestival hosten. Naast dans zal er ook aandacht zijn voor andere kunsten, de Arubaanse cuisine en lifestyle.

Electric Festival wordt mede georganiseerd door het Amsterdam Dance Event, Eventpro en Dirty Dutch.

[van GFC Nieuws, 24 maart 2014]

Dansen met voorouders in de Laurenskerk op het Winti Bal Masqué

Groepsportret. Foto © Ari Versluis

Met een wervelende show en ruim 700 bezoekers is de eerste editie van het Winti Bal Masqué in de Laurenskerk een daverend succes te noemen. Het Winti Bal Masqué is hét interculturele festival waarin de Surinaamse en Nederlandse cultuur samen zijn gekomen voor een feestelijk Winti dansritueel. Voor velen betekende dit een geweldige introductie tot de natuurreligie ‘Winti’. Voor anderen werden er  vertrouwde rituelen uitgevoerd, omlijst door Venetiaanse kostuums en beeldende kunst. De avond werd gepresenteerd door Wintipriesteres Marian Markelo en de kleurrijke DJ Chantelle, het alter ego van beeldend kunstenaar Boris van Berkum.

Foto © Floor van Dongen

De eerste editie van het Winti Bal Masqué verwelkomde ruim 700 aanwezigen, naast de voorouders en de goden die meedansten en zich met de aanwezige stervelingen vermaakten. Want zoals dat gaat op een goed Winti dansritueel bestaat de scheiding tussen de mensenwereld en de geesten- en godenwereld niet meer.

Met de voordracht door historicus Alex van Stipriaan werd er stil gestaan bij de afschaffing van de slavernij in het Koninkrijk der Nederlanden dat 150 jaar geleden plaatsvond. Van Stipriaan schetste een beeld van het Rotterdam ten tijde van de slavernij.

Foto © Floor van Dongen

Op de avond bracht de culturele vereniging van Inheemse Indianen Wajonong een serie indrukwekkende krachtgebeden en liederen ten gehore. En werd er door het publiek uit volle borst meegezongen met het strijdlied de Keti Koti Song: 'Keti Koti, Ik ben niet te koop.'

Foto © Floor van Dongen

Hoogtepunt van het feest was de onthulling van de ruim acht meter hoge ‘Mama Aisa XXXL’ sculptuur door wethouder Korrie Louwes. ‘Mama Aisa XXXL’, oftewel moeder aarde, droeg een prachtige ‘koto’ (traditionele Surinaamse klederdracht) gemaakt door Mirjam Carels en de Krachtvrouwen uit Rotterdam-West. Theatergroep Untold voerde de première van de maskerdans uit ter ere van de slangengod ‘Papa Winti’.

Mama Aisa XXXL en het Papa Winti-masker zijn gecreëerd door kunstenaar Boris van Berkum die een selectie maskers uit het Afrika Museum scande in 3D. De verkregen data waren de basis voor een nieuwe kunstcollectie die vanaf nu in het hedendaagse leven een actieve rol zal spelen in het Winti dansritueel. Het ‘Winti Bal Masqué’ is de start en een mijlpaal voor – wat Marian Markelo noemt - de Afrikaanse Renaissance in het Winti-geloof.

Foto © Floor van Dongen

Foto © Floor van Dongen

Met het verassende gastoptreden van carnavalsvereniging Elegance was ook de pracht en praal van de Antilliaanse cultuur aanwezig op het Bal Masqué. De kleurrijk uitgedoste gasten konden op de foto bij fotograaf Ari Versluis. Versluis maakte tevens een groepsfoto van de artiesten en de best geklede bezoekers.

Willy Djaoen. Foto © Floor van Dongen

Het was een feest om te zien dat alle aanwezigen goed hun best hadden gedaan om zich volgens de dresscode: Wonderful Winti, Afro Futurisme en Venetian Chique te kostumeren. Er viel dan ook wat te winnen: De Best Dressed Guest kreeg een reischeque overhandigd ter waarde van vijfhonderd euro. De jury, bestaande uit Annemarie de Wildt – conservator van het Amsterdam Museum, Winti-specialist Fred Fitz James en Ari Versluis kozen de gelukkige winnaar: de heer Willy Djaoen met zijn schitterende Yin Yang kostuum.

Het beste uit de Surinaamse, Afrikaanse, Antilliaanse en West-Europese cultuur kwam deze avond samen. Op Facebook wordt er al volop gespeculeerd over een vervolg in 2015. De organisatie laat weten alles op alles te zetten om dit ‘feest der verbroedering’ een vaste plaats te geven in onze Nederlandse cultuur.

Foto © Floor van Dongen

Datum: 15 maart 2014
Locatie: Laurenskerk Rotterdam
Website: www.ikbenniettekoop.nl
Mede mogelijk gemaakt door: Mondriaan Fonds, Centrum Beeldende Kunst Rotterdam, Prins Bernhard Cultuurfonds, SNS Reaal Fonds, Gemeente Rotterdam en Stichting Bevordering van Volkskracht, Amsterdam Museum, Afrika Museum.
Foto credits: Ari Versluis

Organisatie: ABAN Foundation

Cherish Menzo in The Dog Days are over

Foto © Studio Rios Zertuche

The Dog Days are over is a jumped, minimal and political work for eight performers

The Dog Days are over will be Jan Martens’ first work for a group of dancers since his debut
I can ride a Horse whilst juggling so marry me from 2010.
In season 2011 – 2012 he created the work Pretty Perfect for the dancers of Conny Janssen Danst,
which was a command from Dansateliers.
It was a short work for six dancers that was completely constructed around one physical action: the jump.
This pre-research will be developed through in season 2013 – 2014 to an evening full program with eight new dancers.

Starting point for the work is a quote by American photographer Philippe Halsman who said back in 1958:
“When you ask a person to jump,
his attention is mostly directed toward the act of jumping
and the mask falls so that the real person appears.”

The Dog Days are over will be a work that tries to reveal the person behind the dancer.
To reach this, a very complex, mathematical, dynamic and tiring choreography is constructed, which is performed almost completely in unison.
The difficulty degree of the choreography is so high, that the dancers eventually will go wrong. It is there where the mask falls.
The dancer is defined as an idle and purely executing species, striving for perfection.
But The Dog Days are over has also a more reflective aim.
It wants to provoke thoughts about the role of dance and art,
it wants to question the audience’s perception about dancers, choreographers, audience and culture policy:
Where lies the thin line between art and entertainment?
Who are we as an audience, coming to see dancers suffer as if we are watching bullfights in an arena?
Is contemporary dance striptease for the upper class?

The Dog Days are over wants to make the watcher shift between being in the experience and reflection on that same experience.
The performance will be a work that brings the spectator in a trance,
but will also create a distance and time for that same spectator to question his or her reasons to be where they are right now:
in the theatre.

Credits
By: Jan Martens
With: Cherish Menzo, Piet Defrancq, Julien Josse, Laura Vanborm, Anastassya Savitsky, Nelle Hens, Steven Michel and Kimmy Ligtvoet and or Jamie De Groot and Naomi Gibson
Light design: Jan Fedinger
Dramaturgy: Renée Copraij
Technics: Michel Spang
Production: JAN&ICKamsterdam
Coproduction: Frascati Producties, Spring performing arts festival, DansBrabant, La Briqueterie CDC du Val-de-Marne, tanzhaus nrw and Takt Dommelhof
With support of: Workspace Brussels and wp zimmer
Touring period: starting from April 2014.
International Sales: Line Rousseau, apropic.com
Financial Support by: Flemish Authorities and Performing Arts Fund NL
Thank you dansateliers and conny janssen danst

Foto © Studio Rios Zertuche

Dates
12 of march 2014 theater de new vorst TILBURG try-out NL
19 of march 2014 theater frascati AMSTERDAM try-out NL
20 of march 2014 theater frascati AMSTERDAM première NL
21 of march 2014 theater frascati AMSTERDAM NL
22 of march 2014 theater frascati AMSTERDAM NL
3 of april 2014 campo GENT BE première BE
4 of april 2014 campo GENT BE
9 of april 2014 theater De Veste DELFT NL
12 of april 2014 korzo DEN HAAG NL
22 of april 2014 CCHA HASSELT BE
24 of april 2014 CC BERCHEM BE
25 of april 2014 de Warande TURNHOUT BE
27 of april 2014 spring forward festival UMEA SE
7 of may 2014 Schouwburg ROTTERDAM NL
8 of may 2014 chassé theater BREDA NL
13 of may 2014 30CC Schouwburg LEUVEN BE
20 of may 2014 SPRINGfestival Schouwburg UTRECHT NL
21 of may 2014 SPRINGfestival Schouwburg UTRECHT NL
august 2014 International festival Les Brigittines BRUSSELS BE tbc
23 of august 2014 tanzhaus nrw DUSSELDORF DE
20 of september 2014 TAKT Dommelhof NEERPELT BE
02 of october 2014 CC ter vesten BEVEREN BE
03 of october 2014 verkadefabriek DEN BOSCH NL
23 of september 2014  toneelschuur HAARLEM NL
20 of november 2014  CC de werft GEEL BE
30 of january 2015 Antwerpse Kleppers Toneelhuis ANTWERPEN BE
25 of march 2015 Biennale du Val-de-Marne CRETEIL FR tbc
26 of march 2015 Biennale du Val-de-Marne CRETEIL FR tbc
27 of march 2015 Biennale du Val-de-Marne CRETEIL FR tbc

From Roots to Crown

Slavernij, vrijheid en identiteit. Choreagraaf en danser Gianni Grot liet zich door deze thema’s inspireren voor zijn nieuwe voorstelling. Zijn taal: dans, hiphop en spoken word. Hierbij staat routes (of roots) voor de mentale en fysieke weg die de slaven en hun nakomelingen hebben afgelegd. Crown staat symbool voor de overwinning, maar ook voor de kroon van de boom die voortkomt uit de roots. Herdenk het verleden en vier de toekomst. Draag de kroon!

Locatie: Bijlmerparktheater Amsterdam-Zuidoost
Datum: zaterdag 15 februari 2014
Tidj: 20.00 uur

The Rich Culture of the Virgin Islands

Bamboula

Mention the word "Bamboula" and few Virgin Islanders today will know what you're talking about. We once did. The Bamboula was an African-derived dance, music and drumming tradition that flourished in the Virgin Islands prior to the 20th century; it is cousin to the "Bomba”, an African-inspired folkloric tradition that still thrives in Puerto Rico.

This tradition "can be traced" to the Congo River region of Africa writes Margot Lieth-Phillip, Ph.D, in the preface of Zoop, Zoop, Zoop: Traditional Music and folklore of St. Croix, St. Thomas and St. John. Some researchers speculate the Bamboula might have also made its way to New Orleans.

But the Bamboula was not merely a form of entertainment. In the book Old Time Masquerading in the Virgin Islands by Robert Nichols, a local Virgin Islander named Chas Emmanuel says: "the bamboula functioned as the eyes and the ears of the society and served both as a local tabloid and scandal sheet rolled into one."

What became of this art form? Nichols says "strong social pressure" from the colonial establishment led to the decline of the Bamboula as a folkloric expression.

In the following video listen and watch the dance, as these women talk about the history of Bamboula and its role in the struggle for freedom and equality throughout Caribbean. Learn how they keep the Bamboula tradition going, proud to be not only an American but an American Virgin-Islander.

[from Colors, November 2013]

Poder di Amor

Liefde is universeel. De gemeente Den Bosch neemt deel aan het koploperprogramma seksuele diversiteit van het ministerie van OC&W. Jeroen Wyers, wethouder participatie en diversiteit, hijst vrijdag 11 okt. 2013 samen met FC Den Bosch de regenboogvlag. De Antilliaans-Arubaanse stichting Nos Baranka uit Den Bosch bruist mee met het event "Poder di Amor" (Kracht van Liefde). Het event combineert een aantrekkelijke sfeer van culturele elementen zoals dans, zang en een muzikale omlijsting met een informatief en interactief open gesprek over seksuele diversiteit.

Programma: aanvang 19.30h (inloop 19.00h met Sidney). Zanggroep Prisiri Caribbean Dance Expression. Film Premier (regisseur Raymi Sambo), prijswinnaar '48 hour film. Ramona Pikeur (mede-organisator OCAN eerste Antilliaanse boot op gay canalparade) in gesprek met Raymi Sambo (acteur Spangas, All Stars), Döne Fil (initiatiefnemer 1e Turkse boot gay canalparade) en Wensley Garden (oud-profvoetballer). Rapper Jay Kid Salsaband K-Ribe Bron: Nos Baranka, klik hier.

Theater "Poder di Amor", vrijdag 11 okt. 2013 (19.30h-22.30h), theater Perron 3, Rosmalen.

From Routes to Crown: Een doordenker over het leven-vieren

door Iwan Brave

  

Choreograaf Gianni Grot is al anderhalve maand weer op Surinaamse bodem. Ter bekroning van de opofferingen van zijn slavenvoorouders werkt hij aan zijn tweede theatervoorstelling. From Routes to Crown gaat op 1 augustus in première in On Stage. “Ik maak gebruik van moderne tools om jongeren naar binnen te krijgen.”

Gianni Grot

Bij zijn vorige bezoek in Suriname had Gianni Grot ineens de drang naar plantages te gaan. Hij voelde iets 'zwaar en zweverigs' en kreeg de ingeving iets te willen doen over slavernij. "In mijn dikke geschiedenisboek van de middelbare waren maar drie bladzijden hieraan gewijd. Terwijl  het een grote zwarte pagina is uit onze wereldgeschiedenis", vertelt hij in On Stage. Hij ging zelf op onderzoek uit. "Ik heb een voorstelling proberen te maken waarbij ik al mijn gevoelens die ik heb gehad bij het onderzoek op toneel  vertolk en uitbeeld."

Zichtbaar

Grot, nog maar 24 jaar is hij, noemt zich "zelfbenoemd gepensioneerd" danser, die choreograaf en artistiek leider werd en algemeen directeur van zijn eigen My Art Entertainment. Geboren in Amsterdam uit Surinaamse ouders, begon hij al op zijn zestiende als semiprof te dansen. In Londen studeerde hij Drama and Creative writing. Toen zat hij ook in een gezelschap. "Dat heeft echt de theaterwereld voor me opengemaakt", zegt hij. "Ik heb meerdere abstracties leren kennen", vertelt hij. Na zijn studie was hij drie maanden volgeboekt voor commerciële jobs voor een van de grootste televisieprogramma's in Barcelona.

Terug in Nederland besloot in 2011 de Nederlandse versie van So You Think You Can Dance (SYTYCD) als etalage te gebruiken. "Dan word je ineens zichtbaar, mensen herkennen je." Hij strandde weliswaar in de vijfde liveshow, maar kwam ver genoeg te mogen deelnemen aan de SYTYCD-theatertour door Nederland. Tijdens deze theatertour kreeg hij zijn 'moment van helderheid'. "Ik zat toen in de tribune naast de lichtoperators en besefte: aan deze kant van het toneel hoor ik te staan. Ik zag dingen die ik anders zou hebben gedaan." De uitvoerder besloot creator te worden.

Gianni Grot met zijn opvoering Aces tijdens het Masked Ball van Torarica in december 2012. 

Aces

Het geld dat hij verdiende als ensembledanser tijdens de SYTYCD-theatertour stak hij in zijn eerste productie Aces - die ook naar Suriname bracht - als 'boost' voor zijn carrière als choreograaf. Met succes. Als 'cultureel ondernemer' en theatermaker is hij succesvol. Om de kas extra te spekken doet hij zeer selectief commercieel werk. Bijvoorbeeld gastoptredens voor populaire televisieprogramma's, maar ook voor commercials zoals voor Nike en Foot Locker. Als sociaal ondernemer doet hij veel workshops met jongeren. Zoals vorig jaar voor de dove en slechthorende kinderen van de Kennedy Stichting, waarbij zij door middel van trillingen muziek konden 'horen'. Dat zou hij graag over willen doen. "Vooral vanwege de dankbaarheid die de kinderen daarna gaven was ongelooflijk; dat had ik niet verwacht."

Wijzer geworden

Voor zijn onderzoek naar het slavernijverleden las Grot veel boeken, waaronder twee van Cynthia McLeod en over 'Black Hollywood'. Bekeek documentaires en films, sprak veel mensen en was vooral geïnteresseerd in hun meningen. Nu iets wijzer geworden zegt hij: "Ik wist niet dat de Afrikanen hun broeders en zusters hadden verkocht. Mijn perceptie van slavernij was: blanken gingen slaven halen, bracht ze naar kolonies, lieten ze werken en buitten ze uit. Maar het is meer dan dat. Het is meer ontstaan uit kapitalisme. Er werden nieuwe landen ontdekt waar blanken niet konden werken in de hitte en zij brachten slaven naar die nieuwe wereld om te werken.

Slavenarbeid kost niets en was al van alle tijden. Wat een hele kwalijke zaak is, is om toen te denken dat zwarte personen - mijn voorouders - geen mensen waren en ze als zodanig gaan behandelen. Mensen ophangen aan hun ribben - zelfs een dier behandel je niet zo. En doen alsof jij in de positie bent gesteld door God om iemand anders zijn vrijheid en leven weg te nemen, dat zijn wel dingen die mij hebben geraakt tijdens mijn onderzoek."

"Persoonlijk denk ik niet dat slavernij ligt aan de blanke mens. I blame humanity. De mens is van aard egoïstisch. Sommigen waren gewoon gek en wreed. Maar anderen gingen de politiek van verdeel en heers spelen. Als slaven hier in opstand zouden komen, dan hadden de slavenhouders als minderheid een groot probleem. Daar waren ze zich van bewust. Daarom gingen ze mensen dom houden, een complex aanpraten en mentaal martelen waardoor het zo lang heeft kunnen plaatsvinden. Van het begin tot het eind was het nasty; zelfs nu nog is er veel racisme."

Al zijn gevoelens giet hij in een voorstelling, die ook jongeren moet aantrekken. From Routes to Crown is een interdisciplinaire 'montagevoorstelling' van spoken word, breakdancers, balletdansers, moderne danseressen, hiphopdansers. Met scènes over hedendaagse belevingen en uit de slavernijtijd. “Maar ik wil dat mensen zelf eruit halen wat ze erin zien. Het is meer een erkenning van wat is gebeurd en van hoe ik de maatschappij reflecteer." Grot benadrukt dat het beslist geen jongerenvoorstelling is. "Ik maak gebruik van moderne tools om jongeren naar binnen te krijgen. Maar het is nog altijd een volwassen onderwerp; waarbij je je intellect moet gebruiken."

Bekroning

From Routes to Crown, een coproductie met Helen Kamperveen (haar laatste) en Ann Hermelijn, is een synergie van Surinaamse en Nederlandse cast. Vier dansers en een spoken word-artiest van overzee en drie dansers en drie acteurs van hier. De acteurs zijn van On Stage. De titel impliceert een reis naar bekroning; een scene heet ook 'The journey'. Maar routes spreek je ook uit als roots en crown is de bovenste top van een boom. De hedendaagse generaties als kruin in volle bloei dankzij hun roots. "Daarbij wordt duidelijk gemaakt dat onze voorouders hebben geleden en gevochten zodat wij de kroon kunnen dragen en het leven moeten vieren. Zodat hun efforts niet voor niets zijn geweest. Ik wil bereiken dat mensen na de voorstelling blijven doordenken en nadenken. Mijn doel zal niet geslaagd zijn als mensen alleen denken: o, leuke voorstelling. Dat zou jammer zijn.´

[uit de Ware Tijd, 31/07/2013]

Foto © Jaiwey Nuij

Uitzonderlijke dansact uit Indonesië tijdens Carifesta

door Tascha Samuel

Paramaribo - Aan Carifesta doen dit jaar niet alleen personen uit het Caraïbisch gebied mee. Uit Indonesië komt de danser bekend als Mr. Didi Nini Thowok. Deze internationaal gerenommeerde uitvoerder van de klassieke Javaanse dans geniet enorme populariteit in Azië. Didi Hadiprayitno, zoals hij echt heet, voert de exclusieve Tari Dwimukja Jepindo dans uit.

Mr. Didi Nini Thowok tijdens een optreden. Foto: Jogjanews.com  

Tari Dwimukja Jepindo is een soort transgenderdans, waarbij hij zich opmaakt en hult in een kostuum van een man en vrouw. Hij danst en zingt dan een 'duet' tussen deze 'twee' mensen. Deze kunstvorm is zeer moeilijk onder de knie te krijgen. Mr. Didi Nini Thowok zal ook de traditionele volksdans Lengger Banyumas presenteren, welke uitgevoerd wordt op Calung gamelanmuziek. Ook deze dans is transgender, meestal uitgevoerd door mannen verkleed als vrouwen. 

Didi begon in 1966, op twaalfjarige leeftijd, al met danslessen. Het waren vooral de gracieuze vrouwelijke bewegingen die hem fascineerden. Hij studeerde af aan The Indonesian Academy of Arts in Yogyakarta in 1974. Inmiddels is hij een gevierd danser en choreograaf. Hij heeft twee boeken geschreven over dans en theatermake-up.

[uit de Ware Tijd, 15/08/2013]

Muziekmiddag 'Curaçao ontmoet Latijns-Amerika'

Tot 26 augustus staat de openbare bibliotheek van Den Haag in het teken van het Geluid van de Vrijheid: de Curaçaose beleving van de 150 jaar na de afschaffing van de slavernij.

Op zondag 18 augustus aanstaande wordt tijdens de periodieke muziekmiddag van de Openbare Bibliotheek van Den Haag aandacht besteed aan de link tussen Caribische en Latijns-Amerikaanse traditionele muziek. De muziekgroep Nueva Tradición zal van 14.00 tot 14.50 typische Curaçaose (wals, tumba) muziek en traditionele Latijns-Amerikaanse (bolero en middenamerikaanse ritmes) ten gehore brengen.

Datum: zondag 18 augustus 2013
Tijd: 14:00 tot 14.50
Entree: Gratis
Locatie: Openbare bibliotheek Den Haag aan het Spui (1e verdieping)

Voor meer informatie kunt u kijken op www.NosKultura.com

Slavernij abstract poëtisch neergezet

door Tascha Samuel

De slavernij is zo langzamerhand een uitgekauwd onderwerp. Maar indien goed overdacht en met voldoende creativiteit benaderd, kan het verfrissend gepresenteerd worden. De makers van From Roots To Crown, Gianni Grot (choreografie) en Helen Kamperveen en Ann Hermelijn (productie) hebben laten zien dat het anders kan. Het woord voorstelling dekt de lading nauwelijks. Het is een belevenis. Via moderne dans, klassiek en hiphop op hoogstaand niveau, worden bezoekers naar het puntje van hun stoel gedreven. Het resultaat is dat je je waant in een rollercoaster, waar dans, muziek en spoken word samenvloeien tot één geheel.

Abstract

 

Aisa Winter

De indringende pianomuziek waarop de lichamen synchroon en krachtig, op het acrobatische af bewegen, grijpt de aandacht vast als de wortels van een boom. De spanning wordt gedurende de avond langzaam opgebouwd. Spoken word, in overwegend Engels, door Daniel Kolf, Aisa Winter en Renate Galdey, is een prachtige aanvulling en gaf body aan het vrij abstracte stuk. De beeldspraak is fenomenaal, poëtisch schoon, scherp en confronterend.

Klaagzang

De volgende scène beeldt het harde leven uit op de plantage. De naakte bovenlijven, knikkende knieën die de zware last dragen, soms van dode lichamen in samenspel met de zang en spoken word hebben veel meer weg van een jeremiërend klaaggezang. Deze worden vervolgd met de gluiperige, begerige blik van de plantagemeester. Zijn grijpende handen beelden macht uit, die hij meent te hebben.

Indringer

De aangrijpende mimiek, terwijl een slavin haar eer probeert te bewaren, is bloedstollend. Vol agressie, wreed en ondanks haar verzet is ze niet opgewassen tegen de smerige indringer. Bijzonder was het contrast van de blanke meesteres die haar blik laat vallen op het donkere gespierde lichaam van een slaaf. De mimiek is daar een stuk sierlijker en geeft meer het gevoel van verleiding en genot van de daad. Maar dat de slaaf zich daar uiteindelijk onprettig bij voelt, wordt toch duidelijk.

Mensenrechtenstrijd

De stille schreeuw van de slaven die in eeuwen niet gehoord is. De pijn en mensonterende wreedheid waarvoor de wereld haar ogen gesloten heeft, wordt opgeroepen als de dansers middels mimiek een stille schreeuw geven.

En dan de vrijheid. Vrijheid om te zijn en om te doen. Maar wat heeft vrijheid gebracht? Geen acceptatie van het eigene. Onzeker over je kroes ede, dat haar dat niet meegaat met de zwaartekracht. Maar we zijn wie we zijn. Dwars door alles heen gaan we door.

[uit de Ware Tijd, 03/08/2013]

Ingifutu workshop smaakt naar meer

door Audry Wajwakana

Paramaribo - “Draai, stap en sluit!” Met behulp van deze drie woorden proberen cursisten de basisstappen van de ingi winti eigen te maken. “Je moet niet nadenken wanneer je danst, volg je gevoel”, tracht dansinstructeur Darrel Geldorp de deelnemers op weg te helpen. Ondanks enkele cursisten bij aanvang de stappen van de ingifutudansi workshop moeilijk vonden, gaven ze bij de evaluatie van de workshop aan een vervolgworkshop te willen.

In het begin van de Ingifutudansi workshop hadden sommige cursisten het een beetje moeilijk. Maar toen ze de basisstappen eenmaal onder de knie kregen, was het een en al gezelligheid in de zaal van Naks.  Foto © Stefano Tull.

Culturele verrijking

De redenen voor het volgen van de dansles zijn uiteenlopend. Enkele cursisten hebben de vorige dansworkshops gevolgd en willen alle dansstijlen behorende bij de winti dansi leren. "Zonder in trance te hoeven raken", zeiden drie dames bij de kennismakingsronde. Voor de Nederlandse student Jelle de Vries is het volgen van de cursus ook een stukje culturele verrijking. "Ik dans zelf hiphop en heb onderzoek gedaan naar de traditionele West-Afrikaanse dans", zegt hij. Moeilijk vond hij de cursus niet. "Maar ik denk dat als het ritme omhoog gaat, de moeilijkheidsgraad dan toeneemt", analyseert hij.

Tijdens de workshop hebben de cursisten twee danspasjes geleerd: watra en piyai ingi. "Traditioneel dansen inheemsen deze dans op samburamuziek. Omdat de ingi winti in contact is gekomen met de Afrikaanse winti's zijn de futu niet meer traditioneel inheems", legt Geldorp uit. Bij de ingifutuwinti dansworkshop wordt dus niet de bekende broko kindi gedanst", onthult de dansinstructeur het ontstaan van de futu. De tot slaaf gemaakte Afrikanen beleden bij hun aankomst in Suriname net als de inheemsen een natuurgodsdienst.

"Over het algemeen zijn er vier pantheons (leefgebieden van goden): aarde, lucht, water en bos. Maar de ingi winti kent er slechts drie: gron ingi, watra ingi en busi ingi", licht Geldorp toe. Alle drie winti's hebben zo hun eigen karaktereigenschappen. Mensen die door een gron ingi worden geleid, hebben een standvastig karakter, en zijn zeer rustig, in tegenstelling tot degene die door een watra ingi worden geleid. Want die zijn heel vrolijk en houden van gezelligheid. Mensen die door een busi ingi worden beheerst, zijn meestal strak. Ze doen wat ze moeten doen en praten niet veel. Volgens Geldorp heeft elke Surinamer, ongeacht etniciteit en cultuur een ingi winti als beschermer. De workshop wordt vrijdag weer verzorgd in Naks.

[uit de Ware Tijd, 29/07/2013]

Naks belicht ingifutudansi

door Audry Wajwakana

Paramaribo - Het is alom bekend dat een groot deel van de inheemsen een natuurgodsdienst belijden. Goden van het bos, water en van de aarde worden in ere gehouden. Met de komst van de Afrikanen die ook hun vooroudergeesten hadden, zijn ze volgens de belijders van de wintireligie gaan samenwerken.

Inheemse atributen die nodig zijn bij het houden van een ingi winti prey. 

"Vandaar dat de nakomelingen van de tot slaaf gemaakte mens, deze inheemse goden of geesten als beschermers hebben. De ingi winti's", zegt Darrel Geldorp van Naks Wan Rutu. Om meer inzicht te geven hoe deze winti tijdens wintiprei wordt gedanst, worden vanavond in een workshop de basisstappen in het cultureel centrum van Na Afrikan Kulturu fu Sranan (Naks) aangeleerd.

Prisiri

De ingi winti is volgens Geldorp een liefhebber van vele wintiprei-bezoekers. "Omdat ze altijd zorgen voor plezier, grappen maken met de mensen of soms ook boodschappen doorgeven", zegt Geldorp. "Ondanks het plezier van de dansi, zijn de pasjes wel heel erg ingewikkeld."

Tijdens de workshop krijgen de cursisten ook de nodige achtergrond informatie over de verschillende soorten ingiwinti. Ook enkele liederen die bezongen wordt bij deze winti, worden aangeleerd.

Aangezien het om een dansworkshop gaat, vraagt de organisatie aan cursisten om makkelijke kleding te dragen. "Geen jeans, en ook geen inheemse kleding", lacht hij.

Tijdens de echte ingiprei gaan de mensen wel gekleed in een inheems kostuum of is de kleur van de kledingdracht rood. "De workshop gaat echter over de ingifutu, de manier hoe de ingiwinti wordt gedanst."

De dansworkshop wordt net als de voorgaande van Naks voor het eerst verzorgd. "We zijn gestart met de aisa, fodu en leba. Nu is het dus tijd voor de ingiwinti."

Geldorp, die zelf de dansinstructeur is, belooft twee ontspannen uren vol plezier. "Precies zoals deze winti ook is", zegt hij.

Na deze ingidansi-workshop volgen de ampuku en als laatste de obia. "Dan zijn we klaar met deze cyclus dansworkshops en we zullen het geheel evalueren", besluit Geldorp.

[uit de Ware Tijd, 26/07/2013]

Aruba: Hoe duur was de suiker voor/door kinderen

Foto @ Paulette Smit

Junadry C Leocaria werkt met Arubaanse kinderen aan een minivoorstelling gebaseerd op Hoe duur was de suiker, de slavernijroman van Cynthia Mc Leod. Beweging, rap, tekst, dans, alles zit er in!

From Routes to Crown

Klik voor groter formaat

From Routes to Crown is een theatervoorstelling die de sociaalpsychologische invloeden van de slavernij belicht die in onze huidige samenleving nog steeds merkbaar zijn. ‘Routes’ staat hier voor de zowel fysieke als mentale reis die door de slaven uit het koloniale tijdperk is afgelegd. Bij uitspraak zijn ‘routes’ ook de wortels van een boom. ‘Roots’; wortels die meestal ver de grond in reiken. Dit verwijst naar de aardse elementen die het stuk bevat. ‘Crown’ is de uiteindelijke overwinning; als metafoor voor de afschaffing van de slavernij en een symbool van koningschap. Ook is de ‘crown’ van een boom het bovenste gedeelte; de kruin, waar takken en bladeren aan vast zitten.

De voorstelling onderzoekt de gevolgen van onderdrukking van de gekleurde bevolking, anderhalve eeuw na de afschaffing van de slavernij. From Routes to Crown laat zien dat de voorouders van het voormalig onderdrukte volk ergens zijn begonnen en hebben moeten vechten voor hun recht op bestaan, zodat er nu jaar in jaar uit nieuwe generaties mogen bloeien zoals bladeren aan een boom. Zij hebben het fundament gelegd voor het bestaan van de voormalig onderdrukte volkeren van nu.

Door middel van dans, drama en spoken word wordt het verhaal van de reis van ‘Routes’ naar ‘Crown’ verteld. Het wordt een voorstelling waarin de toeschouwers de ruimte krijgen om zelf te beslissen hoe zij zich bij dit onderwerp voelen. Het morele doel van deze voorstelling is het creëren van bewustzijn en begrip, bij zowel de blanke als de donkere gemeenschap. Bij wederzijds begrip zal racisme minder voorkomen en, ideaal gezien, leiden naar een betere samenleving.

De choreograaf en regisseur van From Routes to Crown is Gianni Grot, oprichter van dansgezelschap My Art. De eerste My Art-productie; ‘Aces’, ging op 27 oktober 2012 in premiere in Nederland. ‘Aces’ werd ook gedanst in Suriname in de theaters On Stage en Thalia. Grot wil kunst maken door middel van beweging en muziek.

Grot produceert ‘From Routes to Crown’ samen met Helen Kamperveen, actrice en oprichter van Jeugdtheaterschool On Stage en Ann Hermelijn van Aco Multi Services, een cultuuronderneming die zich primair inzet om artistieke en creatieve projecten van organisaties en zelfstandige kunstenaars in en buiten Suriname tot leven te brengen.

Opvoeringen van ‘From Routes to Crown’ zijn te zien op 1, 2, 4, 8, 9 en 10 augustus telkens om 20.00 uur in On Stage aan de Mgr. Wulfinghstraat 5, Paramaribo. Kaarten @ SRD 35,- te koop vanaf 27 juli bij On Stage (Wulfinghstraat), Vici (Henck Arronstraat), Sun Ice (Wilhelminastraat), Zus & Zo (t/o Palmentuin) en Optica (Hermitage Mall).