Posts tonen met het label Surinaamse muziek. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Surinaamse muziek. Alle posts tonen

zaterdag 17 mei 2014

Jennifer Cooke

Jennifer Cooke, een jonge dame met Gambiaans en Surinaams bloed, is geboren in Amsterdam in 1986. Ze groeide op in het centrum van Amsterdam waar ze haar basisonderwijs volgde. Daarna volgde de IVKO, waar ze afstudeerde toen ze 17 was. Op dat moment ging al haar aandacht en tijd naar de wereld van de muziek.

Jennifer was erg succesvol met haar dansgroep “FDC”. Ze was al aan het trainen met deze groep vanaf haar twaalfde, en de groep trad al 6 jaar op voor verschillende Nederlandse en internationale artiesten als: Ja Rule, Ginuwine, Dru Hill en vele anderen. Maar Jennifer wist al vroeg dat ze één doel had, en dat was: zingen! Na het behalen van haar diploma zette ze haar danscarrière op een laag pitje en ging verder in allerlei andere bezigheden zoals; schrijven van nummers, opnemen en leren hoe het werkt in de muziekindustrie.
Haar officiële eerste single kwam in 2008 uit, deze heette: “You Got it Goin”. Dit werd een internationaal succes, het nummer werd gedraaid op radiostations in verschillende landen, zoals in Rusland en Engeland en eindigde in de top 100. In 2009 volgde het nummer: “Permission Granted” (remix gemaakt door Ryan Marciano & Sunnery James). De Single eindigde in de 100 van Beatport en werd veel gedraaid door bekende Dj’s.

Na een aantal jaar had Jennifer een eigen repertoire en trad op met verschillende Nederlands en internationale artiesten als: Alain Clark, Glennis Grace, Leona Lewis, Kelly Rowland. Haar repertoire bevat vele nummers uit de jaren 80, 90 en hits die we allemaal mee kunnen zingen. Naast haar liveshow treedt Jennifer ook op bij grote House Dj’s als: Gregor Salto, DJ Chuckie en Roog en bij grote festivals en evenementen als Hed Kandi NL, clubs en besloten feesten. Ze weet altijd het publiek op te zwepen met haar energieke verschijning en zorgt er voor dat iedereen de tijd van zijn leven heeft.
Jennifer heeft ook verschillende Nederlandse nummers uitgebracht zoals “Ik zou niet weten hoe” voor Stichting Stop Kinder Misbruik en “Someone Loves You” samen met StylesCo ft. Damaru. Deze laatste plaat is ruim 100.000 keer bekeken in slechts 3 weken.




.

Sranan Gowtu brengt eerbetoon aan Surinaamse muziekcultuur


Fernandes en Top Notch brengen jonge en oude Surinaamse topartiesten bij elkaar

Amsterdam, Donderdag 15 mei 2014 – Wasmasjien, Adjossi en Je bent nog niet gelukkig met een mooie vrouw zijn allen bekende nummers van Surinaamse bodem. Artiesten als Max Nijman, Trafassi en Max Woiski Jr. zijn met hun muziek uitgegroeid tot iconen van de Surinaamse muziekcultuur en een grote inspiratiebron voor artiesten van nu.

Kid Dynamite
Om de smaak van het rijke culturele erfgoed en de kleurrijke Surinaamse muziek in Nederland onder de aandacht te brengen, starten frisdrankmerk Fernandes en platenlabel Top Notch het initiatief Sranan Gowtu. Dit muzikale eerbetoon bestaat uit diverse samenwerkingen tussen helden van toen én nu, waaronder artiesten zoals rapper Keizer en het veelbelovende talent Bokoesam. Daarnaast worden de Surinaamse iconen tijdelijk geportretteerd op negen miljoen blikjes Fernandes, zowel van de nieuwe smaak Pink Melon als van de bekende smaken.
Deze zomer brengen Fernandes en Top Notch vijf verzamelalbums uit met muziek van de Surinaamse helden van vroeger. Daarnaast worden een aantal exclusieve tracks en videoclips uitgebracht waarin deze iconen van toen samenwerken met artiesten van nu. 

Keizer
Van jonge rappers tot talentvolle producers. De presentatie van het eerste album, van Max Nijman, vindt plaats op vrijdag 16 mei en hiermee wordt Sranan Gowtu officieel gelanceerd.

Koesteren, verspreiden en vieren
Maureen Fernandes, kleindochter van de oprichter van het Surinaamse frisdrankmerk dat sinds de jaren ’70 ook in Nederland is uitgegroeid tot één van de meest populaire frisdrankmerken onder jongeren: “Het initiatief Sranan Gowtu is een unieke manier om onze trots op de Surinaamse cultuur gezamenlijk uit te dragen. Surinamers houden nu eenmaal van een feestje. Muziek, dansen en lekker eten en drinken wordt er met de paplepel ingegoten. Dit past bij de Surinaamse gastvrijheid en vele rijke tradities. We willen al het bijzondere van Suriname koesteren, verspreiden en vieren. Dit kan het beste met muziek, want dit zit echt in Surinamers.”
FS Green

Kees de Koning, oprichter van platenlabel Top Notch over het initiatief: “Fernandes is een sterk onderdeel van de Surinaamse cultuur en dit gevoel willen wij met Sranan Gowtu uitdragen. We hebben dit project daarom samen met Fernandes geïnitieerd om de bijzondere Surinaamse cultuur en energieke muziek onder de aandacht te brengen bij het grote publiek. De Surinaamse muziek heeft een grote invloed op huidige muziekstromen. Veel jonge artiesten van nu zijn opgegroeid met de Surinaamse muziekiconen wier muziek vaak de basis vormt van nieuwe tracks.” 

Max Nijman Sr
Surinaams goud
De passie voor muziek zit verweven in de Surinaamse cultuur en het familie-erfgoed van Fernandes. Daarom brengt Fernandes samen met Top Notch onder de vlag Sranan Gowtu, in de zomer van 2014 vijf verzamelalbums uit, waarvan de eerste drie albums in mei verschijnen. Het eerste album is van Max Nijman, onder Surinamers één van de grootste artiesten, en ligt vanaf vrijdag 16 mei in de winkels. De nummers zijn geselecteerd door Max Nijman zelf en Kees de Koning. Maureen Fernandes kent Max Nijman al van kinds af aan: “Voor ons is zijn muziek tijdloos en doorspekt van mooie herinneringen aan onze jeugd, ouders en het vroegere Suriname.”

Trafassi
Op 23 mei verschijnt het tweede verzamelalbum, van de Surinaamse band Trafassi. Zij werden bekend met de grote Nederlandse hit Wasmasjien. Fernandes: “Trafassi heeft de Surinaamse muziek wijd verspreid en toegankelijk gemaakt voor het grotere Nederlandse publiek. Trafassi is een geweldige gangmaker, tikkeltje ondeugend en grote showman. Trafassi betekent plezier.”
Max Nijman Jr

Het verzamelalbum van Max Woiski Jr. wordt op 30 mei gelanceerd waarvan ‘Rijst met kouseband’ en ‘Je bent nog niet gelukkig met een mooie vrouw’ zijn bekendste hits zijn. In juli volgen de albumreleases van de artiesten Kid Dynamite en Papa Touwtjie.
De artiesten die onderdeel zijn van het Sranan Gowtu project zijn: Aptijt, Bokoesam, Damaru, FS Green, Keizer, Kid Dynamite, La Rouge, Lieve Hugo, Max Nijman, Max Woiski Jr., Max Woiski Sr., Papa Touwtjie, SBMG, Soulsearchin en Trafassi.

SBMG
Over Fernandes:

Fernandes is een frisdrankmerk uit Suriname en is bekend door de kleurrijke range van exotische smaken. In de jaren '70 verhuisde Fernandes mee om in Nederland ook een thuis op te bouwen en is groot geworden in de Surinaamse eettentjes en toko’s. Fernandes is een zeer populair frisdrankmerk onder Nederlandse jongeren. Sinds enkele jaren heeft Fernandes een brede distributie en is verkrijgbaar in een groot deel van de Nederlandse supermarkten, snackbars en schoolkantines. Fernandes heeft zes smaakvariaties: Cherry Bouquet, Green Punch, Red Grape, Super Pineapple, Cherry Bouquet Sugar Free en de laatst geïntroduceerde smaak Pink Melon. Het recept van Fernandes is nog altijd een goed bewaard familiegeheim. Kijk voor meer informatie over Fernandes op: www.fernandes-softdrinks.nl

Bokoesam

zaterdag 12 april 2014

Orville Breeveld geeft gratis concert

Paramaribo - Gitarist componist en producent Orville Breeveld is na 14 jaar terug in Suriname en geeft een cadeau door te laten zien waar hij goed in is. Muziek met passie ten gehore brengen tijdens een gratis concert. Het thema van het concert luidt dan ook 'Suriname synchroniseert mij met de hartslag van mijn ziel'. 

Volgens Rosita Leeflang van Roseternal Media, die de organisatie van het concert in handen heeft, wordt het een melange van soul, jazz, funk en fusion muziek. Het afgelopen jaar tourde Orville met een 120 man sterk ensemble in het project Tribute to Orfeo Negro. Het Sweelinck Orkest aangevuld met Braziliaanse musici, sopraan Sylvia O'Brien, de journalisten Max Westerman en Nina Jurna vormden ook onderdeel van het gezelschap. Suriname maakte in 2010 reeds kennis met de muziek van Orville Breeveld. "Het track record van deze muzikant strekt zich ver buiten de grenzen van Paramaribo en wel in Brazilië, Indonesië, Israël, Turkije en Frankrijk", verklaart Leeflang over Breeveld.

Hij is ook vaker gastdocent geweest in conservatoria op het gebied van muzikale vorming en workshops. Met legendarische grootheden als Angie Stone, R&B zanger Joe en het wereld bekende Metropole Orkest heeft hij ook vaker concerten verzorgd. "Al met al mag Suriname tijdens het optreden van Orville Breeveld beslist genieten van een echt Surinaams en Internationaal repertoire", verklapt Leeflang. Het concert is op zondag 13 april in Restaurant Spice Quest aan de Nassy Laan.

[overgenomen van Parbonieuws, 11 april 2014]


Kameropera René Samson in première


De Surinaams-Nederlandse componist René Samson schreef een opera, die nu in een bezetting als kameropera, op 4 mei zijn première zal beloeven en vervolgens nog drie maal zal worden opgevoerd in de Amsterdamse Uilenburger syngagoge.

Het Ware Geweld is een opera over politieke verleiding en verzet. Een land is in chaos en ontreddering. Een nieuwe partij met een krachtige leider biedt een makkelijke en aantrekkelijke uitweg. Waar dat toe leidt, beleven we aan de hand van het relaas van twee mannen die aanvankelijk allebei medestanders van de partij zijn. De een wordt steeds fanatieker, de ander gaat twijfelen en pleegt uiteindelijk een aanslag op de leider. Zij komen tegenover elkaar te staan als rechter en beklaagde. Na het doodvonnis en de executie van de laatste, vragen we ons vertwijfeld af, hoe wij zouden hebben gehandeld. 

Het Ware Geweld daagt toeschouwers uit keuzes te maken in tijden van politieke chaos. Persoonlijke ervaringen van librettist Olaf Mulder als kind, bronnenonderzoek en ontroerende gesprekken met overlevenden in Duitsland vormen de basis van het libretto. Componist René Samson heeft spannende muziek gecomponeerd, soms verleidelijk, soms onheilspellend, in lijn met het dramatische gegeven.
 
René Samson
Foto © Jean van Lingen
Het Ware Geweld wordt semi-scenisch en als kameropera opgevoerd door:
Marijke Beversluis, regie en spel
Een instrumentaal ensemble, bestaande uit:                        
Gerben Houba, tenor
Jacobien Rozemond, viool
Michel Poels, bariton
Doris Hochscheid, cello
Frans van Ruth, piano
Niels Meliefste, slagwerk
Instudering: Henry Kelder

Voorstellingen in de Uilenburger Synagoge, Nieuwe Uilenburgerstraat 91 in Amsterdam, op
Zondag 4 mei in het kader van Theater Na De Dam, om 21.00 uur
Zondag 11 mei, matinee, om 15.00 uur
Maandag 12 mei in het kader van de Leo Smit Stichting, om 20.15 uur
Woensdag 14 mei om 20.15 uur

Een gefilmd vraaggesprek met Nelleke Noordervliet vormt de basis voor een facultatieve nabespreking.

Kaarten à € 20,00 te bestellen via website: www.operahetwaregeweld.nl
of vóór aanvang aan de zaal.
Er zijn enkel nog kaarten beschikbaar voor maandag 12 mei!!

Scène uit Cultuurtuin kawina van René Samson op teksten van Slory en Ashetu
 bij de lustrumviering van de Werkgroep Caraïbische Letteren. Foto © Jean van Lingen


René Samson
René Samson (1948) stamt uit een oude Surinaams-Joodse familie waarin hij opgroeide tussen muziek (klassiek en jazz), dans, toneel en literatuur. Hij studeerde scheikunde en was vele jaren werkzaam als chemicus. Hij bleef wel actief musiceren: als fluitist had hij les van Hans van de Weyer en Eleonore Pameijer en speelde hij in verschillende orkesten. Op zijn veertigste begon hij te componeren. Daartoe nam hij lessen bij Leo Samama en Klaas de Vries. Vanaf 1998 wordt zijn werk regelmatig uitgevoerd. Hij ontving in 2013 een opdracht van de Werkgroep Caraïbische Letteren bij gelegenheid van het eerste lustrum van de Werkgroep.

Olaf Mulder
Olaf Mulder
Olaf Mulder houdt zich vanaf 1995 bezig met muziektheater als librettist en dramaturg. Zijn opleiding als psychoanalyticus vormt hierbij de basis van zijn werk. Naast het ontwerpen van originele libretti, bewerkte hij oratoria tot opera’s en klassieke opera’s tot eigentijds muziektheater. Hij werkt als dramaturg samen met verschillende regisseurs. Daarbij schrijft hij vertalingen, dramaturgische verhandelingen en teksten in proza en poëzie.

dinsdag 11 maart 2014

Muzikaal Educatief Dichtersproject Silence of the unspoken Word

De band met tweede van links Dave MacDonald en rechts Robert-Hardam Sordam
Foto © Michiel van Kempen
Binnenkort wordt het project Silence of the unspoken Word wereldkundig gemaakt. Het project werd in 2006 geïnitieerd door componist Dave MacDonald en wordt gerealiseerd onder auspiciën van de IKO Foundation in nauwe samenwerking met de R. Raveles Dobru Stichting, de H.F. de Ziel Trefossa Stichting en Dhr. M. Lutchman.

Het project bestaat uit de vervaardiging en distributie van een dvd-in-boek (Tiri fu den wortu di no taki), en Theater- en Schoolconcerten (De Stilte van het ongesproken Woord) gebaseerd op gedichten van Dobru (R. Raveles), Trefossa (Henri de Ziel) en Shrinivasi (Martinus Lutchman).

IKO Foundation erkent het belang van de drie dichters bij het ontstaan van het geloof in eigen kunnen en onafhankelijkheid, en wil deze voor het voetlicht plaatsen.

Dave MacDonald. Foto © Michiel van Kempen
DVD
Door componist Dave MacDonald en arrangeur Robin van Geerke zijn gedichten van de drie roemrijke Surinaamse dichters verwerkt tot prachtige muziekcomposities en deze zijn vertolkt door een unieke en zeer diverse groep artiesten, waaronder DesRay Manders, Claudio Ritfeld, Julia L’oko, Martin Buitenhuis, Zanillya Farrell, SimRan, Raj Mohan, Norman van Geerke, Robby Harman, Sanne Landvreugd, Sarah-Jane Wijdenbosch. Onder regie van Vincent Soekra is een concertregistratie met deze artiesten met vier camera’s vastgelegd voor DVD.

Shrinivasi en Giselle Ecury
Boek
Onder eindredactie van Cynthia Abrahams is een Boek tot stand gekomen waarin de dichters en hun werken worden gekarakteriseerd door een aantal prominente kenners en liefhebbers van literatuur, waaronder Ismene Krishnadath, Hans Breeveld, Cynthia McLeod, Satya Jadoenandansing, Mavis Noordwijk, Lila Gobardhan, Geert Koefoed, Hein Eersel, Rutu Raveles, Gerrit Barron, Chandra van Binnendijk.

Educatie
Doel van dit muzikaal bewerkte cultureel erfgoed is om - via het onderwijs in de Nederlandse taalgebieden – vooral jongeren op interactieve wijze kennis te laten maken met literatuur en dichtkunst in het algemeen en met de drie grote dichters in het bijzonder, zodat zij het op hun beurt weer over zullen willen dragen aan volgende generaties. In Nederland wordt een “De Stilte”-Lesbrief gemaakt in samenwerking met de School der Poëzie. Het plan is om in samenwerking met locale deskundigen ook in Suriname een Lesbrief te laten vervaardigen en door middel van workshops docenten te ondersteunen bij het verzorgen van het “Tiri”-lesprogramma.

R. Dobru
Release
Lange tijd is gestreefd naar simultaneïteit in de implementatie van het project in Nederland en Suriname. Omdat er op dit moment in Suriname nog hard geïnvesteerd moet worden in de relatie met sponsors en onderwijsinstellingen, is besloten alvast een 1e oplage dvd-in-boek te persen speciaal voor de Nederlandse markt.

Op 6 april 2014  hopen wij het eerste exemplaar dvd-in-boek te overhandigen aan de portefeuillehouders Onderwijs en Cultuur van het Stadsdeel Amsterdam Zuidoost, tijdens een muzikale presentatie van het “Silence”-project in het Bijlmerpark theater.
Saxofoniste Sanne Landvreugd
Foto © Michiel van Kempen

Optredens
4 april, MC Theater, Amsterdam  20:30 uur
 www.mconline.nl  € 12,50 / €10,- 
6 april, Bijlmer Parktheater, 15:00 uur 
Première en release DVD-in-Boek
 www.bijlmerparktheater.nl  € 13,50 
8 april, Corrosia Stad, Almere 20:30 uur
 www.corrosia.nl  € 15,- / €13,-


www.unspokenwordcrossover.nl
www.iko-foundation.nl
IKO Foundation
Postbus 2725
1000 CS Amsterdam
+31(0)653157596

donderdag 6 maart 2014

Acoustic World Fusion


Op 8 maart vindt op het podium van Musica Globalista in de Haarlemse Pletterij een optreden plaats onder de titel ‘Acoustic World Fusion’. Met o.a. Braziliaanse muziek, Surinaamse muziek en latinjazz door Ronald Snijders op fluit, Frank Ong-Alok op gitaar, Fleur Tolman zang, Hilly Grace zang, Randy Winterdal op bas en Wytze van der Zweep op percussie en drums. Alle muzikanten hebben hun sporen samen en afzonderlijk ruimschoots verdiend. Ronald Snijders won al in 1973 de Persprijs op het Laren Jazz Concours en bracht onlangs een 20 cd’s tellende box uit met niet eerder uitgebracht repertoire van de afgelopen 40 jaar. Hilly Grace is momenteel leadzangeres bij de Frits Landesbergen Big Band. Bassist Randy Winterdal speelt met allerlei formaties en duikt regelmatig op als begeleider van Denise Jannah en Izaline Calister. Frank Ong-Alok, Fleur Tolman en Wytze van der Zweep (allen met conservatoriumachtergrond) vormen ‘Flower to the People’ en maakten onlangs in die samenstelling het in de pers ‘imponerend’ genoemde project Bloemies, uitgebracht door In de Knipscheer.

Reserveren aanbevolen!

woensdag 5 februari 2014

Acoustic World Fusion

Braziliaanse muziek, Surinaamse muziek, Latinjazz en nog veel meer!

Ronald Snijders op fluit, Frank Ong-Alok op gitaar, Fleur Tolman zang, Hilly Grace zang, Randy Winterdal op bas en Wytze van der Zweep op percussie en drums.

Ronald Snijders fluitist componist geb. 8 april 1951 Paramaribo. Zijn vader, fluitist componist en dirigent Eddy Snijders was ook beroepsmusicus. Ronald Snijders won diverse prijzen waaronder de Persprijs op het Laren jazz concours 1973. In 1991 studeerde hij af in de muziekwetenschap aan de UvA als etno-musicoloog. Met zijn band of als fluitsolist bezocht hij diverse landen in o.a. Afrika, Europa en Latijns Amerika. Op nieuwe cd's van de populaire zangeressen Giovanca, Ntjam Rosie en Tasha's world is het fluitspel van Ronald Snijders te horen, onder andere op de FM 3 hit How does it feel van Giovanca. Onlangs lanceerde Ronald Snijders zijn 20cd’s-Cd box met bijna 400 nieuwe tracks. Een unicum in de wereld.

Flower to the People:
Fleur Tolman in Colakreek 
Flower to the People is een muziek groep bestaande uit zangeres Fleur Tolman, gitarist Frank Ong-Alok en slagwerker Wytze van der Zweep. Sinds hun oprichting in 1995 heeft de groep 4 cd’s uitgebracht waaronder een Nederlandstalig album getiteld “Omhels Mij” met teksten van de bekende auteur Astrid Roemer. Ook hebben ze samen gewerkt met zanger Oscar Harris en heeft filmregisseur Pim de la Parra hun muziek gebruikt als musical score voor zijn laatste film “Het laatste verlangen” Flower to the People brengt een muziekstijl die sterk latin is beïnvloed. Alle drie de leden hebben een conservatorium achtergrond en weten hun publiek op een subtiele wijze te raken met de veelal eigen composities. Tevens heeft Flower to the People recent een prentenboek cq. kinderalbum uitgebracht onder de naam Bloemies. Uitgegeven bij In de Knipscheer te Haarlem. Met o.a. Gerda Havertong en Hakim uit Sesamstraat.

Hilly Grace heeft circa 17 jaar ervaring als solozangeres in verschillende formaties. Stijlen die zij gezongen heeft zijn o.a. gospel, soul, funk, country, disco, reggae, flamenco, jazz, merengue, salsa, soca, zouk, bossanova. Engelstalige en Nederlandse nummers voeren de boventoon, maar ook in het Spaans en Portugees zingt zij en een enkele keer in het Frans. Hilly Grace is momenteel leadzangeres bij de Frits Landesbergen Big Band.

Randy Winterdal  De uit Curaçao afkomstige bassist en componist is al bijna 30 jaar actief in de Nederlandse Jazz, Caribisch en Latin muziekscene en heeft zijn sporen ruimschoots verdiend. Ook heeft hij veel in het buitenland opgetreden op grote festivals in Latijns Amerika en Europa, bijvoorbeeld met de groepen van o.a. Ronald Snijders, Gerardo Rosales en Beatriz Aguiar. Randy wordt ook veel gevraagd voor akoestische begeleiding van zangeressen zoals Ino Kruysen, Denise Jannah en Izaline Calister.

Data en locaties:
Zaterdag 1 maart om 21.30 uur JJ musichouse Zoetermeer: klik hier

Zaterdag 8 maart om 20.30 uur Pletterij Haarlem (Musica Globalista): klik hier 


Carlo Jones & The Surinam Kaseko Troubadours

by Chris Smith

In many ways, it makes more sense to think of New Orleans as a northern Caribbean port than as a southern American one.  There has been a long musical interchange between the city and the islands, stretching back to slavery times, when slave owners fleeing the Haitian rebellion brought their human property to Louisiana.  In the thirties, Belasco's Orchestra from Trinidad recorded an irresistible Sally You Not Ashamed? which is the same tune as Ai Ai Ai (Creole Song), cut by the Wooden Joe Nicholas band for American Music in 1949.  More recently, New Orleans R&B was one of the building blocks of ska, delivered to Jamaica by radio, records and visiting artists.  Today the circuit continues to operate, as the Neville Brothers, for instance, incorporate Haitian and reggae elements into their music.  The music of Carlo Jones and his band, of which more later, is yet another example, and a very striking one, of way musical ideas have travelled between opposite ends of the Caribbean, with the intervening islands seemingly used as stepping stones.
 
 Tremé Brass Band


Tremé Brass Band
First, however, the Tremé Brass Band (or Tremè, as the artwork annoyingly, and illiterately, refers to them).  This outfit are a hot item in New Orleans - I'm writing this section of the review the day after they won the 1997 Big Easy Entertainment Award for best traditional brass band - and listening to the nine lengthy performances on this CD, it's easy to understand why. The lineup includes the unbelievable sousaphone of Kirk Joseph, late of the Dirty Dozen, who plays lines which would tax a good string bassist, and young trumpeter Kermit Ruffins, leader of the Rebirth Jazz Band at age 12, and now heading up the Barbeque Swingsters, who were best traditional jazz band in the same award ceremony, incidentally.  (On four numbers, Joseph is replaced by Jeffrey Hills, who is very good, but not in the same virtuosic league.)  Percussion is provided by veterans Lionel Batiste on bass drum and bandleader Benny Jones on snare, between them whipping the music along to a nonstop second line strut.  The melody line also includes James Andrews (second trumpet), Corey Henry (trombone), Fredric Kemp (soprano and alto saxes), and Stackman Callier on tenor sax.  The sax players are both alumni of the Fats Domino band, and their alliance with the younger players, out of the contemporary funk bands, is part of what makes the Tremé such an exciting combination.

New Orelans Second Line. By Bob Graham

I don't intend to suggest that the sax men are stuck in their ways, or that the youngsters have no grounding in tradition.  On the contrary, the latter seem to have mastered everything in the jazz tradition, from the earliest freewheeling heterophony to the newest freewheeling heterophony.  They also have a good grip on everything in between - hear Ruffins and Andrews two-trumpet solo on Chinatown, My Chinatown, pick 'n' mixing stylistic notions from Louis Armstrong, Dizzy Gillespie and Roy Eldridge to add to their own ideas.  Both sax players, but especially Callier (and Roger Lewis, who replaces him on the numbers where Kirk Joseph also sits out) also have a complete grasp of the jazz lexicon, taking in everything from old time New Orleans woodwind sounds to Dexter Gordon, John Coltrane and beyond.  On Back O'Town Blues, Lewis's post-Coltrane solo seems to fly in on a wire like the Fairy Godmother in pantomime, work its magic, and scoot off again.  I'm not implying, by this that the solo is arbitrary or ill-conceived; the Tremé's freewheeling, wide-ranging ethos, which grabs any style or idiom it fancies, accommodates it quite happily.

Lewis's solo is, in fact, about the only reason to listen to Back O' Town, which at 11' 13" is far too long, and too obviously trying in its rowdiness to meet the expectations of the audience at the New Orleans Music Factory, where it was recorded. (If the expression "Put your hands together!" were made illegal, I would not object.) It also points up the shortcomings of Lionel Batiste's vocal style: his dry delivery, half-way between singing and chanting, seems, here and elsewhere, to be distanced from the lyrics. As so often with jazz bands, and for some reason especially Crescent City ones, blues is viewed as a structure, rather than as a vehicle for emotional expression, and the same comment applies when Batiste sings gospel. It may be that he wants to make it clear that when he sings Jesus Is On The Mainline he's doing so as an entertainer, not a worshipper, but the effect is that the sung portions of this number fail as both religion and entertainment.

That said, I should point out that Batiste's singing is fine on the title track because, deriving from Mardi Gras Indian chants, it emphasises rhythm rather than melody.  Along with Food Stamp Blues (usually known as Ain't Got No Foodstamps), Gimme My Money Back comes from the repertoire of the younger bands, but the rest of the set is firmly in the older New Orleans parade band tradition, from the blowsy, swaying Hindustan to standards like Oh Lady Be Good, and the spirituals Just A Closer Walk With Thee and The Old Rugged Cross, which is played at a hard to handle, but very effective, foot-dragging, on-the-way-to-the cemetery tempo. I'm told that Just A Closer Walk has been established by a Japanese researcher of statistical (and masochistic) bent as the most often recorded of all jazz tunes. Much-recorded though it is, the Tremé's version breathes new life into the number, among other things by using When The Red Red Robin Comes Bob-bob-bobbing Along as a quote and counter-melody!

Speaking of Japan, on the four live tracks, the band is augmented by two anonymous tourists from the Land of the Rising Sun on banjo and piano. Since they are unmiked, it's not possible to hear whether their playing matches their chutzpah, but the band seem to have been content to have them along for the ride, and they are not a drawback; as indicated above, I have reservations about the vocals, but that apart this is a very enjoyable CD.
Carlo Jones & The Surinam Kaseko Troubadours

Carlo Jones & The Surinam Kaseko Troubadours 
At the other end of the Caribbean, on the northeast coast of South America, are the Guyanas, which, reading from left to right, were formerly British, Dutch and French colonies. They've always been regarded locally as part of the West Indies, and certainly Guyana, where I lived as a child when it was still British Guiana, fits that cultural and economic bill, from cricket to crops. Going out there in 1959, the Dutch ship we were on spent three days in Paramaribo, the capital of Surinam, and I still have hazy memories of bone-white Dutch architecture transplanted to the tropics, and much clearer memories of superb ice cream.  Of the music, naturally, I learned nothing, but seeing a CD by Carlo Jones & The Surinam Kaseko Troubadours in Sterns last year, I thought that a lineup of alto saxophone, sousaphone, banjo, trumpet, skraki (a bass drum with cymbals atop), snare drum and trombone was bound to be of interest. Apart from anything else, the similarity to the New Orleans parade bands was most intriguing. In the event, kaseko turned out to be my discovery of 1996.

Surinam is a multi-racial society, like Guyana, as a result of the former colonial powers' habit of moving labour around their empires as necessary, and the Indian, Indonesian and Amerindian peoples of Surinam all have their own musical cultures; gamelan, khawali and ghazal are among the styles to be found, along with modern Indian and Javanese pop. More relevant to this recording, however, is Melville Herskovits' famous observation, with reference to the Bush Negro descendants of runaway slaves, that African culture in the New World is best preserved in Surinam. Kaseko is very evidently an African-American music, highly polyrhythmic in a manner that's strongly reminsicent of both the New Orleans parade bands and the Mardi Gras Indians, but more complex than either. Indeed, according to the CD notes, kaseko was considerably influenced by New Orleans jazz in the thirties, so that the lineup similarities may be more than coincidence. Furthermore, bandleader and saxophonist Carlo Jones refers to his band members as jazzmen, and older people apparently still refer to kaseko as jazz.

Since the thirties, the music has taken on board other influences, seemingly blending in all the new sounds without deleting any of the older ones; during the forties and fifties, Cuban mambo, son and montuño were all the rage, and in the sixties and seventies calypso and Haitian compas were stirred in to the pot. The resulting music is given an unstoppable drive by the tuba, drums and banjo, over which are laid the polyphonic improvisations of jazz, the sinuously sexy lines of Cuban music, and the big, brassy, call-and-response riffs of soca and compas.  All these ingredients are evidently mixed in with distinctively Surinamese elements, from the drum music of the Bush Negroes to Christian hymnody: the three main genres played by the Troubadours are the medium tempo bigi poku (which refers to the centrality of the bass drum in this style), the slow, solemn groot bazuinkoor - hymns with added rhythm - and winti poku, named after the winti, which are the spirit deities of the Bush Negroes.

All the tunes on the disc are instrumentals, but in view of their titles, and the descriptions given, it seems that they may have - or once have had - lyrics.  Na So Mi Yere So, Sani De Na Uma Koto, for instance, is said to be a set of innuendoes about what lies under women's skirts, while Todo No Habi Wiwiri Ma' Tyari Loso, which means "the frog is hairless but full of lice" effortlessly wins my "surreal title of the year" award.  The official language of Surinam is Dutch, but these tune titles are in a creole of Dutch, English, French, Spanish and Hebrew (!) called taki-taki, which is the day-to-day means of communication among the different ethnic groups. Sometimes, it's easy enough for an English speaker to understand: Wi De G'we, Wan Dey Unu Sa Miti Baka, the final track, is obviously "we're going away, one day we'll meet again;" it would be harder to deduce, however, that Bigi Emeri Fu Ban Ban Dyari Siton Graman "commemorates Big Emelius with his hydrocele who lived in Bang Bang's yard."


All this discussion - which is assisted by the New Grove, and by the CD's very useful notes - is perhaps peripheral to the main point. Kaseko is an irresistibly joyful, jumping music; according to Grove, it's played for setdansi - which I'm sure needs no translation - and for "various festive occasions." On this record, it's delivered by a team of immensely able musicians, both as ensemble players and soloists. André Jones's sousaphone playing easily stands comparison with Kirk Joseph's, while Carlo Jones brings an unstoppable flow of invention to the alto saxophone; he is, incidentally, a virtuoso of the reed squeak, always doing it at the right time, and never overdoing it. The brass players seem telepathic in the way they cede the front line to one another, switching instantly from melody to riffing support, and never clashing or competing for the limelight.  If I have discussed kaseko mainly in terms of the influences on it from outside, that's because I know more about them than I do about Surinamese music. For me, and I suspect for most readers of this review, the joy of discovering kaseko will reside equally in the delightful exuberance of the music, and in that music's evident connectedness to sounds running the length of the Caribbean island chain, from Trinidad to the Crescent City where this review began.

Arhoolie CD 417
MW Records MWCD 3011

[from www.mustrad.org.uk]

zondag 26 januari 2014

Nieuwe cd Fra Fra Big Band gedoopt

De Fra Fra Big Band in een nummer van componist/trombonist T.S. Galloway
 met een solo van altsaxofoniste Sanne Landvreugd

Met een spetterend en schetterend optreden vierde de Fra Fra Big Band op zaterdag 25 januari j.l. in het Amsterdamse Bijlmerparktheater het uitkomen van de vierde cd van het 18 musici tellende gezelschap van Vincent Henar, getiteld With The Spirit of Life. Voor de pauze speelde de big band een viertal nummers van het nieuwe album. Na de pauze kwam Steve Mariat als speciale gast en gangmaker het gezelschap versterken in nummers van Kid Dynamite (Arthur Parisius) en Lieve Hugo.
Steve Mariat

Het was voor 't eerst dat de Fra Fra Big Band met Charley Green als bandleider in Amsterdam-Zuidoost optrad. Volgend jaar, wanneer de kleinere bezetting Fra Fra Sound 35 jaar bestaat, keert het gezelschap terug naar het Amsterdamse stadsdeel, dat vroeger bekend stond als de Bijlmermeer (Bemre) en waar enkele musici van de band hun domicilie hebben. De Fra Fra Big Band kent inmiddels ook een jongerengezelschap onder de naam Nyun Prasun.

Solotrompettist Michael Varekamp en bandleider/trompettist Charley Green;
 in de achtergrond gitarist Andro Biswane
Foto's: Michiel van Kempen


Vincent Henar voert het woord. Achter hem Charley Green,
 links Robin van Geerke.

zondag 19 januari 2014

Cursus gamelang en wajang te Lelydorp

Dalang Sapto Sopawiro (Suriname)
 en dalang Sarwonoh (Indonesië)
Op Lelydorp is een zeldzame cursus van start gegaan afgelopen donderdag te Dessa. Het betreft het leren spelen van de gamelang en laten dansen van de wajang-poppen. De Academie Kebudjan is belast hiermee. Er bestaat nog de mogelijkheid om je op te geven voor deelname. Dat kan gebeuren bij de bekende Captain Does op Lelydorp. De lessen duren 6 maanden en zullen gratis verzorgd worden. De Pertjajah Luhur (PL) heeft voor deze cursus speciaal een dalang, Sarwonoh, laten halen uit Indonesië. Een dalang is een persoon die de wajang-pop laat bewegen. Suriname had maar één dalang over, te weten Sapto Sopawiro. Die heeft al een hoge leeftijd en is heel blij dat er een instructeur uit Indonesië is gehaald om mensen in Suriname op te leiden. Sopawiro verwacht dat vooral jongeren zich zullen aanmelden om deze gratis cursus te volgen. Op de openingsdag van de cursus was PL-voorzitter Paul Somohardjo ook aanwezig, samen met partijtoppers als minister Raymond Sapoen en DNA-lid Martha Warso-Djojoseparto.

[uit Dagblad Suriname, 18-01-2014]


zondag 12 januari 2014

In memoriam Rico Vreden

Op 6 januari 2014 overleed in Amsterdam Eric Edmund Vreden, beter bekend als Pa Rico Vreden. Hij bereikte de leeftijd van 78 jaar. In leven was hij muzikant, zanger, mede-oprichter van wintigroep Blakka Boeba, lid van de culturele vereniging Abaisa. Hij zong en speelde mee in verschillende groepen. Rico Vreden was een kenner van het bespelen van alle winti-instrumenten, hij was een kenner van winti-kruiden en medicijnen en hielp mee aan het oplossen van winti-problemen. Verder was hij een kenner en verteller van anansi-, fosten- en ondrofenitori. Hij was werkzaam als kok binnen enkele Surinaamse sociëteiten

In 2012 heeft vande Stichting Eer en Herstel onder aanvoering van Roy Groenberg (Kaikusi) een onderscheiding in ontvangst mogen nemen als kulturu-papa 2011.

Het afscheid van Pa Rico Vreden vindt plaats op maandag 13 jan. van 18.00-19.00u. De crematie (conform zijn wens) is op dinsdag 14 januari in Uitvaartcentrum Westgaarde, Ookmeerweg 275 te Amsterdam. De dienst vangt aan om  9.15u

vrijdag 10 januari 2014

Fra Fra Big Band presenteert nieuwe cd


With The Spirit Of Life

De wortels van Fra Fra Big Band zijn diep verankerd in Zuidoost. Er is daarom geen betere plek denkbaar dan ons theater om het album van de band With The Spirit Of Life te presenteren. Hun swingende bigband jazz staat in de traditie van wat trompetlegende Lester Bowie ‘the great black music’ noemde. Vanuit de Surinaamse muziekscene in Amsterdam vond de achttienkoppige groep verwantschap met muziek van over de hele wereld: Amerikaans, Europees, Caraïbisch, West–Afrikaans en meer. Vocalist Steve Mariat die ook op de CD is te horen, is special guest van deze avond.
 
Altsaxofoniste Sanne Landvreugd.
Foto © Michiel van Kempen
Plaats: Bijlmerparktheater,
Anton de Komplein
Amsterdam-Zuidoost
Datum: 25 januari 2014
Aanvang: 20.00
Eindtijd 21.30u incl. pauze (?)

Tickets 16 euro

vrijdag 6 december 2013

Silence of the Unspoken Word


Repetitiefoto's van de Tiri-band van Dave MacDonald, afgelopen woensdag, ter voorbereiding op het slotoptreden van de Lustrumviering van de Werkgroep Caraïbische Letteren, vanavond, in de OBA, Amsterdam. De avond is geheel uitverkocht.







dinsdag 3 december 2013

Hoge onderscheiding voor zanger Alfons Wielingen

door Eric Mahabier

Den Haag - President Desi Bouterse heeft de zanger Alfons Wielingen benoemd tot Grootmeester in de Ere Orde van de Gele Ster. Op een benefiet gospelconcert zondag in Amsterdam, Nederland, kreeg Wielingen de daartoe bijbehorende versierselen opgespeld door de consul-generaal van Suriname Roy Lieuw A Sie.

Vaag: Consul-generaal Roy Lieuw A Sie (links) en
 Alfons Wielingen. 
Foto: Collectie consulaat Suriname 

De zanger is gedecoreerd in verband met het gouden jubileum van zijn zangcarrière, legde Liew A Sie uit. "Wie hem kent, weet het. Alfons Wielingen is van grote betekenis voor de oprechte promotie van en beeldvorming over Suriname."
Volgens de consul-generaal heeft Wielingen in alle landen waar hij heeft gewoond en gewerkt, steeds "zeer bewust" Suriname, de Surinaamse taal en muziek op "loffelijke wijze" neergezet. De Surinaamse cultuur wordt door Wielingen met heel veel kennis, overtuiging, liefde en trots uitgedragen. Volgens Lieuw A Sie heeft de zanger ook aangestuurd tot het realiseren van projecten die duurzame ontwikkeling in Suriname mogelijk moesten maken.
Wielingen vierde in november zijn vijftigjarig jubileum met een groot gospelconcert.

[uit de Ware Tijd, 02/12/2013]
Scherp: Alfons Wielingen in Cuba

Who is Alfons Wielingen?

Alfons Wielingen werd geboren te Paramaribo.

Alfons zong reeds als jonge jongen in Suriname. Met name met het St. Rosakoor. Alfons zong in het latijns, alhoewel hij de taal niet verstond, ging het zingen hem toch goed af.
Tijdens zijn tienerjaren ging hij met "de zangmode" mee, zijn idolen waren Jackie Wilson en Sam Cooke, dus de meeste liedjes die hij in die tijd zong, waren van deze artiesten. Het waren prettige muzikale jaren voor Alfons. In die tijd zongen ook onder andere Oscar Harris, Ruud Seedorf, Max Nijman en Theo Bijlhout.
Alfons, 2de van rechts, bij een optreden in het Rotterdamse
 Theater Zuidplein met links van hem Farida Merville en
 Louis Windzak en rechts Jules Sloote

Op twintig jarige leeftijd kwam Alfons naar Nederland, met het idee Engels te gaan studeren. Maar van studeren kwam niet veel terecht. Hij kreeg een aanbieding van de Surinaamse groep 'The Ebony' om als voorzanger op te treden. Dat heeft Alfons een jaar lang gedaan. Daarna werd hij benaderd door 'The Needles', toen nam zijn carrière een heel andere wending, want hij werd prof en reisde met de Needles heel Europa af. Ook kwamen ze in Italië terecht waar Alfons na verloop van tijd bleef wonen.
Terug gekeerd in Nederland sloot Alfons zich aan bij 'The Stanvaste Singers', een Surinaams koor. In 1986 verliet Alfons het koor en begon met 17 andere koorleden 'The Resurrection Singers'. Met dit koor heeft hij vele optredens gedaan en tegenwoordig zijn zij een veel gevraagd begeleidingskoor voor grootheden als Solomon Burke.  
Anno 2005 is hij 2 solo Cd's en 2 Resurrection Cd's en vele optredens verder. "Het is goed gegaan met mijn carrière, maar het maximale is lang nog niet bereikt", aldus Alfons.
Verder zit Alfons in het comité voor aanbeveling van 'Het nationaal comité staatkundige onafhankelijkheid Suriname'. En participeert hij bij vele zaken op Surinaams gebied.

[van www.surinamstars.com, 2005]