door Ton Luif
Ik was drie jaar toen in 1944 de hongerwinter
uitbrak. Dagelijks trok mijn moeder erop uit om op het platteland voedsel te
zoeken. Ik was nog te jong om toegelaten te worden tot de kleuterschool, maar mijn moeder kon mij
natuurlijk ook niet meenemen op haar strooptochten door de barre koude. Voor ze vertrok, zettte
ze mij dagelijks boven een potje in een kinderstoel vastgebonden in een tuigje.
De gevolgen voor mij waren voorspelbaar: ik werd behoorlijk eenzelvig (en ben dat eigenlijk
altijd gebleven). Ook had het langdurig verblijf in de kinderstoel geen gunstige invloed op mijn
spierstelsel. Het valt dan ook niet te verwonderen dat ik enige jaren later door de schooldokter
doorgestuurd werd naar
heilgymnastiek.
De heilgymnastiek-lessen werden gegeven door een van de weinige zwarte mensen die Nederland
toen rijk was: Otto Sterman.
 |
|
Otto Hendrik Sterman, acteur, geboren op woensdag 7 mei 1913 te Amsterdam,
overleden op woensdag 19 november 1997 te Amsterdam, 84 jaar oud, gecremeerd op
maandag 24 november 1997 te Amsterdam, Crematorium De Nieuwe Ooster
|
Otto Sterman had een aparte stijl van lesgeven. Ik herinner me dat er
twee zaken waren waar
hij een grote hekel aan had. De leerlingen liepen op blote voeten. Otto werd razend als hij
constateerde
dat iemand met ongewassen voeten rondliep. Dan bulderde hij: "Er is water in de kraan en zeep in
de pot!"
Iets anders waar hij zich behoorlijk over kon opwinden was wanneer een leerling een wondkorstje
had opengekrabd. Dan begon hij te oreren dat dit niet voor niets door
De Natuur was aangelegd.
Voor iemand van katholieke huize was zijn vermelding van
De Natuur wel opvallend. In de roomse
kerk werd immers onderwezen dat zulke korstjes door God zelf waren
aangebracht.
 |
| De kinderen-Sterman; Otto geheel rechts |
Maar wat het meest opviel was zijn manier van lesgeven. Een enkele keer haalde hij een blinkende
zilveren dwarsfluit te voorschijn, waarmee hij ons gedraaf begeleidde. Of hij gebruikte de fluit als
inleiding tot zijn verhalen. Want verhalen vertellen deed Otto graag: dan liet hij ons allemaal in een kring
zitten, waarna we een van zijn prachtige vertelsels te horen kregen. Otto Sterman zou later professioneel
acteur worden, en dat was toen al duidelijk te merken: als gehypnotiseerd zaten we naar
hem te
luisteren.
Toen ik later zelf het onderwijs inging, was dit een les die ik van Otto Sterman geleerd heb: als je af en
toe eens wat leuks doet, komen je leerlingen ook positiever tegenover je lessen te staan.
Vandaag ben ik eens gaan kijken of ik na zestig jaar de school nog kon terugvinden waar de lessen
ooit hadden plaatsgevonden. "De laatste zijstraat van de Rooseveltlaan rechts," zei ik tegen mijn liefste: "en daarna meteen
naar links." De school heette inmiddels Anne Frankschool en kunstenaars hebben er delen van het beroemde
dagboek overheen geschilderd, maar zelfs nadat ik er zestig jaar niet meer geweest was, liep ik er
blindelings op af en kon ik deze foto voor u nemen:
[van
Overtoms weblog, 20 maart 2009]
