Posts tonen met het label Vries Erwin de. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Vries Erwin de. Alle posts tonen

woensdag 22 januari 2014

Standbeeld Lachmon ‘tuinkabouter’

Het standbeeld van Jaggernath Lachmon op het VHP-terrein aan de gelijknamige straat. Kunstenaars plaatsen kritiek bij het kunstwerk. Foto: Claudio Barker


door Meredith Bruce

Paramaribo - “Ik vind het jammer dat men dit als een kunstwerk beschouwt, want daar valt het echt niet onder”, reageert kunstenaar Erwin de Vries op het zaterdag onthulde beeld van VHP-oprichter Jagernath Lachmon.
Erwin de Vries

De onthulling was in verband met de feestvergadering van de VHP op het partijterrein aan de Jagernath Lachmonstraat. Het beeld dat in India vervaardigd is, suggereert een blanke huidskleur in tegenstelling tot van wijlen Lachmon die een bruine huidskleur had. Daarnaast zijn de armen langer in verhouding tot de rest van het lichaam.
De Vries legt uit dat de kwaliteit van een monument van een persoon bepaald wordt door het karakter van die persoon "en niet de versierselen zoals kleur en ondeugdelijke anatomische fouten. Het doet mij meer denken aan een tuinkabouter", vervolgt hij.
Ook Patrick Tjon, docent Beeldende Kunst op de Academie voor Hoger Kunst- en Cultuur Onderwijs heeft kritiek op het kunstwerk. "De proportie van het beeld is anatomisch niet correct en niet naar realistische verhouding. De kleuren zijn ronduit afschuwelijk, wat maakt dat het beeld voor de omgeving zal gaan afsteken", zegt Tjon. Hij vindt daarentegen dat de zwarte broek en het witte hemd wel karakteristieke kenmerken waren van Lachmon.
Kunstkenner Sonny Hira

VHP-bureauwoordvoerder Sonny Hira is echter tevreden met het kunstwerk. "De verhoudingen, afmetingen en gebruikte kleuren zijn door de beeldhouwer, aan de hand van zowel foto-als filmmateriaal, zo getrouw mogelijk weergegeven", meent hij. Hira zegt dat het beeld "vanwege betrekkelijk lage kosten" in India is vervaardigd. "Alle in Suriname uitgebrachte offertes lagen enkele duizenden US dollars boven de Indiase prijs", aldus Hira.

Hoeveel is neergeteld voor het beeld kan hij vooralsnog niet exact aangeven. Namen van kunstenaars die een offerte hebben ingediend wil de woordvoerder vanwege discretie niet noemen.



[uit de Ware Tijd, 22/01/2014]

dinsdag 5 november 2013

Who's Afraid of Black Sexuality? (7 en slot)

Lily Cusiel. Image © Megathon Artworks

door Stacey Patton


Following the report, which the CDC later admitted was misleading, several black scholars and scientists spoke up about the way medical research is conducted on African-Americans. Too much research, they said, focuses on clinics in poor, urban areas where people are more likely to use drugs or have sexually transmitted diseases. The data from those populations, they said, cannot be used to form generalizations about all black people—or about black versus white people.
Amber Rose

Velma M. Murry, a sociologist at Vanderbilt University whose research is on the black middle class, has found evidence that contradicts national reports about sexually transmitted diseases among blacks. She has noted that middle-class African-American girls delay having sex two years beyond the national average for all girls. What is missed is "the positive practices of black families—the practices that work for us, that lead to better physical and psychological health."

In sociology, public policy, and public health, scholars have been pushing researchers to look up from diagrams and charts of health statistics to develop studies that speak to the people being studied, rather than to the assumptions and the culture of the researchers who produce the studies.

For example, Northwestern's Watkins-Hayes has explored the economic and social-survival strategies of women living with HIV and AIDS in the Chicago area. Seeing that much of the news-media focus and LGBT activism involve white communities, Mignon R. Moore, a sociologist at UCLA, sought to gather information by following more than 100 middle-class and working-class black lesbians for three years to provide insights into how black culture helps shape their identities and family formation. Leon E. Pettiway, a professor emeritus in the department of criminal justice at Indiana University at Bloomington, has moved beyond statistics on street crime with his 1996 book, Honey, Honey, Miss Thang, a poignant look at five gay, drug-using transvestites who struggled to retain some sense of dignity in the face of substance abuse and hustling to stay alive.
Surinamese singer Damaru, having fun with a female
 fan  in the VIP lounge of Pengel International Airport
 before his departure

Old taboos are falling. After all, the country now has a black president who has declared his support for same-sex marriage. Exploring lived sexuality, recognizing the black sexual experience in all its diversity—including pimps, prostitutes, transsexuals, and porn stars—is freeing intellectual debate from old fears and inhibitions. But scholars say it's not just a matter of widening their research agenda. It means bringing the insights about black history and culture, about the structures of racism and pathology, into public-health discussions of AIDS, drugs, prison conditions, and molested children.

These scholars say it's a matter of saving lives.
Stacey Patton is a staff reporter at The Chronicle. She holds a Ph.D. in history from Rutgers University at New Brunswick and is the author of That Mean Old Yesterday (Simon & Schuster, 2007), a memoir about growing up in foster care and the historical roots of corporal punishment in African-American families.

Corrections (12/3/2012, 10:17 a.m.). Because of an editing error, this article originally misreported Leon E. Pettiway's institution. He is at Indiana University at Bloomington, not at the University of Wisconsin at Milwaukee. And Darieck Scott is a member of the department of African-American studies at the University of California at Berkeley, not the department of African studies. 

Key Books in Black Sexuality Studies


Honey, Honey, Miss Thang: Being Black, Gay, and on the Streets, by Leon E. Pettiway (Temple University Press, 1996)
The Boundaries of Blackness: AIDS and the Breakdown of Black Politics, by Cathy J. Cohen (University of Chicago Press, 1999)
Queering the Color Line: Race and the Invention of Homosexuality in American Culture, by Siobhan B. Somerville (Duke University Press, 2000)
Traps: African American Men on Gender and Sexuality, edited by Rudolph P. Byrd and Beverly Guy-Sheftall (Indiana University Press, 2001)
Longing to Tell: Black Women Talk About Sexuality and Intimacy, by Tricia Rose (Farrar, Straus and Giroux, 2003)
Black Queer Studies: A Critical Anthology, edited by E. Patrick Johnson and Mae G. Henderson (Duke University Press, 2005)
Why I Hate Abercrombie & Fitch: Essays on Race and Sexuality, by Dwight A. McBride (New York University Press, 2005)
Exploring Black Sexuality, by Robert Staples (Rowman & Littlefield, 2006)
Black Sexual Politics: African Americans, Gender, and the New Racism, by Patricia Hill Collins (Routledge, 2004)
Once You Go Black: Choice, Desire, and the Black American Intellectual, by Robert Reid-Pharr (New York University Press, 2007)
Private Lives, Proper Relations: Regulating Black Intimacy, by Candice M. Jenkins (University of Minnesota Press, 2007)
Blackness and Sexualities, edited by Michelle M. Wright and Antje Schuhmann (LIT Verlag, 2007)
Sweet Tea: Black Gay Men of the South, by E. Patrick Johnson (University of North Carolina Press, 2008)
Bulldaggers, Pansies, and Chocolate Babies: Performance, Race and Sexuality in the Harlem Renaissance, by James F. Wilson (University of Michigan Press, 2010)
¡Venceremos?: The Erotics of Black Self-Making in Cuba, by Jafari S. Allen (Duke University Press, 2011)
Invisible Families: Gay Identities, Relationships, and Motherhood Among Black Women, by Mignon R. Moore (University of California Press, 2011)

Erotica by Erwin de Vries (Slotervaart, Amsterdam)


zaterdag 12 oktober 2013

De Vries maakt borstbeeld van Dobru

$ Erwin de Vries $
door Robin Rosario

Paramaribo – De kunstenaar Erwin de Vries is bezig met een borstbeeld van Robin (Dobru) Ravales in klei. Daarna wordt het beeld naar Nederland verscheept om in brons gegoten te worden. De Vries vertelt dat toen hij hoorde dat Cuba van plan is Ravales te eren door een beeld van hem te plaatsen in de Cubaanse kunst Hall of Fame, hij niet heeft gedraald het beeld te maken.
Hij geeft aan vanwege zijn leeftijd niet zo vaak meer te werken, maar wel bereid is dit kunstwerk te maken. Het borstbeeld zal Euro 35.000,00 kosten. Dobru staat nog steeds bekend als schrijver en dichter. Zijn meest bekend gedicht is ‘Wan Bon’.

[uit GFC Nieuws, 12 oktober 2013]

vrijdag 28 juni 2013

Slaafgemaakte Elieser gehuldigd

door Stuart Rahan

Ouderkerk aan de Amstel - Tijdens een plechtige ceremonie op de oudste Joodse begraafplaats in Nederland Beth Haim in Ouderkerk aan de Amstel, is een beeltenis van de slaafgemaakte Elieser onthuld.

Iinitiator van de beeltenis van de slaaf Elieser, Perez Jong Loy, houdt trots een hand op de schouder van zijn “opa”. Het bronzen beeldje dat nog een officiële plek krijgt, is gemaakt door Erwin de Vries. Foto Stuart Rahan

Elieser werd als eerste en enige slaafgemaakte Afrikaan in 1629 begraven naast zijn meester. Perez Jong Loy, voorzitter van de stichting Opo Kondreman, beijverde zich jaren voor de beeltenis. Kunstenaar Erwin de Vries maakte het ontwerp. Waar het beeld komt te staan, is nog onbekend.
Tegelijk met de onthulling van het beeld, kreeg Elieser ook zijn eigen pad. Het Elieserpad loopt langs de begraafplaats. Dat Elieser aldaar werd begraven, was niet vanzelfsprekend. Hij werd eerst bekeerd tot het Jodendom. Slaafgemaakten kwamen onder normale omstandigheden in naamloze graven buiten de muren van de begraafplaats terecht. Elieser was de bediende van een Joodse koopman, Pauluo de Pina (ca. 1575-1634). Op de grafsteen staat dan ook "Servo (Bediende) Elieser".
Koninklijke excuses?
Het is de vierde keer dat stichting Opo Kondreman in samenwerking met andere organisaties deze tocht over water organiseert naar het graf. Volgens Perez Jong Loy is deze symbolische tocht over het water een ode aan de tot slaafgemaakte voorouders die van het vasteland van Afrika naar het Caribisch Gebied en de Amerika's verscheept werden. Er wordt ongeveer een uur gevaren vanaf de steiger nabij het Heineken Museum naar de gemeente Ouderkerk aan de Amstel. Ondertussen worden verhalen over de slavernij verteld. Dit jaar waren er ook leerlingen bij van een VMBO-school, die nooit eerder lessen over de slavernij hebben gehad. Enkele leerlingen dachten zelfs dat de slavernij slechts tien jaren had geduurd, omdat er twee jaartallen steeds terugkeren. In het jaar 1863 toen de slavernij in administratieve zin was afgeschaft en 1873 als officiële datum toen de slaafgemaakten hun volledige vrijheid als mens terugkregen.

Roy 'Kaikusi' Groenberg van de stichting Eer en Herstel, zorgde tijdens de ceremonie even voor wat commotie toen hij bekendmaakte dat koning Willem Alexander en koningin Maxima in de Surinaamse Assemblee hun excuses zouden aanbieden voor het Nederlandse slavernijverleden. De ruim vierhonderd aanwezigen rondom het graf van Elieser klapten uit blijdschap. Reeds enkele jaren zijn er geluiden vanuit de Surinaamse gemeenschap in Nederland voor een officieel excuus vanuit het koningshuis. Maandag tijdens de herdenking in het Oosterpark van 150 jaar afschaffing van de slavernij is het koninklijk echtpaar officieel aanwezig. Dan zal blijken of het grote verlangen van de Surinaamse gemeenschap ook waarheid zal worden.

[uit de Ware Tijd, 28/06/2013]


maandag 29 april 2013

Nederland blijft verantwoordelijk voor misdaad tegen menselijkheid



Bij lancering donatiecampagne slavernijmonument

door Stuart Rahan

  
De start van de donatiecampagne in Nederland voor het slavernijmonument in Suriname is net geweest. “Wij spreken onze Nederlandse regering aan op haar historische verantwoordelijkheid”, vindt Biekman, voorzitter van het Landelijk Platform Slavernijverleden in Nederland.
"Ik zou het toejuichen als meneer Bottse met de organisaties in Suriname in het reine te komen", roept Biekman op, die hoopt dat het spreekwoord dat in het huis van de timmerman de banken kraken niet bij toepassing op hem is.

Voor Winston Wirht (r) is de komst van het monument voor het slavernijverleden een ‘yeye tori’ die hem in een droom werd opgedragen. Barryl Biekman (l) was de gelukkige koper van het eerste geveilde aurum.

Geen uitsluiting
Het Broki-collectief spreekt zijn ernstige afkeuring uit over de intentie die er bestaat in de samenleving om aan de Nederlandse regering een bijdrage te vragen voor de vervaardiging van het monument. Tegen Starnieuws zegt Bottse ook niet te willen dat de Surinaamse regering geld steekt in het slavernijproject. Onbegrijpelijk, vindt Biekman. "In feite zegt Bottse dat er geen geld moet komen voor het reconstrueren van het geschiedenisonderwijs, er geen nieuwe geschiedenisboeken moeten komen en dat het onderwijscurriculum niet aangepast moet worden. In de kern van zijn verhaal mag de dader vrijuit gaan", stoort Biekman zich aan de kortzichtigheid van Bottse. "In dit kader benaderen wij iedereen. Als hij geen geld wil dan moet hij het monument zelf financieren. Toch weet Biekman enige waardering op te brengen voor het feit dat Bottse voor het monument is dat door kunstenaar Erwin de Vries is gemaakt. "Wij volgen de route van Winston Wirht (voorzitter van de stichting Green Heart Foundation International en initiatiefnemer, red.). Die sluit niemand uit. Als de Surinaamse overheid vindt dat elke Surinamer een aurum moet hebben, dan juich ik dat toe. En als een gemeente hier in Nederland voor de gemeenteambtenaren een aurum wil, dan zeg ik geen nee. We kunnen later zeggen dat dit monument tot stand is gekomen door schuldbekentenis van de nazaten van de daders vanwege hun goede wil dat er iets moet gebeuren."



Wirht daarentegen is iets milder in zijn reactie naar Rudi Bottse toe. "Dat is de aanpak van de goeie man. Ik sluit niemand uit. Ik sluit geen enkele instantie of persoon uit. Als er een donatie komt van het Rijk, voilà. Het maakt mij niet uit. We staan er open voor en dat hebben wij ook meegedeeld aan Nederlandse ambassade in Suriname. Zij hebben additionele informatie opgevraagd. Wij hebben die opgestuurd en wachten af."

Half miljoen aurums
Er is een minimaal bedrag van 400.000 US dollar nodig voor het monument en een nader bedrag voor de inrichting van het William Kraanplein, waar het monument moet komen te staan. Voor iedere donatie krijgt de gever een gouden gedenkaurum van 0,05 gram met een afbeelding van het monument erop en een exclusieve tekst bedacht door de donateur. Als het aan Wirht ligt, moet iedere Surinamer zo'n aurum hebben. Voor hem is het een financieel onderpand dat in tijden van nood kan worden ingewisseld. Hij wil er een half miljoen van laten maken waarvan de eerste tweehonderd aan president Bouterse overhandigd zullen worden met de vraag: "What's your motion?" Consul-generaal in Amsterdam, Roy Lieuw A Sie, heeft voor zijn tweeëntwintig personeelsleden elk een aurum gekocht. Zijn droombeeld is dat het aurum als relatiegeschenk aan bezoekende diplomaten en politici aan Suriname aangeboden wordt. Er zijn plannen om landen als India met ruim één miljard inwoners te interesseren voor zijn aurum. "Indiërs houden van goud en als vijftien miljoen mensen belangstelling tonen, ben ik al tevreden." Het is de bedoeling dat het monument op 25 november dit jaar wordt onthuld. Wirht denkt dat naast de kosten voor het monument en de inrichting van het plein er ook een groot feest moet worden gehouden, zoals hij zich de Bigi Spikri kan herinneren toen Suriname honderd jaar afschaffing slavernij vierde in 1963. Daarnaast moet er een basis worden gecreëerd voor verdere sociale en culturele emancipatie van de doelgroep.

Het ontwerp van het slavernijmonument door Erwin de Vries



Yeye tori
"Ik heb die calling gehad in mijn droom. Ik kan er niets anders aan doen dan daaraan gehoor te geven. I have to do it," luidt de verklaring van Wirht. Het is niet de eerste keer dat er stemmen opgaan voor de oprichting van een monument ter nagedachtenis van het slavernijverleden. Verschillende bronnen gaan zelfs terug naar 1913. In 1953 en 1963 is in de archieven van Vereniging Ons Suriname informatie opgedoken waarin de plannen er ook waren. Door onduidelijke redenen zijn die plannen toen niet uitgevoerd. Zoals het er nu naar uitziet, zal na honderdvijftig jaar afschaffing slavernij het monument er wel komen. Helaas zal de onthulling niet op 1 juli 2013 plaatsvinden en of de streefdatum van 25 november dit jaar, de dag van de staatkundige onafhankelijkheid van Suriname gehaald wordt, is nog maar de vraag. Dat het er komt, is een ding wat zeker is. Tenminste, als het aan Wirht ligt. Voor hem is het een zoals hij het noemt 'yeye tori', die hem genoodzaakt heeft dit tot zijn levenstaak te maken.-.

Een aurum of goudcertificaat dat elke donateur krijgt voor zijn bijdrage aan het monument voor het slavernijverleden in Suriname. Voor SRD50, USD15 of 15 euro kan iedereen in aanmerking komen voor zo'n aurum.

[uit de Ware Tijd, 27/04/2013]


donderdag 18 april 2013

Start donatiecampagne voor opzetten Slavernijmonument in Suriname



In verband met de donatiecampagne voor het opzetten van een nationaal Slavernijmonument in Suriname, zullen deze maand twee informatiebijeenkomsten in Nederland worden gehouden. De hoofdspreker is drs. Winston Wirth uit Suriname. Hij zal het project toelichten en de start van de campagne in Nederland inluiden.
De bijeenkomst voor de regio Amsterdam en Utrecht vindt plaats op zondag 21 april, in het gebouw van de Vereniging Ons Suriname aan de Zeeburgerdijk 19A te Amsterdam(15.00u-18.00u). Voor de regio Rotterdam/Den Haag is dat op woensdag 24 april in het gebouw van Stichting Trefcentrum Wi Masanga, Rauwenhoffstraat 39 te Rottetdam (17.00u-20.00u).
Tijdens de bijeenkomsten heeft u de gelegenheid om vragen te stellen en het gedenk Aurum(*) inclusief een videopresentatie over ‘the making of’ en de maquette van het slavernijmonument te bezichtigen. Ook kunt u desgewenst direct na de bijeenkomst uw deelname donatieformulier invullen.

(*) Bij elke donatie van SRD 50, 15 US dollar of 15 euro krijgt elke donateur als blijk van waardering een gedenk Aurum met daarop een beeltenis van het Slavernij Monument

zondag 14 april 2013

Kunstenaars willen competitie voor ontwerp slavenmonument

door Tascha Samuel
Slavernijmonument in Gorée, Senegal. Foto © Michael Shalter

Paramaribo - De Green Hearts Foundation (GHF) van Winston Wirht heeft het initiatief genomen om te zorgen voor de financiering van het project van de Stichting Nationaal Monument Slavernij Verleden. Dit houdt in het werven van fondsen voor het opzetten van het monument ter herdenking van de slavernij.
De stichting heeft besloten dat het ontwerp van kunstenaar Erwin de Vries, dat 400.000 US dollar kost, het monument zal worden dat zal verrijzen op een plek in Suriname. Velen vragen zich echter af waarom er is gekozen voor het ontwerp van deze kunstenaar en er geen nationaal contest is gehouden voor het ontwerpen van het monument.

Richtlijnen en criteria
"Jaaa. Dat vind ik ook", antwoordt ontwerper en kunstenaar Hennah Brunings, als haar gevraagd wordt over de mogelijkheid van een nationaal contest. Het feit dat het ontwerp van de Vries gewoon een kopie is van het monument dat in Nederland staat, valt bij haar ook niet in goede aarde. Volgens de kunstenares zou dit nationaal monument gemaakt moeten worden onder strenge voorwaarden met duidelijke richtlijnen. De jury moet deskundig zijn. Ook zou men niet moeten schromen om kunstenaars van Surinaamse afkomst in diaspora te betrekken. Het kunstwerk moet in ieder geval de natie aanspreken. "Ik ben deel van de natie, mijn overgrootmoeder was een slavin."

Erwin de Vries met zijn ontwerp voor een slavernijmonument in Suriname.
 Foto © Michiel van Kempen


Staat van dienst
Armand Zunder geeft aan dat het ontwerp zeker niet hetzelfde als het in Nederland staande kunstwerk is. "Het is niet zo dat er zomaar gekozen is voor het ontwerp van de Vries. Hij is de enige met zo een staat van dienst. De Vries heeft een trackrecord voor het ontwerpen van monumenten van dit kaliber en ook dit thema. Daarnaast is hij Surinamer", stelt Zunder. Hij geeft aan dat een mogelijke internationale verkiezing minimaal twee jaar in beslag zou nemen. "Ik heb er geen bezwaar tegen. Het is juist goed. Het is ook grani geven aan een grote kunstenaar van eigen bodem", stelt Zunder resoluut.

Het slavernijmonument op het eiland Gorée, Senegal


Liever open call
"Wanneer krijgen wij dan een kans", vraagt kunstenaar Marcel Pinas zich af. "Met alle respect voor de kennis en prestaties van de Vries. Ik heb niks tegen hem, en dan hoef ik het niet te maken, maar wanneer krijgt de jonge generatie dan de kans", vraagt Pinas. Ook hij stelt voor dat er liever een open call was geweest. Hij benadrukt dat daarbij goede criteria en een kundige jury van groot belang zijn. Pinas vindt het niet eerlijk dat er met een monument van groot nationaal belang op dergelijke wijze is omgegaan. De kunstvisionair stelt dat hij ervaart dat je vaak niet aan bod komt als je geen connecties hebt. Hij verwijst daarbij naar de totstandkoming van het logo van Carifesta. Er is hiervoor ook geen competitie of iets dergelijks uitgeschreven.

[uit de Ware Tijd, 12/04/2013]

zondag 7 april 2013

Goud voor donateurs Slavernijmonument

door Audry Wajwakana

Paramaribo - Donateurs die een financiële bijdrage leveren voor het Slavernij Monument ontvangen een gouden aandenken. Dit in de vorm van een Aurum dat door het Amerikaans bedrijf Valaurum Inc. wordt geproduceerd.

Winston Wirht van de Green Hearts Foundation geeft uitleg over de donatiecampagne voor het Nationaal Slavernijmonument. Op de achtergrond de 24 karaatsgouden plaat waarvoor donateurs in aanmerking kunnen komen. Foto: Stefano Tull.

Dat maakte Winston Wirht, voorzitter van de Green Hearts Foundation (GHF) , gisteren tijdens een persconferentie bekend. "Bij elke donatie van SRD 50, 15 US dollar of 15 euro krijgt elke donateur als blijk van waardering een Aurum met daarop een beeltenis van het Slavernij Monument", zegt Wirht. Dit aurum is gepatenteerd.
De Foundation heeft het initiatief genomen om te zorgen voor de financiering van dit project van de Stichting Nationaal Monument Slavernij Verleden omdat die de financiële middelen niet los kon krijgen. "Bij de introductie van het product Aurum tijdens de United Business Fair, hebben bedrijven en individuele personen zich middels intekening opgegeven een donatie te doen. "Hierdoor komen zij als blijk van waardering in aanmerking voor een Aurum", zegt Wirht. De Aurum is een 24 karaats vliesdunne gouden plaat die een grootte heeft van een dollar biljet. Gulle donateurs die SRD 5.000, 1.500 US dollar of 1.500 euro of veelvouden daarvan geven, kunnen hun naam of logo op 100 Aurums of veelvouden daarvan gedrukt krijgen. "Zo kan eenieder zich verbonden voelen met het goede doel", zegt Wirht.

Erwin de Vries. Foto @ Nicolaas Porter


Additionele kosten
De donatiecampagne van het project, dat totaal SRD 1.5 miljoen zal kosten, zal ook in Nederland gevoerd worden. Wirht zegt deze maand naar Nederland te vertrekken om deze campagne te lanceren in samenwerking met Barryl Biekman, voorzitter van het Landelijk Platform Slavernijverleden.
"De prijsopgave van de kunstenaar Erwien de Vries komt neer op ongeveer 400.000 US dollar, maar er komt meer bijkijken voor de onthulling en dat was niet meegenomen", verduidelijkt Wirth die op een groter bedrag mikt.
De additionele kosten van het project worden door zijn Foundation betaald. "De omgeving van het kunstwerk zal moeten worden verfraaid en ook de onthulling zal indrukwekkend moeten zijn", belooft Wirht. De plek waarop de monument komt te staan, kan hij nog niet doorgeven maar hij hoopt dat wanneer officieel om toestemming gevraagd wordt, goedkeuring zal worden gegeven voor het William Kraanplein (Poelepantje). "Het gaat immers om een plek die historisch verbonden is met de Afro-Surinaamse groep."

[uit de Ware Tijd, 04-04-2013]


vrijdag 11 mei 2012

André Loor krijgt bronzen kopstuk bij Nas

door Euritha Tjan A Way

Het voorstel van stichting Sranan Boeroe om een bronzen kopstuk van Andre Loor te plaatsen bij het Nationaal Archief, is gehonoreerd door Biza-minister Soewarto Moestadje. Vandaag om tien uur vindt op het terrein van het Nationaal Archief Suriname (NAS) aan de Mr. J. Lachmonstraat nr. 174 de onthulling van dit kopstuk plaats.

Nationale Archivaris Rita Tjien Fooh- Hardjomohamad vertelt waarom de stichting speciaal vroeg om deze locatie. “Andre Loor heeft zich ingezet voor het doen van onderzoek naar de geschiedenis van Suriname en de geschiedbeoefening in ons land. Hij heeft in 1980 een rapport uitgebracht over de staat van het archiefwezen. In dat rapport heeft hij ook advies uitgebracht aan de toenmalige regering voor een geheel moderne archiefruimte met studiezaal en alle toebehoren. Vrijwel alle adviezen die hij toen gaf hebben wij nu opgevolgd. Dus het is ons een waar genoegen om het kopstuk hier te hebben”, meent Tjien Fooh die meldt dat het verzoek van de stichting Sranan Boeroe al aan de vorige Biza-minister Maurits Hassankhan was gedaan.

Mini-expo
Naast de onthulling zal er ook een mini-expositie te bezichtigen zijn met werken van Loor. Audrey Koenders Chef Educatie en Voorlichting bij het NAS, vertelt dat de werken geleend zijn van De Surinaamsche Bank. “Het zijn boekwerken van onderzoeken die Loor gedaan heeft zoals 130 jaar Openbare Werken, Telecom en Bouwnijverheid, 150 jaar Boerenkolonisatie en 150 jaar Albina. Na deze ééndaagse mini-expo gaan zijn werken weer terug naar De Surinaamsche Bank.”
 
Liefde
Naast toespraken van Tjin Fooh, Moestadja, oud-collega en vriend Walter Tjon A Tjieuw en vertegenwoordigers van Stichting Sranan Boeroe, komt ook geschiedkundige Mildred Caprino aan het woord. Zij zal namens het Instituut voor de Opleiding van Leerkrachten waar Loor jarenlang aan verbonden is geweest het woord voeren.
“Als leerling kom je eerst in aanraking met geschiedenisleerkrachten en later met geschiedenisdocenten. Die heeft Loor jarenlang opgeleid op het IOL en naast het technische en de vaardigheid om het werk goed te kunnen doen, heeft hij mensen zeker ook de liefde voor geschiedenisonderzoek van Suriname zelf bijgebracht. Het kopstuk dat onthuld zal worden is vervaardigd door kunstenaar Erwin de Vries. De inloop morgen is om half tien en de plechtigheid duurt tot elf uur waarna er tijd is voor gezellig samenzijn met de historicus."

[uit de Ware Tijd, 10/05/2012]

Foto: @ Carbière Obscura

woensdag 7 maart 2012

‘Geest van Clark Accord moet bewaard worden’

door Julie Bervoets

Paramaribo - De familie Accord wil allerlei activiteiten organiseren om de creatieve en artistieke geest van de multigetalenteerde Surinamer Clark Accord te bewaren. Gisteren vierde de familie voor het eerst Clark’s verjaardag sinds hij overleed aan maag- en darmkanker. “Het is een heel emotionele dag voor ons”, zei zus Mavis Accord.

Accord verhuisde op z’n zeventiende naar Amsterdam om daar de HAVO-school af te maken. Nadien studeerde hij nog voor verpleger en visagist. Voor zijn werk als visagist werd Accord over de hele wereld gelauwerd.


Mavis Accord vertelt op een persconferentie dat er verschillende activiteiten zullen worden georganiseerd in teken van Clark Accord. Op de foto ziet u ook nog het beeld van Clark Accord gemaakt door Erwin de Vries (rechts).

Hij mocht onder andere werken in toonaangevende steden als Milaan, New York, Parijs en Londen. Clark Accord had meerdere talenten. Hij gebruikte zijn scherpe pen om columns voor bladen als Het Parool, Trouw, Elle en Marie-Claire te schrijven. Accord kan ook enkele boeken onder zijn naam zetten. Zo is onder andere De Koningin van Paramaribo en Plantage d’Amour van zijn hand. Uit dat laatste boek wil de familie Accord van 7 tot en met 11 mei voorlezen op verschillende scholen. “We willen jongeren aansporen om meer te lezen. Lezen moet iets leuk zijn”, zegt Rosita Leeflang, de tweede secretaris van de commissie Accord.

Bovendien organiseert de familie Accord ook een grootschalige schrijfwedstrijd. “Kinderen tussen de acht en dertien jaar kunnen een prozaverhaaltje van tweeduizend tot drieduizend woorden sturen naar mvsaccord@gmail. com tot en met 1 mei. De beste tien verhalen worden gepubliceerd en de top drie krijgt een geldprijs van respectievelijk honderd, tweehonderdvijftig en vijfhonderd euro”, zegt Arlette Godfried van Schrijversgroep ’77. “We willen jonge Surinaamse schrijverstalenten een impuls geven om verder te gaan met schrijven”, zegt commissielid Maikel Austen.

“De winnaars worden bekendgemaakt op 11 mei, dan zal Clark exact een jaar geleden gestorven zijn. Het moet een flamboyant gebeuren worden, niet iets treurig. Het werk van Clark moet op een artistieke manier beleefd kunnen worden”, aldus Austen. Waar het precies zal plaatsvinden op 11 mei kan Austen nog niet vertellen. “Misschien gaan we wel naar het Hoekhuis. Het moet zeker een gebouw zijn met historische waarde.”

[uit de Ware Tijd, 07/03/2012]

vrijdag 27 januari 2012

Kodjo, Mentor en Present Pren krijgt toegevoegde waarde

Paramaribo - De herdenking van de executie van de drie slaven Kodjo, Mentor en Present mag geen jaar ongemerkt voorbijgaan voor de stichting Feydrasi Fu Afrikan Srananman. Van het jaar zal de stichting haar uiterste best doen dat het plein meer waarde krijgt. Zo zal er een ‘Kodjo, Mentor en Present monument’ opgericht worden.

Vandaag wordt voor de vijftiende keer middels kranslegging, speeches, optredens en gedichtenvoordracht op het Kodjo, Mentor en Present Pren invulling geven aan deze herdenking.


Mevrouw Elly Purperhart woonde vorig jaar de bijeenkomst op het Kodjo, Mentor en Present Pren bij en deed enkele ritueel gebeden terwijl zij de grond met water besprenkelde. (dWT archieffoto)

Enkele belangrijke figuren die vanaf de oprichting van dit plein erbij betrokken zijn geweest, richten vandaag een woord tot het publiek. Daarnaast zijn er optredens van onder andere de dansgroep Saisa, Naks met Apinti en Djembe drum en voordracht van gedichten.

Verder komt er een toelichting van kunstenaar Erwin de Vries die het ontwerp van het ‘Kodjo, Mentor en Present monument’ zal maken.

“Het eerste waar je aan denkt, is dat je bijvoorbeeld verminkte mannen zou zien, omdat het om een levensverbranding gaat. Maar neen hoor, ze zijn drie helden, drie sterke mannen. In mijn ontwerp staan ze heel trots naast elkaar voor zich uit te kijken”, zegt de zeer tevreden kunstenaar de Vries. Hij heeft de officiële opdracht nog niet gehad, maar heeft al een kleine schets van 60 bij 50 cm gemaakt. Dit ontwerp zal hij vandaag aan het publiek laten zien.

Eind 1999 kreeg de stichting toestemming van de commissie, het plein te vernoemen naar Kodjo, Mentor en Present.

Sedert de onthulling van het plakkaat en plein op 26 januari 2000, zijn de onderhandelingen over het plaatsen van het monument op het plein met de commissaris gaande. “We zijn er vanaf 2000 mee begonnen, maar we hebben geen financiering gekregen”, zegt Iwan Wijngaarde, voorzitter van de Feydrasi Fu Afrikan Srananman in gesrpek met dWT.

De voorzitter gaf aan bij verschillende instanties te hebben aangeklopt voor sponsoring, maar wilde niet door blijven drammen daarover. “Maar we pakken het nu weer serieus op!”, zegt hij. Vooral omdat het volgend jaar al 180 jaar is dat de drie slaven levend werden verbrand en 150 jaar afschaffing van de slavernij.

Volgens Wijngaarde is het daarom ook zeer belangrijk, dat er een monument komt. Hij zal de overheid wederom verzoeken ruimte te maken op het plein voor het monument en een tuin voor beplanting, zodat die er fatsoenlijk uitziet. “We hebben dit al vaker geprobeerd, maar ons verzoek is nooit ingewilligd. We zullen het weer proberen, want zo krijgt het plein ook internationale bekendheid. Het gaat tevens om een belangrijke gebeurtenis in de geschiedenis.” In tegenstelling tot voorgaande jaren beginnen de activiteiten dit jaar 's middags. Volgens de voorzitter is het ’s morgens te druk om een krans te leggen.


Iwan Wijngaarde, voorzitter van de Fedrasi fu Afrikan Srananman en de maker van het kunstwerk Erwin de Vries staan bij het ontwerp van het beeld van Kojo, Mentor en Present. Op 26 januari 2012 vond de feestelijke onthulling van het ontwerp (nog geen geld voor uitvoering) plaats bij het Kojo, Mentor en Presentplein aan de Heiligenweg. Foto: Cedric Cooman

Educatie

Twee jaar geleden heeft de organisatie middels een lezing — de geschiedenis van crimineel tot held — de scholen meer informatie over deze helden gegeven. Het schrijven van opstellen met als onderwerp ‘Wie bepaalt zijn helden?’ en inleidingen over het drietal waren enkele educatieve activiteiten die toen op de scholen werden ontplooid. De stichting heeft tevens de ontwikkelingen over het Kodjo, Mentor en Present Pren rond 2000 vastgelegd in informatieboekjes. Deze boekjes zijn ook geschikt voor scholieren. Jammer genoeg zijn die nog niet in de bibliotheken verkrijgbaar, maar wel bij de stichting.

[uit de Ware Tijd, 26 en 27/01/2012]

zondag 15 januari 2012

Vader Surinaams volkslied geëerd

door Donovan Mijnals

Paramaribo - Zesendertig jaar na de staatkundige onafhankelijkheid van Suriname werd donderdag een kopstuk van Henry Frans de Ziel onthuld. Het kopstuk is vervaardigd door Erwin de Vries. Nadat de eerste versie door onverlaten is gestolen en daarna nooit is teruggevonden, maakte De Vries uit eigen middelen een tweede.

De Ziel die beter bekend staat als Trefossa was de schrijver van het nationale volkslied en de bedenker van het woord Srefidensi. Srefidensi is het Sranan-equivalent van het woord onafhankelijkheid.



Trefossa is donderdag vereeuwigd met een door Erwin de Vries vervaardigd kopstuk aan de oostzijde van het Presidentieel Paleis. Het Surinaams volkslied is door hem geschreven. Rechts op de foto Erwin de Vries. (Foto: @ Stefano Tull)

Totstandkoming

De stichting H.F. De Ziel, Carlo Jadnanansing en verzekeringsmaatschappij Self Reliance hebben allen een bijdrage geleverd bij de totstandkoming van dit kunstwerk. Maar ook vanuit de regering is ondersteuning verleend.



Twee kinderen helpen de gedenkplaat bij het kopstuk van Trefossa te onthullen. Op de plaat staat het door de dichter geschreven Surinaams volkslied gegraveerd. (Foto: @ Stefano Tull)

Gedurende Trefossa zijn leven heeft de dichter zich voortdurend ingezet voor de erkenning van het Sranan als een taal waarin eveneens prachtig geschreven kan worden. Hij gaf daarbij het voorbeeld door zelf gedichten in die taal uit te brengen. Ook maakte hij zich sterk voor natievorming. In de tekst van het volkslied, waarin hij oproept het land op te bouwen, komt dat ook heel sterk naar voren. “Helaas is die droom van natievorming nog geen realiteit geworden”, benadrukte Johan Roozer, voorzitter van de stichting F. H. de Ziel in zijn speech.

Onthulling

Bij de onthulling waren enkele hoogwaardigheidsbekleders en andere bekende Surinamers aanwezig. Denise Jannah bracht een gedicht van Trefossa ten gehore dat ze op muziek gezet heeft. Verder kon het publiek ook genieten van de Politie kapel. Helga Held was namens de familie afgevaardigd om bij de plechtigheid aanwezig te zijn. In een zeer bewogen speech deelde Held met het publiek dat ze met een dubbel gevoel aanwezig was. De familie moest onlangs afscheid nemen van Hilda de Ziel, een zus van Trefossa.

Hilda was onder meer naar Suriname afgereisd om de vereeuwiging van haar broer speciaal mee te kunnen maken, maar zag die wens niet in vervulling gaan. “Ze was zoveel van plan. Onder meer zijn nalateschap nader bekijken en naar het archief gaan...” Maar dan stokt haar stem en ze krijgt het even te kwaad.

Toch gaat ze dapper verder met haar relaas. “Hilda, als ik er niet meer ben, zorg dat de kinderen toegang hebben tot alles wat ik heb geschreven”, zou Trefossa zijn zus in de laatste momenten van zijn leven gesmeekt hebben. “Ik laat dit na aan het Surinaamse kind.” Held hield de menigte verder voor dat hoewel er geen mannelijk nageslacht is om de naam De Ziel voort te zetten, die toch zal blijven bestaan, en wel in eenieder.

“Want ieder mens heeft een ziel”.-.


Gronmama

Mi a no mi solanga mi brudu
fu yu a n’e trubu
na ini den dusun titei fu mi
Mi a no mi solang mi lutu
n’e saka, n’e sutu
mi gronmama
Mi a no mi solang m’no krari
fu kibri, fu tyari
yu gersi na ini mi dyodyo.
Mi a no mi solanga y’ n’e bari
f’ prisir’ ofu pen
na ini mi sten.


Trefossa, pseudoniem van Henri Frans de Ziel
(Paramaribo, 15 januari 1916 — Haarlem, 3 februari 1975)

Trefossa was in Suriname onderwijzer, redacteur en bibliothecaris. Hij schreef het volkslied van Suriname ‘God zij met ons Suriname’ (Opo! Kondreman): God zij met ons Suriname. Hij verheff’ ons heerlijk land. Hoe wij hier ook samen kwamen. Aan zijn land zijn wij verpand.

Wat Trefossa kon, deed hij met taal. Door alle Surinamers één taal te geven, wilde hij eenheid in het land brengen. De boodschap die Surinamers te vertellen hadden, moest worden gehoord. En ze moest worden uitgesproken in een ‘eenheidstaal’ die alle verschillende bevolkingsgroepen met elkaar zou verbinden. Trefossa maakte duidelijk dat de Surinaamse taal, het Sranan, meer was dan een soort Neger-Engels, slaven- of markttaal. Hij maakte er literatuur van, verdichtte de werkelijkheid in het Sranan en bedacht nieuwe woorden.


Trefossa en zijn vrouw Hulda Walser

De dichter Henny de Ziel was een van de eersten die gedichten schreef in de Surinaamse taal (het Sranan). Deze auteur van het Surinaams Volkslied publiceerde in 1957 onder het pseudoniem Trefossa de dichtbundel Trotji wat in het Sranan ‘aanhef’ of ‘voorzang’ betekent. Hierin toonde hij de veelzijdigheid van het Sranan als literaire taal en demonstreerde dat ideeën en emoties zich op een heel persoonlijke wijze in deze taal laten uitdrukken.

De uitgave van Trotji, de eerste dichtbundel in het Sranan, was een initiatief van Voorhoeve, die de gedichten had geselecteerd en van annotaties, vertalingen en een verklarend essay had voorzien. Hij had de taalkundigen Hellinga en Pée bereid gevonden de bundel in te leiden.Trotjiwordt nog altijd beschouwd als een mijlpaal in de Surinaamse literatuur.

Met zijn bundel Trotji gaf Trefossa in 1957 de opmaat tot een waaier van literaire activiteit. Verschillende dichters hebben getuigd van de inspiratie die uitging van zijn poëzie, “…Nooit eerder werd over zo’n breed front een heroriëntatie gezocht op het eigene als in de jaren na 1957, en nooit eerder was de eigen identiteit zo indringend object van literaire verbeelding.”

Dankzij Trotji werd het Sranan erkend als een volwaardige literaire taal en een hele generatie dichters trad in de voetsporen van Trefossa. Trefossa verhief het Surinaams tot universele poëzietaal.

[uit de Ware Tijd, 14/01/2012]

vrijdag 13 januari 2012

Borstbeeld Henri de Ziel, eerbetoon voor markante dichter

'Srefidensi', het Surinaamse woord voor onafhankelijkheid, is bedacht door Henri Frans de Ziel (pseudoniem Trefossa). De talentvolle Surinamer die de zielen van meer dan een half miljoen mensen beroert bij het zingen van het volkslied, is zichtbaar vereeuwigd. Zijn kopstuk werd donderdag ceremonieel onthuld aan de oostzijde van het presidentieel paleis. Het kunstwerk is vervaardigd door Erwin de Vries.


Borstbeeld van Trefossa aan de oostzijde van het presidentieel paleis. (Foto: René Gompers)

Carlo Jadnanansing, de stichting H.F. de Ziel en assurantiemaatschappij Self Reliance hebben ervoor gezorgd dat dit project kon worden uitgevoerd. Er is ook alle medewerking gekregen van de regering.
Alle betrokkenen zijn het roerend met elkaar eens. De Ziel is één van de grootste dichters van Suriname. Voorzitter van de stichting Johan Roozer benadrukt de bijdrage die de dichter heeft geleverd aan het verheffen van het 'Sranan'.

Wan enkri gado-momenti
Maurice Roemer, directeur van Self Reliance, zegt dat hij zich vereerd voelt als verzekeraar om een financiële bijdrage te kunnen leveren aan dit project. Jadnanansingh is verheugd dat het gedicht 'Wan enkri gado-momenti' is gegraveerd op de sokkel. Schrijfster Cynthia McLeod heeft de dichter goed gekend. Zij vertelde dat De Ziel in gedachten verzonken was en de straat overstak in Amsterdam. Ineens remden een tram, een auto en een motorfiets voor hem. Het was een hachelijk moment. Toen hij thuis aankwam, schreef hij het gedicht, waarbij hij in een oogwenk geconfronteerd raakte met de dood. "En op dat moment, roep je om je moeder. Het gedicht is tijdloos."

Minister Raymond Sapoen roemde De Ziel om zijn verdiensten die zijn sporen heeft nagelaten. Hij was een markante persoonlijkheid. De bewindsman merkte op dat ook 35 jaar na zijn dood steeds meer wordt beseft hoe belangrijk het geloof in eigen kunnen is. Namens de familie bedankte Helga Held iedereen die een bijdrage heeft geleverd om dit project te realiseren. Hoewel er geen mannelijke nakomelingen zijn, "leeft De Ziel in ieder mens", zei Held treffend.

Wan enkri gado-momenti

Wan enkri gado-momenti, nomoro,
e poko na wi mindri.
ma en meti span
lek te hondro jari
sinta na wan

Sisi, mi m'ma,
agen mi moe kari joe nen.
Kibri mi!
mi na wan péri
di soetoe kon dja
eloe foe mi!
ef mi no doro
foe boro
boeba foe ten.

Trefossa

[van Starnieuws, 13 januari 2012]

Prachtige plaats gloednieuwe Trefossa-kop

door Tascha Samuel- Aveloo



Paramaribo - Aan de oostzijde van het Presidentieel Paleis - buiten het terrein - zal het borstbeeld van Henri Frans de Ziel beter bekend als Trefossa worden onthuld tijdens een speciale ceremonie gehouden door de Henri Frans de Ziel Stichting. Dit gebeurt op donderdag 12 januari om 17.30 uur.

Het oprichten van een borstbeeld is onderdeel van een in het jaar 2006 gestart proces om Henri Frans de Ziel binnen de actuele beleving van natieontwikkeling van de Surinamers te plaatsen. “Het borstbeeld is vervaardigd door de kunstenaar Erwin de Vries. Het is mooi en heeft flink wat gekost. De sokkel is van graniet en het gehele werk heeft ruim SRD100.000,- gekost. Self-Reliance, De Henri de Ziel Stichting, Carlo Jadnanasing en het ministerie van Openbare Werken hebben de kosten gedekt voor dit mooie project.



Het (beschadigde) grafmonument van Trefossa.

Daarnaast zijn we de regering dankbaar dat ze toestemming hebben verleend voor de mooie ligging, die nu verfraaid is door het ministerie van OW”, legt Johan Roozer uit, voorzitter van de Henri de Ziel-stichting. De onthullingsceremonie gaat gepaard met een aantal speeches waaronder die van de financierders, Roozer zelf en de minister van Onderwijs en Volksontwikkeling Raymon Sapoen. De onthulling zal geschieden door minister Sapoen samen met Helga Held een vertegenwoordiger van de familie De Ziel. “Jazzgrootheid Denise Jannah zal enkele van de gedichten van Trefossa voordragen”, vertelt Roozer verder.

Grafmonument
Op 21 november 2005, bijna dertig jaar na zijn dood in Nederland, kreeg de Surinaamse volksdichter alsnog een laatste rustplaats in zijn vaderland. Ter gelegenheid daarvan werd er een grafmonument voor Trefossa onthuld op de begrafenis aan Dr. Sophie Redmondstraat in Paramaribo. De urnen met de as van Trefossa en zijn vrouw Hulda Walser, werden op die dag bijgezet. Trefossa worstelde met zijn gezondheid en kwam in 1969 terecht in herstellingsoord Zonneduin in Bloemendaal. Daar ontmoette hij de toenmalige directrice Hulda Walser met wie hij in 1970 trouwde. De Ziel leefde van 15 januari 1916 tot 3 februari 1975.

Hij is de schrijver van het Surinaamse volkslied en hij gaf ons 55 jaar geleden de eerste gedichtenbundel in het Sranan. “ Ik moet jammer genoeg wel aangeven dat iemand het bovenste gedeelte van het grafstuk heeft meegenomen. Dat vind ik echt heel erg dat men dat durft”, besluit Roozer. Het grafmonument, dat in de vorm van een piramide is, restaureren is een ander project.

[uit de Ware Tijd, 12/01/2012, taalfouten en verkeerde gespelde namen gecorrigeerd]

donderdag 5 januari 2012

Dobru-biografie gedoopt

Op 29 november j.l. werd in het Nationaal Archief in Paramaribo de biografie van dichter-politicus R. Dobru door Cynthia Abrahams ten doop gehouden. Een foto-impressie.
Cynthia Abrahams met kunstenaar Erwin de Vries, die het portret van Dobru op het voorplat van het boek maakte

Cynthia met Jenny Simons, voorzitter van DNA

Op de eerste rij de familie-Raveles


Cynthia Abrahams met de weduwe van Dobru, mevr. Wonny Raveles-Resida

Met taalkundige Hein Eersel


Met dichter Celestine Raalte

woensdag 28 december 2011

Erwin de Vries: ‘Onze ‘grote zonen’ moeten vereeuwigd worden’, of duku voor Erwin

Paramaribo - “Mensen die bijzondere dingen hebben gedaan moeten vereeuwigd en geëerd worden. Dat ik Fred Derby en Clark Accord persoonlijk heb gekend, is minder belangrijk. Deze helden hebben geschiedenis geschreven, dat is voor mij belangrijker. Dus ze moeten gewaardeerd worden”, klinkt een teleurgestelde Erwin de Vries.

De naar eigen zeggen wereldberoemde kunstenaar maakt zich de afgelopen tijd zorgen over beelden van belangrijke Surinaamse figuren die hij vijf tot zes jaren terug heeft gemaakt en nog steeds op zijn erf staan. “Als het maar om één geval ging dan was het iets anders, maar het gaat om een hele reeks van beelden”, laat De Vries weten.



Het zwaar in brons gegoten beeld van Fred Derby ligt al drie jaar op het erf van Kunstenaar Erwin de Vries. Dit is volgens de kunstenaar niet alleen een teken dat Surinaamse helden niet gewaardeerd worden, maar ook voor de familie Derby zal dit geen prettig nieuws zijn. Foto: Cedric Cooman

Het beeld van Anton de Kom staat al twee jaar op zijn erf en het beeld van Fred Derby al drie jaar. De kunstenaar vindt het heel erg dat er al voor de beelden is betaald en zelfs ook de aangewezen plek is geëgaliseerd. Maar toch blijven bedrijven weigeren voor sponsoring en ondersteuning voor het plaatsen van de beelden. “Op zo een manier wordt geen waardering getoond voor onze ‘grote zonen’ “, meent hij.
“Moeten wij onze ‘zonen’ zo behandelen? Ze hebben gepresteerd en bijzondere dingen gedaan. Is het niet waar dat Accord een grote schrijver is geweest?” vraagt de kunstenaar zich af, die behoorlijk geïrriteerd blijkt te zijn. Volgens de kunstenaar gaat het bij deze niet om het verdienen van geld, maar acht hij de waardering belangrijker.

De Vries over Wesje
“Een tweede Wesje komt niet meer terug. Ik weet dat iedereen Wesje gekend heeft, wat hij allemaal gedaan heeft en wat hij allemaal nog van plan was te doen. Hij was geliefd door de hele Surinaamse bevolking.” Volgens de Vries moeten zulke figuren wel een enorme waardering krijgen en vereeuwigd worden.
Tenslotte is de kunstenaar van plan de beelden terug te brengen naar de gieterij en het brons daarvan om te smelten, indien er geen belangstelling is voor de beelden.

[vrij naar de Ware Tijd, 27/12/2011]

dinsdag 13 december 2011

Erwin de Vries bij internationale ontwerpwedstrijd

door Claudine Saaki


Paramaribo - Honderden kunstenaars over de gehele wereld zullen meedeoen aan een internationale ontwerpwedstrijd van de Verenigde Naties (VN). De Unesco wil in het kader van een slavenrouteproject een speciaal gedenkteken (monument) bij de Verenigde Naties hebben.

In samenwerking met het Permanent Memorial Comité zal de Unesco deze internationale ontwerpwedstrijd voorbereiden. Erwin de Vries zal voor Suriname meedoen aan dit prestigieus project. De bedoeling is dat er uit de wedstrijd een internationaal monument voortkomt dat opgedragen zal worden aan de slavernij en de trans-Atlantische slavenhandel. Het ontwerp moet zodanig zijn dat er sprake is van een permanent monument. Het zal komen te staan voor het gebouw van de VN in New York. De kunstenaars moeten hun ontwerpen opsturen naar Parijs.


Voor Erwin de Vries, een oude rot in het vak 'beeldendekunst' is het ontwerpen van een monument snel gedaan. In beeld zijn ontwerpmonument in het klein.

Uit de zestien inzendingen zullen zeven worden opgestuurd naar New York voor beoordeling door een internationale jury. De kunstenaar van het winnend ontwerp mag dan beginnen aan zijn of haar gigantisch monument, waarvoor er een enorm bedrag ter beschikking is gesteld. De Vries is erg blij dat hij mee kan doen. “Ik kreeg dit te horen van een vriend van mij in Nederland, die mij snel in contact bracht met de desbetreffende persoon. Want je komt niet zomaar in aanmerking voor deze prijsvraag. De deelnemende kunstenaars moeten aan bepaalde voorwaarden voldoen.”

Gelukkig bestaan er over het curriculum vitae van De Vries geen twijfels. Hij heeft al in veel landen gigantische monumenten staan. Bovendien heeft hij al vele malen in diverse landen geëxposeerd. Daardoor heeft hij een enorm netwerk kunnen opbouwen met andere ‘grote’ kunstenaars. Zijn werken zijn bijna over de gehele wereld bekend en staan in vele vermaarde musea. Van de deelnemende kunstenaars wordt verwacht dat zij of hun familie een slavernijverlede hebben. De eis is ook dat ze eerder grote monumenten hebben gemaakt die in andere landen staan. Verder moet het werk van de kunstenaars ook in verschillende grote musea zijn betrokken.
“Belangrijk is ook dat de kunstenaars geen beginnelingen zijn, maar professionals.” De Vries had eerder al (in 2001) aan een soortgelijke prijsvraag in Nederland deelgenomen. Negen internationale kunstenaars participeerden. Via internet kon er gestemd worden. Van de vijfduizend stemmen waren iets meer dan de helft voor hem. De Vries won dus de eerste prijs. Nederlanders kunnen nu opkijken naar het reusachtig ‘Slavernijmonument’. “Ik hoop weer zo een tour te maken”, klinkt De Vries enthousiast. De kosten voor het eindproject bedragen ruim vier miljoen Amerikaanse dollar, inclusief het salaris van de kunstenaar en het in brons gieten van het monument.

De wedstrijd zal worden uitgevoerd in twee fasen. Fase I zal worden uitgevoerd door het Unesco-hoofdkantoor in Parijs, Frankrijk. Na een wereldwijde lancering van de competitie zal de Unesco de ontwerpen verzamelen. De werken zullen worden beoordeeld op basis van een mechanisme dat de Unesco in samenwerking met het Permanent Memorial Comité zal instellen. Daarna zal een selectie van zestien inzendingen worden doorgestuurd naar het comité in New York voor beoordeling door een onafhankelijke internationale jury. Fase II zal worden besteed aan de verdere selectieprocedure door het panel van juryleden. Eerst zal de jury zeven finalisten uitkiezen, die aan een vraaggesprek onderworpen zullen worden. Het interviewproces zal de jury inzicht verschaffen in de visie van de kunstenaar en de interpretatie van het ontwerp. De keuze voor een definitieve winnaar zal worden gemaakt op basis van een eenvoudige meerderheid van stemmen van de juryleden. Dit zal plaatsvinden in het hoofdkwartier van de Verenigde Naties in New York. Belangrijk aandachtspunt is dat de selectie van de kunstenaars door middel van een transparant en politiek onpartijdig proces zal plaatsvinden, dat ook geografisch, historisch en artistiek stabiel en professioneel is.

[uit de Ware Tijd, 10/12/2011]

zondag 21 augustus 2011

Vader Carry-Ann Tjong-Ayong


Bronzen beeld, vervaardigd door Erwin de Vries, van de vader van Carry-Ann Tjong-Ayong (foto door haar gemaakt).

maandag 18 juli 2011

Bronzen beelden Erwin de Vries gestolen

Kunstenaar Erwin de Vries ontdekte tot zijn grote schrik dat enkele belangrijke bronzen beelden van zijn terrein zijn verdwenen. Het gaat onder andere om het beeld van Trefossa en een voorbeeld van het nationaal monument dat hij mogelijk zou maken.

De Vries zegt desgevraagd aan Starnieuws dat hij bereid is US$ 500 te betalen voor de beelden aan de eerlijke tipgever. Misschien ziet iemand het beeld ergens, waardoor voorkomen wordt dat deze worden vernietigd. Brons heeft ruim 90% koper. De kunstenaar denkt dat koperdieven aan het werk zijn gegaan.

Er is aangifte gedaan bij de politie, maar die heeft er geen actief werk van gemaakt om bij opkopers van koper te kijken of de beelden of delen ervan te koop worden aangeboden. De Vries hoopt via de publiciteit mensen te alarmeren. Het beeld van Trefossa zou binnenkort worden onthuld. Ook het voorbeeld van het nationaal monument is er niet meer als de kunstenaar het beeld niet terugkrijgt.

[uit Starnieuws, 17 juli 2011]

donderdag 23 juni 2011

De Vries fabriekt kop Clark Accord

Paramaribo - Twee weken terug heeft kunstenaar Erwin de Vries uit eigen initiatief een beeld van de beroemde schrijver Clark Accord geboetseerd. Hierbij nodigde hij gistermorgen leden van de Schrijversgroep ’77 (S’77) en de pers uit om het beeld van Clark Accord thuis bij hem te bezichtigen.

Het wachten is nu - zoals altijd bij De Vries - alleen op de financiën om het beeld van de beroemde schrijver in brons te gieten en het daarna op een geschikte plek te plaatsen.

Ismene Krishnadath van S’77 is ontzettend blij met het initiatief van de kunstenaar. Zij vindt het belangrijk dat Accord op zo een unieke manier gememoreerd wordt. “Dit moet zeker gebeuren. Accord verdient het ook om op de literatuurlijst te staan. Hij heeft zijn kunnen bewezen”, zegt Krishnadath.




“Het is gewoon Clark Accord”, was de eerste indruk van de leden van de S ’77 aanwezig waren tijdens de presentatie van het beeld. “Hoe langer ik naar het beeld kijk, hoe meer ik de typische dingen in Accord herken”, zegt dichteres Arlette Codfried. “Accord is voor mij een enorme inspiratie geweest. Door hem ben ik begonnen met het publiceren van gedichtenbundels.” Clark Accord was zelf ook verbonden aan de S’77. Volgens Codfried en Krishnadath moet het mogelijk worden gemaakt dat ook leerlingen gebruik kunnen maken van zijn literatuur op school.

De Vries zag in Clark een doorzetter. “Naast je talent moet er ook drive zijn. En dat zag ik in Clark. Het is de dynamiek in jou, die jou plaats in de wereld bepaalt”, weet de kunstenaar over de schrijver te vertellen. Zelf heeft hij nooit iets van Accord gelezen, want hij leest alleen pornoboekjes.

Eerder maakte De Vries borsten en beelden van andere grote zonen van Suriname als Nelson Mandela, Joop den Uyl en Johan Cruijff. Dit alles onder het motto:


Gisteren dood?


vandaag uw kop in brons gegoot'




Ook de kleinere man vergeet hij niet. Voor hem hanteert hij het devies:




Voor 10.000 dollar


krijgt Sjaki van Erwin een white collar