Toneelstuk geeft vaderschap positieve impulsen

door Audry Wajwakana

Paramaribo - Wanneer gedacht wordt aan eenoudergezinnen, is het bijna een automatisme om de relatie te leggen met alleenstaande moeders met kinderen. Maar volgens Humphrey van Hetten van de volkstoneelvereniging A Sa Go, zijn er ook veel vaders die hun kinderen als alleenstaande ouder opvoeden. Het toneelstuk Ala pir' tifi a no lafu is geïnspireerd door net zo'n verhaal. De opvoering is eenmalig op zondag, Vaderdag.

Keeping informed. Foto @ Nicolaas Porter

Verhaal

"We hebben geen onderzoek gedaan om te weten hoeveel vaders die rol vervullen, maar we zijn door een dochter van zo'n alleenstaande vader benaderd. Ze wilde door haar verhaal te vertellen alle vaders op Vaderdag in het zonnetje zetten", zegt Van Hetten. Het verhaal gaat over een gezin, waarbij de vrouw haar moederrol verwaarloost. Daardoor kiezen de kinderen de verkeerde vrienden uit. Als vader de taken van moeder overneemt, besluit hij als alleenstaande ouder zijn drie kinderen op te voeden. Uit het stuk blijkt volgens Van Hetten hoe belangrijk de vaderrol is voor de ontwikkeling van kinderen. "Het verhaal heeft een happy end, omdat de kinderen in het verhaal allemaal goed terecht zijn gekomen in de maatschappij." Het stuk is geschreven door Jolanda Wassenaar in samenwerking met één van de dochters van de alleenstaande vader. "De dame wil haar naam niet in de publiciteit, omdat ze zegt ook van haar moeder te houden. Ze wil haar niet in diskrediet brengen." Max Moesan speelt de rol van vader, Van Hetten de vriend van de vader en Jolanda Wassenaar de moeder. "Het stuk zal zoals altijd met veel grappen opgevoerd worden", zegt Van Hetten.

Behalve het toneelstuk zullen verschillende artiesten, onder wie Henry Ceder, Patricia van Dal, Naomi Pikintio en Stephan Martopawiro, voor het entertainment zorgen. "We hebben van particuliere bedrijven verschillende prijzen gekregen en die zullen we op die avond ook aan de vaders weggeven", belooft Van Hetten. Het stuk wordt zondagavond om acht uur in de Congreshal opgevoerd.

[uit de Ware Tijd, 13/06/2013]

Na twee jaar nieuw toneelstuk Mofina Pikin

door Audry Wajwakana

Paramaribo - Siki fu mi, mek mi kon sabi mi uma [Ziekte van me, laat me mijn vrouw kennen - red. CU] is de titel van het nieuwe stuk van de toneelgroep Mofina Pikin. Het theaterstuk gaat vrijdagavond om half negen in theater Thalia in première.

Steven Leefstand schrijver en regisseur van Mofina Pikin vertelt over het nieuwe toneelstuk dat vrijdag in premiere gaat.  Foto: Stefano Tull.

"Zoals altijd brengen wij waargebeurde verhalen, maar dit geval heeft één van onze acteurs zelf meegemaakt", zegt schrijver en regisseur Steven Leefstand.

Toneelstuk

Het verhaal gaat over een welgesteld gezin bestaande uit een man, een vrouw en een dochter die in het buitenland studeert. Door een ernstig auto-ongeluk wordt de man invalide. De vrouw raakt hierdoor minder geïnteresseerd in haar echtgenoot en zoekt naar spannend vertier buitenshuis. Bij één van die gelegenheden ontmoet zij een jonge medische student die stage loopt in Suriname. Hij houdt haar voor dat hij een vaste partner in Nederland heeft, maar desondanks beginnen de twee een geheime liefdesrelatie. Later blijkt dat de jongeman haar aanstaande schoonzoon is. "Hoe dit drama verder afloopt moet het publiek zelf ervaren", zegt Leefstand. Behalve drama zal er veel gelachen worden, want er is een nieuwkomer. Omroeper Danny Otis van Sky Radio heeft zich bij de groep aangesloten en maakt zijn debuut in volkstoneel. "De groep heeft vier maanden geoefend, dus het wordt gegarandeerd een mooi stuk", belooft Leefstand. Hij speelt zelf de invalide echtgenoot en Hillary Cairo heeft de rol als zijn vrouw.

Paramaribo. Foto @ Ertugrul Kilic

Tijd

"Om een goed stuk op de planken te brengen moet je tijd voor uittrekken", vindt Leefstand. Dat wil volgens hem niet zeggen dat de vereniging stil zit. De toneelvereniging, die op 3 november 1991 werd opgericht, bestaat net als bij de oprichting uit zeven leden. "Er hebben wisselingen plaatsgevonden, maar we houden het op zeven mannen en vrouwen." Hun meest bekende en succesvolle stuk was Mama, suma na mi pa? [Moeder, wie was mijn vader – red. CU] en werd in 2010 zeventien keer in stad en district opgevoerd.

[uit de Ware Tijd, 11/04/2013]

Podiumartiesten spreken zich uit over huiselijk geweld

door Audry Wajwakana

Paramaribo - Veel zang, dans, toneel, gedichten en komedie tijdens het toneelspektakel in de Anthony Nesty Sporthal. Verschillende artiesten brachten vrijdagavond op hun eigen manier de boodschap over huiselijk geweld aan de bezoekers over. De vijf uur durende show werd door de stichting Kulturu Dyari in verband met Dag van de Vrouw georganiseerd.

Hier een scène van de opvoering Ik en mijn huis van Bribi Ministeries bij het toneelspektakel van Kulturu Dyari op de Dag van de Vrouw.  Foto: Claudio Barker

Zang

De zaal is nog niet voor de helft gevuld als de organisatie om acht uur de show aankondigt. Dit beeld verandert na ander half uur. Bijna alle zitplaatsen zijn bezet. Eén minuut stilte wordt in acht gehouden voor de overleden Venezolaanse president Hugo Chávez en slachtoffers die omgekomen zijn door huiselijk geweld. Humphrey and friends beet de spits af met zijn a capella versie van Amazing grace. In een prachtige medley brachten zij verder een ode aan de vrouw. Patrica van Dal bracht de vorm geestelijk geweld tegen vrouwen naar voren. Dat vertolkte zij met het Suripoplied Twarfu yari! Manlief gaat naar Nederland en belooft je te zullen halen, maar het blijft alleen bij de belofte. Dat is geestelijk geweld, want hij belt je ook steeds op met beschuldigingen dat je een ander vriendje hebt. Terwijl hij er zelf andere vrouwen in Nederland op na houdt."

Kabula hataki kukurupuka

De sfeer zit er goed in als Damaru met zijn band The Love Messengers 'Tuintje in mijn hart' zingt en zijn fans aan het eind van zijn optreden trakteert met op een stukje kabulamuziek. Lisbetti Peroti en de vrouwengroep Naks Makeda oogstten veel applaus voor hun optreden. Op voortreffelijke wijze bracht zij het lied 'Kruderi' ten gehore, waarbij een danseres haar woorden in dansdrama vertolkte. "Er is overal veel geweld. Kruderi nanga yu gran tiri", bezingt Peroti. Zelfbeheersing is het beste wapen tegen geweld.

Fosten prei

De F- club, een jongeren buurtorganisatie van de Nieuw Weergevondenweg, bracht onder leiding van Vasela Oosterwolde met een fosten prei [historisch stuk – red. CU] het verhaal van de slavin Alida. Alida's borst werd door haar meesteres afgesneden vanwege jaloezie. "Dit is ook een vorm van huiselijk geweld, maar dan van vrouw op vrouw", verduidelijkt Oosterwolde het verhaal. Ook Naks Wan rutu bracht middels zang, dans en drama de fosten prei met het thema 'no naki, ma taki!' Een drietal toneel optredens van verschillende groepen werd opgevoerd. Bribi Ministeries bracht in een sketch de negatieve gevolgen van verwaarlozing binnen het gezin. "Respect naar elkaar toe is heel erg belangrijk binnen een gezin", legt conferencier Monica Drenthe uit. Terwijl toneelgroep Rahimal Buiten zich focust op de verwaarlozing van de vrouw door man stelt toneelgroep Asago de verwaarlozing van het gezin door de vrouw aan de orde. De verwaarlozing leidt in beide gevallen tot mishandeling.

De krachtige poëzievoordrachten van Sombra en Gilly Creebsburg kwamen ook aan bod. De Flip Dancers gaven een dansoptreden weg en komediant Ruben Silvin sprak ook zijn ervaringen met vrouwen. Het programma werd rond twaalf uur met een wervelende show van King Koyeba en Koloni afgesloten met hun hit 'Lobi yu uma'.

[naar de Ware Tijd, 11/03/2013]

Mati e nyan nanga mati, mati e kir’ mati: A Sa Go opent 2013 met knallend toneelstuk

Een verhaal over een player die zijn ondergang nooit had zien aankomen. Een Marilva van Holt die een van de krachtigste personages neerzette  met daarbij nog een dosis  humor zorgden voor wat betreft  het eerste toneelstuk van A Sa Go, voor een knallende start in 2013. De boodschap was duidelijk, alleen het geluid…Maar straks meer daarover.

Het verhaal

Het toneelstuk gaat over een jongeman Marcelino (Max Moesan) die de stoere player uithangt. Hij behandelt zijn vrouw Maureen (Van Holt) onheus en mishandelt haar geestelijk en lichamelijk. Dit alles, ondanks het feit dat het dezelfde Maureen is die zich over hem ontfermt. De relatie loopt op een goed moment op de klippen. Marcelino kan nu vrijelijk zijn gang gaan en versiert de een na de andere vrouw.

Het verhaal krijgt een dramatische wending wanneer Gerson (Arsenio Naarden) een vriend van Marcelino,  Jerry  tipt dat Marcelino uitloopt met zijn vrouw Demelsa  (Melissa Fernandes). Jerry komt stomdronken thuis en betrapt Marcelino en Demelsa op heterdaad tijdens een stomende kus-scene. Het verloop laat zich raden. Marcelino wordt neergeschoten en raakt verlamd.

Marilva van Holt

Van Holt vertolkte in dit toneelstuk een personage, Maureen, die veel indruk maakte op het publiek. Waarschijnlijk herkenden veel vrouwen zichzelf terug. Maureen houdt heel veel van Marcelino. Ondanks die liefde neemt ze, wanneer het erop aankomt, moedige besluiten. Ze brengt een eind aan een vernederende relatie. Aan het eind neemt Maureen dan ook een tof besluit. Ze stuurt hem naar zijn moeder (Jolanda Wassenaar) die vanaf het begin de relatie verziekte. Zij neemt Marcelino in zijn rolstoel niet terug.

Minpunten

Een goed toneelstuk in een nieuwe omgeving, Congreshal, zou dan een onvergetelijke ervaring moeten worden. Dat is het ook geworden maar de organisatie had een paar zaken over het hoofd gezien. Zo was het geluid ronduit slecht.  Bezoekers die helemaal achterin zaten moesten zich inspannen om de spelers te verstaan. Enkele acteurs moesten met een microfoon in hun hand acteren. In de pauze klaagde het publiek over het slechte geluid. Een vrouw klaagde dat ze anderen hoorde lachen maar niet wist waarom… Aan het eind verontschuldigde de organisator zich.

De Congreshal is feitelijk bekeken, niet geschikt voor dergelijke opvoeringen. Wie achterin zat zag alleen het bovenlijf van de acteurs. Scènes op de grond (toen Marcelino werd neergeschoten) zag je dan niet.

Het podium had geen gordijn. Bij het overschakelen van de ene scene naar de andere zag je mensen op het toneel heen en weer lopen bezig een gasfornuis en bankstellen te verplaatsen.

Maar als we onze ogen sluiten voor deze zaken en het stuk bekijken is Mati en nyan nanga mati, mati e kir’ mati een prachtstuk, een “must see” in 2013. Let dan goed op Van Holt. Haar karakterrol is aangrijpend, machtig en geweldig.

[uit Dagblad Suriname, 11-01-2013]

A Sa Go presenteert stuk over ‘ede en bere winti’

door Claudine Saaki



Paramaribo - Het cultureel theaterstuk Du nanga leti na mama fu obia ging op woensdag 11 januari in premiere en gaat over ‘ede en bere winti’ waarover er vaak familiediscussies ontstaan. Soms zelfs zo erg dat er scheidingen of scheuringen in familiebanden ontstaan. “De meeste Afro- Surinamers hebben hiermee te kampen. En het is gewoon de realiteit.

Zoals de christenen engelen zien en de Heilige Geest, zo heeft het negroïde ras ook haar ‘ede en bere winti’s’,” legt Humprey van Hetten uit. Volgens de productieleider van de theatergroep A Sa Go, zijn zij er in geslaagd het theaterstuk op voortreffelijke wijze te presenteren aan een goed opgekomen publiek.

Ondanks dat enkele theaterstukken van A Sa Go zeer religieus worden gepresenteerd, zorgen de twee blikvangers van deze groep Humphrey van Hetten en Jolanda Wassenaar er elke voor dat de keiharde realiteit op humoristische wijze wordt gepresenteerd. (dWT archieffoto)

Bezoekers hebben zelfs dagen na de theateropvoering nog met enkele leden van de groep gesproken over het onderwerp ‘de ede en bere winti’. Ze vertelden dat het daadwerkelijk ook gebeurt in hun eigen familie.

Er zijn geluiden gehoord als zou de theatergroep de laatste tijd teveel culturele theaterstukken presenteren. A Sa Go geeft aan ernaar te streven om jaarlijks een cultureel stuk te presenteren en dat de opmerkingen dus niet helemaal waar zijn. “Je kan niet iedereen tevreden stellen, daarmee moet men rekening houden. De keiharde realiteit hoort erbij. De theaterstukken die wij presenteren zijn niet gebaseerd op onwaarheden, maar het zijn waargebeurde verhalen”, laat de productieleider Humphrey van Hetten weten.

Het stuk zal op veel verzoek op 25 januari aanstaande voor de laatste keer worden gepresenteerd. Daarna zijn de districten aan de beurt om ook van dit theaterstuk te genieten. “We zeggen vaak I love Su, dus we kunnen niet alleen naar Nederland gaan en zelfs niet in ons eigen land een rondreis maken.”

A Sa Go bestaat uit twaalf vaste actieve leden en af en toe ook gastspelers. Vorig jaar heeft A Sa Go ook te Sipaliwini, Marowijne, Para, Coronie en Wageningen enkele van haar bekende theaterstukken opgevoerd. Daarnaast heeft zij ook de bewoners te Huize Ashiana en Huize Albertine in de bloemetjes gezet. “Dus we timmeren hard aan de weg! Als zij niet naar ons toe kunnen, dan gaan wij naar ze toe.” Verder streven de bestuursleden van A Sa Go ernaar haar spelers zoveel mogelijk te scholen. Ook wordt er flink aan verjonging van de groep gewerkt.

Zo vertolkte de jonge acteur Romano Harvey de hoofdrol in de film Wroko no de, lesiman breyti. “Het was eigenlijk mijn rol, maar ik zag dat Harvey het wel kon en ik had alle geloof in hem. Ik heb hem toen gemotiveerd”, vertelt Van Hetten aan de krant. Deze film is tot nu toe een bestseller van de uitgever [?? - red.] geworden. “We moeten niet alleen letten op wat we horen, maar juist meer letten op de daden van mensen”, aldus van Hetten. Het volgende theaterstuk van de groep wordt sowieso een liefdesdrama, maar dan niet meer tussen man en vrouw. Deze keer een liefdesdrama tussen moeder en kind en vader en kind in verband met Valentijnsdag.

[uit de Ware Tijd, 17/01/2012]

Jerrel Vierklau helemaal terug op het toneel

door Steven Seedo

De in Suriname bekende toneelspeler Jerrel Vierklau is terug op de planken. Toneelspelen is namelijk zijn leven en passie. Dit bleek op nieuwjaarsavond tijdens het Pur orgri ay- theaterspektakel in de Anthony Nesty Sporthal in Paramaribo. Hij schitterde als vanouds in de rollen van tante Nette en Pa Sukru.

“Ik ben blij dat het publiek in groten getale is gekomen. Dit wil zeggen dat zij achter me staan”, vertelt Vierklau. Op de avond bood hij onder toeziend oog van de andere leden van A Sa Go zijn verontschuldiging aan de gemeenschap en hij riep de mensen op om hem te blijven ondersteunen. “Tan volg a karavaan. Mi lobi un”, zei hij aan het publiek.

Bryan B, Damaru en Surinames stand-up-comedian Wesje waren de attracties van het Pur ogri ay-theaterspektakel. Ze hebben allen een topoptreden verzorgd. Wesje nam Vierklau te grazen. “Vierklau moet met blauw gaan baden om die ogri ay weg te nemen en niet middels een toneelspektakel”, grapte Wesje. Ruben Silvin en Glenn Huisden kregen het publiek ook aan het lachen met hun moppen. App’tijt, The Love Messenger, de cabaretgroep ‘1 en 1 = 3’, de dansgroep Myztikal, Got Talent semikampioen Natin, de culturele groep Saisa hebben niet meer opgetreden. Het Pur ogri ay-theaterspektakel trok ongeveer 2.500 mensen naar de Anthony Nesty Sporthal.

[uit de Ware Tijd, 03/01/2011]

Foto: @ Stefano Tull

Suriname verliest dynamische cultuurnestor in Elfriede Baarn

Paramaribo - “We hebben iemand verloren die door had dat cultuur dynamisch moet zijn. Je moet ermee bezig blijven en het inhoud geven.” Zo uitte Fred Fitz-James, contactpersoon van Naks in Nederland, zich bij het heengaan van Elfriede Baarn-Dijsteel.

Fitz-James prees het levenswerk dat is verzet door de cultuurnestor. Baarn-Dijksteel overleed gistermorgen op 62-jarige leeftijd in het bijzijn van haar familie. “Geheel overeenkomstig haar laatste wens”, zegt een familielid aan dWT. Clifton Braam, pr-man van Naks, geeft aan dat het overlijden van Baarn-Dijksteel een enorm verlies is voor de familie Baarn en ook voor Naks. “Hoewel we het hadden verwacht, is het toch een hele slag. Gisteravond nog zaten wij de documentaire die we van haar maken even door te nemen, omdat ze graag een deel ervan zou willen zien. En kijk wat ons vandaag overkomt”, verwoordt Braam zijn verdriet.

Volgens Braam verliest de gemeenschap iemand die enorm veel heeft verzet op het gebied van cultuur, vormings- en vrouwenwerk. “Naks verliest een gedreven voorzitter, een strateeg in denken en handelen.” Aanstaande woensdag zou de organisatie een dienst opdragen aan de familie en Baarn-Dijksteel zelf om kracht te putten voor herstel. “We wachten nu even af wat de familie zelf zal doen. Vanuit Naks gaan wij natuurlijk invulling geven aan de singi neti, maar wanneer dat zal geschieden hangt af van de familie.”

Vanaf morgen is er een condoleanceregister op het Naks-secretariaat. Eenieder die medeleven wil betuigen kan van tien uur 's morgens tot zes uur 's middags het register ondertekenen. De afdeling Cultuur van het Minov belegde twee weken geleden een bemoedigingsdienst voor het herstel van Baarn-Dijksteel en om medeleven met de familie te tonen. Stanley Sidoel, hoofd van die afdeling, is zeer verdrietig.

Hij kan zijn gevoelens moeilijk uiten en volstaat met: “Het komt hard aan en ik ga nu even afstemmen met de familie om te kijken wat Cultuur verder samen met Naks zal doen.” Ook in Rotterdam werd afgelopen week een ‘Grani gi Krakti’ gehouden voor Baarn-Dijksteel, georganiseerd door Nansie Media Networking en De Kotomisie Shop. Fred Fitz-James, vindt het heengaan van de cultuurnestor niet alleen een aderlating voor Suriname, maar absoluut ook voor Nederland. “Ze was zodra ze in Nederland was, bezig met gesprekken met diverse cultuurgroepen.

Ze gaf hen bagage mee om de Afro-Surinaamse cultuur hoog te houden en het verder te ontwikkelen”. Baarn-Dijksteel was al geruime tijd ernstig ziek als gevolg van leverkanker, die in november bij haar was geconstateerd. Toen was de ziekte helaas in een vergevorderd stadium. Desondanks bleef de familie hoop koesteren op herstel. “Wij blijven hopen, wij blijven bidden en wij blijven positief”, aldus haar echtgenoot Wilgo Baarn enkele dagen geleden tegenover dWT.

[overgenomen uit de Ware Tijd]

Na Bigi Du

Wie de Surinaamse volksopera Na Bigi Du van Thea Doelwijt volgende maand wil gaan zien, kan maar beter vroeg aan kaartjes zien te komen, en dan nog zorgen tijdig bij de voorstelling te zijn. Want de echte volksopera begint al op de stoep. Er zijn altijd een hele hoop mensen die "vergeten" waren dat je tijdig kaartjes moet kopen, maar die proberen zich, al is de voorstelling al weken van tevoren uitverkocht, alsnog een weg naar binnen te banen. Ze hebben daar immers recht op, want het is van hun, het is hun ding, wi egi sani - waar hebben we dat ook alweer eerder gehoord? Dat betekent dus dat je de kassajuffrouw mag belagen, bedreigen, uitschelden, dat je andere mensen doof mag toeteren, opzij mag drukken en met de ellebogen in de ribben mag pleuren, en dat je mag spuwen op de stoep, ook als daar toevallig iemand staat.

De organisatoren hebben dit jaar, god weet waarom, gedacht: Surinaams volkstoneel en geen eten, dat kan niet, en dus hebben ze heel modern ook nog een arrangement bedacht: buffet plus voorstelling voor één prijs. Buffet klinkt wel weer erg Nederlands-toneelachtig, maar bruine bonen met theater klinkt wel ergvreemd, tilloh met toneel zou nog kunnen.

Het spel lijkt qua schouwspel nog het meest op wat een groep als NAKS vaak brengt, maar het heeft stevige wortels in de geschiedenis. De Du was een spel dat ten tijde van de slavernij werd gespeeld en gezongen door de slaven (of voor diegenen die niet van tilloh maar wel van buffet houden: de totslaafgemaakten). De plantage-eigenaren stelden er een eer in dat hun groep het moouist was uitgedacht en zo ontstond er een heuse competitie tussen verschillende Du-groepen. Schrijfster/regisseuse Thea Doelwijt blies de Du nieuw leven in met een drietal kleurrijke, uitbundig gekostumeerde muziektheaterproducties. Het Gouden Spel (Na Gowtu DU), het Diamanten Spel (Na Dyamanti Du) en nu dan het Grote Spel (Na Bigi Du). Wat gebeurde er ná de afschaffing van de slavernij in 1863? De ex-slaven willen hun eigen weg kiezen, maar de gezagsdragers van overheid en kerk proberen daar een stokje voor te steken: de heidense muziek en dans mogen niet meer worden uitgevoerd... Doelwijt liet zich voor deze Du inspireren door het verhaal van haar eigen overgrootmoeder die de kerk werd uitgezet omdat zij weigerde te trouwen.

Waar te zien:

Do 25 juni, Schouwburg Almere, 036-8455555, 20.15 u

Vr 26 en zat 27 juni, Tropentheater (KIT) Amsterdam, 020-5688500, 20.30 u
Zo 28 juni, Theater de Mythe Goes, 0900-3300033, 15.00 u
Ma 29 juni, Stadsschouwburg Utrecht, 030-2302023, 20.00 u
Di 30 juni, Theater aan het Spui Den Haag, 070-3465272, 20.15 u
Do 2 en vrij 3 juli, Theater Zuidplein Rotterdam, 010-2030203, 20.00 u

Voor toneel met of zonder tilloh volge men de link. Maar ook mèt tickets: mis het spektakel op de stoep niet!

Eugène Drenthe is er tussenuit gepiept

door Michiel van Kempen

Eugène Drenthe is niet meer. Hij piepte er tussenuit op zijn 83ste in Rotterdam, op 30 maart 2009. “Piepte er tussenuit”: dat is het soort taal dat Drenthe verstond. Hij was een man van de straat, een man die met zijn bulderende stemgeluid de kleinburgers de stuipen op het lijf kon jagen. Een echte NAKS-man, sociaal-bewogen, altijd aan de kant van de verschoppelingen, altijd de jeugd de weg omhoog wijzend. In 1972 kreeg hij de Orde van Oranje-Nassau, maar die hoefde hij niet: hij had in zijn eigen ogen immers niks bijzonders gedaan.

Hij was geboren op de plantage Laarwijk in het district Suriname op 12 december 1925. Hij was de zoon van Louise Drenthe en het buitenechtelijk kind van een opzichter, buitengewoon agent van politie en koster Constantijn Kogeldans. Ook daarover sprak Eugène Drenthe alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Het wàs ook de gewoonste zaak van de wereld in Suriname, het was de waarheid en dus kon er over gepraat worden volgens Eugène. Zoals het ook de gewoonste zaak van de wereld was dat een negerjongen van boyti Sarnami sprak, of Hindostaans zoals dat nog genoemd werd in de jaren ’50, en niet alleen Sranan. Op zijn elfde speelde hij al natak bij een Hindostaanse groep, maar zijn toneelcarrière kreeg pas echt vaart bij Emilio Meinzak in 1957. Twee jaar later schreef hij zijn eerste stuk, Rudie, het voetbaljongetje. Er zouden er veel volgen, eerst in Suriname, vanaf 1977 ook in Nederland: volkstoneel, sociaal theater met heel veel muziek en dans en talen van alle bevolkingsgroepen van Suriname. Ook dat was weer de gewoonste zaak van de wereld, geen middel liet hij onbeproefd om maatschappelijke problemen, de interetnische verhoudingen, de slavernijgeschiedenis, incest en seksualiteit voor het publiek zo herkenbaar mogelijk te maken. Tientallen stukken schreef hij en ook nog vier dichtbundels.

Een kleine vier jaar geleden zag ik hem voor het laatst, hij ging zijn 80ste verjaardag vieren. Ik hoorde hem al van verre, de voordeur in de Rotterdamse Korfmakerstraat stond open, zijn schallende lach deed een passerende Marokkaanse achter een kinderwagen eerst verschrikt opkijken en dan zachtjes lachen. Hij heeft veel mensen laten lachen, zalen vol, en dan gingen die mensen naar huis en dachten er over na wat ze gezien hadden. Of ze dachten er geen seconde meer over na, dat was all in the game. Maar je kon eigen moeilijk anders dan lachen als je dacht aan die man met zijn grote hart die er nu niet meer is en een schallende leegte achterlaat: Eugène Drenthe.