Wat geen teken is maar leeft

door André Oyen

Michiel van Kempen

Citaat: "Treinen gaan twee kanten op,/ je weet waarheen maar nooit waarom./ Jij staat daarboven in wafelgeur/ terwijl herinnering donkerglimmend/ langs de draden likt. Het volk spoedt zich een weg / en jij zwaait het zachtjes na, onmerkbaar,/ behalve voor wie niet dringt een richting/ op te gaan. Koffie kringelt zich om mijn oren,/ nootmuskaat, lavendel, wieks gewit bier/ en verwaait in internationale kleuren/ die uit tunnels komen met donderend geraas./ uit Antwerpen Centraal"

Michiel van Kempen (Oirschot 1957) is sinds 2006 bijzonder hoogleraar West-Indische Letteren aan de UVA, waar hij in 2002 promoveerde op Een geschiedenis van de Surinaamse literatuur. Onder zijn redactie verscheen een groot aantal bloemlezingen over de Surinaamse en Antilliaanse poëzie. Daarnaast is hij de auteur van romans (o.a. Vluchtwegen, 2006), kinderboeken, verhalenbundels en essays. Wat geen teken is maar leeft is zijn debuut als dichter. Dankzij zijn bloemlezingen ben ik van Surinaamse en Antilliaanse poëzie en ook literatuur gaan houden.

Zijn eigen poëziedebuut is meteen een schot in de roos. Zijn verhalen en essays toonden al een poëtische ingesteldheid die hij nu de volle vrijheid kan geven. De taal die de auteur hanteert is zo mooi en beeldend en wanneer hij in het gedicht oester schrijft: 'die pracht van taal voelt zoet en zout' dan vind ik hier ook de smaak van zijn taal in terug. Ook de emoties worden zo mooi en herkenbaar vertaald: 'Van binnen woelt het, maar van buiten voelt het'. De bundel in zijn geheel is een groot feest van lyriek tot wassende en immer groeiende taal.

Michiel van Kempen: Wat geen teken is maar leeft. Haarlem: In de Knipscheer, 2012. ISBN 978-90-6265-698-1

[van www.iedereenleest.be]