SuriToppers in theater Carré te Amsterdam

SuriToppers 2012. Foto © Raúl Neijhorst

Paramaribo - Ter ere van het 125-jarig bestaan van theater Carré in Amsterdam, Nederland en in navolging van het enorme succes van het ’Suriname Popular Song Festival’ (Suripop) van vorig jaar wordt Nederland op 7, 8 en 9 september getrakteerd op de ’SuriToppers’. Ook Surinaamse toppers in Nederland zullen hun zangtalenten tonen. Jörgen Raymann zegt in een promovideo dat aan de artiesten uit Suriname die op die drie dagen zullen optreden is gevraagd om op te treden. ’Het zal een stukje Surinaams in midden Amsterdam zijn’. Bryan Muntslag die ook van de partij zal zijn, zegt dat het anders gaat zijn dit jaar.

Er zullen liedjes van 30 en 40 jaar geleden gezongen worden om de grote artiesten van toen te eren. Eén van ze is Lieve Hugo. In deze wervelende muzikale show zullen de populairste nummers uit de rijke Surinaamse muziekgeschiedenis ten gehore worden gebracht door onder andere Powl Ameerali, Denise Jannah, Rudolf Heidanus, Patricia van Dal, Cherwin Muringen, Edgar Burgos en John Oldenstam.

De presentatie is tijdens deze editie in handen van Roué Verveer. Het orkest staat onder leiding van Ernesto van Dal. Ameerali en Van Dal zeggen een geweldige show te zullen weggeven tijdens drie onvergetelijke avonden die muziekliefhebbers niet zullen willen missen.

[van nospang.com, zondag, 23 maart 2014]

White Privilege

door Mireille Liong

Als vriend van Jörgen Raymann zijn facebook pagina zag ik de volgende vraag voorbij komen: “Just curious, what do you think 'white privilege' means?”

Tot mijn verbazing bleek uit de antwoorden dat de meesten de term “White Privilege” letterlijk vertaald “witte privileges” duidelijk niet begrepen. Daardoor viel het commentaar gauw uit context. Aangezien ik het voorrecht heb meer te weten over dit onderwerp leg ik het graag uit. Niet alleen omdat ik zelf zwart ben en kroeshaar heb en zeker niet omdat ik graag de rol van slachtoffer van de slavernij op mij neem. Absoluut niet.  

A conversation about Race Soledad OBrian
 Soledad O'Brian, Bartunde Thurston en Tanner Colby

Ik denk dat ik het voorrecht heb omdat ik opgegroeid ben in multicultureel Suriname, gestudeerd heb in Nederland, nu al langer dan 10 jaar in Amerika woon en beschik over een redelijk analytisch vermogen. Misschien nog belangrijker te vermelden is het feit dat het onderwerp racisme en alles wat hiermee te maken heeft me eigenlijk pas goed is gaan interesseren sinds ik begonnen ben met kroeshaar.com.

Vandaar ook dat ik in September ben geweest naar “An conversation about race” (een conversatie over ras) in het Sub Culture theater in Manhattan. Het panel werd geleid door niemand minder dan van Soledad O'Brien, journalist en programmamaker bij CNN. De twee andere pannelleden waren Bartunde Thurston Comedian en auteur van How to be Black en Tanner Colby auteur van “Some of my best friends are Black.”

Het doel van deze conversatie was zoals Solidad in de introductie zei om racisme in een avond, of niet eens een hele avond, binnen een paar uur eigenlijk, op te lossen. Hoewel ik bekend was met de CNN programmamaakster, haar ook al eens in levende lijve tegen was gekomen en wist dat het een intelligente vrouw was, had ik geen idee dat ze ook beschikt over een gigantisch gevoel voor humor.

Ik had het kunnen weten met iemand als Bartunde Thurston in het panel. Als je het hebt over briljante humor moet je zijn boek eens lezen: How to be Black. Colby was ik nog nooit persoonlijk tegen gekomen maar zijn boek was me wel al bekend en met zijn ivy league achtergrond en gevoel voor humor was hij meer dan gewaagd aan de rest van het gezelschap. De een-tweetjes tussen Soledad en de panelleden waren dan ook hilarisch, verheffend en doeltreffend. Zelfs toen het onderwerp white privilege aan bod kwam en niet iedereen het met elkaar eens was.

Hoewel hij begrijpt waar het om gaat is Colby, zelf wit van zeer bevoorrechte achtergrond, het niet eens met de terminologie. Volgens hem roept de term aversie op bij witte mensen omdat het over zou (kunnen) komen als een verwijt welke een beschuldiging inhoudt dat witte mensen verworven privileges zouden moeten opgeven om het leven van zwarte mensen te vergemakkelijken. Soledad, zelf getrouwd met een witte man, ging daarop in en legde uit.

Haar man die even wit is als Colby was eens op weg naar London, zijn paspoort vergeten. Vol ongeloof vertelde ze dat hij na uitleg zonder enig probleem het vliegtuig in is gestapt en de overtocht heeft gemaakt. Let wel een internationale vlucht, post 11 september!

Soledad vertelde dat ze tegen haar man zei: je begrijpt dat dit alleen mogelijk is geweest omdat jij als witte man hetgene belichaamt wat niet beangstigend is. Dat ze iemand in de exact zelfde positie als jij maar met een andere kleur niet hadden doorgelaten. Ze ging verder en vertelde het publiek, het is mij wel eens overkomen maar ik heb gesprint om een taxi te pakken, zo snel mogelijk mijn paspoort te halen en het personeel te smeken om mij op de vlucht te laten. En ik ben bekend! Aan het bulderende gelach was duidelijk dat het kwartje was gevallen en Colby gaf aan dat hij het snapte ook als was hij het misschien nog steeds oneens over de woordkeus.

White privilege is geen verwijt zei ze maar een term voor een conversatie om de privileges die witte mensen automatisch genieten uit te lichten. Waar het in essentie om gaat is dat witte mensen privileges genieten die anderen puur vanwege hun uiterlijk worden ontzegd.

 

Foto © Sherma de Lima

In het dagelijks leven zijn er talloze voorbeelden van. Een heel simpel voorbeeld: Als een witte man in een dure auto rijdt is er niks aan de hand, maar niet-witte-mannen worden bij voorbaat aangehouden omdat het verdacht zou kunnen zijn. Witte mensen beseffen vaak niet hoe vaak zwarte mensen voor onbenulligheden worden aangehouden en ondervraagd omdat ze bij voorbaat als verdacht worden gezien. Witte mensen staan hier daarom ook niet bij stil. White privilege is geen beschuldiging het is meer om de maatschappij erop te attenderen dat dit onrecht is dat moet worden rechtgetrokken.

Mireille Liong

Als Sociaal Entrepreneur die bezig is met kroeshaar heb ik ook een passend voorbeeld. Een van de ongeschreven bevoorrechte regels is dat witte mensen het recht genieten om met ongekamd haar de straat op en zelfs naar het werk te gaan. Van diverse collega’s heb ik het wel eens gehoord. Ach, ik doe gewoon mijn hand door mijn haar en hup, het huis uit.

Als zwart persoon met natuurlijk kroeshaar weet je dat je dit niet hoeft te proberen. Waarschijnlijk kom je niet eens je huis uit want je familie vraagt bij voorbaat of je gek bent geworden. We zijn zo geconditioneerd te denken dat niet kan maar de vrees dat je zal worden uitgelachen of misschien zelfs opgepakt, is niet ondenkbaar.

Om aan te geven wat je hieraan kunt doen als wit of meer geprivilegieerd persoon zie het voorbeeld en uitleg van Joy Degruy. Het is absoluut geen plicht en geen enkel recht schrijft dit voor maar het helpt een betere maatschappij creëren voor iedereen.

on 16 maart 2014 . . .

Slavernij verbeeld

Rug van de 1e druk van Wolbers,
 Geschiedenis van Suriname, 1861.
Foto: Buku Bibliotheca Surinamica

door Hilde Neus

De afdeling Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam heeft dit jaar een speciale tentoonstelling gehouden met boeken over de slavernij. Gastconservatoren waren Kenneth Boumann en Carl Haarnack, allebei van Surinaamse origine en verwoede verzamelaars van antiquarische werken over Suriname. Naast werken uit de collectie van de Universiteit van Amsterdam zelf, hebben zij ook boeken en andere zaken tijdelijk beschikbaar gesteld. Deze zijn afgebeeld in een publicatie van De boekenwereld, die voor ongeveer de helft is gevuld met informatie over historische Surinaamse (en andere) werken, gerelateerd aan de slavernij.

Als afsluiting van de tentoonstelling werd op 22 september 2013 een zondagmiddagsalon gehouden onder leiding van Michiel van Kempen, die een discussie over de rol van Afrika binnen de slavernij leidde tussen Leo Balai (Het slavenschip Leusden..., 2011), Marcel van Engelen (Het kasteel Elmina..., 2013) en Alberta Opoku, journaliste met Afrikaanse roots. Ik was in Nederland en bij de discussie aanwezig, samen met vele andere Surinamers. De conservator van de universiteit van Amsterdam was enthousiast, omdat Surinamers niet het doorsneepubliek van de Bijzondere Collecties uitmaken, en hij beloofde meer exposities voor deze doelgroep.

Een deel van de afbeeldingen, uitgekozen door Jörgen Raymann en zijn dochter Melody, is tot mooie banners gemaakt en in de bibliotheek van AdeKUS getoond rondom 1 juli. Van elke banner was er ook een exemplaar met Engelse vertaling. De volgorde van de tentoonstelling was nogal willekeurig; er waren geen bronnen of jaartallen bij vermeld. Omdat ook een verhaal als rode draad ontbrak, gaf de collectie een nogal gechargeerde indruk. Deze expositie van banners is momenteel te bezichtigen in Fort Nieuw-Amsterdam.

Bladerend door deze uitgave realiseer ik me weer wat voor een prachtige collectie we hier bezitten in de bibliotheek van de Stichting Surinaams Museum. Veel van de werken die geëxposeerd werden in Amsterdam zouden we hier ook aan het publiek kunnen tonen. En dan het echte boek, niet slechts een afbeelding op een banner.

Diverse auteurs: Slavernij verbeeld. In: De Boekenwereld, jrg. 29, nr. 4. Amsterdam: Vantilt & Bijzondere collecties van de UvA, juli 2013.

Tante Es is thuis maar…

door Krishan Vinodsingh

Tante Es is thuis maar ze heeft de deur dichtgehouden voor het gewone volk. Althans, zo lijkt het. De Surinaamse gemeenschap heeft zich verheugd op de komende optredens maar groot was de verbazing toen bleek dat alle shows al ‘maanden uitverkocht waren’ terwijl er nog niks over was verschenen in de pers. Dat de shows al in Torarica waren en de kaarten over de SRD 100 kostten, was een eerste drempel die mensen moesten overbruggen. Maar de kleine man of vrouw of ‘tante’ die het er voor over had, kwam dus zwaar bedrogen uit. De uitverkochte shows zijn wel goed ontvangen door de lokale elite.

Feda, jaki of bustehouder

Hopelijk komt ze snel weer en het zou prettig zijn als ze dan weer de deur zou openzetten voor de gehele Surinaamse gemeenschap aangezien die haar liefheeft, niet alleen de elite. Het vullen van een feda, jaki of bustehouder met biljetten is toch niet meer van belang op uw leeftijd, Tante Es?!

[uit Dagblad Suriname, 31-12-2013]

Chocola op een Dame Blanche

Guilly Koster & Ivette Forster. Foto © VPRO

door Guilly Koster

Ooit waren Ivette Forster en ik de enige twee zwarte mensen die in Nederland op een respectabel tijdstip een programma presenteerden op televisie. Dat programma heette Bij Lobith (VPRO, 1987 – 1990). Dat maakte ons bijzonder zwarte plekken aan een zeer wit firmament. Nederlandse televisie was een verdomd wit scherm dat het vertikte zwarter te worden. Dat heeft jaren geduurd. Daar waar mondjesmaat zwarte vrouwen de kans kregen om bijvoorbeeld het Journaal te presenteren (Noraly Beyer, Iwris Kelly, Aldith Hunkar, Laila Abid, Simone Weimans, Miloushka Meulens en Dolores Leeuwin) waren zwarte mannen vrijwel onvindbaar op zenders. Of ze moesten grappig, showbizz-cracker of sporter zijn. Natuurlijk zijn er als je heel goed gaat zoeken uitzonderingen die de regel bevestigen. Humberto Tan is voor zover ik weet de enige zwarte man die ongeveer 5 jaar het ochtendjournaal gelezen heeft.

Maar dingen veranderen. Gisteravond keek ik naar RTL Late Night, waarvan ik mij oprecht afvraag waarom dat programma niet gewoon Humberto heet, en ik zag tot mijn genoegen dat 3 zwarte mannen die er middels een fragment een vierde, Jandino, bijhaalden! Ja het waren ‘grappenmakers’ die met 2 ongelooflijk lekkere vrouwen het o.a. over de grote van pikken hadden, maar een kniesoor die zich daaraan stoort! Gelukkig ging het ook over inzicht, ambitie en doorzettingsvermogen. Het entertainmentgehalte lag hoog omdat er op een gezonde manier spot met zowel de samenleving als met het gezelschap zelf gedreven werd. Het ‘beledigen om te scoren’was niet aanwezig. Humberto slaagt er in om van zijn praatprogramma een talkSHOW te maken. Dat is anders dan het meeste dat we in Nederland voorgeschoteld krijgen, waar het motto veel TALK en weinig SHOW lijkt te zijn.

Goedele Liekens,. Foto © Kirsten Carroll

Wat Humberto, Roue Verveer en Jorgen Raymann gisteravond bewezen is dat humor wel degelijk als een zetpil kan werken in een op dit moment zwaar verziekte Nederlandse samenleving. Vooral wanneer deze humor gestuwd wordt door verfijnde intelligentie en een breed maatschappelijk inzicht. Het trio viel op Anouk en Goedele als chocola op een Dame Blanche! Om van te smullen. Het is frappant dat Neerlands hoop in bange dagen gebracht werd door de zwarte ridders aan een Late Night tafel. Waarvan acte!

[van Guilly Koster - Gare rapen]

Boekpresentatie en tentoonstelling over slavernijverleden

Janny de Heer en Helen Wijngaarde

Den Helder - Dinsdagavond 3 december wordt in de centrale bibliotheek van Den Helder Gentleman in slavernij, het nieuwste boek van Janny de Heer, gepresenteerd. Gelijktijdig wordt de tentoonstelling Slavernij verbeeld geopend, die tot en met 13 januari te zien is in de bibliotheek.

De tentoonstelling en boekpresentatie sluiten aan bij de officiële herdenking van het Nederlandse slavernijverleden.

Gentleman in slavernij is een meeslepende geschiedenis over het koloniale Suriname in de negentiende eeuw, een tijd van grote veranderingen in de verhoudingen tussen de bevolkingsgroepen. Meeslepend omdat de roman vertelt over hoe het dagelijks leven op en om de plantages werkelijk was. Janny de Heer ontraadselt daarbij knap de familiegeheimen rond de hoofdpersoon Johann Dieterich Horst.

De schrijfster debuteerde in 1999 met Landskinderen van Curaçao. In 2008 verscheen van haar hand Hey buddy de andere voet is voor jezelf, het levensverhaal van de Helderse badmeester Huib Wijnants.

Jörgen Raymann bij de opening van de banierententoonstelling

Banierententoonstelling

Voorafgaand aan de boekpresentatie kan het publiek de banierententoonstelling bekijken. Slavernij verbeeld belicht op een toegankelijke manier slavernij van de oudheid tot en met de afschaffing van de Nederlandse slavernij in 1863. De nadruk ligt op slavernij in de zeventiende, achttiende en negentiende eeuw in de Nederlandse cultuur en in de voormalige kolonie Suriname.

De presentatie begint om 19.30 uur in de bibliotheek aan het Bernhardplein in Den Helder en is gratis toegankelijk. Reserveren is gewenst (0223) 623434 of via www.kopgroepbibliotheken.nl.

[uit Den Helder Actueel, 16-11-2013]

Geen liefde zonder vrijheid

Het Volksoperahuis neemt je, 150 jaar na de afschaffing van de slavernij, mee naar het Curaçao van die tijd. Mosa Nena is het mooiste slavenmeisje van een Nederlandse plantage. Ze wordt stapelverliefd op Buchi Fil: een indrukwekkende man die ondanks zweepslagen weigert om te buigen. Als hij ook voor Nena kiest, heeft dit dramatische consequenties. Immers: geen liefde zonder vrijheid. Verteld door Jörgen Raymann of Raymi Sambo, voortgestuwd door zangeres Izaline Calister en het Dudok Strijkkwartet.

Foto Jochem Jurgens. beeld Bas Sparnaaij

Rotterdam 20 t/m 23 juni

Den Haag 5 t/m 8 juli

Utrecht 27 t/m 29 juli

Amsterdam 19 t/m 21 augustus

Idee: Izaline Calister

Regie: Kees Scholten

Tekst: Jef Hofmeister

Muziek: Izaline Calister en Jef Hofmeister

Verteller: Jörgen Raymann/Raymi Sambo

Zang en spel: Izaline Calister en Kees Scholten

Strijkarrangementen: Marc Bischoff

Muzikanten: Roël Calister (percussie), Vernon Chatlein (percussie), het Dudok Kwartet (strijkers), Ed Verhoeff (gitaar)

Dans: Untold Empowerment

www.volksoperahuis.nl

www.izalinecalister.com

Oprichting van een Surinaamse omroepvereniging in Nederland

Jörgen Raymann

door Julian S. With

Geachte heer/mevrouw,

Radio Ratio heeft vanaf zondag 2 september wekelijks het twee uur durende programma ‘Het verstand boven alles’ uitgezonden en dit seizoen blijven wij uitzenden tot de tweede week van juli. Heeft u nooit een uitzending van ons beluisterd, dan kunt u gebruik maken van de onderstaande links om naar de uitzending van zondag 26 mei te luisteren. Zo kunt u een indruk krijgen van ons programma. Klik hier of hier

Alle overige uitzendingen van Het verstand boven alles zijn nog op de volgende wijze te beluisteren: www.salto.nl ---> uitzending gemist ---à Caribbean FM on demand ---à datum en tijd.

De format van ons programma dat elke zondag van 14.00 – 16.00 uur wordt uitgezonden, ziet er als volgt uit:

Kritiek op politieke gebeurtenissen in Suriname en Nederland;

Kritiek op publicaties in de Nederlandse en Surinaamse media;

Commentaar op maatschappelijk relevante gebeurtenissen in Suriname en onder Surinamers in NL.

Aart Staartjes, Gerard Spong, Gerda Havertong

 Omdat wij dit jaar een vergunning willen aanvragen bij het Commissariaat voor de Media om vanaf 2016 via de publieke zenders radio- en televisieprogramma’s te gaan uitzenden, moeten wij voor april volgend jaar 50.000 mensen werven die bereid zijn om jaarlijks een contributie te betalen van € 6,75 per persoon. In deze fase vragen wij u nog niet om geld over te maken. Dat gaan wij pas doen, als wij in december het vereiste minimum aantal leden gehaald hebben, dat betekent dat al deze mensen zich bereid hebben verklaard om jaarlijks die financiële bijdrage van € 6,75 per jaar te leveren. Pas dan ontvangt u een oproep van ons om dat bedrag over te maken. Mocht het aantal betalingen onverhoopt onder de 50.000 blijven, dan ontvangt iedereen zijn bijdrage, minus de verifieerbare bankkosten, terug. Wij zullen u maandelijks op de hoogte houden van het aantal personen dat zich opgegeven heeft.

Regen in Suriname. Foto @ Settie

Op zondag 26 mei hadden wij in het programma een vraaggesprek met ir. Deryck Ferrier die ons haarfijn uitgelegd heeft waarom Paramaribo elk jaar weer onder water loopt als het flink geregend heeft. Ik heb kritiek geleverd op een persbericht van de Surinaamse belastingdienst, dat zeer publieksonvriendelijk geschreven is. Ook de wens van de Vereniging Surinaamse Bedrijfsleven om betrokken te worden bij de gesprekken over de hervorming bij de douane heb ik van de nodige kritiek voorzien. In Suriname zwijgen de meeste deskundigen, omdat ze bang zijn voor hun brood, dus moet de kritiek maar van hier komen. Dankzij het internet hebben wij ondertussen heel veel luisteraars in Suriname.

Humberto Tan

De wijze waarop zwarte mensen in Nederland op de televisie geportretteerd worden vormt al jarenlang een bron van ergernis voor velen. Veel praatprogramma’s en actualiteitenrubrieken laten alleen een zwart gezicht op de televisie zien als het om muziek, dans, stand up comedy en sport gaat. Hoewel iedereen met luide stem benadrukt hoe belangrijk de integratie is voor deze samenleving, kom je bij de tientallen adviesraden van de overheid geen Surinamers tegen. Over de samenstelling van de besturen van de grote bedrijven, zullen we maar zwijgen. Televisieprogramma’s als Buitenhof of Nieuwsuur nodigen geen Surinamers uit om over welke maatschappelijke gebeurtenis dan ook te praten. Als een gebeurtenis zich voorgedaan heeft in Suriname of de Nederlandse Antillen, dan nodigt het bekende duo van de VARA niet een deskundige die het publiek zinvolle achtergrondinformatie kan geven, maar een zangeres of een documentairemaker om commentaar te komen leveren, terwijl bij onderwerpen die met de Nederlandse maatschappij te maken hebben, wel de juiste personen voor de camera verschijnen. Het heeft weinig zin om kritiek te leveren op deze mensen, want wat ze doen, vloeit voort uit hun mensbeeld en dat blijkt onveranderbaar te zijn. De beste manier om minder last te ervaren van deze etnische onhebbelijkheid van onze autochtone medelanders, is om over een eigen radio- en televisiezender te beschikken, zodat de eigen groep geen slachtoffer hoeft te worden van het beeld dat de bestaande media ons voorschotelen.

...stigmatisering... (Imani Halfhide)

Velen met ons ergeren zich mateloos aan de stigmatisering van de zwarte vrouw door de zogenaamde liefdadigheidsinstellingen die aids buiten Europa bestrijden. Als ze geld zoeken, laten ze steevast een zwangere Afrikaanse vrouw zien, alsof aids alleen in Afrika slachtoffers maakt. Als een zwarte persoon in een advertentie verschijnt, dan worden eerder de racistische denkbeelden van de witte mensen tot uiting gebracht dan dat er reclame wordt gemaakt voor een commercieel product. Wie heeft zich niet mateloos geërgerd aan de reclame van radio 6, waarbij Sylvana Simons, een zwarte vrouw, met zwarte verf overgoten wordt. Dat zo’n mens zich durft te lenen voor zo’n advertentie! Ondanks de geweldige prestaties van zwarte voetballers in dit land, zien wij zelfs in de sportprogramma’s geen zwarte oud-voetballers als deskundige optreden. De enige groep voor wie de deur op een kiertje wordt gehouden, zijn stand up comedians. Maar wij hebben in dit land meer te bieden dan alleen grappenmakers.

Er zijn bepaalde maatschappelijke problemen van zwarte mensen in dit land waar de reguliere media geen belangstelling voor hebben. Neem bijvoorbeeld het decennialange beleid waarbij zwarte leerlingen op de basisschool een advies krijgen voor de lagere vormen van het voortgezet onderwijs. Dit intellectuele vandalisme vindt ondertussen langer dan 35 jaar plaats in Nederland en geen enkele regering peinst erover om maatregelen te treffen tegen deze vernietigende vorm van discriminatie en voor de politieke partijen is dit ook geen issue. Dit probleem kan met succes aangepakt worden als wij de gelegenheid krijgen om via radio en televisie de verantwoordelijken ter verantwoording te roepen en de doelgroep te mobiliseren zich te organiseren, want als er een ding is waar men in dit land niet van houdt, dan is het dat er veel kabaal gemaakt wordt over de misstanden waar de samenleving liever over zwijgt.

Turken en Marokkanen: weerbaar

De Turken en Marokkanen en Marokkanen zijn in staat geweest veel van hun organisaties nog in stand te houden en we kunnen alleen maar jaloers op hen zijn. Zij staan veel actiever in de Nederlandse samenleving en reageren ook veel pro-actiever dan wij Surinamers. Enkele weken geleden had ik de onderwijsdeskundige van Forum, de heer Zekir Arslan, in ons radioprogramma, dit vanwege een onderzoek van dit instituut, waaruit blijkt dat veel scholen in Nederland moslimkinderen weren. De moslims verzetten zich met hand en tand tegen deze vorm van discriminatie en slagen erin deze misstand terug te dringen. Onder de Surinamers is het oorverdovend stil en deze stilte is zelfvernietigend.

Toen wij in de tweede helft van de jaren zeventig massaal naar hier toe migreerden, hadden Surinamers nog een geweldige positie in minderhedenland; de Turken en Marokkanen bestonden uit een zeer grote groep ongeschoolde klasse die het vuile werk in dit land deed. Nu studeren er relatief meer Marokkaanse en Turkse jongeren aan de Nederlandse universiteiten dan Surinaamse. Het aantal Tweede Kamerleden van Turkse en Marokkaanse Nederlanders is veel groter dan Surinaamse. Het aantal gemeenteraadsleden van Marokkanen en Turken afzonderlijk was in 2006 tweemaal meer dan het aantal Surinaamse en Antilliaanse gemeenteraadsleden samen. De burgemeester van de op een na grootste stad in NL (Rotterdam) is een Marokkaan.

De vooruitgang van de moslims in Nederland is merkwaardig, omdat zij vanwege hun geloof veel meer weerstand ondervinden in deze samenleving dan wij Surinamers. De Nederlandse Moslimomroep heeft van 1993 tot 2010 landelijk televisieprogramma’s uitgezonden en nu heeft De Stichting Zendtijd Moslims (SZM) 175 uur en twaalf minuten per jaar om radioprogramma’s uit te zenden op de publieke radiozenders. Op televisie heeft de stichting tot eind 2015 jaarlijks 58 uur en twaalf minuten tot haar beschikking, maar Surinamers is het nog steeds niet gelukt om een stukje van het ‘vijandelijk gebied’ dat Hilversum heet, te veroveren.

Wij zien het als een plicht om een serieuze poging te ondernemen geschiedenis te schrijven in dit land. Het gemakkelijke van deze onderneming is dat wij alles zelf in de hand hebben. Door te voldoen aan de eis die aan alle omroepverenigingen wordt gesteld, namelijk dat zij minimaal 50.000 mensen moeten werven die de omroep steunen, moeten wij in staat zijn om dit voor elkaar te krijgen. Wij zijn ons zeer bewust van de macht van de media en van de maatschappelijke gevaren die schuilgaan bij de concentratie van mediamacht bij slechts een groep in de samenleving: de dominante groep. U draagt bij aan de beëindiging van deze situatie door u niet alleen op te geven als potentieel lid van Radio Ratio, maar vooral ook door deze mail verder te verspreiden onder al uw kennissen. Heeft u vragen, dan kunt u die altijd stellen en u ontvangt zo spoedig mogelijk antwoord van ons.

Met vriendelijke groeten,

Drs. Julian S. With (030-6055963 of 0653-428454)

‘Slavernij verbeeld’: expo Nederlands slavernijverleden

De Algemeene kaart van de Colonie of Provintie van Suriname uit 1737

Amsterdam - Dit jaar is het 150 jaar geleden dat in Nederlandse koloniën de slavernij werd afgeschaft. Met de tentoonstelling ‘Slavernij verbeeld’, sluiten de Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam aan bij de officiële herdenking van het Nederlandse slavernijverleden. De tentoonstelling schetst een historisch beeld van de slavernij in West-Indië, voornamelijk in de voormalige kolonie Suriname. Een bijzondere bijdrage aan de expositie leveren Jörgen Raymann en zijn dochter Melody, studente geschiedenis aan de UvA.

Raymanns keuze

Raymann en zijn dochter, presenteren 'Raymanns keuze': een selectie van tien spraakmakende objecten uit de tentoonstelling die in een compilatie van video-interviews worden toegelicht. Daarvoor bezochten zij de verzameling van Kenneth Boumann. Ook gingen zij de straat op om Amsterdammers te vragen over hun kennis over het slavernijverleden. Bij de tentoonstelling verschijnt de publicatie Slavernij - Een geschiedenis (Walburg Pers) van de hand van Dirk J. Tang. Hij schetst de lange wordingsgeschiedenis van slavernij en slavenhandel. Hoe deze zich over de wereld verspreidden en uiteindelijk moeizaam verdwenen. Ook verschijnt een themanummer van het tijdschrift De Boekenwereld (Vantilt / Bijzondere Collecties UvA), met onder meer bijdragen van Kenneth Boumann en Carl Haarnack.

Gravure uit Verscheyde Voyagien, Zee- en Land-togten (1706)

Banieren tentoonstelling

Parallel aan de expositie bij de Bijzondere Collecties is in de Amsterdamse Openbare Bibliotheek een banieren tentoonstelling te zien, die daarna op reis gaat langs een aantal grote openbare bibliotheken in Nederland. In tien banieren wordt een beknopt historisch overzicht geboden van de geschiedenis van de slavernij. Een tweede reeks banieren toont 'Raymanns keuze', met persoonlijke teksten van Melody Raymann. Op www.bibliotheek.nl wordt een 'digitale etalage' ingericht met aanvullende informatie over het slavernijverleden

Omvangrijke collectie

De tentoonstelling geeft een indrukwekkend beeld van de slavernij in de zeventiende, achttiende en negentiende eeuw in Nederland en Suriname. De geschiedenis van de slavernij wordt zichtbaar aan de hand van unieke kaarten, boeken, manuscripten, documenten, prenten en andere objecten uit de Bijzondere Collecties van de UvA. Dit materiaal maakt deel uit van de omvangrijke collectie over de geschiedenis van Suriname en West-Indië van de UvA. Het is aangevuld met objecten uit andere openbare en particuliere verzamelingen.

De tentoonstelling, mogelijk gemaakt door een bijdrage van het Mondriaan Fonds, is samengesteld door de gastconservatoren Carl Haarnack, particulier verzamelaar en bekend van zijn blogBuku Bibliotheca Surinamic en Elmer Kolfin, kunsthistoricus bij de Universiteit van Amsterdam, en historicus Dirk J. Tang.

Felrealistische etsen

Uit de rijke particuliere collectie van Kenneth Boumann komen onder meer een schitterend exemplaar van de beroemde Voyage à Surinam (1839) van Pierre Jacques Benoit en een ivoren beeldje van een bevrijde slaaf met verbroken ketenen, door Boumann 'Sjorie' (George) genoemd. Een pronkstuk is de Algemeene kaart van de Colonie of Provintie van Suriname uit 1737, waarop de honderden plantages langs de rivieren zichtbaar zijn. Aansprekend is ook het schilderij van het fort Elmina, in Ghana, afkomstig uit het bezit van de laatste gouverneur van deze Nederlandse kolonie. Het schrikwekkende beeld dat de beroemde Engelse graveur William Blake van de behandeling van Surinaamse slaven schetste is te zien in felrealistische etsen.

[uit de Ware Tijd, 06/06/2013]

Slavernij verbeeld

Papiergeld van Demerary & Essequibo

Tentoonstelling, boek & banierententoonstelling bij de herdenking van het Nederlands Slavernijverleden

Dit jaar is het 150 jaar geleden dat in Nederland de slavernij werd afgeschaft. Met de tentoonstelling Slavernij verbeeld sluit de Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam aan bij de officiële herdenking van het Nederlands slavernijverleden. ‘Slavernij verbeeld’ schetst een historisch beeld van het slavernijverleden in de wereld en in het bijzonder in de voormalige Nederlandse kolonie Suriname. Cabaretier Jörgen Raymann en dochter Melody Raymann zijn als gastconservator aan de tentoonstelling verbonden. De tentoonstelling is van 16 juni t/m 22 september 2013 te zien bij Bijzondere Collecties van de UvA.

In de tentoonstelling wordt de slavernij van de oudheid tot en met de afschaffing van de Nederlandse slavernij in 1863 belicht. De nadruk ligt op de verbeelding van de slavernij in de achttiende en negentiende eeuw en de slavernij in de Nederlandse cultuur en Suriname. De geschiedenis van de Nederlandse slavernij wordt zichtbaar in kaarten en atlassen, boeken, boekillustraties en andere objecten van de Bijzondere Collecties van de UvA en particuliere verzamelaars. Slaven en plantagehouders komen ook zelf aan het woord in brieven en verhoren. Straatinterviews van cabaretier Jörgen Raymann verbinden het heden met het verleden.

Speciaal voor jongeren van 12 tot 18 jaar wordt door dochter Melody Raymann en de Bijzondere Collecties van de UvA een banierententoonstelling bij de Openbare Bibliotheek Amsterdam gemaakt. De tentoonstelling vertelt jongeren op toegankelijke wijze het verhaal van de slavernij van de oudheid tot heden, met nadruk op de zeventiende en achttiende eeuw. Parallel hieraan zijn door Raymann foto’s van tien objecten uitgelicht en van commentaar voorzien, met daarbij boeken die jongeren kunnen lenen.

Bij de tentoonstelling verschijnt de publicatie Slavernij. Een geschiedenis van gastonderzoeker Dirk J. Tang. De publicatie wordt door Walburgpers uitgegeven.

Datum expositie: 16 juni t/m 22 september 2013

Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam

Oude Turfmarkt 129 (Rokin), Amsterdam

Open: di–vr 10–17 uur en za–zo 13–17 uur

www.bijzonderecollecties.uva.nl

Nieuwe Bijlmer Boekt: Starke, Raymann, Berry, Sanders en Opoku

Sabrina Starke: wel aangekondigd, komt niet!

Op dinsdag 14 mei  is er in het Bijlmer Parktheater een nieuwe Bijlmer Boekt. Medewerkenden zijn Jörgen Raymann, Jan van Mersbergen, Kris Berry, Stephan Sanders en Clara Opoku. Muziek: Raoul Fou a Man

  

Bijlmer Boekt is hét literaire variété-programma van Zuidoost. Vier keer per jaar nodigt schrijfster en initiatiefneemster Christine Otten vijf uiteenlopende bekende en minder bekende gasten uit die één ding met elkaar gemeen hebben: de liefde voor literatuur.  Het resultaat is een grensoverschrijdende krachtenbundeling vol uitdagende crossovers waarbij literaire voordrachten afgewisseld worden met spoken word, muziek, hiphop, stand-up comedy, dans en theater. Verwacht het onverwachte! Bij Bijlmer Boekt is dat de norm.

Stephan Sanders

Aan de eerste vier edities deden opkomende talenten uit Zuidoost mee, waaronder rapper Typhoon en spoken word-artiest Esperanzah.  Zij stonden op het podium met grootheden als Kees van Kooten, Jetty Mathurin, Abdelkader Benali, Adriaan van Dis, Herman Koch, Gerda Havertong en Huub van der Lubbe.

Bijlmer Parktheater, Anton de Komplein, Amsterdam-Zuidoost

Aanvang: 20.00 uur.

Prijs: 11 euro

Arubaanse filmindustrie in de lift

Veel aandacht voor Suriname in 2012

door Rosita Leeflang

De vertoning van de film Wan Pipel, de theatervoorstelling van Jörgen Raymann en het optreden van DJ Chuckie, maken dat het derde Aruba Internationaal Film Festival (AIFF) zwaar het accent legt op Suriname. De verwachting is ook dat veel Surinamers het festival zullen bezoeken, dat loopt van 21 tot en met 29 juni op Aruba. Het accent ligt op de filmindustrie, maar ook de muziek is een publiekstrekker. Want met optredens van Juanes en Marc Anthony hoopt de organisatie het record voor het aantal bezoekers naar het festival te verbreken.

Festivaldirecteur en initiatiefnemer is Jonathan Vieira. Sinds acht maanden is hij ook directeur van de schouwburg Cas di Cultura en is bezig daar nieuw leven in te blazen. Vandaar dat hij heel groot uitpakt dit jaar. “Wat wij proberen te doen, is na te gaan hoe wij jongeren hier kunnen laten zien wat er allemaal bij komt kijken bij het maken van een film. Het is veel meer dan je camera pakken en iets doen. Denk maar aan de choreografie in Bollywoodfilms of de zang in musicals. Er zijn alle soorten disciplines en veel meer dan alleen camerawerk”, zegt Vieira. Met trots vertelt de festival-directeur dan ook dat hij in het eerste jaar de Indiase choreograaf Longinus Fernandes had uitgenodigd die samen met een groep kinderen de laatste scene uit de Bollywood-film Slumdog Millionaire heeft gereproduceerd. En nog meer trots klinkt door in zijn stem wanneer hij vertelt dat dit jaar de choreograaf van Michael Jackson tijdens het festival met 130 kinderen zal werken voor een presentatie op de laatste avond van het festival. “Als je kinderen van 13 of 14 jaar iets laat zien, blijft dat ze hun hele leeftijd bij. Dus we blijven dit doen.”

De Cas di Cultura op Aruba. Deze schouwburg zal van 21 tot en met 29 juni het middelpunt zijn van het Aruba International Film Festival.

IPhone festival

De initiatiefnemer heeft nog meer mooie plannen in de pijplijn, allemaal op basis van ervaringen uit de voorgaande jaren. In het eerste jaar is er veel gewerkt met personen uit de lokale filmindustrie. In het vorig jaar is er een professor van de New York University (NYU) overge-komen, waarmee de jongeren samen een film hebben gemaakt. Die films werden gemaakt met digitale foto camera’s die tegenwoordig steeds meer de mogelijkheid bieden om mee te filmen. Door de technologie kunnen er zelfs High Definition filmpjes worden gemaakt. “Maar dit jaar stappen wij over op de iPhone, want die hebben inmiddels ook dezelfde kwaliteit camera’s. Het wordt dus een iPhone festival”, verklapt Vieira. De jongeren krijgen een Mac werkstation, waar ze hun opnamen mogen editen. Door de organisaties worden er twee professoren van NYU gehaald, die samen met de jongeren zullen werken aan drama en het scenario. “Vorig jaar hebben we gemerkt dat de films van goede kwaliteit waren, maar dat het scenario nog te wensen overliet. Wij proberen in de toekomst net als jullie in Suriname met The Back Lot, de film industrie hier ook naar een hoger niveau te tillen. Dat aspireren wij.” Vieira heeft bij een bezoek aan Suriname dan ook een gesprek gehad met TBL directeur Eddy Wijngaarde en merkte dat zij veel gemeen hebben. Het is dan ook niet uitgesloten dat er samen plannen voor de toekomst worden gemaakt. “We hebben meer dan alleen de taal die we samen delen”, meent Vieira.

Jonathan Vieira wil net als in Suriname met The Back Lot, de filmindustrie op Aruba naar een hoger niveau tillen.

Goed doel

De samenwerking met Suriname en deze een plek geven op het filmfestival heeft voor de festival directeur een diepere achtergrond. Een diepgang die is ontstaan tijdens zijn lang verblijf in de Verenigde Staten. Daar merkte hij dat een massa sterk maakt, want het is de massa die alles doet, zegt en beslist. Alhoewel het Caribisch Gebied een kleine massa is, kunnen zij toch een kracht uitstralen. “Wij zijn niet alleen Surinamer of Arubaan maar ook Caribisch. En niet omdat onze paspoorten veranderd zijn, zijn we geen broers en zusters meer van elkaar. En Jörgen heb ik uitgenodigd, omdat ik een grote fan van hem ben”, geeft hij vervolgens toe. De cabaretier zal zijn theaterproductie Frede twee keer opvoeren. Beide shows zijn al uitverkocht en de organisatie is nu aan het bekijken of er een derde show moet worden ingelast. De shows hebben namelijk een goed doel. Alle opbrengsten gaan naar Cas di Cultura, waarmee er fysiek invulling zal worden gegeven aan de vernieuwing van de schouwburg.

Toeristen uit Suriname

Er wordt een druk programma afgewerkt. Naast de vele activiteiten in de avonduren, zullen in die week 3500 kinderen overdag naar films gaan kijken. Door een lokale organisatie wordt er dan onderzoek gedaan hoe kinderen reageren op Caribische films en daarbij zal ook zeker hun reacties op Wan Pipel van Pim de la Parra worden gepeild. Het resultaat zal worden overhandigd aan de Arubaanse minister van Educatie en Cultuur om aan te geven dat het festival recht van bestaan heeft. Het AIFF wordt namelijk voor een groot deel gesubsidieerd vanuit de overheid, terwijl er wel steeds meer sponsors uit de particuliere sector zich melden.
Vieira besluit met te stellen reikhalzend uit te kijken naar het bezoek van de Surinamers. “Gaan jullie boeken bij BES Reizen en wordt deel van de speciale aandacht voor Suriname. Maar maak er ook een gezellige vakantie van en kom genieten van de concerten van Juanes en Marc Anthony.” Aruba dreigt duidelijk voor de tweede keer in een maand vol te lopen met concertgangers en onder hun zal er ook zeker weer een groep Surinamers zitten.

[uit de Ware Tijd, 16/06/2012]

Foto's: Claudio Barker

Carrébean Night

Op 29 juni is het CARRÉbean Night in Theater Carré. Een exotische avond met comedy en Caribische muziek. Tijdens de CARRÉbean Night zijn grote namen uit de cabaret- en muziekwereld te zien en te horen op het legendarische podium van Carré. Roué Verveer, Jörgen Raymann, Jandino Asporaat, Jetty Mathurin, Rayen Panday, Murth Mossel, Howard Komproe, Deng Boy, Izaline Calister, Shirma Rouse en Trafassi staan klaar om de bezoekers de ‘Caribbean Night’ van hun leven te bezorgen. De presentatie wordt op deze avond verzorgd door Humberto Tan.

Datum : 29 juni 2012. Aanvang: 20.00
Locatie Theater Carré Amstel 115 /125, 1018 EM Amsterdam
Tickets: 0900-2525 255 (€ 1,30 p/g) – www.carre.nl

Jörgen Raymann: Al lang geen rolmodel meer

door Jeroen Dirks

Hartstikke druk is hij, Jörgen Raymann. De cabaretier, theatermaker en tv-persoonlijkheid, is nu avond aan avond bezig met de reprise van zijn theatershow. Vanaf februari gaat zijn aandacht ook weer naar het tv-programma Raymann is Laat. En dan komt hij ook nog met een 'cursus' motivational speechen. Geen wonder dat Jörgen zijn plannen om ook in Duitsland door te breken even in de ijskast heeft gezet.

'Op mijn visitekaartje staat er gewoon Jörgen Raymann,' vertelt Jörgen in EuranetNL. Geen huizenhoge pretenties, hij is zichzelf. Misschien wel steeds meer. Dat is ook de reden dat hij vanaf eind mei even - een jaar op twee - stopt met theater. 'Gewoon. Om voor mezelf even een rustpauze te nemen. Ik doe het nu al achttien jaar - dat ik op de planken sta. Dat is echt seizoen in, seizoen uit. Dus ik denk: even wat minder, voordat er een soort theatermoeheid optreedt.'

Met tv gaat hij wel door. Televisie, zo wil Jörgen nog wel eens benadrukken, voor iedereen. 'Ik denk dat mensen uit zichzelf denken: het is een Surinamer, dus het is doelgroeptelevisie. Maar ik heb met alles wat ik heb gedaan, geprobeerd om een zo groot mogelijk publiek aan te spreken. Het is de pers die je probeert te bombarderen tot het zwarte geweten van Nederland. Dat heb ik ook heel lang toegelaten. Maar daar ben ik nu ook helemaal van afgestapt, hoor. Ik vind niet dat ik elke allochtoon moet verdedigen die over de schreef gaat - dat moeten ze vooral zelf doen!'

'Ik heb mezelf heel lang geroepen gevoeld als een soort rolmodel. Die roeping is nu weg, wat dat aan gaat. Ik denk: bekijk het allemaal en los het lekker zelf op,' vervolgt hij. Daar komt bij dat Jörgen zelf denkt dat hij milder is geworden. 'Dat heeft ook met de leeftijd te maken. Ik ben nu 45. Ik bedoel: mijn kinderen doen het goed op school en de universiteit. Dus ik heb het prima naar m'n zin. Mijn leven gaat heel erg goed. Dus ja, dan word je milder.'

Het gaat hem goed. En misschien is dat ook wel de reden dat het uitbreiden van zijn werk naar het buitenland nu niet meer speelt. 'Nou, ik heb er een hele tijd over nagedacht om bij de nonnen Duits te gaan leren om eventueel ook naar Duitsland uit te wijken. Maar ik heb gemerkt dat Nederland voorlopig groot genoeg is. Bovendien heb ik Suriname en de Antillen ook nog erbij - waar ik met mijn taal uit de voeten kan. En ik ben nu met een nieuwe carrière bezig. Ik ga me meer richten op het motivational speechen - mensen gaan motiveren. Het nieuwe werken. Het nieuwe 'ik'. Dat doe ik ook vanuit mijn eigen ervaring... Dus ik heb een nieuwe markt te ontdekken in Nederland.'

Jörgens vraag aan onze Euranerd Nikki Remkes is verrassend. 'Waaraan moet een land precies voldoen om lid te worden van Europa? Omdat het voor mij heel onduidelijk is.'

Nikki: 'Het moet zeker een Europees land zijn.' Verder wordt gekeken of de bureaucratie van een land de Europese regelgeving aan kan, de economie wordt 'getest' evenals het rechtssysteem - waarbij de suprematie van het Europees land moet worden erkend door het kandidaat-lid. 'En,' niet onbelangrijk, er wordt ook onderzocht 'of het land democratisch is.' Het Europees Parlement moet vervolgens instemmen met de toetreding, evenals alle parlementen van alle huidige EU-leden. Ook de bevolking van het toe te treden land zelf moet het er mee eens zijn en moet - bijvoorbeeld via een referendum - instemmen. Nikki: 'In Noorwegen ging dat bijvoorbeeld fout. Want alles was goed. Alleen de bevolking wilde niet.'


[van Euranet, 17.01.2012]

Surinaamse comedians vullen trustfund kinderen Wesje

Zondag 5 juni spelen de grootste Surinaamse cabaretiers die Nederland rijk is een eenmalige tribute aan de overleden cabaretier Wesje. Op 23 april kwam Stephan “Wesje” Westmaas om het leven bij een auto-ongeluk. Roué Verveer vertelt in FunX Start dat de opbrengst van de theatershow Hemel are you ready in een trustfund voor Wesjes kinderen wordt gestopt.

Roué weet nog precies waar hij was toen hij hoorde dat Wesje een ongeluk had gehad: “Ik was op de terugweg van Antwerpen naar Amsterdam toen ik rond zes uur ’s avonds gebeld werd door mijn beste vriend uit Suriname. Hij vertelde me dat er een aanrijding was geweest en dat Turbo was overleden. Hij vertelde ook ze aan het proberen waren Wesje te redden. Vervolgens stond mijn telefoon roodgloeiend, de pers uit Nederland en Suriname belden me plat. Na een half uur kreeg ik de bevestiging dat Wesje was overleden.”

Wesje’s zoon zat bij hem in de auto toen hij verongelukte, maar heeft het ongeval overleefd en zijn vrouw is in verwachting van z’n tweede kindje. Om deze kids een mooie toekomst te kunnen geven, stoppen Roué Verveer, Jörgen Raymann, Murth Mossel, Jandino Asporaat, Deng Boy, Howard Komproe, Jetty Mathurin, Jeffrey Spalburg, Manoushka Zeegelaar Breeveld en Kayente de opbrengst van hun show Hemel are you ready in een trustfund. Roué: “Het geld gaat niet naar de familie en ook niet naar die vrouw, het is speciaal voor die kinderen.”

De show wordt maar één keer gespeeld en is heel bijzonder. Roué: “Het wordt groots. Het is de eerste keer dat de top van Surinaams, of in ieder geval zwart, Nederland in het grootste theater van Nederland staat: Carré” Voor wie dit nog niet speciaal genoeg is, er zal ook nieuw materiaal van Wesje te zien zijn. De cabaretier zou in mei en juni naar Nederland komen om 18 shows te spelen, maar die gaan nu natuurlijk niet door. Roué: “Wesje zal heel erg bij aanwezig zijn bij zijn tribute. We zullen een aantal stukken van zijn nieuwe show laten zien die hier nog nooit vertoond zijn.”

Wil jij zondag aanwezig zijn bij ‘Hemel are you ready’? Er zijn nog enkele kaarten te koop via www.theatercarre.nl/wesje

[Bron: FunX]

Kookboek Terug naar mijn Roti gepresenteerd

Tante Es (Jörgen Raymann) presenteerde tijdens een feestelijke bijeenkomst in Nederland het nieuwste kookboek van Ramon Beuk: Terug naar mijn Roti. Beuk heeft veel van zichzelf prijsgegeven in dit boek. Terug naar mijn Roti is daarmee niet alleen een kookboek geworden, maar meer nog een verhaal over Suriname gecombineerd met de persoonlijke geschiedenis van Beuk. In bijna 300 pagina’s vertelt Beuk over zijn hernieuwde kennismaking met Suriname, het land waar hij is geboren en waar hij na 28 jaar afwezigheid weer terugkeerde. De NCRV zond hierover een achtdelige serie uit, die op dit moment ook op de Surinaamse televisie is te zien.

Terug naar mijn Roti is een persoonlijke zoektocht vol impressies, emoties en intieme ontmoetingen. Al reizend, etend en kokend neemt Beuk de lezer mee op een ontdekkingstocht door Suriname. Het toont “de oorspronkelijke Beuk”, de mens achter de kok. Een eerlijk en open verslag over een reis van 28 dagen door zijn geboorteland.

Beuk vertelt over de plaatsen die hij bezoekt, zijn ontmoetingen met de bevolking en de “echte” Surinaamse keuken. Een boek met ruim vijftig originele Beuk-recepten. Een boek voor Surinamers, Nederlanders, kookliefhebbers en reizigers.

Beuk, Nederlands bekendste kok, wordt geroemd om zijn vernieuwende recepten waarin hij traditionele Europese keukens combineert met Zuid-Amerikaanse invloeden.

Het boek kost in Nederland Euro 29,95, is geïllustreerd met foto’s van Remko Kraaijeveld en uitgegeven door Uitgeverij Marmer. ISBN 9789460680465.

[overgenomen van Starnieuws, 16 februari 2011]

Foto: @ Roel Simons

Concerten rond Doble R

Op 25 en 26 november vinden twee concerten plaats in Nederland De muziek van de meest bekende Antilliaanse componist en bandleider Doble-R vormt het hart van die cross-over concerten. Het 63 koppige Metropole-orkest staat onder leiding van Randal Corsen. Zes gastvocalisten treden op: Karin Bloemen, Giovanca, Edgar (‘Trafassiman’) Burgos, Lilian Vieira (Zuco 103) en uit Curaçao Gibi Doran, Ompie Stefania en Pete Philly . De presentatie is in handen van Jörgen Raymann (in het Concertgebouw) en Jandino Asporaat (in de Doelen).

Data en plaatsen:

25 november Concertgebouw Amsterdam (21:00)

26 november in De Doelen Rotterdam (21:00)

Voor meer informatie en reservering klik hier