 |
| Gedenkteken voor het door Nederland aangerichte bloedbad te Rawagede |
door Rolf van der Marck
Het is inmiddels genoegzaam bekend dat ik absoluut geen fan
ben van de ‘obsessive
compulsive’ columnist Sandew Hira van StarNieuws, die maar al
te dikwijls volstrekt oninteressante verhalen vertelt, die dan ook nog eens
veel te breed en met veel te veel omhaal van woorden worden uitgemeten, zodat
je aan het eind van zijn verhaal oververzadigd en onmachtig bent van zoveel
gebakken lucht. Zijn verhalen die wél de moeite waard zouden kunnen zijn,
namelijk waar hij zich op zijn vakgebied begeeft, worden eveneens gehinderd
door wijdlopigheid, maar dat is het ergste niet, maar door zijn monomane,
rabiate ‘disorder’ die aan de dag treedt zodra het begrip dekolonisatie ook
maar even aan de horizon daagt, zijn die letterlijk onverdraaglijk,
onverteerbaar en een wetenschapper onwaardig.
Dikwijls heb ik mij derhalve afgevraagd waarom Hira nog
altijd als columnist wordt gehandhaafd doorStarNieuws, zeker toen hij
ruim een half jaar geleden zijn bijval betuigde bij de oekaze van de kant van
het Kabinet van de President om alle gebouwen op het Fort Zeelandia-complex te
doen ontruimen en terug te brengen in de schoot van het beleidscentrum,
waarvoor ik verwijs naar mijn artikel Sandew Hira, de afgewezen
minnaar van Suriname. Vandaag echter, na lezing van Hira’s column Terugblik op StarNieuws,
vraag ik mij opnieuw af – maar nu luidkeels in de hoop bijval te krijgen – hoe
lang Hira nog wordt gehandhaafd als columnist. Want de woorden die ik toen heb
gebruikt om Hira’s optreden te kwalificeren: “niet zinnig, onkies, welhaast
onethisch”, schieten te kort bij Hira’s verhaal over de amnestiewet, die hij nu
tot onderwerp heeft gemaakt van zijn eindejaarsbeschouwing.
 |
| Plaquette aan de zijgevel van de Mozes & Aäronkerk te Amsterdam |
Hira staat stil bij twee gebeurtenissen, de dood van zijn
vader, die hem naar hij zegt verweesd heeft achtergelaten, om dan direct over
te stappen op de volgende gebeurtenis (en die niet meer los te laten): “De
tweede gebeurtenis is van maatschappelijke aard en hangt samen met de pijn van
mijn ouders en dat is de hele kwestie rond de amnestiewet. Die kwestie heeft
flink ingehakt bij mij: de discussies, de manipulaties, de uitkomst.” Wat hij
er echter niet bij vertelt is, dat de op 8 december 1982 samen met de veertien
anderen vermoorde John Baboeram zijn broer was en dat het daarom zeer
begrijpelijk is dat zijn ouders dubbel getraumatiseerd waren, eerstens door de
moord op hun zoon, en tweedens door de aanname van de gewijzigde amnestiewet,
waardoor de moordenaar van hun zoon vrijuit gaat. Maar bij Dew Baboeram,
pseudoniem Sandew Hira, ligt dat allemaal duidelijk heel anders, waarschijnlijk
daarom ook dat hij het niet erbij vermeldt en dat hij het liever onder zijn
pseudoniem Sandew Hira houdt. Bonter had hij het nauwelijks kunnen maken.
Hira vervolgt zijn verhaal dan alsvolgt: “Toevallig kwam ik op internet een oude weblog uit 2009 tegen van Harry van Bommel met als titel ‘Amnestie voor Nederlandse oorlogsmisdaden’. Het verhaal is schokkend en toont aan wat we in Suriname ook zien: macht kent geen moraal.” Natuurlijk kwam Hira het niet toevallig tegen, nee, hij is ernaar op zoek gegaan, het drama Rawagede waarover het gaat is kort geleden immers prominent in het nieuws geweest bij het opduiken van nooit eerder ontdekte foto’s van een massa-executie in Nederlands Indië. Nu had Hira het hierbij kunnen laten, want dit is de kern van zijn verhaal: als het is toegestaan dat de Nederlandse macht geen moraal kent, dan is het evenzeer toegestaan dat de Surinaamse macht geen moraal kent. De rest, nog eens zo’n 700 woorden, heeft hij nodig om op Hiraëske wijze met veel te veel woorden niets nieuws meer te vertellen.
John Baboeram heeft zich ongetwijfeld in zijn graf
omgedraaid bij deze stellingname van zijn broer, een stellingname die overigens
niet echt meer verrast na wat hij allemaal heeft geraaskald over het Fort
Zeelandia-complex. Maar schokkend is het wel, want zoals ik hierboven al zei,
bonter kan hij het nauwelijks maken. Hij vermeldt een aantal nooit goed te
praten gruwelijkheden uit de verzachtend ‘politionele acties’ genaamde
militaire acties van destijds, alleen maar omdat hij ze nodig heeft voor zijn
stellingname, immers zoveel gruwelijkheden als Nederland heeft Suriname niet
gepleegd, dus als zíj amnestie kunnen verlenen dan moet
dat ons ook mogelijk zijn.
Sandew Hira is niet langer alleen het pseudoniem van Dew
Baboeram, maar ook het merkteken van een gespleten, ‘decolonised mind’.
