![]() |
| Heidi Sincuba - Girl with book |
Klik hier voor meer info
Dit is de vroegere versie van Caraïbisch uitzicht van de Werkgroep Caraïbische Letteren. Sinds vrijdag 23 mei 2014, 18.00 uur wordt deze blogspot niet meer geüpdate. U kunt deze plek nog wel blijven bezoeken, maar voor actuele berichten dient u te gaan naar de nieuwe site!
![]() |
| Heidi Sincuba - Girl with book |
![]() |
| Boris van Berkum - Dreaming of a Mega Renaissance |
![]() |
| Annet Zondervan, directeur van het Centrum voor Beeldende Kunst Zuidoost maakt het eerste project Cultuurlijn 1102 van de drie cultuurinstellingen in Amsterdam Zuidoost bekend. Foto © Stuart Rahan. |
![]() |
| Charl Landvreugd. Foto Facebook |
e parents, Patricia Kaersenhout developed an artistic journey in which she investigates her Surinamese background in relation to her upbringing in West European culture. The political thread in Patricia Kaersenhouts work raises questions About the African Diaspora’s movements and its relation to feminism, sexuality, racism and the history of slavery As an artist, I’m in a constant state of becoming, she writes.
Wat zien we?
Een portret van een zwarte vrouw gemaakt van verschillende materialen en technieken. Het geheel krijgt hierdoor een extra dimensie die teniet wordt gedaan door de witte achtergrondkleur, die als een dikke laag witte poeder op het gezicht, hals en handen van de vrouw terugkomt.
Wat voelen we?
Het portret trekt aan door de herkenbare stijlelementen en stoot tegelijk af. Neemt de vrouw een trotse houding aan of verbergt ze iets? En waarom zijn er sterren over haar ogen geplakt?
Wat denken we?
Skinsense 2 van Patricia Kaersenhout doet direct denken aan de statige zestiende en zeventiende eeuwse portretten van de rijksten der aarde. Dat waren overigens niet uitsluitend blanken. Het portret van een Afrikaanse man gemaakt door Jan Mostaert rond 1520 is daar een uniek voorbeeld van. Wie op dat schilderij is afgebeeld is niet duidelijk, hetzelfde geldt voor Skinsense 2.
Betekenis?
De sterren op de ogen kunnen betekenen dat de vrouw verblind is of dat ze haar ziel heeft verloren. De ogen zijn immers de ramen van de ziel. Skinsense 2, de titel, die letterlijk waarschuwt om verstandiger om te gaan met je huid, komt tot uitdrukking in het wit ‘gewassen’ gezicht van de vrouw.
Op de achtergrond zijn de silhouetten van tientallen klimopblaadjes te zien. Deze plant staat sinds de zestiende eeuw in de Westerse kunstgeschiedenis symbool voor trouw. Een goed voorbeeld van de toepassing hiervan is het huwelijksportret van Isaac Massa en Beatrix van der Laen van de hand van Frans Hals (1622). Dit echtpaar en de boom achter hen wordt door deze plant ‘samengebonden’. Maar de klimopblaadjes in Skinsense 2 dwarrelen naar beneden en betekenen in dat geval juist het omgekeerde. Er is maar één conclusie te trekken: Deze vrouw heeft met de verloochening van haar afkomst haar ziel verloren.
Patricia Kaersenhout
1966, Nederland
Visueel artiest
Patricia Kaersenhout studeerde beeldende kunsten aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam. In 2003 kreeg zij vanuit het Amsterdamse Fonds voor de Kunst en het Centrum voor Beeldende Kunst Zuidoost een opdracht om kunst te maken in verband met honderdveertig jaar afschaffing van de slavernij. Zij deed mee aan Wakaman, een uitwisselingsproject tussen kunstenaars uit Suriname en kunstenaars van Surinaamse origine die in het Westen wonen. Het resultaat was een tentoonstelling in Fort Zeelandia en een boek. Haar eerste solopublicatie was het boek Invisible men, met afbeeldingen en teksten. Haar werken zijn ook gepresenteerd op exposities in Beijing en Australië.
[uit Parbode, 1 april 2011]
nst in haar streven om verder toe te treden tot een wereldwijde kunstmarkt.
hiradj Ramsamoedj, Jhunry Udenhout en Hanka Wolterstorff mochten hun werk presenteren op de exposities van het About Change-kunstprogramma van de Wereldbank. Ook de in Nederland woonachtige kunstenares Patricia Kaersenhout is geselecteerd voor deelname. Het werk van de Surinaamse kunstenaars wordt tentoongesteld in twee aparte exposities binnen het programma.
ntiteit van de even bontgeschakeerde multiculturele Surinaamse alsook de Caraibische mens lijkt te weerspiegelen; van Irodikromo hangt er haar 10 meter lange Ingi Winti-batik doek waarin zij door middel van symbolen de kruisbestuiving tussen cultuurelementen van de inheemse en marron leefgemeenschappen weergeeft.


De originele werken profiteren daarentegen meer van toegevoegde stoffen, o.a. wol. Ze zet vooral de mond en het oog in als motief, de twee elementen die direct met observatie en communicatie van doen hebben. In het inleidende interview legt ze uit beïnvloed te zijn door collega Ellen Gallagher en, meer nog, schrijver Ralph Ellison, aan wiens roman ‘Invisible Man’ (met een a) citaten ontleend zijn: “…and you stand naked before the millions of eyes who look through you unseeingly.”
n Jamaica, en verbleef twee jaar aan de Rijksakademie van Amsterdam. Inmiddels zijn zijn kunstwerken wereldwijd op tentoonstellingen te zien. Hoofdthema binnen zijn oeuvre is de kleurrijke cultuur en de geschiedenis van de Marrons (afstammelingen van gevluchte slaven). De taal, de gebruiken en de kunst van met name de Ndyuka, de cultuur van zijn ouders en grootouders, verwerkt hij in installaties en schilderijen. Hij wil hiermee voorkomen dat de kennis over deze unieke groep mensen verdwijnt door de oprukkende globalisatie. Daarnaast vestigt hij de aandacht op rampen die zich nu aan het voltrekken zijn in Suriname, zoals de kwikvergiftiging van het water door goudwinning. Men zegt dat geen vis meer kwikvrij is in Suriname.
ame en Jamaica, werkt zelf al jaren op internationale podia aan een oeuvre waarin thema’s uit de Surinaamse geschiedenis worden verwerkt. Hierbij maakt hij onder andere gebruik van de uitdagende en provocerende beeldtaal van de anarchistische dada kunstenaars uit de jaren twintig van de vorige eeuw. Hij zet hiervoor alle technieken en media in. De laatste tijd maakt hij vooral installaties waarin beeld en geluid samenkomen.
Amsterdam en werkt met een breed arsenaal aan materialen en technieken. Ze noemt zichzelf een “Jack of all trades” en wil met haar werk vooral vragen oproepen, vragen over kijken en niet zien bijvoorbeeld. Hierbij spelen taal en titels vaak een leidende rol. Zo inspireerde het boek, van Ralph Ellison, Invisible Man over het niet zichtbaar zijn van Afro-Amerikanen in de USA, haar tot een zoektocht naar haar eigen onzichtbare vader. Kaersenhout over haar werk: “ In mijn werk neem ik de vrijheid om bestaande afbeeldingen en bestaande teksten als een patchwork samen te voegen tot een nieuw verhaal. Mijn geheugen is een labyrinth van feiten en fictie waarin ik graag ronddwaal, zonder me bezig te houden met de vraag wat waarheid is. Dat laat ik liever aan de beschouwer over.” De titel van het werk dat zij voor deze tentoonstelling gaat maken is: The dream of a thousand Shipwrecks.