Brief Pim de la Parra over Krin Skin

[Onderstaande brief verzond Pim de la Parra aan Eddy Wijngaarde & Hennah Draaibaar van Stichting The Back Lot, na ontvangst van het Persbericht over hun samenwerking met de Nederlandse Film & TV Academie (zie bericht hier direct onder).]

Vrijdag 8 juni 2012

Aloha bestelieve Eddy & Hennah,

Hopelijk is het jullie niet ontgaan dat ondergetekende je vrijwel onmiddellijk na ontvangst van dit Persbericht geluk heeft gewenst met de aangekondigde samenwerking van NFTA & TBL.

Scène uit Blue Movie: Hugo Metsers en Carry Tefsen

Ook begrijp & aanvaard ik volkomen waarom Renate Litjens, na haar bezoek aan “mij” en aan “jou/jullie”, helemaal niet meer is ingegaan op mijn suggestie voor een mogelijke co-productie van de SFA en de NFTA bij realisatie van Krin Skin. {Behalve mijn naam kent zij ook geen enkele film van “Pim de la Parra”, of het zou Blue Movie zijn van Wilhelmus Verstappen. Een feit waar ik mee heb leren leven, beseffende dat energie niet verloren gaat, zodat “ik” wellicht lang na “mijn” heengaan alsnog als baanbrekende cineast erkenning zal vinden bij de vakgenoten & het filmestablishment in de Lage Landen, Insh’Allah...}

Vanwege zijn huwelijk met een Euro-Surinaamse vrouw verwacht ik dat de nieuwe directeur Bart Romer - aan wie het de facto is te danken dat Wan Pipel op 25 nov. 2011 door de publieke omroep werd uitgezonden - misschien al begin 2013 in ParboSur zal opduiken, en “ik” hoop hem ondanks {(en/of dankzij)} jullie vandaag aangekondigde officiële samenwerking warm te kunnen maken voor participatie bij de productie van Krin Skin.

Jullie hebben er allebei een groot aandeel in gehad, maar ten overvloede wil ik graag de lange fictiefilms memoreren die Stichting de Surinaamse Film Academie tussen 2005 & 2008 aan het bestaan heeft weten te ontfutselen, zogezegd:

Pim de la Parra

+ Ala di… (Ondertussen…);

+ Hori yu srefi = Blijf jezelf;

+ Het geheim van de Saramaccarivier;

+ Het laatste verlangen;

+ Wat de vrouw wil… is de wil van God;

+ Ontworteld;

+ Elk eind is een begin;

Arie Verkuijl

terwijl zoals bekend Arie Verkuijl’s laatste film, Mijn moeder is overal, al voor zijn heengaan vertoningsgereed was, inclusief engelse ondertiteling, en onze nieuwe Stichting de SFA geduldig afwacht totdat deze vierde lange fictiefilm van de Surinaamse producer-director Arie Verkuijl zijn Surinaamse première zal mogen beleven... {E.e.a. vanzelfsprekend in nauwe samenwerking met TBLCinemas.}

Krin Skin, wat eigenlijk “Goed Voorgevoel” betekent, is basically een low budget remake van Michelangelo Antonioni’s monocolor film uit 1966, L’Avventura, speelduur 143 minuten; evenals Hori yu srefi = Blijf jezelf basically een re-make was van The Nun’s Story van Fred Zinneman, en Het geheim van de Saramaccarivier een re-make van Roberto Rossellini’s Viaggio in Italia. Tijdens de wereldpremière van L’Avventura anno mei 1966 op het Film Festival in Cannes, bevond “ik” mij samen met Wim Verstappen in de grote zaal van het Palais de Festival waar deze film werd uitgejouwd, zodat Antonioni nog voor het eind van de voorstelling de zaal ontvluchtte, en er ook geen Persconferentie meer plaatsvond. Dit maakte op mij, 26 jaar oud, een onvergetelijke indruk, temeer daar L’Avventura ronduit verpletterend op mij inwerkte, niet in het laatst omdat ik begreep dat zoiets ook voor “mij” als Suri cineast haalbaar zou zijn, qua pure eenvoud en erotische suspense van de vertelling. Wat me anno 1956 {!} ook in Theater Tower te Paramaribo overkwam na het zien van La Strada van Antonioni’s landgenoot Federico Fellini.

Je zult dan ook willen billijken, dat het project Krin Skin, waarvoor ik als co-scenaristen Tessa Leuwsha & Iwan Brave heb benaderd - met spelers als Afra Accord, Masami Tsai Meu Chong, Idi Lemmers, Gudrun de Vries, Earl Jacott, Rodie Jero van Dijk, Anuska Durgaram, Tina Zhang, Jurgen Lisse, Sophia Jonker, Henry Carbière Falls, Jose Gaspar, Sirano Zalman, Jamie Soerowirijo en Martin Panday in de belangrijkste rollen - en met Milton Kam als d.o.p. {(op 35 mm of Super-16 mm)} en met Leo Franssen als direct sound recordist, Mireille Kroonenberg als costume designer & Annette Beil als editor, voor ondergetekende ontwerper-regisseur & artistiek eindverantwoordelijke een zeer vitaal project is, dat ook een synthese zal zijn van al zijn eerder beproefde filmconcepten, zowel inhoudelijk als productioneel.

Rest mij nog om jullie namens mijn mede-bestuursleden Alida Setrokarijo & Miriam Weekers hartgrondig te felicteren met het feit van jullie beider bestaan.

Gran Odi

namens Stichting de Surinaamse Film Academie,

Pim de la Parra Sr. Jr. , voorzitter

Verkuijl, Relyveld & De la Parra

Arie Verkuijl, Wim Relyveld en Pim de la Parra, tijdens een bezoek dat Relyveld in 2007 bracht aan het kantoor van de Stichting de Surinaamse Filmacademie aan de Costerstraat in Paramaribo, tijdens de montage van de film Het laatste verlangen.

Altijd langs andere wegen

Arie Verkuijl in memoriam (29 november 1940 – 18 april 2010)

Of Arie Verkuijl de grootste architect is geweest die Suriname ooit gekend heeft, kan ik niet beoordelen. Dat hij een van de opmerkelijkste was, is absoluut waar. Niemand kan om zijn gebouwen heen, ze springen altijd in het oog en staan op markante plaatsen in heel Paramaribo. Dat deze man, die zo concreet zijn stempel op de stad heeft gedrukt, nu na zijn dood met weinigzeggende labels als “universeel mens” adieu wordt gewuifd, is wel wat jammer. Blijkbaar is iemand die een spiritueel leven leidde, onttrokken aan de materie. Hijzelf vond dat allerminst als hij aan de tekentafel zat: hij was een perfectionist als het ging om elk detail van een constructie, elk balkje, elk schroefje, elk ruitje. Hij was ook een man met brede belangstelling en iemand met veel talenten, die hij misschien geërfd had van zijn vader, J.A.H. Verkuijl, die onder de naam Joachim proza en poëzie publiceerde.


Arie Verkuijl ontwierp verschillende kerkgebouwen voor de EBG zoals die aan de Rust-en-Vredestraat/hoek Gemenelandsweg, een school met ronde ruimtes naast het voormalige Tower-theater, de prachtig vormgegeven ruimtes van het heilpedagogisch centrum Matoekoe in Lelydorp, de Surinaamse Postspaarbank, het gebouw van de Lands Accountantsdienst, van de Stichting Lobi (met geheel open, windonderdoorlatend dak) en meest recentelijk de prachtige Ark aan de Anton Dragtenweg die een hotel en grand café zal gaan herbergen. Hij tekende overigens ook kleinere gebouwen, woonhuizen zoals dat van Jan Bongers (de dichter Jabón die politieke boodschappen verspreidt via De Ware Tijd Literair waarmee het morele verval van de Republiek Suriname wordt bestreden vanuit degelijk antiek-marxistische no-nonsense principes). Dat huis aan de Bechaniestraat 6 bestaat uit vier ronde ruimtes (slaapkamers, keuken, badruimte) met een centraal middengedeelte overhuifd door een dak dat vanaf een hoog punt aande ingangzijde helemaal naar beneden helt tot bijna op de grond aan de achterzijde, op de plaats in de salon waar het dakwater de bloemen bedruipt. Het dak bestaat uit singels, duurzame houten latjes, een herontdekking van natuurlijk Surinaams materiaal, dat overigens geen ontegenzeglijk succes is, want het geeft ongedierte de kans er zich in te nestelen.

Niet alle ontwerpen van Verkuijl waren even succesvol. Paramaribo dankt aan hem ook een aantal foeilelijke ontwerpen, zoals de glazen Congreshal aan het Onafhankelijkheidsplein recht tegenover het Presidentieel Paleis. Onbegrijpelijk dat iemand die zich inzette voor Tropische Architectuur dit monstrum van staal en glas zo kon laten vloeken in een omgeving van houten architectuur.

In de laatste jaren van zijn leven legde Verkuijl zich ook toe op de cinematografie. Hij produceerde drie films waarmee Pim de la Parra directe creatieve bemoeienis had, Hori Yu Srefi, Het geheim van de Saramaccarivier en Het Laatste Verlangen. Onder zijn regie werden gedraaid: Wat de Vrouw wil, is de Wil van God, Ontworteld (Rootless) en Chaque Fin est un Debut. Zijn vierde film, Mijn Moeder is Overal, moet nog in première gaan. Ik heb niet al die films gezien, maar wat ik er wel van gezien heb leidt mij tot de conclusie dat die belangwekkend waren als producties van een beginnende Surinaamse filmindustrie, maar voor het publiek zo slaapverwekkend saai en amateuristisch dat je al na een alf uur geeuwend wegholde.

Ik zou overigens Arie Verkuijl allerminst de maat willen nemen aan de hand van zijn minder geslaagde creaties. De man heeft een niet aflatende energie laten zien om dingen te scheppen langs niet voordehandliggende wegen, en dat is veel meer dan gezegd kan worden van bijna alle Surinamers. Iedereen moet daar diep het hoofd voor buigen.

Middelste foto: gebouw Stichting Lobi; onderste: woonhuis Bechaniestraat 6,
@ Michiel van Kempen

Film Arie Verkuijl op Cinamazonia

door Sharon Singh

De derde speelfilm. Elk eind is een begin/Chaque fin est un debut, van regisseur Arie Verkuijl zal tijdens het Cinamazonia filmfestival zijn buitenlandse première beleven. Het filmfestival vindt plaats van 19 tot en met 24 november in Frans-Guyana. Elk eind is een begin/ Chaque fin est un debut zal zowel in Cayenne als in Saint-Laurent vertoond worden.

In de rolprent worden Frans, Trio, Sranantongo en Nederlands gesproken. Het verhaal van de film, die tijdens het Backlot Festival 2009 in première ging, speelt zich voor een belangrijk deel af in Pelelu Tepu. Vermeldenswaardig is dat dit de eerste Surinaamse productie is van landgenoot Milton Kam, director of photography. Ondanks dat er veel Frans in de film wordt gesproken, wordt hij voorzien van een Franse ondertiteling voor het Cinamazonia filmfestival.
"Het mooie ervan is dat ze een goede sponsoring krijgen. Frans-Guyana zelf, Martinique en Guadeloupe dragen bij aan de kosten voor dit filmfestival. De organisatie verwacht een goede opkomst van deze landen”, vertelt Verkuijl over het festival. De uitnodiging kwam dan ook op basis van de onderlinge band tussen de twee landen. De eerste keuze was Wan Pipel van Pim de la Parra, maar doordat deze film niet op tijd kan worden voorzien van een Franse ondertiteling is toch voor de film Chaque fin est un debut gekozen. "Wij wilden ons met ons filminstituut (Film Instituut Paramaribo) meer gaan richten op de Guyana's en Brazilië en minder op Nederland. Afgelopen juni werd de eerste speelfilm van Verkuijl Wat de vrouw wil is de wil van God (april 2008) als hoofdfilm vertoond op het filmfestival in Bridgetown, Barbados. De slotfilm van dit festival was Het Geheim van de Saramacca Rivier. De twee speelfilms Wat de vrouw wil is de wil van God en Ontworteld (december 2008) zullen ook vertoond worden tijdens een filmfestival in Jakarta, Indonesië. "Het grappige van Ontworteld is dat er voor een groot deel in het Javaans wordt gesproken. Het gaat namelijk over een Hindostaanse danseres die verliefd wordt op een Javaanse danser. Ze dansen ook op elkaars muziek", vertelt Verkuijl. Over twee weken beginnen de opnames voor het volgend filmproject van Verkuijl. Het wordt weer een minimal movie. Over de inhoud wil de regisseur/producer nog niets kwijt. Volgens hem zullen kinderen er een rol in vervullen. De finale versie van deze film moet klaar zijn vóór het Backlot Filmfestival 2010.

Arie Verkuijl

Regisseur: Arie Verkuijl
Producent: Film Instituut Paramaribo / SFA
Cast: Renée Fulgence, Laura Spoor, Erisapeti Ihunu, Reini Erisapeti
Crew: Milton Kam, director of photography, Rodie Jero van Dijk, direct sound recordist, Ajai Kali, editor
Speelduur: 93 min.
Land: Suriname
Taal: Frans, Trio, Sranantongo, Nederlands

[enigszins bewerkt]