In de ban van slavernij - Zo tolerant is Suriname helemaal niet

Foto © Northeast Kingdom Photography

door Nancy de Randamie

De Surinaamse regering doet haar uiterste best om aan haar volk en de rest van de wereld te tonen dat het land een culturele en etnische melting pot is. Daarom werden het afgelopen jaar op grootse wijze alle herdenkingsdagen gevierd. Gezamenlijk, gecoördineerd en landelijk. Deze termen werden bedacht door de Nationale Commissie Herdenking Jubileumjaren, NatCom. Helaas blijft de intolerantie, segregatie, discriminatie en zelfs racisme hier dwars doorheen sijpelen.

Toen ik elf jaar geleden vanuit Nederland naar Suriname terugkeerde, haalde ik opgelucht adem. Pim Fortuyn was net twee weken voor mijn vertrek vermoord. Nederland stond aan het begin van een reeks rechtse kabinetten, dat weer symbool stond voor een meer openlijk intolerantere samenleving. De CDA-er Jan Peter Balkenende werd premier en partijen als de VVD en Fortuyn's LPV regeerden mee. Geert Wilders maakte na de dood van Pim zijn politieke opmars en Mark Rutte werd premier.

Ik ben teruggekeerd naar Suriname omdat ik mijn geboorteland beter wilde leren kennen en een steentje wilde bijdragen aan de ontwikkeling. Maar het feit dat Nederland alsmaar verhardde, heeft zeker meegespeeld in mijn beslissing te remigreren.

Interkrasie
Ik raakte flink ontgoocheld  toen ik er al snel achterkwam dat Suriname lang niet zo tolerant en muliticultureel is als wordt beweerd. Ja, aan de oppervlakte is het pais en vree. En het klopt: in tegenstelling tot buurland Guyana in de jaren zestig bijvoorbeeld, zullen hier niet snel rassenonlusten uitbreken. Toch is er sprake van een behoorlijke dosis intolerantie, discriminatie en zelfs racisme. Deze zijn onderhuids aanwezig en juist dat is gevaarlijk.

Deze regering (en in feite alle regeringen aan hen voorafgaand) gaat er met zo’n beetje het hele Surinaams volk er prat op dat Suriname zo multi-etnisch en mulitcultureel zou zijn. De cabaretgroep 1+1=3 twijfelt hier, net als ik, aan. Op 10 november, de laatste dag van de door de NatCom uitgeroepen Jubileumdag, uitte 1+1=3 op ludieke wijze wat ik bedoel: een racistische opa van Creoolse komaf, zoals er zovele zijn in Suriname, wordt door twee buurtgenoten terechtgewezen. Het is zijn Hindostaanse buur die het op een gegeven moment heeft over interkrasie. Ras, etniciteit, het zal allemaal vervagen, als maar genoeg kinderen van gemengde komaf geboren worden. Dat is nou interkrasie. Krasi is Surinaams voor geil.

Voor Suriname is het niet moeiljk om multicultureel en multi-etnisch te zijn. De kolonisator heeft ons ooit samen gebracht. In mijn ogen is dit niet iets om trots op te zijn. We moesten noodgedwongen samenleven.

Remigrantendiscriminatie
Dat samenleven gaat tot op zekere hoogte goed, maar lang niet altijd. Zo word je als remigrant regelmatig gediscrimineerd. Op de werkvloer. In het voorbijgaan. In winkels, kantoren, discotheken. Zo hoorde ik vorige maand nog iemand in een verkeersincident tegen mij roepen "Ga terug naar je eigen land!"

Runderen aan de waterkant. Foto © Haydo Simoons

Mijn ervaring is niet uniek. Veel remigranten ervaren vaak een onwelkome behandeling bij terugkeer. Een vingerwijzing dat er wel degelijk iets niet goed zit en dat Surineds worden gediscrimineerd, blijkt uit de cijfers van het Algemeen Bureau voor Statistiek. Van de 13.000 Nederlanders (meerendeels Surinamers met een Nederlands paspoort, Surineds) die in de periode 2000 tot 2012 naar Suriname kwamen om zich te vestigen, keerde 40 procent terug naar Nederland.

Dat kan de regering Bouterse met haar diasporabeleid mooi in haar zak steken. De reden van terugkeer van deze groep is nog niet onderzocht. Maar ik ken een flink aantal van hen die terugkeerden en bij hun beslissing speelde niet zelden mee dat ze zich in Suriname onvoldoende welkom voelden. Een nog grotere groep aarzelt om naar Suriname terug te keren precies om deze reden.

Maar ik kijk er anders tegenaan. Men kan nog zoveel tegen mij zeggen of doen, maar mij laten ‘wegpesten’ uit mijn eigen geboorteland zal niemand lukken. Als ik wegga, is dat omdat ik het tijd vind. Dat wegpesten gebeurt heel subtiel. En het ergste is: veelal hebben de plegers het zelf niet goed door. Dat is natuurlijk typisch voor discriminatie. En ook kenmerkend voor het racisme in Suriname. 

Moskee Keizerstraat. Foto © Hannes Rada

Hoezo multicultureel en multireligieus?

De verschillende bevolkingsgroepen leven in vrede naast elkaar, maar nog altijd niet echt met elkaar. Men proeft letterlijk van elkaars cultuur dankzij interkrasie en door elkaars gerechten te eten, maar daar blijft het in feite bij. De leus Eenheid in Verscheidenheid, bedacht door wijlen staatsman Jnan Adhin, lijkt wel een vloek te zijn geworden.

Waarom praat men nog over 'ik ben een Hindostaanse Surinamer' en 'Ik ben een Javaanse Surinamer'? Dat hokjesdenken – overgenomen van een ooit verzuild Nederland? – houdt juist integratie tegen! Tijdens de afgelopen Divali, het belangrijkste Hindoefeest, werd door Christenen een duizendmannenmars gehouden. De loop had als eindpunt het Onafhankelijkheidsplein. Daar bevond zich ook het centrum van de nationale Divaliviering. De ambtenaar die de vergunning voor de loop had afgegeven, moet vast Christen geweest zijn. En de duizend mannen Christenen. Je vraagt je af waarom ze uitgerekend op het belangrijkste Hindoefeest van het jaar deze mars moesten houden.

Shareen Damrie. Foto © Samir Photography

Sommigen zagen deze gang van zaken als het summum van multiculturalisme en multireligiositeit. Ik niet. Ik zie het als het geen respect tonen aan een andere religie. Andersom zou geen Hindoe het in zijn hoofd halen om op Eerste Kerst op het Onafhankelijkheidsplein een pudja – een traditionele hindoeceremonie – te houden. Multicultureel en multireligieus betekent voor mij dat je elkaars hoogtijdagen samen viert of tenminste respecteert dat een andere religieuze groep haar hoogtijdag heeft. Die duizend mannen mars had op een andere dag of ten minste op een andere plek gehouden kunnen worden.

Etnische politiek
De verscheidenheid is er zeker. Maar echte integratie blijft uit. Een nieuwe Surinaamse cultuur is zeker aan het opkomen, maar veel te langzaam. En als het erop aankomt, maken teveel mensen zich schuldig aan racisme. Een mooi voorbeeld is het huidige kabinet. Terwijl de regering Bouterse met man en macht zegt te streven naar  integratie van culturen en natievorming, vindt de toedeling van ambtenarenposten op basis van etniciteit onverminderd plaats.

Javaans feestje. Foto Facebook

Etnische politiek, onderdeel van de Oude Politiek zoals Bouterse dat zelf ooit noemde, staat nog recht overeind. Etnische politiek is een systeem van samenwerking op basis van etnische segregatie. En dit systeem werkt op haar beurt racisme in de hand. Etnische politiek is weer een uitvloeisel van Verbroederingspolitiek. Voor mij is meer dan duidelijk dat verbroederingspolitiek haar langste tijd heeft gehad. Toen het door wijlen staatsmannen Jagernath Lachmon en Johan Adolf Pengel eind jaren zestig van de vorige eeuw werd ingevoerd, bewees het in eerste instantie haar nut. De twee grootste bevolkingsgroepen, de creolen en hindostanen, moesten verbroederen omdat er onderhuidse rassensentimenten sluimerden. Nu, meer dan 40 jaar later, blijkt dat Verbroederingspolitiek werkelijke integratie belemmert, omdat het zich heeft ontwikkeld tot etnische politiekvoering.

Surinaamse kip.
Foto © Michiel van Kempen

Depolitiseren
Een voorbeeld: op het ministerie van Transport zit nu een marronminister, dus zie je steeds meer ambtenaren op dit departement, van hoog tot laag, die van marron komaf zijn. Dit beeld voltrekt zich overigens op elk department. Laatst maakte Paul Somohardjo (leider van het Javaans partijblok Pertjajah Luhur in het parlement) zijn misnoegen bekend over het feit dat Ashwin Adhin (een jonge hindoestaanse minister op de post onderwijs) aan depolitisering van ‘zijn’ ministerie deed. Wat Somo bedoelde is dat ‘de mensen die op hem lijken’ niet automatisch meer aan de bak komen en zelfs ontslagen worden op dit ministerie. Wat er aan de hand is? Minstens 16 jaar zwaaide een Surinamer van Javaanse komaf de scepter bij het ministerie van Onderwijs en zo werden een aantal van de belangrijkste posten toebedeeld aan Javanen. Volgens Somohardjo moet Adhin het veld ruimen als hij zo doorgaat.

Paul Somohardjo

Ook buiten de politiek woekert het racisme welig. Het racisme is terug te vinden in de manier waarop men zich uitdrukt. Als men het hier in Suriname heeft over ‘Surinaams' eten, bedoelt de gemiddelde Surinamer creools eten. Oftewel: Hindostaans, Javaans, Chinees, Marron en Indiaans etens is dus niet echt Surinaams? Dit is iets waar men niet bij stilstaat.

Roy en Rubia
Toen Pim de la Parra in 1975 Wan Pipel maakte, over de liefde tussen de creoolse Roy en hindostaanse Rubia, kwam het onverholen racisme van Rubia’s familie aan het licht. Wie deze film nog niet heeft gezien, moet dat zeker doen. De thema’s uit de film waren kenmerkend voor het Suriname van toen, maar zijn helaas nog actueel.

...huidskleur telt nog altijd... Foto © P. Somohardjo

Gelukkig gaan steeds meer jongeren en zeker ook remigranten multi-etnische relaties aan. Maar Suriname kent nog altijd haar Roy’s en Rubia’s. Racisme op basis van huidskleur is er ook. Als lichte creool wordt je door anderen anders bejegent dan een donkere creool.

In mijn periode hier, heb ik vaak genoeg meegemaakt hoe huidskleur een rol speelt bij intermenselijke relaties, zowel privé als op de werkvloer. Het zelfbeeld wordt vaak ook bepaald aan de hand van de kleur van de huid. Ik ken helaas heel wat donkergekleurde mensen die zich minder voelen en zich als zodanig gedragen ten opzichte van Surinamers met een lichtere huidskleur. Ook de autoriteiten discrimineren. In Nederland worden donkere jongens die in een groep op een hoek staan te lanterfanten eerder aangehouden door de politie. Dat geldt ook voor Suriname!

Zenora Bharos. Foto Facebook

Tien Koeien
Tegelijkertijd is men overgevoelig voor discriminatie. Grappen over andere etnische groepen maken kan niet, vinden sommigen. Een mooi voorbeeld is het lied Tien Koeien, waar de succesvolle rapper Scrappy W op hilarische wijze de verboden liefde tussen hem en een hindostaanse verwoord. Scrappy W is van marron komaf. Hij zingt dat hij tien koeien en een Zundapp bromfiets zal kopen voor zijn aanstaande schoonvader om zo zijn liefje te schaken. Toen dit lied op de radio werd afgedraaid, vonden veel mensen dit niet kunnen. Enkele hindostanen, maar ook niet-hindostanen reageerden beledigd. Want: hindostanen zijn toch allang niet enkel landbouwers? Waarom dan zo denigrerend over hen praten? Het lied werd zelfs op een bekend radiostation verboden. Na protest werd dit verbod teruggedraaid. Een grote misstap van dit station. Juist als je niet kan lachen om elkaars eigenaardigheden of typische kenmerken, ben je aan het discrimineren. Wat een overgevoeligheid. Het is in mijn ogen precies hetzelfde als wanneer je iemand beoordeelt op de tint van diens huidskleur. 

Geforceerde unificatie
Wat zou moeten gebeuren is dat je erkent dat er typische verschillen tussen de rassen zijn, maar dat deze er in the end helemaal niet toe doen, omdat wij nu eenmaal allemaal mensen én Surinamer zijn. Verschillen hoeven dan ook niet constant te worden benadrukt. Dat leidt tot segregatie en soms zelfs discriminatie. Behalve als 1+1=3 het doet of Scrappy W. Dan wordt het weer leuk.

President Bouterse heeft het op zich goed gezien dat de integratie van culturen in Suriname nog geen feit is. Het afgelopen jaar heeft hij via de viering van de jubileumdagen – 140 jaar Hindostaanse immigratie, 150 jaar afschaffing van de slavernij, 160 jaar vestiging Chinezen – angstvallig geprobeerd de groepen nader tot elkaar te brengen, via de instelling van de NatCom.

Carifesta. Foto © Sirano Zalman

Je zag het terug op het podium op het Onafhankelijkheidsplein. Was het 140 jaar Hindostaanse immigratie? Dan dansten en zongen de creolen, marrons, javanen, chinezen, indianen mee. Elke jubileumdag was telkens weer een weergaloos mooi multicultureel spektakel. Maar daar bleef het helaas bij.

Onderhuids, zelfs binnen de organisatie van de NatCom en haar vertakkingen, was animositeit, zelfs discriminatie en racisme te bespeuren. Ik kan het weten. In april werd ik gevraagd zitting te nemen in de Commissie Afro Surinaamse Organisaties, dat resorteert onder de NatCom. Ik aarzelde, maar heb het toch gedaan. Mijn motivatie? Ik ben ook hier om iets terug te doen voor Suriname en helpen bijdragen aan natievorming doe ik graag.  

Avondvierdaagse. Foto © J. Voskuil

Bondru
Racisme en discriminatie in Suriname is anders dan in Nederland. Het is heimelijk en onder de oppervlakte. Wat hetzelfde is, is dat ook hier discriminatie en racisme zo diep geworteld is, omdat het een erfenis is van de slavernij. Wij Surinamers discrimineren onze eigen mensen. Die bondru, eenheid die we zo graag zeggen te willen, helpen wijzelf om zeep. Jammer hoor!

Een verandering zal er niet 1, 2, 3 komen. In ieder geval niet vanuit de politiek. Politiek Suriname gedijt op het etnisch sentiment. Ook al krijgen steeds meer mensen hier genoeg van. Ook binnen de politiek.

Natievorming en uitbanning van discriminatie en racisme is iets dat moet komen vanuit de mensen zelf. Er zijn er al genoeg die beseffen hoe het anders kan en die hiernaar leven. De verandering zal van onderop moeten komen. Het geld van al die commissies kan beter worden besteed. Ik richt mijn ogen op de organisaties, artiesten, kunstenaars en vele jongeren die het al wel hebben begrepen. De Scrappy W’s en de 1 en 1 is 3’s.

[van www.oneworld.nl, 11-11-2013]

Antropoloog en socioloog Dr Francio Guadeloupe over verzoening

Ingemar Francisca interviewde in het kader van de Verzoendag Antropoloog en Socioloog Dr. Francio Guadeloupe

Francio Guadeloupe

Wat betekent verzoening voor jou?
“Mijn eerste associatie met verzoening is wat zich jaren geleden in Zuid Afrika heeft afgespeeld. Ik denk in de eerste instantie aan “The truth and reconciliation commission”.
Er is echter in mijn optiek een verschil tussen verzoening en vergeving. Verzoening associeer ik met reconciliatie, waarbij een staat of maatschappij als derde partij bemiddelt tussen de conflicterende partijen. Vergeving is echter iets wat ook van persoon tot persoon kan gebeuren zonder tussenkomst van een staatspersoon,  instantie, NGO of stichting. 

Vergiffenis heeft niet perse een derde persoon nodig maar wat het wel nodig heeft is een derde taal. Het spreken van een derde taal is in een conflicterende relatie best lastig. Tijdens een conflict is er sprake van een in-balans in de relatie. Wanneer slechts één partij om vergeving vraagt, wordt er een ongezonde machtsrelatie gevoed die later voor problemen kan zorgen, er ontstaat een nieuwe in-balans. Daarom is een derde taal noodzakelijk, de taal van het “onbewust vergeten”. De derde taal is gebaseerd op een gezamenlijke interesse en doel. Je vergeet als het ware onbewust het leed wat je is aangedaan en schrijft als het ware samen een nieuw verhaal. De derde taal is altijd gebaseerd op iets buiten de relatie en bij verzoening heb je een orgaan of instantie die binnenkomt en het probleem adresseert.
Verzoening en vergeving zijn voor mij twee verschillende dingen die los van elkaar kunnen gebeuren, je hoeft bijvoorbeeld niet eerst te vergeven om te kunnen verzoenen.”

Er is in de maatschappij vandaag de dag erg veel aan de hand, is verzoening volgens jou als antropoloog mogelijk?
“Het klinkt misschien cliché, maar ik denk dat altijd alles mogelijk is onder de juiste omstandigheden. Vanuit een antropologisch perspectief, zie je dat verzoening in veel volken gebeurt met de tussenkomst van een derde. Neem bijvoorbeeld een medicijnman, beide partijen kunnen zich (spiritueel) vinden in de medicijnman als persoon en deze wordt vervolgens gevraagd om in wezen de derde taal te zijn. Er is kwaad geschied in de relatie en door het uitvoeren van bepaalde rituelen wordt het conflict als het ware in een kalebas gestopt en weggegooid. Niet alleen een ‘object’ kan de derde taal zijn maar ook een persoon. Neem bijvoorbeeld Desmond Tutu, hij nam het conflict als het ware in zich op, werd  er ziek van en gaf het vervolgens af. Verzoening is altijd mogelijk mits je de juiste instrumenten hebt.

Er is sprake van conflictoplossing wanneer er bijvoorbeeld een conflict is in de buurt. Neem de zwartenpietendiscussie. De  een ene groep ouders houdt de kinderen thuis en de andere groep vindt het feest met Sint en Piet geen probleem. Een conflict is altijd heel “helder” en je hebt heldere partijen. Er is iets gebeurd en er zijn directe en indirecte betrokkenen. Een conflictbemiddelaar luistert naar de verhalen van beide partijen en er wordt samengewerkt aan een goede oplossing/compromis. Wanneer we spreken van een ‘kwaad’, bijvoorbeeld de zwartepietendiscussie in een grotere en bredere context, m.a.w. hetracisme en achterstelling die donkergekleurde Nederlanders meemaken en aan dit feest koppelen, is er een ‘ritueel’ nodig dat er voor zorgt dat de verhalen, pijn en wederzijdse beschuldigingen van alle partijen worden verteld en opgenomen in een ‘object’ om vervolgens teniet te doen (dit is wat de the truth and reconciliation commission deed). Bij verzoening van een ‘kwaad’, structureel alledaags racisme, heb je te maken met een ‘Collective Fantasy’, een soort van historisch gegronde groepsneurose. Iedereen lijkt normaal te functioneren maar bij het miste geringste wordt er explosief naar elkaar gereageerd en kan niemand meer redelijk werken. In extreme gevallen worden er zelfs instituten bij betrokken—de beschuldiging van institutioneel racisme.”

De marine van Sri Lanka vuurt saluutschoten af bij de 66ste onafhankelijkheidsdag

Wie bepaalt wanneer er sprake is van een conflict of dat er kwaad wordt aangedaan? 
“Het is een gezamenlijke beslissing. Een conflict zorgt ervoor dat een situatie direct onwerkbaar wordt. Een situatie op je werk kan bijvoorbeeld onhoudbaar worden en een persoon in een conflict ervaart pijn. Een kwaad kan daarentegen heel lang voortbestaan. Er worden namelijk instituties opgebouwd die ervoor zorgen dat de situatie houdbaar blijft.”

Is maatschappelijke verzoening mogelijk en  wat moet daarvoor gebeuren?
“Maatschappelijke verzoening is mogelijk wanneer je instituties en organisaties hebt die allemaal erachter staan. Deze organisaties kunnen vervolgens mensen mobiliseren om  gevoelens en acties in een nieuw “object” te plaatsen waar het niet meer van hen is en het vervolgens teniet doen. Op die manier denk ik dat het mogelijk is. Dat wil niet zeggen dat verzoening altijd gerechtigheid met zich meebrengt, dat is iets anders. Verzoening heeft invloed op het conflict en ook op vergiffenis. Het zijn drie verschillende dingen die niet perse samenwerken. In Nederland is er veel sprake van conflictbemiddeling, dit zorgt ervoor dat de samenleving werkbaar is. Hoe je het ook wendt of keert, de Nederlandse samenleving functioneert. Ze kan alleen blijven functioneren omdat er steeds, op verschillende niveaus conflicten worden beslecht.”

Tot slot, Kun je ook verzoenen met jezelf?
“In mijn optiek ben je dood wanneer je compleet met jezelf bent verzoend. Dan houdt de interne dialoog op. Wanneer je ontdekt dat je bijvoorbeeld bi-seksuele gevoelens hebt, kun je jezelf en je verlangens accepteren. Vervolgens kun je de moed opbrengen om de rest van je familie te confronteren. Dat is geen verzoening maar acceptatie en moed. Om te kunnen leven als mens moet je mijns inziens in constant conflict met jezelf zijn. Jezelf continu tegenspreken en inspelen op de situatie en bepaalde verlangens, zo blijf je mens. 
Acceptatie hebben van een bepaald gevoel/verlangen die je hebt, is niet perse vrede hebben met jezelf. Het is het accepteren van het verlangen en daarop willen inspelen. Als je die constante tegenstrijd niet meer hebt, ben je dood.
De poging om te verzoenen met jezelf  is voor mij niet zozeer boven jezelf uitstijgen maar meer een dialoog aangaan met diverse delen van jezelf, gecoördineerd door emotie-redelijkheid om zo in beweging te komen.”

Over Francio Guadeloupe
Francio Guadeloupe (Aruba, 1971) kwam op zijn achttiende van de Antillen naar Nederland. Hij werkte als opbouwwerker en studeerde culturele antropologie en ontwikkelingsstudies in Nijmegen en Amsterdam. Als antropoloog is hij momenteel verbonden aan de Universiteit van Amsterdam en de University of St Martin. In 2010 verzogrde hij de Rudolf van Lier-lezing van de Werkgroep Caraïbische Letteren.

Voor meer informatie over Francio Guadeloupe, klik hier

[van de website Equilibri]

Creool, Marron, Afro-Surinamer

Beeld: Edward Wong Loi Sing  

door Nikki Mulder

In Guyana is het gemakkelijk: iedereen met Afrikaanse roots is African/Black of gemengd. In Suriname is de volkstelling echter aanleiding voor behoorlijk wat discussies over zwart, zwarter, zwartst. Stadscreool, plantageneger, busnengre: het zijn allemaal woorden die uiteindelijk op hetzelfde neerkomen. Of toch niet?

"Carl Breeveld en Ronnie Brunswijk zijn gewoon twee negers, ongeacht of de één nou beter geschoold is dan de ander of er bepaalde tradities op nahoudt." In een ingezonden stuk inde Ware Tijd van 12 september stelt Irwin Maatrijk resoluut dat we moeten ophouden met het indelen van de Afro-Surinaamse bevolking. Volgens hem is het koloniaal om onderscheid te maken tussen Creolen en Marrons. Wat er toe doet, zijn je Afrikaanse wortels.

Foto @ John Taylor

Zijn opiniestuk is een stevig pleidooi voor het aanpassen van een gedateerde administratie. Maar 'Creool' en 'Marron' zijn hoewel niet onbetwist ingeburgerde identiteiten. "Etniciteit geeft aan hoe personen zichzelf zien en hoe ze zich voelen", zegt Iwan Sno, de directeur van het Algemeen Bureau voor de Statistiek (ABS). Het heeft daarom minder te maken met vaststaande kenmerken en meer met cultuur, taal en de betekenis die je er zelf aan geeft. Dat maakt etniciteit veranderlijk en wankel, maar niet minder emotioneel beladen.

Blanke Creool

Sno herinnert zich bijvoorbeeld een voorval uit de vorige telling in 2004. "Een blanke man, een geboren en getogen Surinamer, gaf 'creool' op als etniciteit." Niet zo gek met de woordenboekdefinitie van 'creool' in het achterhoofd: een afstammeling van Europeanen in Latijns-Amerika of het Caribisch Gebied. "Maar die veldwerker dacht waarschijnlijk: 'Je bent niet goed snik' en kruiste Kaukasisch/blank aan." Dat schoot de man in het verkeerde keelgat; hij joeg de ABS-teller van zijn erf.

De Verenigde Naties schrijft het stellig in zijn richtlijnen voor volkstellingen: etnische identiteit is iets wat je zelf bepaalt. Overheden of veldwerkers mogen etniciteit dus niet opleggen. Dat zoiets niet altijd even gemakkelijk is in het etnisch meest diverse land van het Caribisch Gebied, weet Sno maar al te goed. Bij elke telling moet daarom kritisch gekeken worden naar de categorieën die het ABS gebruikt om de verschillende bevolkingsgroepen te benoemen. Ook is het nodig dat iedereen ongeveer hetzelfde verstaat onder die groepen. Vooral bij Afro-Surinamers leidt dat tot veel vragen en discussies.

Foto @ Nicolaas Porter

Evenwicht

Creolen zijn historisch gezien een groep waarbinnen veel mensen in elk geval een beetje van gemengde afkomst zijn. Vroeger werd de 'gemengde' bevolkingsgroep door het ABS altijd samengevoegd met Creolen. Dat had een sociaal-politiek voordeel. Deed het ABS dat niet, dan sloeg de demografische balans over naar de Hindostanen. Op papier was er zo een evenwicht tussen de twee groepen. Socioloog Marten Schalkwijk roemt de samenstelling van de Surinaamse bevolking, van wie de grootste groep toch niet groter is dan dertig procent van het totaal. "Dat betekent dat geen enkele groep dominant is en je gedwongen bent om sámen te leven en oplossingen te vinden voor problemen."

Hindostaanse meiden

Dat administratieve evenwicht tussen Creolen en Hindostanen is er inmiddels niet meer. Sinds de vijfde volkstelling in 1980 constateert het statistiekbureau een dalende trend bij de Creoolse bevolkingsgroep. Eerst waren er nog 119.000 Creolen, daarna ongeveer 87.202 en dit jaar telde ABS er nog maar 84.933. In het rapport speculeert de organisatie over een oorzaak: "Hoogstwaarschijnlijk classificeren vele 'Creolen' zich thans als gemengd."

Foto Lousika

Gemengd

Dat zou betekenen dat mensen die zichzelf eerst zagen als Creool, maar gemengde voorouders hadden, zich nu zien als 'gemengd'. Hebben die twee etnische identiteiten dan een andere betekenis gekregen in de tussentijd? Volgens antropoloog Salomon Emanuels is dat niet waarschijnlijk. "Mensen zijn wat ze zijn. Ik denk niet dat er mensen zijn die afstand doen van hun Creoolse identiteit."

Emanuels gelooft er "heilig" in dat de groep van gemengde afkomst alleen maar zal toenemen. "Jonge Surinamers hebben ontdekt dat het niet slecht is om met iemand van een andere groep een relatie te hebben." Maar dat mensen zich opeens anders identificeren, dat denkt hij niet. De antropoloog ziet wel dat er heel veel mensen zijn die vragen hebben over hun identiteit, vanwege opa's en oma's met verschillende huidstinten, haarstijlen en oogkleuren. "Maar dat is niet zodanig dat het aantal Creolen zoveel vermindert", concludeert hij.

Spectaculaire groei

Een andere beweging binnen de Afro-Surinaamse bevolking is de toename van het aantal Marrons, die het rapport zelfs "spectaculair" noemt. Die groei is volgens het ABS niet alleen te zoeken in de vele kinderen die Marronvrouwen krijgen. In 2004 bestond de grote groep mensen van wie de etniciteit niet bekend was omdat mensen dat niet hebben aangegeven vooral uit Marrons. Zij hebben bij de afgelopen telling hun etniciteit wel opgegeven.

Volgens parlementariër Marinus Bee komt dat andere doordat de negatieve bijklank van 'Marron' is afgezwakt. Veel Marrons zijn nu op een positieve manier zichtbaar zijn in onderwijs, sport en politiek. Dat zou betekenen dat de etnische identiteit 'Marron' is veranderd: van een gestigmatiseerde, onderontwikkelde groep naar een identiteit om trots op te zijn.

Foto @ Ingrid Moesan

Wetenschappers wijzen echter ook op een rij andere verklaringen. Emanuels ziet de meest voor de hand liggende reden in de gewenning van boslandbewoners aan onderzoekers. "Vroeger wilde men niet graag meewerken uit achterdocht. Tegenwoordig zijn er zoveel organisaties uit de stad actief, dat Marrons minder wantrouwig zijn." Dat de veldwerkers tegenwoordig niet allemaal alleen maar fotoman zijn, helpt volgens hem ook het cijfer omhoogduwen.

Emanuels gelooft wel dat de politieke participatie van Marrons een verschil maakt, maar op een andere wijze dan dat Bee aangeeft. Het is volgens hem ook zeer van invloed op het vertrouwen in de overheid: "Ze geloven nu dat de belangen overeenkomen. Help je de overheid, dan help je jezelf."

Schalkwijk kijkt iets anders naar de groei van de groep. "Mensen zijn heel trots om Marron te zijn, dus het lijkt me sterk dat ze dat eerder niet wilden aangeven." Als onderzoeker ervaart hij in het binnenland bovendien meer medewerking dan in de stad, waar het vaker voorkomt dat je de toegang tot een erf wordt geweigerd. De socioloog denkt dat het waarschijnlijk is dat men de vraag gewoon niet heeft begrepen in 2004. "Het is ook vreselijk duur om onderzoek te doen in het binnenland. Ik heb geen inzicht in de financiën van ABS, maar ik kan me voorstellen dat je niet drie keer teruggaat naar Kwamala als je budget dat niet toelaat."

Foto: Sylvana Karsters

Wat de teller ziet

Eén manier om er zeker van te zijn dat mensen de 'juiste' etnische identiteit opgeven, is door de veldwerker te laten noteren wat hij of zij ziet. Schalkwijk noemt dat 'dubbele identificatie'. "Het is niet ideaal, maar je hebt wel gegevens." Hij erkent wel dat zoiets bij een 'gewoon' wetenschappelijk onderzoek gemakkelijker is dan bij een volkstelling. Je komt namelijk heel dicht bij het schenden van die heilige VN-regel: etniciteit leg je niet op.

Toch voelt ABS-directeur Sno wel iets voor zo'n controlemechanisme. "Iemand die er in alle opzichten uitziet als een Creool, maar een Chinese naam draagt, heeft natuurlijk het recht om te zeggen dat hij Chinees is. Maar wat ziet de enquêteur?" Het antwoord van de veldwerker zal niet opgenomen worden in de werkelijke telling, maar moet dienen als een test achteraf: hoeveel mensen lijken op de etnische groep die ze opgeven bij de census?

Welke mix? Foto @ Zacharias Jung

Afro-Surinamer

Een andere manier om de lastige invulling van etnische identiteit bij deze groepen op te vangen, is door hetzelfde te doen als Guyana. We nemen gewoon één overkoepelende categorie: Afro-Surinamers. Rudi Bottse, de voorzitter van de Stichting 1 juli Keti Koti, heeft bij het ABS gepleit voor deze paraplugroep. "Dat is de beste benaming voor iedereen van wie de voorouders uit Afrika kwamen. 'Creool' is een nietszeggend, achterhaald begrip", stelt hij. De benaming moet volgens Bottse Afrikaans bewustzijn stimuleren. Wel zou hij graag zien dat er binnen de groep onderscheid gemaakt wordt tussen stads-, plantage- en boslandcreool.

Bottse kreeg zijn zin, maar niet helemaal hoe hij het voor ogen had. 'Afro-Surinamer' is als aparte categorie opgenomen in de volkstelling. "De bedoeling was, lijkt me, om de verschillen tussen Creolen en Marrons weg te werken", zegt Sno, "maar nu is het gewoon een derde groep." Socioloog Marten Schalkwijk noemt die beslissing "een beetje stom". Zoals het nu is opgenomen, overlapt het met andere categorieën en snoept het aantallen van andere groepen.

Emanuels moet lachen om het initiatief. Hoewel hij ook de manier waarop het in het rapport is opgenomen in twijfel trekt, ziet hij er wel potentie in. "Voorstanders zeggen dat Creool en Marron eigenlijk hetzelfde zijn, met dezelfde Afrikaanse cultuur-historische achtergrond. Dat bewustzijn groeit, dus het zal me niet verbazen als deze groep bij de volgende telling zal groeien."

Martha Koenders

De discussies over de namen van etnische groepen onderstrepen hoe uitdagend het is om in zo'n diverse samenleving te werken met statistische categorieën. Sno heeft echter het volste vertrouwen in de statistiek: "Het wordt pas een probleem wanneer de groep 'overige/andere' te groot wordt." Intussen wacht hij op een aanvraag voor een nieuwe etnische categorie "wel met genoeg steun natuurlijk": Surinamer.

[uit de Ware Tijd, 14/09/2013]

Badal, or the Suicide of a Reformed Housenigger

Anil Ramdas. Foto @ MTNL

by Egmond Codfried

Anil Ramdas (1958-2012) was a great and prolific Surinam journalist, writer, publicist and TV presenter in the Netherlands. He was also a director of De Balie, where important social debates are staged. He was considered an important and accomplished Surinam Indian intellectual who interviewed many famous writers derived from the subcontinent, and was the VS.Naipaul specialist of The Netherlands. He knew all about the history of Indian Cinema. But he recently took his own life, on his birthday, which was a sad shock to me. Badal is an interesting autobiographic work, and a quintessential, extravagant Surinam novel, virtuously written, full of colour and music. With subtle humour, set at international locations, and filled with famous people.

The reports are conflicting; some write that Ramdas insisted Badal was not autobiographical. I would suggest that until a biography is written we go by autobiographical in order to benefit from his life and thinking. Ramdas saw a new Holocaust coming against the allochtones in The Netherlands, even against himself who had went all out to be just like the white Dutch. His conversion must have been between 2009 and 2011, between Paramaribo, de vrolijkste stad in de jungle (2009) and Badal because the first book has no criticism of The Netherland or The Dutch. It would have seemed more fair to me if next to the criticism of Surinam, he would have acknowledge that Surinam was plundered, and was fighting its way out of post-colonial hell. He assumed the usual superior tone of the Dutch we know so well, of people who hate us, and do not want us to prosper, who block different partnerships and new financial partners for Surinam. Ramdas wrote to highlight our weaknesses and failures, to satisfy the Dutch, and to be popular among them. For this he qualifies as a housenigger, and his sad demise should be a warning to other houseniggers.

This is reinforced by his own admission. He was as a man who sold his soul to the devil, and realised his mistake, but could not redeem himself due to personal demons. Even Badal in itself shows Ramdas as a writer playing both sides, not really coming clean, and withholding any criticism of the Dutch elite. He attacks Surinam ministers and the president, but not a word on the Dutch government, shows a strange bias. Are they above criticism, are they gods? As any good Dutch writer, he self-censures himself, by only finding fault with the little people, and Ramdas singled out the poor and uneducated Dutch he labelled as ‘white trash.’ It’s telling that in his youth he belonged to the group of Surinam Hindustanis who were so insanely racist against Blacks, that they even opposed independence, and set fire to valuable historical buildings, terrorising the whole nation. Strange to think that both India and Indonesia fought for their independence, and while the Indians and Indonesian in Suriname are strongly identified with their countries of origin, this does not seem to include their pride of independence and prosperity. So as much as I’m hurt by his dead, and in view of his adding to Surinam literature canon, in spite of himself; his mentality should be denounced as a housenigger, or ‘colonialist’ as he calls it. His unadulterated hatred of Blacks was what made him attractive to the Dutch, who take great pains to divide the allochtones among themselves.

I early decided not to read his work or watch his programs as I did not like his tone of voice when he discussed Surinam and Surinamese in the same dismissive and superior terms as the Dutch always do. I considered him a Surinam Hindustani housenigger. Ramdas confesses in Badal to adopting the sweeping anti-Muslim views of his white newspaper colleagues, in regard to the Khomeini Fatwa against Salman Rushdie, in order to be accepted; although he privately held a different, and more benevolent, Surinam derived view of Muslims. Little did I know that this was what also broke him up, as he came to realise his mistake. He finally saw The Netherlands through the eyes of the anti-colonial activists, and thus the same people he at the start of his stellar rise to fame would openly ridicule. Which had offended me. Ramdas realised that all his efforts to belong, to be accepted by his white colleagues failed, when Dutch politics recently took another, stronger anti-allochtone turn. Suddenly it was normal for journalist and intellectuals to speak with great disdain and loathing about coloured and Muslim citizens, as the great threat to the Dutch security, and civilisation.

He immediately recognized the mood as akin to what went on before the last Holocaust (1933-1945). First he had attacked his white colleague’s by arguing that Dutch literature ignores allochtones. And he singled out for criticism one popular writer who did have a middle class and educated Black woman in his novel, but depicted her in a demeaning way: no better then a Black whore. This let to a big to do, bringing him national fame, but had whites feeling themselves attacked and (as usually) ‘undeservedly’ stereotyped as racist. He next planned an essay, to top the first one, about ‘White Trash,’ arguing the crisis in Holland as a break down in civility, and a lost of culture. He saw the people who voted for the anti-foreigner parties as ‘white trash.’ Causing whites to completely turn away from him.

But he also seem to have realised that the educated, and cultured Dutch elite was equally behind these parties and their ideas. This seems to have caused a total breakdown in relations with the Dutch, and his discomfiture. But at the background, and steadily getting mixed with his professional career was his terrible addiction to alcohol. His substance abuse by his own admission went total out of control and he became a public spectacle. He was fired and lost his prestigious position as correspondent in India for the NRC Handelsblad, a major Dutch newspaper, as he battled a major health crisis. A position any journalist would give his left testicle for. Even as he gained a new chance as the De Balie director he could not regain control of his drinking and he was fired for mismanagement. He further horrified his Surinam fans by admitting on TV to take medicine for his anxieties, which drove him to drink. Next Badal, his major, assumed autobiographical novel came out, and according to reports this did not establish him as a major Dutch novelist as he expected, which fact, next to the deterioration of his family live, led to his suicide. His death was eerily foretold in this novel, which left me heartbroken, and angry at the Dutch.

 

For all its pretensions of honesty, I’m still missing a true analysis of the role of our stealing Dutch elite: who are deflecting attention to allochtones. The elite is always spared by cowardly Dutch writers, who are eager to join the elite. Every failure has to be presented as a personal failure, and cases like Ramdas are falsely used to proof that the coloureds can rise to any position. Yet we Surinamese should understand that The Dutch only like to deal with sell-outs. This is important, as we will look into the coming holocaust and how members and leaders of the victimised groups are employed to deceive and murder their own kind. Also missing is an insider analyses why all Dutch newspapers, and news programs sound the same? Why, for example, we were not told that parliamentarian Ayaan Hirsi Ali, was an illegal Somali woman: while she was also raising hell? We were informed that Dutch Somali’s ‘mysteriously’ fled the Netherlands to Britain, but not because of their group persecution suffered at the hands of then Deputy-Minister Mark Rutte, our present crypto-sexual Prime-Minister; when they tried to inform the media about her illegal status. I ‘m still reeling from the admission of Badal of ridiculing the anti-Pieterbaas activists, because Surinam Hindustanis think of themselves as Caucasians, and cling to the fallacy of purity of race; no matter how black in looks, and feel closer to their white Caucasian brethren, then to the Black Surinamese.

 

As a Surinam Black his books are useful to explain Surinam Hindustanis to me. My whole life I was one of these Black Surinamese Ramdas writes about who took great interest in Indians. Weekly visiting De Paarl and Jasodra to admire the antics of Rajesh Khanna or Amitabh Bachhan. But I was astounded to read in Badal that Hindustanis do not eat soup, which they also consider something of the Blacks. Poor Indians. I myself was raised on rice in one soup or another and would kill for a bowl of Cassava Soup with smoked fish or Grated Plantain Soup with plenty of coconut milk. Yet, I remember a Hindustani acquaintance hesitating when I offered him this refined Plaintain balls soup, made by my mother. I had served him beef already, so I assumed he was well versed with the Black kitchen, once this beef-taboo was out of the way. The most talkative Hindustani taxi driver, a most pleasant raconteur and chronicler of Surinam life, who diverted me on the one-hour jungle way drive to the airport, informed me that Hindustanis frequented Black Winti witchdoctors because of their powerful spell. Earlier a Hindustani lady acquaintance told me a tale of an attempt at sexual molest by such a doctor. Seemingly a hazard that comes with the territory, and is just like these Catholic priests raping those young boys. The taxi-driver talked a great deal about Brazilian prostitutes, so I assume Hindustanis do have illicit sex. Yet according to Ramdas they look with horror at Blacks, doing the sexy things they do. I must assume that while Blacks are very open and bragging about Black anything, Indians are secretive and thus quite hypocritical. Maintaining a family oriented facade, and a god-fearing front, while in secret matching Blacks in all their sinfulness. But I’m not complaining; things are improving in Surinam and there is vice-versa integration and race-mixing too. I do hate the infighting. 

I was amazed how Ramdas questioning look at the Dutch matched mine. But he is quite a character. While he tells us how he set out with a group to put fire to colonial government buildings, but got cold feet and got out the car, I was rejoicing in Surinam’s independence in 1975. Yet we both left in 1980, he a year older then me. On my arrival I early on recognised that the Dutch were very different indeed from the benevolent image presented to us, in person, in writing, and via the Dutch Newsletter we were shown before every movie in our cinemas, called Polygoon Journaal. In their own environment they sounded bloodthirsty and backward. Soon one man tried to frighten me by allowing his large dog to softly maul my arm, thinking I would flee screaming, as other foreigners are apt to do. And being steeped in traditions and stories around slavery, I always resisted being turned into a housenigger. At great cost to my emerging public success. Like my refusal to hand over the rights to my slavery drama Maria Susanna Du Plessis (1739-1795), as it was suddenly last minute decided that my rewrites with the dramaturgy would not do, and persons unknown to me should be given carte blanche to make the play. I was further instructed not to visit rehearsals, but await the premiere to see what had become of my historical play. The play was already sold to 27 theatres and people were buying tickets already. I refused, sensing this was planned from the beginning, to force my hand and delete my anti-colonialist views. And housenigger Blacks were involved in this horrible charade too. So I missed out at my one shot to possible greater success and fame. But mind you, I’m not complaining.

Cornelis van Aerssen van Sommeldsdijck

Instead I took to novel writing and scientific research, already getting a taste when I researched this historical play. By chance I found a portrait of Maria Jacoba van Goor (1687-1737) a rich regent class woman who looked classical African. She was Isabelle de Charrière’s (Baroness Belle van Zuylen) granny, yet was missing from her biography. By looking for the grandmother I stumbled on a major eurocentric secret, namely that Blue blood is Black blood (1100-1848). The highest Dutch and European nobility was described as brown and black of complexion, while some also had classical African looks. Those were considered pure of blood. De Charrière moved in The Netherlands, and later in Swiss, in a circle of persons connected with Surinam. Baroness Maasdam was a granddaughter of Governor Cornelis van Aerssen, and was described by her cousin James Boswell as ‘Mrs. Maasdam black as chimney. Her husband, the baron of old nobility, he called ‘Chimney sweeper.’ De Charrière wrote a poem about this black baron: ‘About his brown black complexion, (1774) and asserted in a letter that his family, of the highest nobility, was famous for being ‘swarthy.’ In Swiss she met Pierre-Alexander Du Peyrou, an absent Surinam plantation owner, connected to the Van Sandick family, and a friend and benefactor of J.J. Rousseau. He was actually the first to publish Rousseau’s work, with the money earned by Surinam slaves. Interestingly Boswell describes his master Rousseau as: ‘A genteel Black man in an Armenian coat,’ while Rousseau writes about Du Peyrou’s ‘dark brown complexion.’

De Charrière married and settled in Pays de Vaud, a region in Swiss where the people are brown, and she earlier had self-described in a penportrait for Boswell as: ‘She does not have the white hands, she knows this, and even jokes about it, but skin colour is no joking matter.’ This was towards the French Revolution when human races were invented and the nobility lost its power, and the dark complexion had stood for nobility and Black Superiority. Whites were the serfs, outcast and until 1848 were considered shoe leather. Whites were routinely condemned to life flaying, and there was a human leather industry. Whites as we know them today were only emancipated in 1848. From this year, which also marks a major change in the Dutch constitution stripping nobles from their ‘privileges?’ The image of the Moor; used by the Ancien Regime to symbolise blue blood: was added to the St. Nicolas feast, and became Pieterbaas. This yearly feast, celebrated during an atmosphere of national hysteria, should be understood as a racist initiation, to make young children aware of their whiteness. Racism should be understood as a liberation ideology, for whites did not want to be ruled by Blacks ever again. This fear still runs deep, and whites will not even acknowledge black portraits of their former rulers, as the concept of a Black king is too upsetting to them. Even now. But as Blacks have overcome the degradation of slavery, and every white Dutch is perfectly safe in Surinam, this cannot be said about the position of Blacks and others in The Netherlands, and the rest of the World. That’s a reason for me to call for The Second Enlightenment to end White Supremacy, and the Era of Revisionism (1848-1941).

Liaisons dangereuses

This knowledge is missing in the writings of Anil Ramdas. Though I have sent some papers and emails to De Balie, never receiving an acknowledgement. His ideas are like those of the Dutch, accepting ‘we don’t know’ as scientific answers about the many Moors in European art, literature, language or heraldry. When I observe people like Ramdas who struggle to be accepted as intellectuals I always hear Glenn Close in Liaisons Dangereuses ridiculing Chevalier Darceny as: ‘Like a true intellectual he is intensely stupid’ and she cautions another ‘to make a concerted effort not to sound like the latest novel.’ Much of the trivia he pushes as knowledge left me yawning, and wondering why he does not offer something useful. Ramdas has Badal call himself a ‘charlatan,’ as he early conceded that he played a role to be accepted by whites.

Jan Mostaert, Portret van een Afrikaanse man, ca. 1520; Rijksmuseum

But even anti-colonialism is in some ways co-opted by the status quo. And only Blacks love Blacks, most of the time. Thus only Blacks will rejoice in the discovery of Black Kings. The eurocentrist worldview is based on a great lie, whitening all of European history by the use of whitened portraits, and their grossly fake history was fixed in 1848. Any amendment might lead to a collapse, so no attempt is made to re-examine European history. Thus any Black trying to readdress Dutch history is a threat; he is dabbling with state secrets, as state racism keeps white supremacy in place. So on 27 September 2011 I was slapped with a travel ban, by the building society no less as my sudden slave master, forced to sign an ‘agreement’ in front of a judge during a suit (Kort Geding). If I want to travel for more then three weeks, I need to give the renter before two weeks notice, and he may object. This has to do with the housing shortage in the richest county in the world, and puzzlingly; my travelling seems to add to this problem. Only god knows what comes next, but troublemakers in The Netherlands usually die of strange car accidents. While I’m seeking redress and annihilation of this ban, I’m accosted by the AIVD (Dutch Secret Police) for a forced ‘Enquete,’ about my views on ‘the living conditions in Holland.’ Even if I decline, I need to phone them.

Slavenverkoop, Jean-Louis Jérôme, 1886, Hermitage, Petersburg

I tell my fans that whites are bad news. They are bad news because they are fucked up. They are fucked up because their ancestors were used as shoe leather. Flaying alive was a normal punishment and this fear and hatred has settled itself somehow as part of the white mind. The essence of whiteness is the hatred of Blacks. Whites hate and fear Blacks because they were ruled and oppressed, while civilised and christianised, by Blacks. This I have concluded after noticing how uniformly whites, worldwide, respond with ridicule, hatred and senseless denial when I present them with my evidence. I came to define their behaviour as mental aphasia induced by great fear. Many Dutch reminded me of the slave masters of old, threatening me with a whipping for defiling their sacred superior history. But the whole of Dutch history is a great lie, hiding that the Ancien Regime was Black. Isabelle de Charrière, Belle van Zuylen, did not consider herself part of the Graauw, the Canaille, the Mean People, as white serfs were called; so it’s silly to talk about her in terms of ‘we, the Dutch.’

Next their fantasy version of the Holocaust (1933-1945) leaves us Surinamese blind to the threat. Not only Jews were murdered, but also Blacks, Roma, Gays, East Europeans, the handicapped, the elderly and Jehovah’s Witness’. I suspect that the Polish nobility remained black and brown. Hitler had Jews in his army. The Netherlands showed with 90% the greatest killing among its Jewry, more then nazi-Germany and twice the number for Belgium. Again the lying Dutch scientist claim not to know; while the facts show that the Dutch, in great numbers, helped the nazi enemy to kill their fellow Jewish citizens. Allochtonen are now placed in this position as the European Jews by the aid of the public media, the next holocaust is prepared right under our noses. Allochtonen like Ramdas should be viewed as the ‘Joodse Raad’ (1941-1943) who loyally executed nazi orders to select Jews for gassing in Germany. Telling Jews not to resist, not going into hiding, and submitting their weapons to the occupier. They were like the Dutch government who en masse helped to identify citizens as Jews, according to the Neurenberg Laws. The present definition of Allochtones sounds like the Neurenberg definition of Jews. Chillingly, there are no houses built today, a housing shortage is stated towards rationalising my travel ban; as if the Dutch expect many houses to become empty. The unemployed need to look for work, while there are no jobs, while Poles and Romanians pour in; again as if the Dutch are expecting a great exodus of allochtonen. The holocaust was first a major robbing of Jewish property, art and money. And it ended with the extraction of gold teeth of the murdered victims. And the Dutch knew, and were informed by NSB newspaper about the fate of the Jews, making their: ‘We did not know, we were only doing our work,’ a great lie.

The Dutch system today is collapsing because of greed and the non-existence of a system of check and balances. A holocaust is a reset and a radical austerity measure with slave labour, reducing the population by mass murder and forced migration, murdering pensioners and others who enjoy state benefits. The people in power use any mean to hold on to power, brainwashing its people through the state media. This economical crisis is human made, while the escape plan is that the same robbers of our tax money will also take us out of this crisis. How ingenious. Surinamese should thus make plans to flee, their beautiful self-owned homes will be taken, and the Surinam government must prepare for hundreds of thousand refugees. Many will be half-Dutch, with no love or knowledge of Surinam. They should be conveyed to the jungle to build a new capital, in order not to overwhelm the slim conveniences and institutions the Surinamese contrived to found or maintain.

Badal does not inform us about the reasons why Badal’s long suffering wife left him and why even his children view him from a young age with loathing and and lively contempt. Quite unsettling. Why could he not charm his children? The angelic and mysterious women like S. and Ahn he charms and courts, reminds me of a self-aggrandizing Fellini, as they champion him as the Great Intellectual. Apart of his drinking he must have done other things to his family and friends of which he must have been very ashamed. Causing fights, adultery, wife battery, children torture, and psychological warfare, breaking things, bringing ill repute, and humiliation? I strongly feel that Ramdas’ anxious nature made him a premature shooter, as sex goes curiously missing from his books. I was gripped by the personal suffering, as alcoholism is a truly horrible disease. How is it possible that an educated person cannot ask for help? Yet this confirms to me that a housenigger is on all levels a bad person. He is a liar, a deceiver, trampling on death bodies in his wake. Was I not defrauded of my historical play about Masra Quassy by two houseniggers, talking about Black solidarity; while one is the highest-ranking Surinam Black on Dutch TV. A true housenigger of state. Not only shamelessly stealing my play, but mocking me too. Their role is to torture anti-colonialist, to attack and ridicule. And again Holland only deals with house niggers. Like selling your soul to the devil, who will next come to collect, not accepting to be cheated by a sudden conversion, as Badal did found out.

...contrived nudity...

Nonetheless, Badal is a major Surinam novel; Ramdas wanted to be Dutch, or a Migrant or a Cosmopolitan. Well he was not, his life ended as if he never left Surinam and was in truth still some alcoholic, Nickerian rice farmer, who hit a mid-life crisis, was abandoned by his longsuffering wife and children, and who next took his own life. Is DNA our fate? The story is a Surinam story of ill fate, with a Surinam cadenza, no matter at what spectacular location in South Africa, Washington, London or Delhi it played out. Because he remained very much a Surinam Indian, that to me is still a mysterious species, who seem to have a unity of mind not seen with Blacks, their great rivals in Surinam. To be Surinam Indian is to be severely critical about anything these Blacks do, so we know little about them, when there are no Black traditions to denounce. They keep mum about failures among Hindustanis, or injustices met at the hand of their pink Caucasian brethren. Hindustanis are playing at the role of successful immigrants, ideal immigrants to the hilt and end up coming across as frauds. They have a youth who take to soft-drugs as ducks take to water, suffer family oriented abuse, and a high incidence of suicide among their teenage children. Ramdas has a subtle humor, based on keen observation. The book reads like a stylish movie, with intimate conversations at stark settings with an Antonioni and Monica Vitti feeling, interspersed with colourful flashbacks at international locations. Some contrived nudity, but again curiously: there is no sex. The soundtrack will be a mixture of Offenbach’s opera, pop, jazz, qawwali and A Night Like This by Caro Emerald. The extensive trivia presented as intellectualism should be cut, and personal clashes invented for the film script to reveal Badal’s character. The whole should be a passionate re-examination of the past, ending with the mournfully failed abstinence and the intentional dead by drowning on the swelling sounds of Casta Diva.

I feel the eternal soul of Anil Ramdas should be immediately taken back in grace and we need to have a Surinam street named after him. To honour his virtuosity, his successes, his bringing of cosmopolitism and Bollywood glamour to Surinam literature. As soon as possible.

The Hague, April 2012

[from egyptsearch.com]