Posts tonen met het label Boston Marjorie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Boston Marjorie. Alle posts tonen
donderdag 20 juni 2013
woensdag 3 oktober 2012
Internationale conferentie RIGHTABOUTNOW beperkt tot één dag
Goldie houdt keynote speech
 |
| Goldie; foto @ Paul Grover |
Woensdag 10 oktober zal de ‘grondlegger’ van
de Drum & Bass-muziek, Goldie,
keynote spreker
zijn tijdens de internationale conferentie New Realities: Art and
Identity in Multicultural Europe die in het MC Theater gehouden wordt.
Goldie (ook wel Clifford Joseph Price) is voor MC hét voorbeeld van een artiest
die via de underground en allerlei subscenes (low-art) zijn weg heeft gevonden
naar de zogenaamde ‘high-art’. Bovendien is hij een multidisciplinaire
artiest, waarbij MC zich herkent in de werkwijze en de weg die hij heeft
bewandelt om te komen waar hij nu is. Naast de keynote speech van Goldie, zal
de internationale conferentie die op woensdag 10 oktober gehouden wordt bestaan
uit een speech van Alida Neslo (Suriname), een thematische discussie onder
leiding van Baba Israel (USA/UK), een korte showcase door mimespeler Dionne
Verwey, een expositie en een Q&A met leden van de graffitiformatie
Kosmpolite Art Tour, de theatervoorstellingen Nina Simone (A)Live en Untrue
en muziek.
Grondlegger Goldie
Goldie was in het begin van de jaren 90 één van de grote supersterren van de drum and bass beweging. Zijn in 1995 uitgekomen klassieke album Timeless kwam uit op zijn iconisch label Metalheadz en wordt vandaag de dag nog steeds gezien als beste Drum & Bass-plaat ooit gemaakt. Maar Goldie was ook actief als breakdancer, grafitti artiest en ... als maker van gouden tanden. Voor velen was hij vooral de man met die charismatische gouden glimlach en de spreekwoordelijke grote muil, onderdeel van de jet set, acteur en b-boy, vast onderdeel van de roddel columns. Maar men moet niet vergeten dat hij verantwoordelijk is voor de meest experimentele, ambitieuze en symfonische jungle en drum and bass van de afgelopen twee decennia. Geen enkele andere producer of dj had dezelfde uitstraling, het charisma en de ambitie.
Goldie was in het begin van de jaren 90 één van de grote supersterren van de drum and bass beweging. Zijn in 1995 uitgekomen klassieke album Timeless kwam uit op zijn iconisch label Metalheadz en wordt vandaag de dag nog steeds gezien als beste Drum & Bass-plaat ooit gemaakt. Maar Goldie was ook actief als breakdancer, grafitti artiest en ... als maker van gouden tanden. Voor velen was hij vooral de man met die charismatische gouden glimlach en de spreekwoordelijke grote muil, onderdeel van de jet set, acteur en b-boy, vast onderdeel van de roddel columns. Maar men moet niet vergeten dat hij verantwoordelijk is voor de meest experimentele, ambitieuze en symfonische jungle en drum and bass van de afgelopen twee decennia. Geen enkele andere producer of dj had dezelfde uitstraling, het charisma en de ambitie.
 |
| Alida Neslo; foto @ Patricia Tjon A Joe |
Culturele identiteit
Marjorie Boston, artistiek directeur van het MC Theater zegt over de conferentie: “Art & identity in multicultural Europe”: het thema van deze internationale conferentie is nooit zo relevant geweest als in het huidige verkrampte Nederlandse culturele klimaat. Maar uiteindelijk zijn het de kunstenaars die de culturele identiteit van een land bepalen, in weerwil van beleidsmakers en overheden. Daarom wordt het tijd dat kunstenaars een onderwerp terug claimen dat nooit het alleenrecht van politici had mogen worden: identiteit. Want het erfgoed van morgen wordt vandaag door hen gemaakt. En dan vooral buiten de muren van de gevestigde podia en musea: online, op straat, en in de clubs. Let’s get this started!”
Marjorie Boston, artistiek directeur van het MC Theater zegt over de conferentie: “Art & identity in multicultural Europe”: het thema van deze internationale conferentie is nooit zo relevant geweest als in het huidige verkrampte Nederlandse culturele klimaat. Maar uiteindelijk zijn het de kunstenaars die de culturele identiteit van een land bepalen, in weerwil van beleidsmakers en overheden. Daarom wordt het tijd dat kunstenaars een onderwerp terug claimen dat nooit het alleenrecht van politici had mogen worden: identiteit. Want het erfgoed van morgen wordt vandaag door hen gemaakt. En dan vooral buiten de muren van de gevestigde podia en musea: online, op straat, en in de clubs. Let’s get this started!”
Programma
De conferentie vindt plaats op woensdag 10 oktober
van 12.00 tot 18.30 uur (exclusief de avondvoorstellingen)
Goldie spreek rond 14.00 uur.
van 12.00 tot 18.30 uur (exclusief de avondvoorstellingen)
Goldie spreek rond 14.00 uur.
Prijs volledig programma € 30,00 (met Nina Simone (A)Live!)
exclusief voorstelling € 17,50.
Voor het volledige programma en kaartverkoop:
maandag 25 oktober 2010
MC Theater geopend
Op zaterdag 16 oktober is dan eindelijk het nieuwe MC Theater geopend op het terrein van de Amsterdamse Westergasfabriek. Na een openingsprogramma met speeches van o.a. Lucien Kembel en Marjorie Boston (de directie van MC), Carolien Gehrels (wethouder van Cultuur in Amsterdam), Sahr Ngaujah (theatermaker bij MC die momenteel schittert in de Broadway Musical Fela! in New York), presentaties uit MC-voorstellingen, muzikale performances van Senna, Flinke Namen en Joya Mooi, barstte het feest los, een Magnificent Celebration. Bekijk hier de foto's..
Foto's: @ Sharon-Jane Dompig
woensdag 13 oktober 2010
Compromisloze energie
door Michiel van Kempen
Als ik thuis kom, ga ik voor mijn cd-kast staan, sluit mijn ogen en pak lukraak een doosje. Zonder te kijken schuif ik de lade van de cd-speler open en stop de cd erin. Raden wat ik heb opgezet. Het is zowat de meest ongenadige muziek die ik in d
e collectie heb: Echoes of Time and the River van George Crumb. Even heb ik de neiging iets te pakken dat gemakkelijker in het gehoor ligt. Kara Dara, La Clemenza di Tito, of de prachtige cd Moods van Philip Catherine die voor het grijpen ligt naast de speler. Maar ik doe het niet, want ik realiseer me dat die ongenadige Crumbs eigenlijk het beste aansluit bij wat ik denk na het zien van de voorstelling De laatste dichters, de bewerking van de gelijknamige roman door Christine Otten, in een regie van Maarten van Hinte en Marjorie Boston in het nieuwe MC-theater op het terrein van de Amsterdamse Westergasfabriek. Nee, ik schrijf hier geen recensie, ik zal het niet hebben over de prachtige taal van Christine Otten. Ik schrijf over mijn boosheid (acceptabele andere term: mijn treurnis) over de lafheid die hand over hand toeneemt in deze wereld. Dat klinkt pathetisch, zegt u? Nou, laat het dan zo zijn. We leven in tijden waarin we graag willen geloven dat de crisis voorbij lijkt te zijn, maar de crisis woedt erger dan ooit, en het ergste moet nog komen, economisch, financieel en vooral: mentaal. Welke politicus durft afstand te nemen van de banaliteit van de Realpolitik? Wie durft het aan om niet toch minstens een bepaald percentage over te nemen van de ordinaire retoriek waarmee de blondgespoelde nationaal-socialist en zijn Limburgse maffia Nederland weet te gijzelen met een fantasieloos samengesteld cl
ubje regenten dat als je het goed bekijkt steunt op nauwelijks 30 % van de bevolking? Wat een treurnis van gezapigheid in links Nederland met snikkend alfa-meisje Halsema, dorpsveldwachter Roemer, en de infatsoenlijke Cohen die is vergeten hoe zijn voorganger Den Uyl onder tafel de schenen bont en blauw schopte. En los nog van dit land dat nauwelijks een kwart van de oppervlakte van Suriname telt, wat voor hartverheffends kan de wereld ons bieden. De Belgische malaise? De Roma-vriend Sarkozy? Het loeder Ingrid Betancourt dat nu geld maakt met haar geslepen herinneringen? Hamid Karzai toch niet?
Ik kan De laatste dichters wel samenvatten, en de meest banale samenvatting zou erop neerkomen dat het een stuk is over een radicale zwarte dichtersbent uit de jaren ’60 in Harlem (Abiodun Oyewole, Umar Bin Hassan en Babatunde). Maar waar het in wez
en over gaat is over trouw blijven aan jezelf, geen water bij de wijn doen, staan voor je idealen. Natuurlijk spat de groep van The Last Poets met kracht uit elkaar, we krijgen geen voorgeprogrammeerd happy end. Maar het mooiste shot is het allerlaatste: een verlichte cirkel waarbinnen op een draaitafeltje een elpee wordt afgedraaid. En daarbij de melancholische woorden van een van de laatste dichters die zegt dat hij de groep mist. Hij mist de compromisloze energie van die tijd. Compromisloze energie: het lijkt niet meer van deze tijd te zijn om het daar nog over te hebben. Maar als je er goed over nadenkt is dat het juist wat deze soms al te uitbundige en soms zeer intieme voorstelling wil overbrengen: de trouw aan je diepste zelf, je meest onvervalste energie en creativiteit. Dat is wat daar in die anderhalf uur nabij het IJ opklonk, bijna melancholisch. Echoes of Time and the River.
(Nog enkele voorstellingen de komende dagen tot en met 15 oktober; reserveren klik hier. Ottens roman is verschenen bij Atlas.)
Bovenste foto: actrice Aisa Winter, @ Foto Milette Raats; op de onderste foto Christine Otten.
Als ik thuis kom, ga ik voor mijn cd-kast staan, sluit mijn ogen en pak lukraak een doosje. Zonder te kijken schuif ik de lade van de cd-speler open en stop de cd erin. Raden wat ik heb opgezet. Het is zowat de meest ongenadige muziek die ik in d
e collectie heb: Echoes of Time and the River van George Crumb. Even heb ik de neiging iets te pakken dat gemakkelijker in het gehoor ligt. Kara Dara, La Clemenza di Tito, of de prachtige cd Moods van Philip Catherine die voor het grijpen ligt naast de speler. Maar ik doe het niet, want ik realiseer me dat die ongenadige Crumbs eigenlijk het beste aansluit bij wat ik denk na het zien van de voorstelling De laatste dichters, de bewerking van de gelijknamige roman door Christine Otten, in een regie van Maarten van Hinte en Marjorie Boston in het nieuwe MC-theater op het terrein van de Amsterdamse Westergasfabriek. Nee, ik schrijf hier geen recensie, ik zal het niet hebben over de prachtige taal van Christine Otten. Ik schrijf over mijn boosheid (acceptabele andere term: mijn treurnis) over de lafheid die hand over hand toeneemt in deze wereld. Dat klinkt pathetisch, zegt u? Nou, laat het dan zo zijn. We leven in tijden waarin we graag willen geloven dat de crisis voorbij lijkt te zijn, maar de crisis woedt erger dan ooit, en het ergste moet nog komen, economisch, financieel en vooral: mentaal. Welke politicus durft afstand te nemen van de banaliteit van de Realpolitik? Wie durft het aan om niet toch minstens een bepaald percentage over te nemen van de ordinaire retoriek waarmee de blondgespoelde nationaal-socialist en zijn Limburgse maffia Nederland weet te gijzelen met een fantasieloos samengesteld cl
ubje regenten dat als je het goed bekijkt steunt op nauwelijks 30 % van de bevolking? Wat een treurnis van gezapigheid in links Nederland met snikkend alfa-meisje Halsema, dorpsveldwachter Roemer, en de infatsoenlijke Cohen die is vergeten hoe zijn voorganger Den Uyl onder tafel de schenen bont en blauw schopte. En los nog van dit land dat nauwelijks een kwart van de oppervlakte van Suriname telt, wat voor hartverheffends kan de wereld ons bieden. De Belgische malaise? De Roma-vriend Sarkozy? Het loeder Ingrid Betancourt dat nu geld maakt met haar geslepen herinneringen? Hamid Karzai toch niet?Ik kan De laatste dichters wel samenvatten, en de meest banale samenvatting zou erop neerkomen dat het een stuk is over een radicale zwarte dichtersbent uit de jaren ’60 in Harlem (Abiodun Oyewole, Umar Bin Hassan en Babatunde). Maar waar het in wez
en over gaat is over trouw blijven aan jezelf, geen water bij de wijn doen, staan voor je idealen. Natuurlijk spat de groep van The Last Poets met kracht uit elkaar, we krijgen geen voorgeprogrammeerd happy end. Maar het mooiste shot is het allerlaatste: een verlichte cirkel waarbinnen op een draaitafeltje een elpee wordt afgedraaid. En daarbij de melancholische woorden van een van de laatste dichters die zegt dat hij de groep mist. Hij mist de compromisloze energie van die tijd. Compromisloze energie: het lijkt niet meer van deze tijd te zijn om het daar nog over te hebben. Maar als je er goed over nadenkt is dat het juist wat deze soms al te uitbundige en soms zeer intieme voorstelling wil overbrengen: de trouw aan je diepste zelf, je meest onvervalste energie en creativiteit. Dat is wat daar in die anderhalf uur nabij het IJ opklonk, bijna melancholisch. Echoes of Time and the River.(Nog enkele voorstellingen de komende dagen tot en met 15 oktober; reserveren klik hier. Ottens roman is verschenen bij Atlas.)
Bovenste foto: actrice Aisa Winter, @ Foto Milette Raats; op de onderste foto Christine Otten.
vrijdag 24 september 2010
De Laatste Dichters
MC presenteert De Laatste Dichters, reprise van de theaterbewerking van Christine Otten's gelijknamige roman over 
The Last Poets, een collectief jonge zwarte dichters uit de VS begin jaren zestig.
De Laatste Dichters is een theaterbewerking van Christine Otten's gelijknamige roman en vertelt het verhaal van de opkomst, de ondergang en voorzichtige wederopstanding van de Last Poets, een collectief jonge zwarte dichters uit de VS begin jaren zestig. Het boek werd alom geprezen om zijn gewaagde vorm en sensueel en muzikaal proza en werd daarvoor genomineerd voor de Libris Literatuurprijs 2005.
De Last Poets zijn voorlopers van de rap, spoken word en dragers van Afro-Amerikaanse culturele traditie van de jazz. Hun 'live' performances, het moment dat de woorden en 'vibes' letterlijk met anderen gedeeld worden, is een energie die aan de basis staat van de theaterbewerking van MC.
De thema's en inspiratiebronnen in het werk van de Last Poets; jazz, politiek en poëzie stonden centraal in het multidisciplinaire en internationale Righaboutnow dat MC rondom de voorstelling organiseerde in het nieuwe MC-theater (3 t/m 5 juni 2010). Voor meer info, kijk op www.delaatstedichters.nlRegie Marjorie Boston en Maarten van Hinte
Spel o.a. Linar Ogenia, Gery Mendes a.k.a. GMB Unorthadox a.k.a. DOX, Paulette Smit, Jenny Mijnhijmer, Shertise Solano, (mei- juni 2010), Aisa Winter (oktober 2010), DJ LoveSupreme
The Last Poets, een collectief jonge zwarte dichters uit de VS begin jaren zestig.De Laatste Dichters is een theaterbewerking van Christine Otten's gelijknamige roman en vertelt het verhaal van de opkomst, de ondergang en voorzichtige wederopstanding van de Last Poets, een collectief jonge zwarte dichters uit de VS begin jaren zestig. Het boek werd alom geprezen om zijn gewaagde vorm en sensueel en muzikaal proza en werd daarvoor genomineerd voor de Libris Literatuurprijs 2005.
De Last Poets zijn voorlopers van de rap, spoken word en dragers van Afro-Amerikaanse culturele traditie van de jazz. Hun 'live' performances, het moment dat de woorden en 'vibes' letterlijk met anderen gedeeld worden, is een energie die aan de basis staat van de theaterbewerking van MC.
De thema's en inspiratiebronnen in het werk van de Last Poets; jazz, politiek en poëzie stonden centraal in het multidisciplinaire en internationale Righaboutnow dat MC rondom de voorstelling organiseerde in het nieuwe MC-theater (3 t/m 5 juni 2010). Voor meer info, kijk op www.delaatstedichters.nl
Regie Marjorie Boston en Maarten van Hinte
Spel o.a. Linar Ogenia, Gery Mendes a.k.a. GMB Unorthadox a.k.a. DOX, Paulette Smit, Jenny Mijnhijmer, Shertise Solano, (mei- juni 2010), Aisa Winter (oktober 2010), DJ LoveSupreme
woensdag 3 februari 2010
MC's nieuwe productie: BH
Made in da Shade/Cosmic komt over een maandje met een nieuwe voorstelling: BH. Premièe: 4 maart 2010.
“We have standards of beauty that aren’t even found in nature.” - A. Levy
“We have standards of beauty that aren’t even found in nature.” - A. Levy
We worden vanda
ag de dag voortdurend geconfronteerd met een niet realistisch vrouwbeeld. In magazines en op billboards lacht ons het gezicht van een totaal gephotoshopt model ons toe. Ons voorbeeld van de perfecte vrouw is niet eens een zeldzaam bestaande vrouw, maar een gemaakte vrouw. En toch spiegelen wij ons eraan.
ag de dag voortdurend geconfronteerd met een niet realistisch vrouwbeeld. In magazines en op billboards lacht ons het gezicht van een totaal gephotoshopt model ons toe. Ons voorbeeld van de perfecte vrouw is niet eens een zeldzaam bestaande vrouw, maar een gemaakte vrouw. En toch spiegelen wij ons eraan.BH is een voorstelling van schrijfster Mariëlle van Sauers en regisseuse Marjorie Boston geïnspireerd door de documentaire Beperkt Houdbaar van Sunny Bergman. Samen met zes vrouwen van verschillende generaties en culturen brengen zij een brutale voorstelling over de beleving van de eigen schoonheid. Spel: Jetty Mathurin, Marit van Bohemen, Bo Bojoh, Senna, Isabel Berenos en Wandana Biekram.
Wie de speellijst wil zien of wil reserveren, klikke hier.
Wie de speellijst wil zien of wil reserveren, klikke hier.
maandag 17 augustus 2009
Gemma Weekes in Nederland
Gemma Weekes, Brits schrijfster met Caraïbische roots, is te gast bij Manuscripta, de opening van het boekenseizoen in Amsterdam (Westergasfabriek, zondag 6 en maandag 7 september 2009). Zij verzorgt diverse optredens.
Gemma Weekes werd in 1978 geboren in Londen, en pendelt momenteel tussen Londen en
Saint Lucia. Op haar zeventiende publiceerde zij haar eerste verhaal. Daarna ontwikkelde ze zich als dichteres, schrijfster en muzikante. Haar muziek maakt ze onder de naam
Goldyroxx. Haar debuutroman, Love me, verscheen onlangs in Nederlandse vertaling.
Hou van me is een debuutroman over een onmogelijke liefde die zich afspeelt in Londen en New York tijdens een heel hete zomer. Eden, halverwege de twintig, is onzeker, weet niet goed wat ze wil en is geobsedeerd door haar eerste liefde Zed. Wanneer ze Zed na jaren weer terugziet is ze onder de indruk van zijn sexy uitstraling en de overtuiging waarmee hij zijn raps spit. Eden woont elk hiphop-optreden van Zed bij en probeert zo cool mogelijk indruk op hem te maken. Zonder resultaat. Zed is meer geïnteresseerd in haar blonde vriendin, lelieblank en superslank. Maar is de blondine de enige reden waarom een relatie niet van de grond komt? Gaandeweg blijkt dat Zed en Eden een pijnlijke herinnering delen die ze onder ogen moeten zien om erachter te komen wat echte liefde werkelijk betekent.
Gemma Weekes werd in 1978 geboren in Londen, en pendelt momenteel tussen Londen en
Saint Lucia. Op haar zeventiende publiceerde zij haar eerste verhaal. Daarna ontwikkelde ze zich als dichteres, schrijfster en muzikante. Haar muziek maakt ze onder de naam
Goldyroxx. Haar debuutroman, Love me, verscheen onlangs in Nederlandse vertaling.
Hou van me is een debuutroman over een onmogelijke liefde die zich afspeelt in Londen en New York tijdens een heel hete zomer. Eden, halverwege de twintig, is onzeker, weet niet goed wat ze wil en is geobsedeerd door haar eerste liefde Zed. Wanneer ze Zed na jaren weer terugziet is ze onder de indruk van zijn sexy uitstraling en de overtuiging waarmee hij zijn raps spit. Eden woont elk hiphop-optreden van Zed bij en probeert zo cool mogelijk indruk op hem te maken. Zonder resultaat. Zed is meer geïnteresseerd in haar blonde vriendin, lelieblank en superslank. Maar is de blondine de enige reden waarom een relatie niet van de grond komt? Gaandeweg blijkt dat Zed en Eden een pijnlijke herinnering delen die ze onder ogen moeten zien om erachter te komen wat echte liefde werkelijk betekent.
Enkele persstemmen:
‘Een verrassende love story geschreven in het swingende ritme van een zwoel liefdesliedje dat je op een hete zomerdag uit een open raam hoort komen.’ – Robert Vuijsje
‘Een hartbrekend verhaal over een lange, hete zomer vol eenzaamheid, onbegrip en jaloezie, maar vooral over brandende liefde die zich niet laat verloochenen.’ – Opzij
‘De treffende personages, het goed getypeerde wereldje en de snelle, speelse dialogen maken Hou van me tot een glansrijk debuut.’ – The Guardian
‘Spitsvondig en onderhoudend van toon, een bewonderenswaardig zelfverzekerd debuut.
Hou van me is een opwindende, interculturele Britse roman vol hiphop.’ – The Independent
De website van Gemma Weekes vindt u hier
Of op My Space hier
Hou van me is een uitgave van Anthos, vertaling Marja Borg, isbn 978 90 414 1460 1, 336 pagina’s, € 19,95.
‘Een verrassende love story geschreven in het swingende ritme van een zwoel liefdesliedje dat je op een hete zomerdag uit een open raam hoort komen.’ – Robert Vuijsje
‘Een hartbrekend verhaal over een lange, hete zomer vol eenzaamheid, onbegrip en jaloezie, maar vooral over brandende liefde die zich niet laat verloochenen.’ – Opzij
‘De treffende personages, het goed getypeerde wereldje en de snelle, speelse dialogen maken Hou van me tot een glansrijk debuut.’ – The Guardian
‘Spitsvondig en onderhoudend van toon, een bewonderenswaardig zelfverzekerd debuut.
Hou van me is een opwindende, interculturele Britse roman vol hiphop.’ – The Independent
De website van Gemma Weekes vindt u hier
Of op My Space hier
Hou van me is een uitgave van Anthos, vertaling Marja Borg, isbn 978 90 414 1460 1, 336 pagina’s, € 19,95.
Speciaal voor Manuscripta, de feestelijke opening van het boekseizoen 2009-2010 op de Westergasfabriek in Amsterdam, zal het artistieke team van MC onder leiding van Marjorie Boston het nieuwe MC tori-seizoen aftrappen met een theatrale, muzikale en poëtische middag geïnspireerd op de Caraibische literatuur. Met onder andere te gast dichteres, schrijfster en muzikante Gemma Weekes (1978) uit Londen, bekend van haar geroemde debuutroman Love me, vertaald in het Nederlands als Hou van me (Uitgeverij Anthos), de Nederlandse zanger / songwriter Pete Philly en verhalenverteller Guillaume Pool uit Suriname, Jeffrey Spalburg host de middag. Voor deze tori moeten apart kaarten worden besteld via http://www.manuscripta.nl/mc. Met deze kaart (speciale prijs van 5 euro ipv 10 euro) kan ook de rest van het programma van Manuscripta worden bezocht. De eerste 20 online kaartkopers krijgen het boek van Gemma Weekes cadeau! De MC tori begint om 15:00 u bij MC op de Westergasfabriek.
Abonneren op:
Posts (Atom)