Nooit teveel Ashetu

When it rains, it pours. Zo hoor je nooit iets over Bernardo Ashetu, en zo ontkom je niet aan hem en zijn dichtkunst.
Het begon op maandagochtend deze week toen Laurens Jz Coster, de mailgroep die ervoor zorgt dat je elke ochtend een portie poezie in je mailbox ontvangt (poezie voor luie mensen), een gedicht van hem rondstuurde. Daaraan gekoppeld een link naar een oude volkskrantblog. Michiel van Kempen plaatst dat vervolgens op deze blog, verzorgt een college, en gisteren verscheen dan een verslag van dat college in de Ware Tijd. Zie hier.

Helaas heeft de verslaggever vooral aandacht voor de (intussen genoegzaam bekende) moeilijke relatie tussen pa en zoon van Ommeren. Dat is jammer. Want haast elk gedicht van Bernardo Ashetu is een college waard. Zie hier een voorbeeld uit van Kempen's college: http://literatuurinamsterdam.blogspot.com/

En omdat er nooit genoeg is over Ashetu, hier een niet al te pijnlijke- want het is niet altijd een en al ellende in zijn poezie (vooral hardop lezen, het ritme zoeken en dan de melancholie proeven):


Santos



En iedereen vroeg mij of Santos lag
zo ver, of de vele vruchten van
koffie waren glad of waren grof, of de
kinderen van Santos waren als de
koffiebonen bruin.-
Santos, was mijn antwoord, Santos is ver,
glad is de vrucht van de koffie, en als
koffiebonen zijn er de kinderen bruin.
Santos is de zon, zo ging ik verder,
heet ligt Santos tegen 't groene
oerwoud aan. Santos is een hart, besloot
ik, 't hart van een vrouw, Santos is
een ziel, de ziel
van een man en boven
is altijd, altijd is boven
Santos
Santos de hemel blauw.