door Alan Tijseling
alle foto's zijn van Ruth San A Jong
Het zal niemand ontgaan zijn. Carifesta XI is in volle gang
en er wordt niet alleen genoten, maar ook volop geklaagd. Genoten van alle
aspecten die zoveel verschillende landen met zich meebrengen: mode, theater,
muziek, eten, het lerenkennen en waarderen van elkaars culturen. Geklaagd over
het programma dat niet klopt, of er wel of geen kaartjes nodig zijn en waar die
dan gaan gehaald moeten worden. Eigenlijk vooral geklaag over onduidelijkheid
en miscommunicatie.
Het lijkt zo simpel. Je reserveert zalen, nodigt
muziekgroepen, dansers, toneelgezelschappen en koks uit. Vermeldt alles in een
programma, zorgt er voor dat dit programma bij het publiek terechtkomt en voor
de rest weet iedereen waar en wanneer hij moet wezen. Het gaat vanzelf.
Tenminste wanneer het een Duits festival is. Duitsers lukt het met hun Deutsche
Gründlichkeit om iets dergelijks schijnbaar moeiteloos voor elkaar te krijgen.
Voor de rest van de wereld is het organiseren van een meerdaags festival een
stuk gecompliceerder en in ons deel van de wereld lijkt het soms helemaal een
mission impossible.
That's the Caribbean
Plotseling geconfronteerd met allerlei vragen en opmerkingen
van journalisten en gasten tijdens het eerste Fête de la Cuisine in 2006 op
Sint Maarten over koks die er nog niet waren, restaurants die van niks wisten
en een programma dat volledig ontbrak, antwoordde Henri Hugo Brookson,
voormalig plaatsvervangend gevolmachtigd minister van Antilliaanse zaken én
hoofdorganisator van het festival, doodgemoedereerd: "Zo gaat het nu
eenmaal hier, we zijn heel slecht in organiseren, maar ontzettend goed in
improviseren. Dat is de charme van de Caribbean, u zult zien dat alles goed
komt." In oktober wordt het Fête de la Cuisine voor de zevende maal
georganiseerd op Sint Maarten en ongetwijfeld zal er weer van alles misgaan,
maar aan het einde hebben wel duizenden mensen ontzettend genoten van dit
culinaire festival.
Carifesta
We zien min of meer hetzelfde gebeuren bij 'ons' Carifesta.
Op de dag van de openingsceremonie stond de hele samenleving op haar kop over
wat inmiddels rustig de kaartjes-dyugudyugu mag worden genoemd.
Radioprogramma's werden overspoeld met bellers, de pings en Whatsapps vlogen in
het rond en het sarcasme stuiterde van Facebook af. Maar aan het eind van de
avond overheersten de oh's en ah's over de lichtshow en het vuurwerk. Iedereen,
of in elk geval de meeste mensen die er bij waren geweest, hadden een geweldige
avond gehad.
Idem dito met Carifesta Jazz in Hotel Torarica. De
nachtmerrie van elke organisator, bands die op het laatste moment afzeggen of
uren te laat, dan wel helemaal niet, komen opdagen. Bezoekers die geïrriteerd
raken door de wijzigingen en daardoor niet meer wisten of ze nu voor de Pier of
voor de Baquet hall een kaartje moesten hebben, enzovoorts. Maar wederom aan
het einde van de avond één en al enthousiasme en de volgende dag juichende
recensies. Job well done!
Menselijk falen
Natuurlijk is het enorm vervelend wanneer je met je gezin
ergens naartoe wilt en dan blijkt opeens dat het hele ding niet doorgaat. Of
dat je opeens een uur te laat bent, omdat de tijd onduidelijk staat vermeld en
het bewuste optreden al is afgelopen. Het is dan voor de hand liggend om de
organisatie daar de schuld van te geven, maar toch is dat niet altijd even
terecht. De organisatie is namelijk een abstract ding dat in wezen niks, en dus
ook niks fout, kan doen. Het zijn de mensen binnen een organisatie, of de
artiesten die het programma moeten verzorgen, waarbij het misgaat en vaak gaat
het dan om gewone menselijke foutjes.
Als van een voetbalteam één speler zijn paspoort niet in
orde heeft, dan is er niet zo veel aan de hand; zijn plaats kan worden
ingenomen. Gebeurt hetzelfde met de hoofdact van een optreden we hebben het
onlangs nog meegemaakt met jazzgitarist Stanley Jordan dan gaat het hele
evenement niet door. In beide gevallen is er sprake van hetzelfde menselijke
falen, maar in het ene geval zijn de consequenties nu eenmaal een stuk groter
dan in het andere geval. De organisatie kun je in dat geval weinig verwijten.
Iemand is iets vergeten, een normaal menselijk iets wat kan gebeuren.
Het punt bij Carifesta is dat er veel dingen tegelijk, of in
een kort tijdsbestek, op verschillende plaatsen worden georganiseerd en dat er
veel mensen bij betrokken zijn. Daardoor zijn er ook veel verschillende kleine
menselijke foutjes die op een gegeven ogenblik een sneeuwbaleffect krijgen.
Vervelend, maar je kan het de organisatie moeilijk verwijten, menselijk falen
is van te voren nu eenmaal nooit uit te sluiten.
Schakels
Wat je de mensen binnen de organisatie wel kunt verwijten,
is de manier waarop er over al die kleine foutjes, die leiden tot grote
problemen, wordt gecommuniceerd. Daar zal na Carifesta ook vast nog het nodige
over gezegd worden. Al weten we nu al dat dit vooral een wijzen naar elkaar
wordt, dat de verwijten over en weer over tafel vliegen en dat we tot de
slotsom komen dat we elkaar verkeerd begrepen hebben. Inderdaad
miscommunicatie.
Wat we nu ook al kunnen concluderen, is dat er veel te veel
mensen bij de organisatie betrokken zijn. Daar wringt een beetje de Surinaamse
schoen. Er is een stevig budget beschikbaar en dus willen we ook iedereen een
stukje van de taart gunnen.
Laten we als simpel voorbeeld het leveren van stoelen nemen.
Daar is een organisatie mee belast die voor de uitvoering een commissie vormt.
Vanuit de commissie wordt een vertegenwoordiger aangewezen die gaat praten met
de tussenpersoon van de stoelenleverancier. De stoelenleverancier laat zich op
zijn beurt weer vertegenwoordigen door een andere tussenpersoon, waardoor er al
zes schakels zitten tussen de vrager en de aanbieder. Lastig, want hoe meer
mensen er bij betrokken zijn des te meer kleine foutjes er worden gemaakt en
hoe groter de kans op miscommunicatie en problemen. Toch zal dit niet snel
veranderen, iedereen moet immers de kans krijgen om zijn nyan te maken met
Carifesta. Inclusief ondergetekende met het schrijven van dit stukje.
Over de eindconclusie kunnen we het ook al vast eens zijn.
Ja, het was een chaos en ja, er waren veel klachten, maar klagen zit nu eenmaal
in de menselijke aard besloten en wat hebben we uiteindelijk toch vooral
genoten met z'n allen. Al snel zal het besef optreden dat het veel makkelijker
is om elkaar te complimenteren over de dingen die wel goed gegaan zijn en de
schoonheidsfoutjes onder het tapijt te schuiven.
De slotsom zal dan ook zijn: Over tien jaar graag weer!
[tekst uit de Ware Tijd,
24/08/2013]
