Osopasi gepresenteerd

door Cary-Ann Tjong-Ayong

De avond begon weinig hoopvol met een flinke regenbui.

De groene tuin vol fruitbomen zag er uitnodigend uit met honderden

afgevallen blozende manja’s onder de oude boom en nog tientallen aan draden hangende in afwachting van een windvlaag.

Wij werden welkom geheten door Els Tjon Joe Wai en Marisa Piepelenbos, onze gastvrouwen,die de sfeer hadden bepaald met grote schalen fruit van het erf op de ruwhouten tafels: manja, pomerak, appeltjes, pomme de citerre, kersen in diverse tinten rood en een wit emaillebekkentje met de naam Betsy in blauw , gevuld met kleine oranje palulu.

Rijen stoelen en een kleine tent met de geluidsinstallatie stonden uitnodigend klaar. De gasten konden komen.

Als eerste was daar Celestine Raalte, opgewekt als altijd. Zij zou een van de vier

Presentaties verzorgen, naast Tolin Alexander, Bongo Charley, Pieter van der Hijden en Ronald Snijders.

De mensen begonnen in groepjes binnen te komen.

Daar was de eregast, Hein Eersel, die het eerste exemplaar zou krijgen.

Het was voor mij een hele eer deze taalkundige autoriteit mijn boek te mogen aanbieden. Jaren geleden had ik hem in Amsterdam horen praten en was aangenaam getroffen door zijn taalkundige virtuositeit. Van zo iemand had ik graag les gehad.

Ronald Snijders arriveerde en iedereen begon verwachtingsvol te praten.

Het duurde  even, maar toen opende Els de avond en kon Ronald deze influiten op zijn geheel eigen enthousiaste manier. Het publiek was enthousiast en klapte op de maat mee.

Pieter hield zijn inleiding met een leuke verwijzing naar fietsenmaker Junker in de Klipstenenstraat waar je terecht kunt voor elk schroefje, moertje en veertje uit de jaren 50. Hij vroeg zich af of het soms een foute Duitser was die met ticket naar Paraguay  per ongeluk in Paramaribo terecht was gekomen en daar een zaak was begonnen. “Maar het is een hele aardige man”, vergoelijkte hij.

Daarna gaf Tolin zijn visie op Kallianni’s liefdevolle omgang met de binnenlandbewoners, die hem zeer aanspreekt.

Bongo Charley omlijstte de lezing van enkele fragmenten en het gedicht “Nocturne”.

Een zeer ingenomen Hein Eersel belichtte het begrip “oso” uit de titel. Van Trefossa tot dedeoso alata.

Hierna kon men een gesigneerd exemplaar aanschaffen bij een drankje, een knabbeltje en een babbeltje, wat nog uren doorging.

Cat, 19 mei 2014

Columns van CAT

Osopasi is de nieuwste publicatie van Carry-Ann Tjong Ayong. Het boek bevat een selectie van haar columns. De presentatie is op zondag 18 mei in het sfeervolle Sukru Oso aan de Cornelis Jongbawstraat 16a. Er zijn voordrachten en optredens van Tolin Alexander, Bongo Charley, Celestine Raalte, Pieter van der Hijden en Ronald Snijders.

U bent van harte welkom. Aanvang 19.00u.

Professor Anansi brengt ‘Voices of Freedom’

Paramaribo - Paul Middellijn die zich professor Anansi noemde, gaf in een half gevuld theater Unique zijn optreden. De poëet deed zijn best het publiek wakker te schudden met zijn tekst, wat hem jammer genoeg niet lukte woensdagavond. De aanwezigen zaten muisstil naar de performance van Middellijn te kijken en er kwam weinig respons. Of waren zij juist weg van zijn 'Voices of Freedom'?

Paul Middellijn

Moeizaam

Middellijn is een amateur pur sang, een rasechte poëet en verhalenverteller, maar woensdag had hij het publiek of misschien Saraswati, de hindoegodin van kennis, muziek en kunsten, niet aan zijn zijde. Terwijl de mooie potpourri van de dhapla, tabla, dhantaal, percussie, basgitaar, saxofoon en een inheemse fluit uit Peru de dichter voortreffelijk begeleidde, galmde de stem van Middellijn in de zaal. Soms was het geluid zo slecht, dat de woorden van de dichter slecht hoorbaar waren. Stukken tekst waren moeizaam te volgen.

Choquerend

"Door een combinatie van jazz en opwekkende ritmische poëzie ben ik inhoudelijk ingegaan op wat er gebeurt met mensen, wat zij doen en hoe zij kijken naar de maatschappij', legt professor Anansi uit. Choquerend was zijn tekst over meisjes die graag met blonde barbiepoppen met blauwe ogen spelen, terwijl zij zelf zwart zijn. In het Sranan wierp hij het publiek een retorische vraag op middels zijn tekst: "Un kan taygi mi leki Srananman fu san ede ala den engelen witi, ma un srefi na blakawan, kande un kan taygi mi efu Gado na wan tra sortu libisma a abi. Fu san ede?"

Middellijns ervaring als voordrachtskunstenaar bracht zijn optreden tot een goed eind. Dit was te danken aan zijn goede combinatie van mimiek en pantomimiek en vooral de mooie mix van de geluiden van de verschillende muziekinstrumenten. Bij elke nieuwe tekst klonk de muziek anders: soms opzwepend, afhankelijk van het ritme van het gedicht of proza en soms melancholisch. De mooie muziek werd gemaakt door klinkende namen in de muziekwereld zoals Pablo Nahar en Bongo Charlie.

Na het optreden van Paul Middellijn trad de veelbelovende jonge artiest Renate Galdij op. Haar poëzie was enerzijds een aanklacht tegen onder andere racisme en anderzijds verheerlijking van de zwarte vrouw. 'Voices of Freedom'': goede tekst, goede performance, goede muziek, maar jammer genoeg slecht geluid.

[uit de Ware Tijd, 23/08/2013]