Daar moet een piemel in

Özcan Akyol. Foto @ Bob Bronshoff

door Özcan Akyol

… zat ik in het boemeltje tussen Enschede en Deventer, tussen dronken supporters en zenuwachtige conducteurs. Het was laat. De meeste reizigers moesten naar Hengelo of een van de omringende dorpen, waar veel aanhangers van FC Twente wonen. De ploeg won eerder die avond heel eenvoudig van Heracles Almelo, de favoriete club van sportjournalist Tom Egbers. Ik was een van de toeschouwers in stadion De Grolsch Veste.

Ik zat op een klapstoel in een tussencompartiment, dat voor de rest werd bevolkt door een paar opgeschoten jongeren en een lange statige man, die een bruine regenjas droeg, zo eentje uit gedateerde politieseries. Wij waren de enigen met een zitplek, de rest moest staan – logisch. Hij zat ver voorovergebogen, bijna met zijn hoofd tussen zijn knieën, en belde met iemand over het een en ander. Het gesprek had een geheimzinnig karakter. Er lag een krant op mijn schoot. De jongens zongen een liedje voor de blonde conductrice.

‘Daar moet een piemel in. Daar moet een piemel in. Daar moet een piemel in.’

‘Dáár moet een piemel in. Daar moet een piemel in. Daar moet een piemel in.’

De vrouw nam het sportief op, onderhand bekend met de keerzijde van haar werk; lastige klanten, glimlachte vriendelijk en bleef wachten op het volgende station, dat haar zou bevrijden van het dronkenmansorkest. De regen klaterde tegen de ramen, af en toe voelde ik een druppel die op mysterieuze wijze in de trein geraakte. Het zijn dan ook niet de nieuwste boemeltjes die tussen Enschede en Deventer rijden.

De man naast mij, nog steeds voorovergebogen, draaide zijn hoofd mijn kant op en taxeerde mij van top tot teen. Toen hij in de gaten had dat ik terugkeek, sloeg hij zijn blik weer neer. Hij mompelde iets onverstaanbaars. We kenden elkaar niet, maar op een of andere manier was die man met zijn regenjas heel erg op zijn hoede, dat maakte ik op uit de ernst in zijn ogen, de gespannen houding van zijn lichaam. Ik luisterde nog eens goed naar het gesprek.

‘Het was niet nodig. We hadden de kansen. Die penalty vond ik ook erg makkelijk gegeven.’

(…)

‘Ja, als die bal erin vloog, had ik het nog moeten zien of ze wonnen.

Een man uit Almelo tussen tientallen Twente-supporters, nu snapte ik het probleem. Ik sloeg een bladzijde van de krant om, wilde een interview met een schrijver lezen, maar werd constant afgeleid door het gebrul van de andere passagiers. Ze konden hun geluk niet op. Ze hadden de derby gewonnen, dat is nogal een gewichtige zaak in het oosten des lands.

‘Hasj, coke & pillen: zo gaan we zondags op pad,’ zongen ze nu.

Ik wilde opmerken dat het vrijdagavond was, maar dat leek me onbegonnen werk; een dronkenlap is niet voor rede vatbaar, feiten zijn futiliteiten. De man naast mij keek me weer aan. De telefoon kleefde nog steeds aan zijn oor, terwijl de rijtuigen snelheid verminderden.

Station Hengelo.

De trein liep vrijwel leeg. De conductrice zwaaide haar fans gedag. Een nobele daad. Misschien zouden ze later in de nacht, eenmaal thuis in hun eigen dorp, het favoriete barmeisje bezingen, wellicht dat er ook in haar een piemel moest. Hoe je het ook wendt of keert, bij veel vrouwen gaat een piemel naar binnen, vaak vaginaal, maar ook andere ingangen moeten er dikwijls aan geloven, dat is een onbetwistbare zaak.

Afijn.

Ik zat nu alleen in het tussencompartiment met de latente Heracles-supporter. Wat zijn eindbestemming was, liet zich raden: Almelo. Dat was niet ver meer. Hij belde nog steeds een beetje stiekem, niet zeker of ik ook een aanhanger van FC Twente was, of gewoon iemand die van Enschede naar Deventer moest.

Die mensen bestaan, ook op dit late tijdstip.

Ik wilde het niet moeilijker voor hem maken, kwam overeind, vouwde mijn krant op en liep naar een coupé, op zoek naar een fijnere plek.

Supporters van Heracles

‘Wacht even,’ zei de man. Ik wist eerst niet of hij het tegen mij had, of tegen zijn gesprekspartner. Hij keek me aan. De grote ogen vertoonden nog steeds de nodige ernst.

‘Ja?’

‘Mag ik misschien die krant van jou?’

‘Tuurlijk,’ zei ik. ‘Maar Almelo is niet ver meer.’

‘Ik moet naar Apeldoorn.’

‘Een fan van Heracles die in Apeldoorn woont?’

‘Mijn vrouw heeft er familie. Ik had weinig keuze…’ Hij zei het beschaamd.

‘Een moetje?’

‘Daar komt het wel op neer. Ga jij naar Almelo? Vond jij de penalty terecht?’ vroeg de man.

‘Hm. Ik denk dat de scheidsrechter het goed zag.’

Ik wilde hem niet langer pijnigen en gaf de krant. Met mijn telefoon zou ik de rit wel doorkomen. De conductrice blies heel hard op haar fluit. Ze perste de opluchting uit haar lichaam. Nu zat er alleen een jongen uit Deventer in de trein. En iets verderop een man uit Apeldoorn, maar die laatste kwam daar liever niet voor uit, om verschillende redenen.

[van de blogspot van Özcan Akyol, 20 januari 2014]

Özcan Akyol – Krantenbezorger

Özcan Akyol. Foto @ Corné van der Stelt

… en toen ging beneden de bel. Het was oudejaarsavond. Op dat moment stond ik in de keuken, niet in mijn eigen huis, maar bij mijn vriendin in Amsterdam. Zij was aan het douchen. Wat te doen? Ik legde het mes op de snijplank, liep naar de video-intercom en zag een grote neger op het scherm.

Ik ken mijn vriendin best goed, evenals haar vriendengroep, maar deze jongen had ik nog niet eerder gezien, dat was niet aan twijfel onderhevig. Ik drukte op de rode knop, zonder verdere navraag, en wandelde terug naar de keuken. Hij zou vanzelf wel de trap op lopen, dan werd de reden van zijn bezoek duidelijk.

Het huis zonder gordijnen was ondertussen een soort discotheek geworden; de ene lichtflits loste de andere af, aan weerszijden van het gebouw. De kinderen in de buurt hielden van vuurwerk. Ik had ook een kleine voorraad gekocht, of ja, iets meer dan dat; vijftien grote sierpakketten, die ik de dag ervoor samen met een vriend in Bad Bentheim ophaalde – we blijven jochies.

Ik drukte het mes in een rode kool, niet helemaal relax, maar eerder onrustig in afwachting van die zwarte jongen. Het duurde nu al zeker drie of vier minuten, veel te lang naar mijn smaak. Ik was dodelijk nieuwsgierig. Hij hoefde maar vier trappen omhoog.

Dat waren er toch niet veel?

Hij klopte op de deur. De bezoeker stond nu op de voetmat. Boven klonk het geluid van stromend water, mijn vriendin douchte nog steeds. Ik trok de deur open, voor zover dat kon met al dat vuurwerk in de gang. Hij keek me ernstig aan. Hij hield een tas vast met een groot logo van Nike erop. De ritssluiting was kapot.

‘Gelukkig nieuwjaar,’ klonk het schor uit zijn keel. Daarna stak-ie zijn hand uit. Niet om die van mij te schudden, maar met de palm omhoog, zoals bedelaars in de straten van Istanbul.

‘Jij ook, vriend.’ Er volgde een stilte. ‘Wat nu?’ vroeg ik.

‘Ik ben de bezorger van de Volkskrant.’

Foto @ Michiel van Kempen

‘O, je wilt natuurlijk wat geld. Maar ben je niet te laat – waar is je kerstkaart?’ In het verleden was ik ook een krantenjongen. Ik begreep meteen dat hij een bonus wilde, voelde solidariteit, dit waren de meeste lucratieve dagen van het jaar voor het gilde.

Hij stak zijn hand in de tas en toverde een zwart kaartje tevoorschijn. Ik nam het over en bestudeerde de tekst. Philippe Remarque wenste mij een gelukkig 2014. Ik heb hem ooit ontmoet. Volgens mij is hij een puike kerel. Ik zocht geld in mijn broekzak, voelde wat biljetten en trok die eruit. Drie keer twintig euro.

De ogen van de bezorger sprongen in een keer wagenwijd open. Ik was vroeger al gelukkig met een briefje van vijf gulden, deze gozer hengelde naar tien keer zoveel geld – de tijden zijn veranderd. Ik gebaarde dat hij een moment moest wachten, liep het huis in, zag de portemonnee van mijn vriendin liggen, maakte die open en constateerde dat zij ook geen muntgeld had.

Wat nu?

‘Kan je morgen terugkomen?’ Hij morde wat in een voor mij onbekende taal, daarna keek hij naar het vuurwerk in de gang.

‘Morgen is alles gesloten,’ klonk zijn antwoord. Dat was onjuist, want de meeste snackbars hebben een mooie omzet op 1 januari, weet ik van een vriend die een cafetaria runt.

‘Later deze week misschien?’ vroeg ik. ‘Je bent hier toch elke ochtend.’

Hij vond het niet grappig. Hij keek weer naar het vuurwerk. Volgens mij vond-ie dat wél gaaf.

‘Wil je anders een mooi pakket meenemen?’ De krantenbezorger zakte door zijn knieën, zonder enige aarzeling, pakte het grootste pakket en lachte voor het eerst sinds onze ontmoeting.

‘Gelukkig nieuwjaar,’ riep hij. Daarna zoefde hij de trap af.

Ik sloot de deur, legde het kaartje op de eettafel en liep naar de keuken, daar hervatte ik mijn snijwerkzaamheden. Het mes was bot, de rode kool stevig. Mijn vriendin kwam naar beneden. Ze droeg een handdoek om haar hoofd. We gaven elkaar een kus. Het kaartje op de tafel viel haar op.

‘Huh, hoe kom je daar nu aan?’

‘Van de bezorger,’ antwoordde ik.

‘Heb je hem geld gegeven?’

‘En niet zo’n klein beetje ook.’

‘Hoeveel dan?’

‘Uh, een vuurwerkpakket ter waarde van vijftig euro.’

[van de blogspot van Özcan Akyol, 3 januari 2014]