Oppervlakkigheid

door Asruf Muradin

Het Internationaal Pers Instituut (IPI) heeft de journalistiek in Suriname een tik op haar vingers gegeven. Onder meer het verwijt ‘oppervlakkigheid’ kreeg ze naar het hoofd geslingerd. Dat beaam ik, gezien het nieuwsaanbod. Onder andere door het ontbreken van diepgravende stukken, heeft de oppervlakkigheid te maken met wat de mediahuizen verlangen van de journalisten. Dit houdt in dat nieuwsgaring zo weinig mogelijk moet kosten. Want er bestaat geen budget voor een achtergrondverhaal of een nieuwsverhaal. In het nieuws- en een achtergrondverhaal gaat de journalist juist dieper in op wat er is gebeurd en waarom iets is gebeurd.

...gemakkelijk te vergaren nieuws... (Avondvierdaagse)

Dientengevolge zie je alleen nieuws dat weinig kost. Om deze reden richten journalisten zich op goedkoop nieuws. Sla een Surinaams dagblad open en kijk naar het aanbod. Je ziet dan dat politieke propaganda, zedenmisdrijven, ongelukken, zware criminaliteit, de boventoon voeren. Dat komt neer op met weinig moeite verkregen nieuws. Of het aanbod ook aansluit op wat de lezers willen blijkt niet uit onderzoeken, want bij mijn weten zijn die niet uitgevoerd. Een ander hardnekkig misverstand is dat de media een opvoedende taak zouden hebben. De media hebben maar één taak en dat is informeren. Voor opvoedkundige taken moet je naar de onderwijsinstellingen.

De West van 3-11-1913

Deze problematiek van oppervlakkigheid kun je niet in de schoenen schuiven van de journalisten. De oorzaak van het beperkte en oppervlakkige aanbod komt door het ontbreken van een bundeling en gebrek aan fondsen voor onderzoeksjournalistiek. Om deze reden kun je niet stellen dat Surinaamse journalisten niet in staat zijn om hoogstaande en diepgravende stukken te produceren. Ze krijgen daarvoor niet de tijd en geld. Voorts zie je dat sommige mediahuizen al vanaf de revolutie in een post-traumatisch stadium verkeren. Daardoor is er alleen maar kritiek op Bouterse en de kliek om hem heen. Dit betekent dat een journalist zonder zijn bureau te verlaten kritiek kan produceren. Zonder reorganisatie en fondsen voor kwalitatieve journalistiek, zal het oppervlakkige niveau nog lang stand houden.

Ook zie je dat de Surinaamse media niet zijn ontzuild. De ontzuiling heeft te maken met het loslaten van wat politieke partijen, vakbonden of de handel vinden. In andere landen is de pers ontzuild en dat zorgt voor een objectieve kijk op zaken. Omdat er in het buitenland ook budgetten bestaan voor onderzoeksjournalistiek, door de betere organisatie, graven journalisten dieper. Surinaamse kranten en nieuwswebsites hebben het geld niet om journalisten goed te betalen voor kwalitatieve nieuwsgaring.

Alles in aanmerking nemend kun je stellen dat Surinaamse kranten en nieuwswebsites, radiostations en televisiezenders, alleen met reclame en de verkochte oplages van kranten, geen hoogwaardig nieuws kunnen brengen. De markt is ook te klein daarvoor. De spoeling is dun. Het politieke klimaat heeft dan ook weinig invloed op het nieuwsaanbod van de mediahuizen. Ze zijn behoorlijk zelfstandig en er is persvrijheid. Het probleem ligt bij de mediahuizen die zich niet organiseren voor het echte werk en ergens geld opzij leggen uit de omzet. De Surinaamse journalisten kunnen er niets aan doen. Het is immers alleen baron Münchhausen gelukt zichzelf bij de haren uit het moeras te trekken, suggereerde de Nederlandse journalist Hendrik Jan Schoo eens.

[van Facebook]

"Limbojaans"

door Asruf Muradin

Je ziet zelden zulke metamorfoses als welke Cliff Limburg heeft geëtaleerd. Cliff wordt verfoeid door echte journalisten in Suriname. Dat is niet zonder reden. In de fronttijd heeft deze radioman op alle slakken van Front zout gelegd. Hij maakte propaganda voor de NDP. Dat is beloond met een baan op het kabinet en staat op de payroll van de Surinaamse overheid. Vanaf de dag dat hij in dienst trad ziet Cliff kans om dezelfde zaken die hij vroeger afkraakte niet meer te bespreken.

 

Cliff Limburg

Het gaat bij deze radiomaker dan ook niet om een objectieve werkwijze maar pure propaganda via de staatsradio SRS.

De staatsmedia dient ontzuild te zijn omdat alle Surinamers die belasting betalen daarvoor opdraaien. De bevolking is eigenaar van de staatsmedia en de bevolking bestaat uit burgers van alle partijen. De staatsradio is niet van een politieke partij om constant propaganda te voeren voor een partij.

De staatsmedia is voor overheidsmededelingen, binnenlands- en buitenlands nieuws. Om het beleid van de regering bekend te maken, instructies aan de bevolking te geven over plannen die zijn gemaakt, DNA vergaderingen, objectieve nieuwsgaring, objectieve interviews. Cliff Limburg doet dat niet. In alles zie je zijn partijpropaganda. Het is misbruik van de media die door alle burgers wordt betaald.

Oneigenlijk misbruik van de staatsmedia voor partijpolitieke doeleinden. Je ziet het aan de werkwijze. Alles is er op gericht om oppositieleden te schaden. Als hij vragen stelt aan de oppositie dan is het de bedoeling om hen uitspraken te ontlokken die tegen hen werken. Kritische vragen stelt hij dan weer niet aan NDP kopstukken. Hij vroeg Ramon Abrahams niet voor een interview in verband met het opdrogen van het OW budget voor 2013 maar zocht de VHPér Asis Gayadien wel op om hem aan de tand te voelen.

De eenzijdigheid is doorzichtig voor de meeste mensen met een gezond stel hersens. Alleen mensen die niet zelf kunnen nadenken en afgaan op wat hen wordt verteld geloven hem wel. Wees consequent en stel ook kritische vragen aan de coalitie want je werkt voor het land en niet voor de president, hij betaalt je niet uit zijn eigen zak, je krijgt geld van de staat en werkt voor de staat, niet voor een persoon.

Ik begrijp dat mensen die als loyalisten zijn beloond voor bewezen diensten door de NDP hun dankbaarheid tonen door slaafs te volgen en aan persoonsverheerlijking doen. De doorzichtigheid spat ervan af. Wie het zelf niet zien zijn de spelers in deze soap, dat is Cliff Limburg en die hele reutemeteut van de NDP. Ik zou tevreden zijn met een interview van Cliff Limburg met Ramon Abrahams. Het moest ongeveer zo gaan.

Cliff Limburg: “Meneer Abrahams, laten we niet omheen draaien, say’du nanga moni fu OW, a budget no kan kba afpasi?’

“Wel, eeeh, wij hebben de aannemers betaald en de rekeningen stapelden zich op, sommige facturen waren wegens onvoorziene onkosten hoger uitgevallen.”

“Ja, ahem, u heeft wel werk onderhands gegund aan familie en vrienden, dat kunt u toch niet doen meneer Abrahams, dat is nepotisme?’

“Waar staat het geschreven dat het niet mag, familie en vrienden zijn ook Surinaamse staatsburgers en ze willen ook verdienen, het is nu onze beurt om geld te verdienen, we zijn eerlijk bezig, weet je hoeveel tijd een openbare aanbesteding vergt?”

“Meneer Abrahams, u stelt mij een wedervraag, maar ik lei dit interview. Parbode heeft gezegd dat je hebt gestolen van de baas, dat is in dit geval de overheid en u heeft een zaak aangespannen, bent u niet bang dat u verliest, want laten we eerlijk wezen, je hebt een rommeltje van het ministerie gemaakt, de president heeft u niet weggestuurd omdat u zo goed was?”

“Meneer Limburg, don’t go there, moet ik je ook voor het gerecht slepen, luk’bun nanga mi, wie denk je wel dat je bent, yu loser, meneer Limburg je bent een verrader van land en volk?”

“Meneer Abrahams, bedankt voor dit interview.”

[van Nospang.com, 6 oktober 2013]

muradinasruf@gmail.com