Nieuwe dramaserie Hoe duur was de suiker?

Hilversum - De vierdelige serie Hoe duur was de suiker? is gebaseerd op de gelijknamige roman van Cynthia McLeod. Regisseur Jean van de Velde (All Stars, All Stars 2 Old Stars, Lek, Wit Licht en scenarist van o.a. Oeroeg) heeft het boek verfilmd. Voor de serie heeft hij de film niet slechts in vieren gedeeld. De serie is een compleet nieuwe montage met 80 minuten extra materiaal, waarin ook het perspectief van meer personages aan bod komt. Gaite Jansen en Yootha Wong Loi Sing vertolken de hoofdrollen. Suriname, 1765. Het is de bloeitijd van de suikercultuur en ook de periode van de slavenopstanden. Tegen dit decor speelt zich het leven af van Elza en Sarith, dochters uit een joodse plantersfamilie, en hun lijfslavinnen Mini-Mini en Maisa. De levens van deze jonge mensen staan in schril contrast met elkaar, maar allen worstelen ze met de liefde, die extra wordt gecompliceerd door de ingewikkelde verhoudingen tussen slaven en planters, rijken en puissant rijken, marrons en Hollandse soldaten. In de koloniale slavenmaatschappij ondervinden meesters en slaven dat de suiker duur wordt betaald.

Sarith (Gaite Jansen) en haar zus Elza (Anna Raadsveld) groeien op in een plantersfamilie. Het is de tijd van de suikercultuur en de Boni-oorlogen in Suriname. Sarith is een jonge, levenslustige vrouw die met haar slavin Mini-Mini (Yootha Wong-Loi-Sing) haar dagen doorbrengt op de plantage van haar vader. Wanneer haar grote liefde Nathan (Benja Bruijning) haar in de steek laat, is Sarith wanhopig op zoek naar zichzelf en de liefde. Terwijl haar zus Elza al snel trouwt met haar liefde Rutger (Yannick van de Velde), stort Sarith zich in de armen van verschillende mannen. Steeds verder raakt Sarith verwijderd van haar vrienden en familie, alleen haar slavin Mini-Mini blijft haar trouw. Ondertussen sluiten steeds meer slaven zich aan bij de marrons (weggevluchte slaven) die in de bossen huizen en regelmatig met veel geweld plantages overvallen. Dit trekt ook een zware wissel op de liefde tussen Mini-Mini en slaaf Caesar (Maurits Delchot). Wanneer Sarith de goedaardige plantagehouder Julius (Kees Boot) ontmoet, lijkt het leven haar weer enigszins toe te lachen. Dit geluk is echter maar van korte duur. Sarith vervalt in oude gewoontes, verliest zichzelf hierin en laat Mini-Mini achter bij Julius. Het blijkt de grootste kans op vrijheid en een eigen leven voor Mini-Mini.

Aflevering 1 – Over Sarith en Nathan

Mini-Mini, geboren uit het onvrijwillige samenzijn van een slavin met haar blanke meester, wordt lijfslavin van misi Sarith, de meest begeerde jonge vrouw in Suriname. Mini-Mini droomt van een leven met Caesar,  een slaaf uit Paramaribo, maar is bereid alles te doen om haar misi gelukkig te maken. Ook als haar misi op het punt staat te trouwen met de rijke én aantrekkelijke planter Nathan en ze voorgoed naar Europa zullen vertrekken...

V.l.n.r. Humberto Tan, Genelva Krind, Paul Voorthuysen, Yootha Wong Loi Sing en Jean
 van de Velde, bij het bereiken van de gouden status van de film (100.000 bezoekers). Foto @ NFF

Cast:

- Gaite Jansen (170hz, Schemer)

- Yootha Wong Loi Sing

- Benja Bruijning (De Bende van Oss, Alles is Familie)

- Yannick van de Velde (De Brief voor de Koning, Floris)

- Kees Boot (Moordwijven, All Stars)

- Anna Raadsveld  (Timboektoe,Overspel)

- Maurits Delchot a.k.a. Negativ (Alleen Maar Nette Mensen)

- Genelva Klind (Tien Minuten, Jeugdjournaal)

- Werner Kolf (Voetbalvrouwen)

Cynthia Mc Leod

Actrice Yootha Wong Loi Sing werd voor haar rol van Mini-Mini genomineerd voor een Gouden Kalf.

- Regie: Jean van de Velde

- Camera: Giulio Biccari

- Montage: Job ter Burg NCE

- Eindredactie: Robert Kievit

Hoe duur was de suiker?, vanaf zaterdag 8 februari vier weken lang om 20.20 uur bij de VARA op Nederland 2.

Blu-Ray Review: Hoe Duur was de Suiker

Regie: Jean van de Velde | Cast: Gaite Jansen (Sarith), Yootha Wong-Loi-Sing (Mini-Mini), Kees Boot (Julius), Yannick van de Velde (Rutger le Chasseur), Benja Bruijning (Nathan), e.a. | Speelduur: 125 minuten | Bioscooprelease: 26 september 2013 | FilmTotaal recensie: Hoe Duur was de Suiker

Regisseur Jean van de Velde, bekend van films als All Stars (1997) en Wit licht (2008), nam met de verfilming van de - op het vraagteken na dan - gelijknamige bestseller uit 1987 van de Surinaamse schrijfster Cynthia McLeod een behoorlijk ambitieus project op zich. De film over de slavernij in Suriname vertelt namelijk niet alleen een dieptepunt uit de Nederlandse geschiedenis, maar het is ook een historisch drama die veel eist van de opnamelocatie, kledij, de taal en uiteraard de acteerprestaties. Met de eerste drie punten is overwegend weinig mis. De film met o.a. actrices Yootha Wong-Loi-Sing en Gaite Jansen scoort minder op de acteerprestaties en dat is best jammer. Ook jammer is dat de film wat weinig aandacht kreeg en ondanks dat het meer dan 100.000 mensen warm wist te krijgen om naar de bioscoop te gaan, had de visueel prima film wat meer naar voren geschoven mogen worden. Distributeur Entertainment One bracht met de Blu-Ray uitgave, die onlangs in het schap verscheen, gelukkig een prima schijf op de markt.

Synopsis & trailer
In Hoe Duur was de Suiker leven de blanke Sarith en haar slavin Mini-Mini in het achttiende eeuwse Suriname. Terwijl Sarith langzaam verbitterd raakt door het harde leven in de kolonie, krijgt Mini-Mini een kans op eigen geluk. De vraag is alleen, of ze die kans durft te grijpen, als deze ten koste van haar meesteres gaat?

Waardering & Box Office
De IMDb noteert een goede 6,6 bij ruim 300 stemmen. De bezoekers van FilmTotaal beoordelen het drama met een redelijke 7 (Stem zelf). FT recensent Frank Stol gaf drie sterren naar aanleiding van zijn recensie.
Een reactie van FT-bezoeker SanderDeWijs: Dit is een schitterend ogende film, de hoge productiewaarde zie je er duidelijk aan af... ...Vooral nieuwkomer Yootha Wong-Loi-Sing is bedrieglijk natuurlijk, zoals dat heet. Maar Boot en Jansen halen gewoon hun niveau, vooral voor Boot is dit een goede afwisseling van zijn gebruikelijke 'karakter' rollen. Dit wil niet zeggen dat het soap gehalte van de film niet te hoog is, het is te hoog en er hadden wel wat meer scenes tussen slavenprinses Jansen en haar half-zus Yootha Wong-Loi-Sing, de twee vrouwen in gemogen... ...Maar de grote waarde van deze film is dat ze gemaakt is, en dat het grote publiek in Nederland in aanraking komt met een weggedrukte, vergeten bladzij van de Nederlandse geschiedenis, die toch zo'n periode van 300 jaar beslaat van 1660 tot 1975. Ook, of juist bij de Surinaamse bevolking in Nederland, is dit hard nodig.
Het productiebudget van Hoe Duur was de Suiker is onbekend. Het drama dat het 33e Nederlands Film Festival opende trok uiteindelijk meer dan 100.000 bioscoopbezoekers en werd daarmee een Gouden Film.

Blu-Ray Hoe Duur was de Suiker | Retail release: 15 januari 2014 | Beeld: 1080p HD 16 x 9 |Geluid: Engels 5.1 DTS-HD | Ondertitels: Nederlands, Engels | Aantal Discs 1 x Blu-Ray | Extra's:Verwijderde scenes | Cast en crew over Jean van de Velde | Masterclass regisseur Jean van de Velde | Special effects | Trailer | Achter de schermen | EAN: 8713045237783 | Ook verkrijgbaar op: Dvd |Met dank aan: Entertainment One

De single disc Blu-Ray uitgave van Hoe Duur was de Suiker wordt aangeleverd in een standaard Blu-Ray keepcase met daaromheen een vergelijkbare sleeve. De vormgeving van de cover is een iets ruimere versie van de nette filmposter en er is op de hoes een andere tagline te lezen dan op het affiche. Het drama oogt prima via deze Blu-Ray uitgave. Het beeld is goed scherp en de kleuren van het (Zuid-Afrikaanse en dus niet Surinaamse) landschap ogen erg fraai. De extra's wijzen aan dat er nog best wat visual effects zijn gebruikt en dat is eigenlijk niet zichtbaar. Goed gedaan dus! Aangezien dialoog de boventoon voert, is de DTS-HD track iets ondergeschikt.

Yootha Wong Loi Sing

Extra's
Entertainment One heeft zo'n uur aan extra's toegevoegd van de schijf van deze Nederlandse speelfilm. Er zijn een viertal kortere docu's te zien. Twee daarvan zoomen in op de regisseur Jean van de Velde. Enerzijds krijgt de cast & crew de mogelijkheid om iets over hem te zeggen en anderzijds geeft Van de Velde een masterclass, waarin hij vertelt hoe hij tot het maken van de hoofdfilm is gekomen en geeft hij zijn visie op filmmaken. Daarnaast wordt er een forse blik achter de schermen gegeven, waarin de cast en crew allerlei details geven over de film. Via de korte docu 'Special (?) effects' kun je kijken naar een indrukwekkende VFX breakdown van de Nederlandse studio Planet X. Erg netjes! Ook zijn er acht verwijderde scenes te zien.

Conclusie: juiste uitgave voor deze film, die betere acteerprestaties had mogen laten zien. Dat Hoe Duur was de Suiker niet enorm wist te scoren in de bioscopen was een beetje te voorspellen. Het onderwerp slavernij is nou niet iets wat het grote publiek direct zal trekken en de film had ook wat minder bekende namen op het affiche prijken. Dat de acteerprestaties uiteindelijk iets te mager zijn om echt op te vallen, is vooral jammer te noemen. Het drama oogt namelijk prima. De Blu-Ray uitgave van Hoe Duur was de Suiker is top. Voor deze Nederlandse titel heeft Entertainment One een redelijk aantal extra's toegevoegd. De echte liefhebber zal de film waarschijnlijk wel weten te vinden.

[Geplaatst door Bram op 24-01-2014 17:22 - Bron: FilmTotaal]

Open brief aan Sunil door Jean van de Velde

Beste Sunil Girdhari,

Mijn naam is Jean van de Velde, scenarioschrijver, regisseur en mede-producent van Hoe Duur Was De Suiker. In een artikel in De Ware Tijd, dat me vandaag werd toegezonden las ik over de "schaamteloze piraterij" van onze film, die zelfs via tv-reclames illegaal wordt aangeboden voor SRD 10.

Begrijpt u me goed, als maker wil ik niets liever dan dat iedereen de film gratis en voor niks overal kan zien! Op de (kwalitatieve) manier zoals de film bedoeld is. Tegelijkertijd wil ik als maker meer films maken dan één. Een film maken kost geld, veel geld.

Hoe Duur Was De Suiker heeft ruim twintig miljoen Surinaamse dollar gekost. Ik wilde een film maken die kon concurreren met dure buitenlandse films en de rijke en pijnlijke geschiedenis van Suriname en het boek dat Cynthia Mc Leod daarover heeft geschreven recht zou doen. Ik zelf heb op het laatste moment SRD 125.000 van mijn privégeld in de film gestopt, evenals mijn collega producenten. Waarom? Omdat we nog betere (dus duurdere) visual effects wilden en extra draaidagen.

Het is gelukt. Ik ben blij met de premières in Utrecht en later in Paramaribo, met de ontvangst van de film door het publiek in Nederland en natuurlijk helemaal met de reacties van het publiek in Suriname. Tot zover is alles goed.

Nu komt de moraal van het verhaal. Er is nog een boek van Cynthia Mc Leod dat mij ter verfilming is aangeboden. Er is een heel leuk comedy-script dat ik via een Surinaams-Nederlandse kennis in handen heb gekregen. Ik heb oriënterende gesprekken gevoerd om eens echt in Suriname een hele film te draaien. Wat denkt U? Welke financier gaat mij nog het (vele) geld geven om een Surinaamse film te maken, als er zo massaal illegale kopieën op de Surinaamse markt gedumpt worden, waaraan alleen u, die niets maar dan ook helemaal niets voor deze film betekend heeft, SRD's verdient?

Let op, rijk worden word je niet van een Nederlandse noch een Surinaamse film, hoogstens kun je met een succesvolle bioscoopuitbreng en dvd-verkoop, het eerste startgeld verdienen voor een volgende film. Uw piraterij ontneemt mij en mijn collega's die mogelijkheid. Waardoor het tot mijn grote spijt haast onmogelijk wordt voor mij om nog een film in Suriname te maken. Dat vind ik heel erg.

En wat ik tot slot ook erg vind, is dat ik op Twitter regelmatig moet lezen dat mensen klagen over de inferieure kwaliteit van onze film op de dvd's: úw inferieure dvd's! Niet de onze, want die zijn tiptop gemaakt en opgeleverd.

Mochten gewone, fatsoenlijke mensen deze brief lezen: er is geen mooiere en betere manier om Hoe Duur Was De Suiker te gaan zien dan in de bioscoopzaal, temidden van landgenoten die allemaal op de een of andere manier met dezelfde gruwelijke geschiedenis van de slavernij te maken hebben gehad.

Tot slot, meneer Sunil Girdhari, als u zo technisch onderlegd bent om dvd's illegaal te kopiëren en op de markt te brengen, dan moet het toch een fluitje van een cent zijn om het contactadres van de rechthebbenden van Hoe Duur Was De Suiker te traceren: het staat op de legale dvd-hoes onder het kopje 'Waarschuwing - Het is verboden illegale kopieën te verspreiden...'

Met vriendelijke groet,

Jean van de Velde

[uit de Ware Tijd, 21 januari 2014]

Piraterij Hoe duur was de suiker 'schaamteloos'

door Fariel Menso

Paramaribo - TBL Cinemas ergert zich aan de piraterij rondom de succesfilm Hoe duur was de suiker. Ook schrijfster Cynthia McLeod vindt het zeer kwalijk. “Het is mijn boek dat verfilmd is. Dit doet pijn.” De film is langer dan een week zonder toestemming van de filmproducent op schappen in Suriname en is ook nog gratis online te bekijken.

Een reclamespot van Sunil’s DVD Shop voor Hoe duur was de suiker. De shop is een van de locaties waar illegale dvd's worden verkocht. Foto: Fariel Menso

De schrijfster zegt dat zij in contact is getreden met de regisseur van de film. Die was al op de hoogte van de piraterij op de Surinaamse markt. "Er kan niks aan gedaan worden." Ook TBL-directeur Erwin Emanuels concludeert dat. TBL heeft meermaals tevergeefs aan de bel getrokken over filmpiraterij bij overheidsinstanties.

De productie van de film heeft vijf miljoen euro gekost en nam ongeveer drie jaar in beslag. "Dan kopiëren mensen de film en gaan daarmee aan de haal zonder enige cent gëinvesteerd te hebben", benadrukt McLeod. "Dit is een goed voorbeeld van hoe slecht het is gesteld met auteursrechten in Suriname. Ik vind het schandelijk en schaamteloos." 

Emanuels zegt dat TBL inkomsten derft als gevolg van deze piraterij op de Surinaamse markt. "Wij doen ons uiterste best om ondanks de hoge rechten de totale gemeenschap tegen een zo laag mogelijke prijs toegang te bieden tot de nieuwste films. Dan komt men de markt op zo een manier verstoren."

Sunil's DVD Shop is een van de locaties waar illegale dvd's van Hoe duur was de suiker worden verkocht. Directeur Sunil Girdhari zegt dat hij alleen bij lokale filmmakers voor de rechten betaald. "De filmproducent van Hoe duur was de suiker kon ik niet traceren."

[uit de Ware Tijd, 20/01/2014]

Actrice Hoe duur was de suiker: ‘Slavernij is een gluiperig geniaal systeem’

door Tascha Samuel

Paramaribo - Gaite Jansen, Yootha Wong Loi Sing, en Genelva Krind, zijn enthousiast de première van ‘Hoe duur was de suiker’ in Suriname mee te maken. Maar ook scriptschrijver en producent Paul Voorthuysen en regisseur Jean van de Velde, zijn meegereisd. De acteurs zijn deels veranderd door het maken van de film. “Ik ben in ieder geval heel erg anders. Ik ben me veel bewuster van de latente aanwezigheid van racisme en andere manieren van onderdrukking van de gekleurde mens in onze moderne samenleving”, meent Wong Loi Sing.

Actrice Yootha Wong Loi Sing deelt haar ervaring over het maken van Hoe duur was de suiker met het publiek. ZIj wordt geflankeerd door schrijfster Cynthia Mc Leod (links) en Genelva Krind en Gaite Jansen (rechts). Foto: Stefano Tull.

Een prijs
Zij speelt de rol van Mini Mini, de buitengewoon loyale huisslavin van Sarith (Gaite Jansen). "De rol van Mini Mini staat zo haaks op hoe ik ben", zegt de actrice. Zij heeft zich eerst ingelezen om een gevoel te krijgen over hoe het toen was. Daarbij viel het haar op dat de slaaf koopwaar was, iets dat werd verhandeld en waaraan een prijs gekoppeld was. Krind keek eerst naar oude slavenfilms zoals Roots. "Als slavin Maisa werd ik veel beter behandeld dan de andere slaven, maar het bleef toch slavernij. Het is heel wat om je daarin in te leven. Je moet je zelf helemaal wegcijferen om je in die rol te kunnen verplaatsen. Je staat in een keer heel dicht bij je geschiedenis. Je beleeft het."

Kritiek
Voor Wong Loi Sing was de vernedering in sommige scènes het hardst. "Op gegeven moment worden de slaven munten toe geworpen om hen 'deel' te maken van de feestelijkheden van een huwelijk. Dat is zo vernederend, dat je muntjes moet gaan rapen." Zij is slavernij in een bredere context gaan zien als opkomende zwarte actrice en als jonge zwarte vrouw. "Er zijn scènes waarbij ik denk beesten!" En dan zijn er mensen die kritiek leveren omdat ze geen zweepslagen zien en wreed geweld, maar voor mij is die geestelijke manipulatie wellicht het ergst." Wong Loi Sing meent dat er zodanig op de slaven hun psyché is ingewerkt dat hun op gegeven moment elke wil om te ageren tegen onrecht, werd ontnomen. "Het is een gluiperig, vies, maar geniaal systeem geweest, geniaal omdat ze het zo lang in stand hebben kunnen houden."

Scène uit de film

Mindshift
Ook voor Jansen was het geen gemakkelijke taak om zich te verplaatsen in de rol van de wrede meesteres Sarah. "Het moeilijkst was om die omslag in mijn hoofd te maken om iemand te misbruiken. Om het als normaal te brengen dat iedereen aan elke bui van mij onderhevig is. Hoe ik iemand als minder dan een hond moet behandelen. Dat is een enorme mindshift." Jansen is tot de conclusie gekomen dat een mens in zo een positie geplaatst zich al gauw zo gaat gedragen. "Iedereen is onderdanig aan je en doet wat je wilt. Je hoeft van nature geen slecht mens te zijn om slechte dingen te doen." In totaal hebben de acteurs acht weken in Zuid-Afrika doorgebracht voor het filmen.

[uit de Ware Tijd, 04/12/2013]

Hoe duur was de suiker goed ontvangen in Suriname

Actrices Genelva Krind, Yootha Wong Loi Sing en Gaite Jansen op de rode loper, woensdagavond bij de première van Hoe duur was de suiker in TBL Cinema. Foto: Stefano Tull  

door Annelies Brinkman

Paramaribo - Op wat lichte teleurstelling na over dat de film niet in Suriname is opgenomen, is de eerste voorstelling van ‘Hoe duur was de suiker’ in Suriname enthousiast ontvangen. Althans, door de genodigden en het publiek dat woensdagavond het geluk of het geld er voor over had op de première in bioscoop TBL aanwezig te zijn.

Jean van de Velde met echtgenote, en met rechts Cynthia Mc Leod

Of de reacties van het 'gewone' publiek ook zo zullen zijn, zal de komende weken moeten blijken als de film voor iedereen te zien is. De Nederlandse regisseur Jean van de Velde, die samen met schrijfster Cynthia McLeod en de actrices Gaite Jansen, Yootha Wong Loi Sing en Genelva Krind aanwezig was op de première, is daarom van plan maandag ook in de zaal te gaan zitten om de reacties te peilen, zo zei hij na afloop.

De rode loper bij de première, links een slaaf met 18de-eeuwse tattoo?

Van de Velde hoopt van harte dat de Surinamers net zoveel van de film gaan houden als hij doet. "Toen ik het boek van Cynthia McLeod vijftien jaar geleden las, was ik er al door geraakt.  Ik hoop dat de ziel van het boek in te film te zien. Ik heb geprobeerd een film te maken waar Suriname trots op is. Ik vertrouw er daarom ook op dat de film in Suriname ook gewaardeerd gaat worden.''

Eddy Wijngaarde, mede oprichter van TBL Cinema, weet niet hoe lang Hoe duur was de suiker zal draaien. Hij verwacht wel dat er veel belangstelling zal zijn, omdat veel Surinamers zich betrokken zullen voelen bij het verhaal.

[uit de Ware Tijd, 05/12/2013]

Hoe duur was de suiker behaalt Gouden Film

Regisseur Jean van de Velde (m) met zijn muzen en hoofdrolspeelsters in de openingsfilm van het Nederlands Film Festival. Links Gaite Jansen in de rol van Sarith en rechts Yootha Wong Loi Sing in de rol van lijfslavin Mini-Mini. Foto Arjo Frank

door Wytske van Tilburg

Paramaribo - Hoe duur was de suiker, de openingsfilm van de 33ste editie van het Nederlands Film Festival, heeft de status van Gouden Film behaald. Al meer dan honderdduizend bezoekers hebben sinds de release op 26 september het meeslepende drama in de bioscoop gezien. De prijs werd uitgereikt aan regisseur Jean van de Velde en actrices Yootha Wong Loi Sing en Genelva Krind.

Hoe duur was de suiker is een historisch drama vol jonge acteurs. De film is gebaseerd op de roman van Cynthia McLeod. De schrijfster is erg enthousiast over de prestatie! "Dat is natuurlijk geweldig. Heel, heel mooi!", roept de schrijfster enthousiast. "We hadden het wel een beetje verwacht natuurlijk, maar dat maakt het niet minder leuk." Bescheiden voegt ze er aan toe dat het niet 'haar' film is, maar die van de regisseur, scriptschrijver, producenten en de cast.

Nieuw Amsterdam, decor van wat eens de koloniale tijd was

Compliment

Bij de Gouden Film wordt tevens de Gouden Pen uitgereikt aan de betrokken scenarioschrijver. In dit geval is dat Jean van de Velde. "Het grootste compliment dat een scenarioschrijver kan krijgen is dat de auteur wiens boek hij tot een scenario bewerkt heeft gelukkig en blij is met het resultaat van die bewerking. Dat compliment heb ik drie weken geleden van Cynthia Mc Leod gekregen. Het op één na grootste compliment dat een scenarioschrijver kan krijgen is dat de mensen die geld betalen om de verfilming van zijn scenario te gaan zien enthousiast, ontroerd en geraakt zijn.", zegt de scenarioschrijver dankbaar.

Maisa (Genelva Krind) en Mini-Mini (Yootha Wong Loi Sing)

Gouden Kalf

Verder zegt Van de Velde verheugd en zelfs opgewonden te zijn om de film te laten zien aan de mensen wier geschiedenis onlosmakelijk verbonden is met dit verhaal. De Gouden Pen is een initiatief van het Netwerk Scenarioschrijvers. De Gouden Film wordt toegekend wanneer er honderdduizend betaalde bioscoopkaartjes zijn verkocht. Bij vierhonderdduizend verkochte bioscoopkaartjes krijgt de film de status Platina Film en bij een miljoen kaartjes wordt het een Diamanten Film genoemd. Met het behalen van de status van Gouden Film maakt Hoe duur was de suiker kans op het Gouden Kalf voor de UPC Publieksprijs 2014. De Gouden Film werd uitgereikt namens het Nederlands Film Festival en het Nederlands Filmfonds. Hoe duur was de suiker zal op 4 december in première gaan in Suriname.

[uit de Ware Tijd, 17/10/2013]

Lange wachten beloond voor Mc Leod-fans

door Euritha Tjan A Way

Paramaribo - Het lange wachten wordt begin december beloond voor de fans van Cynthia McLeod. Want dan gaat de verfilming van ‘Hoe duur was de suiker’ in Suriname in première. Vier december is de grote dag en vanaf 5 december is de film voor het groter publiek toegankelijk. De première is in aanwezigheid van schrijfster Cynthia McLeod, regisseur Jean van de Velde en castleden Yootha Wong-Loi-Sing en Genelva Krind.

Regisseur Jean van de Velde en Cynthia Mc Leod te gast in het NTR-programma De bus Lijn 1.

Een diehard fan van Mc Leod is zeer enthousiast. Zij werkt bij de Amerikaanse ambassade, maar mag vanwege de shutdown geen officiële reactie geven. Zij kon de verleiding echter niet weerstaan en nam een kijkje tijdens de presentatie van Tutuba het meisje van het slavenschip Leusden waar Mc Leod aankondigde dat de film in Suriname te zien zal zijn in december. "Ik kwam naar Suriname en ging op zoek naar literatuur over slavernij. Het boek 'Hoe duur was de suiker' was mijn eerste kennismaking met literatuur over die tijd. Daarna heb ik Elisabeth Samson gelezen. Ik ben echt blij dat de film eraan komt", zegt ze enthousiast terwijl ze naar de filmposter kijkt die pontificaal prijkt op het achterterras van Vervuurts Garden.

Scène uit de film

Kritieken

Suriname is op 4 december het tweede land waarin de film vertoond wordt. "Ik heb boze kritieken gehoord over mensen die zich afvroegen waarom de film niet eerst in Suriname in première is gegaan. Ik leg ze uit dat het Nederlands geld is dat de film gemaakt heeft", liet McLeod optekenen. "Suriname had de keus om bijvoorbeeld minder uit te geven aan Carifesta en voor deze film te betalen. Carifesta kostte achttien miljoen en de film vijf miljoen, maar het is een kwestie van keuzes", legde Mc Leod uit.

Hoe Duur was de Suiker vertelt het meeslepende verhaal van twee jonge vrouwen in het achttiende-eeuwse Suriname: de blanke Sarith (Gaite Jansen) en haar lijfslavin Mini-Mini (Yootha Wong-Loi-Sing). Terwijl Sarith verbitterd raakt door het harde leven in de kolonie, krijgt Mini-Mini haar eigen kans op geluk. Kan en durft ze die te grijpen ten koste van haar meesteres? De film is geschreven en geregisseerd door Jean van de Velde, die eerder verantwoordelijk was voor Wit Licht en De Kleine Blonde Dood. Naast Gaite Jansen en Yootha Wong-Loi-Sing bestaat de cast uit onder anderen Kees Boot, Maurits Delchot, Anna Raadsveld, Yannick van de Velde, Genelva Krind en Werner Kolf. Yootha Wong Loi Sing die de lijfslavin Mini Mini van Gaite Jansen (Sarith) speelt in de film werd voor haar rol in de film genomineerd voor een Gouden Kalf. De film oogst gemengde recensies.

Nooit gedacht

McLeod is zeer enthousiast. "Ik vind het geweldig. Ik heb het boek 38 jaar geleden geschreven. Ik had toen nooit durven hopen dat het verfilmd zou worden." De schrijfster verzorgt volgende maand een gastcollege aan de Dutch and German Studies en Afro-American studies van de Universiteit van Berkeley. Haar recent gepresenteerde historische novelle is gelijk in het Engels vertaald om ook daar gepresenteerd te worden.

[uit de Ware Tijd, 12/10/2013]

The Cost of Sugar to open Netherlands Film Festival

by Lisa Paravisini

Director Jean Van De Velde’s 18th Century Suriname epic was chosen to open the Netherlands Film Festival on the 25 September 2013, bizcommunity.com reports. A period film about the personal stories running through the horror of slavery in the Dutch colony of Suriname, the film was shot in Zinkwazi on the North Coast of Natal, as well as at historic locations in Stellenbosch and at the Castle in Cape Town.

Shot and post-produced in South Africa, it is a co-production between Cool Beans and PV Pictures (Netherlands), Comet Films (Germany), Spier Films (South Africa) and VARA a Dutch Boradcaster.

This is the third co-production between Spier Films and European producer, Richard Claus of Comet Films. Previous collaborations include the film Black Butterflies (Best Film at the Netherlands Film Awards, Best Film at the South African Film and Television Awards and Best Actress at the Tribeca Film Festival in 2011) and The Heineken Kidnap.

The Cost of Sugar was created with the support of Netherlands Film Fund, CoBO, Spier Arts Trust and Slavery Foundation. Entertainment One Benelux will handle theatrical distribution in the Netherlands.

Spier Films, Michael Auret says “This is an extremely well crafted film in the same vein as Django Unchained and the new Steve McQueen film, 12 Years a Slave. It is good that Europe, and particularly the Netherlands, are also now taking ownership of this part of their history. I want to congratulate Jean Van De Velde and my fellow producers Richard Claus and Paul Voorthuysen who have invested so much time and energy in bringing this to the screen. I also want to thank all of our wonderful crew for their tireless efforts and amazing creativity and skill.”

The film was crewed by a number of Spier Films collaborators.

It was shot by South African cinematographer, Giulio Biccari, (Luther, Black Butterflies, U-Carmen eKhayelitsha). The films production was designed by BAFTA award winning Darryl Hammer (Black Butterflies, The Girl, The Heineken Kidnap), Wardrobe was designed by Rae Donelly (Black Butterflies, Heineken Kidnap), hair and makeup was provided by Raine Edwards (Black Butterflies, Safe House, Zulu) and it was all Line Produced by Gail Overton (Verraaiers, Layla Fourie).

“We are proud as the Zulu Coast Film Office (ZCFO) to see productions that have been filmed in our Northern Coastal region of KwaZulu-Natal being showcased on global film industry platforms and can only hope that this will attract more filmmakers to make use of the opportunity of exploring the Northern Coastal region of KZN as the “Ultimate Film Destination.” says Noxy Mavundla, head of the Zulu Coast Film Office

“Our beautiful region has recently played the roles of Ancient Rome, St Helena, Miami, Hong Kong, Paris and California. I am excited to see historic Suriname added to the list.” adds Denis Lille, chief executive officer of the Cape Film Commission.

[from repeating islands, October 1, 2013; For the original report go to http://www.bizcommunity.com/Article/196/482/100640.html]

Waarom ik de film Hoe duur was de suiker niet ga kijken

door Quinsy Gario

"Hoe duur was de suiker is geen slavernijfilm, het is een romantisch melodrama dat zich afspeelt op een Surinaamse suikerplantage in 1780."In de rest van het interview met regisseur Jean van de Velde in BN De Stem wordt het niet veel beter. Dat Van de Velde anders dan in het boek Mini Mini de verteller maakt maar dan alsnog de witte Sarith centraal zet is voor mij een complete afknapper. Dus, nee dank je.

De crew van de film. Midden in lichtblauw: Yootha Wong Loi Sing; naast haar
 in rood Gaite Janssen. Geheel rechts Cynthia Mc Leod naast regisseur Jean van de Velde

Het is dan wel jammer dat we weer een Nederlandse film hebben waarbij talentvolle spelers opgezadeld worden met een maker die geen kaas gegeten heeft van de materie maar er wel mee aan de haal gaat.

Gaite Janssen en Yootha Wong Loi Sing

Hieronder een handjevol recensies om voor jezelf te beslissen of je het gaat zien of niet.

• De Volkskrant: Veel van de verteltijd gaat op aan de amoureuze verwikkelingen, die maar weinig uitstijgen boven het niveau van een soap.
• De Telegraaf: Wat de kijker voorgeschoteld krijgt, doet denken aan de generale repetitie van het schooltoneel of aan de conference van Fons Jansen over een hoorspelacteur: ’on-na-tuur-lijk, hoe be-doelt u?’
• Het Parool: Zelfs als de plantage aangevallen wordt door opstandige slaven (de film speelt in de tijd van de Bonioorlogen, waarin gevluchte slaven plantages aanvielen) is dat slechts een dramatisch middel voor spanning in de levens van de blanke plantagebewoners.
• Spits: Een film over [slavernij] moet eigenlijk serieus pijn doen en dat is bij Hoe Duur Was De Suiker niet echt het geval. Aan de andere kant: dat het afschuwelijk was, dat weten we natuurlijk al wel, en er is op zich niks mis mee dat Van de Velde de nuance zoekt.
• Moviescene: De rol van Sarith is zo prominent aanwezig, dat het lijkt alsof alles om haar draait. Hierdoor weten de scènes van Mini-Mini zich nooit goed te ontwikkelen, waardoor een film met zo’n koloniaal thema alsnog een wat vreemde smaak in de mond achterlaat.
• Filmpjekijken: Het is moedig van Yootha om bijna de gehele film naakt rond te lopen. Deze keuze, maar ook de keuze om Sranan als taal te voeren maken de film realistischer. Sterker nog, met een thema als deze was het extra wrang geweest als iedereen gewoon Nederlands had gesproken.

[van de blogspot Roet in het eten]

Hoe duur was de suiker: hoofdrolspeler huilt om slechte recensies

Kees Boot, scène uit de film

Hoofdrolspeler Kees Boot kan wel janken om de slechte recensies die de film Hoe duur was de suiker kreeg. Klik hier voor een filmpje waarin hij aan het woord komt.

Hier de recensie die Eric Koch in De Telegraaf van 25 september 2013 schreef:

De suiker werd duur betaald in het Suriname van het achttiende eeuw. Niet door de blanke kolonisten die met hun gulle hand hun koffie of thee verzoetten. Hun zwarte slaven moesten er echter hun bloed in leggen. Tegen de achtergrond van die bittere situatie vertelt slavin Mini-Mini haar levensverhaal in Hoe duur was de suiker.

In de verfilming van Jean van de Velde speelt de vertelster echter niet meer dan een bijrolletje. Zijn camera is vooral gericht op bazin Sarith, met wie Mini-Mini samen opgroeit. De knappe dochter van een plantagehouder vraagt ieders aandacht, in alle opzichten.

Aandacht

Ze is een kille, egoïstische intrigante, die iedereen tegen elkaar uitspeelt om haar zin te krijgen. In haar saaie omgeving hunkert ze vooral naar mannelijke aandacht. Sarith droomt van wereldsteden als Parijs en Venetië, maar haar beoogde echtgenoot vindt zijn maatschappelijke vooruitzichten belangrijker dan haar gezelschap en trouwt met een ander.Tandenknarsend richt Sarith vervolgens haar aandacht op telkens andere mannen en beschadigt onverschillig verschillende levens.

Dat zo’n onsympathiek personage het middelpunt van een film vormt, is minder zwaarwegend dan het belabberde acteren over vrijwel de gehele linie. Wat de kijker voorgeschoteld krijgt, doet denken aan de generale repetitie van het schooltoneel of aan de conference van Fons Jansen over een hoorspelacteur: ’on-na-tuur-lijk, hoe be-doelt u?’

Moeilijk te begrijpen van een regisseur, die ruim een decennium geleden met Lek een film van internationaal niveau afleverde. Rondom Gaite Jansen, voor het eerst in haar prille, veelbelovende carrière fysiek en vocaal houterig, worden de ontwikkelingen betrekkelijk schools in beeld gebracht. Hoewel de neerbuigende, gevoelloze behandeling van de slaven door alle poriën van de film ademt, lijkt een scène waarin een beknelde arm wordt afgehakt om het productieproces niet op te houden, er vooral ingebracht om te illustreren dat de suiker inderdaad duur werd betaald.

De mooie plaatjes eromheen maken de vlakke verfilming van het succesvolle boek van Cynthia McLeod, 150 jaar na de afschaffing van de slavernij, niet boeiender.