![]() |
| Foto © Bert Nienhuis |
door Michiel van Kempen
Derek Walcott leest een fragment uit zijn poëzie voor. Hij
is close-up in beeld. Het gaat over zijn moeder en als het fragment ten einde
is legt hij abrupt zijn boek neer, zijn ogen staan vol tranen en hij kijkt naar
de camera en de crew die de opname maakt en hij zegt, betrapt, gedesoriënteerd,
dat ze hem in de val hebben gelokt. Opeens is de grumpy old man uiterst kwetsbaar geworden. In de zaal bij de
Nederlandse première afgelopen zondag van Ida Does’ filmdocumentaire over de
grote Caraïbische dichter, kon je een speld horen vallen. Derek Walcott:
dichterbij kon je niet komen.
![]() |
| Walcott in het midden en geheel rechts de Ierse dichter Seamus Heaney. Walcott: '"There are too many white men here!" |
Het is het mooiste moment uit Poetry is an Island. Het is een met liefde gemaakte film, intens, aandachtig in beeld gebracht door cameraman Ingmar Maduro. Al vrij vroeg wordt de essentie van de persoon Walcott naar
voren gebracht: je ziet zijn altijd aandachtige, spiedende blauwe ogen maar je
weet niet wat er zich achter die blauwe diepte afspeelt. We krijgen er alleen
maar een afschaduwing van te zien in de schittering en de kracht van zijn
poëzie. ‘We waren hier op Saint Lucia in de donkerte, en Derek Walcott heeft
ons met zijn poëzie opeens in het volle licht getrokken,’ zegt een jeugdvriend.
Zelf spreekt Derek Walcott alleen in grote gebaren over de troost die zijn
poëzie kan geven. Alleen aan het einde schiet hij opeens in vuur, wanneer hij
het heeft over de lamlendigheid van het eilandbestuur dat Rat Island voor de
kust niet heeft willen ontwikkelen tot een kunstenaarsparadijsje, een lokale
kwestie zoals die zich in alle kleine gemeenschappen voordoet. Maar over zijn
persoonlijke leven zwijgt hij. Poetry is an Island heeft Ida Does een indrukwekkend filmportret
afgeleverd.
| Cameraman Ingmar Maduro aan het werk op Saint Lucia |
Poetry is an Island:
Derek Walcott wordt op 10 april vertoond bij de NTR.


