 |
| Özcan Akyol. Foto @ Corné van der Stelt |
Ik ken mijn
vriendin best goed, evenals haar vriendengroep, maar deze jongen had ik nog
niet eerder gezien, dat was niet aan twijfel onderhevig. Ik drukte op de rode
knop, zonder verdere navraag, en wandelde terug naar de keuken. Hij zou vanzelf
wel de trap op lopen, dan werd de reden van zijn bezoek duidelijk.
Het huis
zonder gordijnen was ondertussen een soort discotheek geworden; de ene
lichtflits loste de andere af, aan weerszijden van het gebouw. De kinderen in
de buurt hielden van vuurwerk. Ik had ook een kleine voorraad gekocht, of ja,
iets meer dan dat; vijftien grote sierpakketten, die ik de dag ervoor samen met
een vriend in Bad Bentheim ophaalde – we blijven jochies.
Ik drukte
het mes in een rode kool, niet helemaal relax, maar eerder onrustig in afwachting
van die zwarte jongen. Het duurde nu al zeker drie of vier minuten, veel te
lang naar mijn smaak. Ik was dodelijk nieuwsgierig. Hij hoefde maar vier
trappen omhoog.
Dat waren er
toch niet veel?
Hij klopte
op de deur. De bezoeker stond nu op de voetmat. Boven klonk het geluid van
stromend water, mijn vriendin douchte nog steeds. Ik trok de deur open, voor
zover dat kon met al dat vuurwerk in de gang. Hij keek me ernstig aan. Hij
hield een tas vast met een groot logo van Nike erop. De ritssluiting was kapot.
‘Gelukkig
nieuwjaar,’ klonk het schor uit zijn keel. Daarna stak-ie zijn hand uit.
Niet om die van mij te schudden, maar met de palm omhoog, zoals bedelaars in de
straten van Istanbul.
‘Jij ook,
vriend.’ Er volgde een stilte. ‘Wat nu?’ vroeg ik.
‘Ik ben de
bezorger van de Volkskrant.’
 |
| Foto @ Michiel van Kempen |
‘O, je wilt
natuurlijk wat geld. Maar ben je niet te laat – waar is je kerstkaart?’ In
het verleden was ik ook een krantenjongen. Ik begreep meteen dat hij een bonus
wilde, voelde solidariteit, dit waren de meeste lucratieve dagen van het jaar
voor het gilde.
Hij stak
zijn hand in de tas en toverde een zwart kaartje tevoorschijn. Ik nam het over
en bestudeerde de tekst. Philippe Remarque wenste mij een gelukkig 2014. Ik heb
hem ooit ontmoet. Volgens mij is hij een puike kerel. Ik zocht geld in mijn
broekzak, voelde wat biljetten en trok die eruit. Drie keer twintig euro.
De ogen van
de bezorger sprongen in een keer wagenwijd open. Ik was vroeger al gelukkig met
een briefje van vijf gulden, deze gozer hengelde naar tien keer zoveel geld –
de tijden zijn veranderd. Ik gebaarde dat hij een moment moest wachten, liep
het huis in, zag de portemonnee van mijn vriendin liggen, maakte die open en
constateerde dat zij ook geen muntgeld had.
Wat nu?
‘Kan je
morgen terugkomen?’ Hij morde wat in een voor mij onbekende taal, daarna keek
hij naar het vuurwerk in de gang.
‘Morgen is
alles gesloten,’ klonk zijn antwoord. Dat was onjuist, want de meeste snackbars
hebben een mooie omzet op 1 januari, weet ik van een vriend die een cafetaria
runt.
‘Later deze
week misschien?’ vroeg ik. ‘Je bent hier toch elke ochtend.’
Hij vond het
niet grappig. Hij keek weer naar het vuurwerk. Volgens mij vond-ie dat wél
gaaf.
‘Wil je
anders een mooi pakket meenemen?’ De krantenbezorger zakte door zijn knieën,
zonder enige aarzeling, pakte het grootste pakket en lachte voor het eerst
sinds onze ontmoeting.
‘Gelukkig
nieuwjaar,’ riep hij. Daarna zoefde hij de trap af.
Ik sloot de
deur, legde het kaartje op de eettafel en liep naar de keuken, daar hervatte ik
mijn snijwerkzaamheden. Het mes was bot, de rode kool stevig. Mijn vriendin
kwam naar beneden. Ze droeg een handdoek om haar hoofd. We gaven elkaar een
kus. Het kaartje op de tafel viel haar op.
‘Huh, hoe
kom je daar nu aan?’
‘Van de
bezorger,’ antwoordde ik.
‘Heb je hem
geld gegeven?’
‘En niet
zo’n klein beetje ook.’
‘Hoeveel
dan?’
‘Uh, een
vuurwerkpakket ter waarde van vijftig euro.’
[van de
blogspot van Özcan Akyol, 3 januari 2014]
Geen opmerkingen:
Een reactie posten