Het duurde wel even voor wij een afspraak hadden om de
Surinaamse kruidentuin van Dennis Tounaar te bezoeken. “Minimaal 5 personen”,
hield hij vol. Alle familieleden en vrienden waren al geweest, soms meer dan
eens.
Anderen konden niet op de voorgestelde dag.
Waarom dit quotum zo belangrijk was zouden we daar in “Pikin
Sranan” met milde toegeeflijkheid ondervinden. Ondergedompeld in de aangename
sfeer van
vriendelijkheid, een warm zonnetje, een geurige beker groene
Marva thee zaten we in het luchtige houten gebouwtje in de achtertuin, aan
lange houten tafels.
Met z’n drieën en nog zes andere mensen, net als wij
samengevoegd tot een handzame groep zodat de uitgebreide lunch kon worden
voorbereid door
de vriendelijke dames van het team.
Ondertussen krijgen we tijdens de kennismaking en de
rondleiding van alles te horen over de tuin waar verrassend bekende, maar door
ons vergeten kruiden groeien. Elk blad is eetbaar, heeft een heilzame
toepassing.
Van de papaya, olijf, kers, citrus. tayerblad met groene
of rode nerf, bitawiwiri, gomawiwiri.
Tomaatjes. Niet die grote, ronde, opgeblazen gekweekte, die
waterig smaken.
Die kleine, onregelmatige, met een heerlijk aroma. Puur
natuur.
En dan al die kruiden. Marva of malve, gedroogd heilzamer
dan vers.
Muntbasilicum. We leren dat er in Suriname minstens vier
soorten basilicum bestaan. Heerlijk
geurend en lekker in de sla.
Maar de absolute topper is de Moringa Oleifera, een zusje
van de grotere Acacia.
Met fragiele ronde blaadjes aan takjes. “De beste boom op
onze planeet”, legt Dennis bezield uit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten