ruisend als
de zijden rokken van mijn moeder op weg naar een receptie
haar
zachtbruine schouders gepoederd en besproeid met “Quelque Fleurs”
de geur die
altijd om mijn herinneringen zal blijven zweven
zo zijn de
oktoberbuien
Hard
roffelend als knikkers op zinken daken of nieuwe plaatmateriaal
verhalen zij
van kleine kinderen dicht tegen elkaar gekropen in Mammy’s grote bed
waar het
blad met kroesjes thee met melk en de schaal koekjes
een intiem
tintje geeft aan het middaguur
zo zijn de
oktoberbuien
en later
naar buiten rennen en baden in de regen, glijden op een palmbootje naar de toen
nog schone goot de grote mensen lachend toekijkend vanaf het balkon
in
gemakkelijke broek en huisjapon
gereed om
ons op te vangen en onder de douche te zetten,
die mild is
als de oktoberregenbui.
 |
| Surinamerivier. Foto @ Karel Donk |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten