door Karin Amatmoekrim
Op dit moment ben ik aan het schrijven aan De man van veel, een roman gebaseerd op
het veelbewogen leven van Anton de Kom. Als ik een beetje doorwerk, moet het
boek binnen enkele maanden uitkomen. Wie meer wil weten of horen, komt eind
augustus naar Manuscripta. Ik treed er naar alle waarschijnlijkheid liefst drie
keer op met het aanstaande boek. Maar nu; stilte, graag. En een klein beetje
lezen. Dit fragment bijvoorbeeld. Vers uit de pen.
Fragment uit De man van veel (voorlopige publicatiedatum:
oktober 2013)
’s Avonds, als Nel en de kinderen slapen, zit hij bij de
bemanning in de kombuis. Het zijn mannen met brede, hoekige gezichten en ogen
vol weemoed. Ze drinken rum uit kleine glaasjes die heen en weer schuiven over
het tafelblad als het schip door een golf wordt opgetild. Ze vertellen elkaar
verhalen over de wereld als een plek waaruit je niet ongehavend terugkomt. De
meesten hebben een gezin, een vrouw waarnaar ze smachten zolang ze op zee zijn.
Ze vertellen elkaar over het zachte vlees van die vrouwen, en hoezeer ze ernaar
verlangen dat tegen zich aan te drukken. Maar ze weten allemaal dat het een
voorwaardelijk verlangen is. Een vrouw legt je vast aan een ketting van
beloftes die je maakt als je gretig en onwetend bent. Je wil wel blijven, maar
je kan niet. Je zegt dat je geld moet verdienen, voor haar en de kinderen. Dat
je daarom weg moet. Maar de waarheid is dat de jaren op het water je benen
voorgoed veranderd hebben. Je geest verlangt onafgebroken naar de zee, en het
is een verlangen dat groter is dan welke andere begeerte ook. Je bent nergens
thuis, zeggen ze tegen elkaar, je bent gedoemd om op drift te zijn. Daarna
schenken ze elkaar bij en toosten op het verdriet dat hen verbindt. Anton
vraagt welk verdriet dat dan precies is. Ze zwijgen en staren naar het
tafelblad. Een matroos zegt, het verdriet van nergens thuis te zijn. Anton
lacht, eerst zacht, dan steeds harder, en zegt dan klink ik met jullie mee,
want ook ik hoor nergens. Overal en nergens, verbetert de scheepskok hem, we
zijn overal en nergens thuis. Anton knikt, je hebt gelijk. Hij heft zijn glas
en zegt, Hier is op overal, en op nergens.
[van de blogspot van Karin Amatmoekrim]
Geen opmerkingen:
Een reactie posten