Het zal wel aan mij liggen, maar de boeken van de
hedendaagse, Braziliaanse bestseller-auteur Paulo Coelho (1947) die blijkbaar
duidelijk voorzien in de spirituele behoeften van miljoenen mensen in dit
post-religieuze tijdperk, spreken mij niet zo aan. Een uitzondering daarop is
het in 2003 verschenen Elf minuten. Deze titel en de eerste zinnen maken
nieuwsgierig: ‘Er was eens een prostituee die Maria heette. Moment. Met “er was
eens” begin je een verhaal voor kinderen, terwijl “prostituee” een woord is uit
de wereld der volwassenen. Hoe kan ik een boek schrijven met een dergelijke,
ogenschijnlijke tegenspraak meteen in de eerste regel? Maar ach, omdat we ons
hele leven met de ene voet in een sprookje staan en met de andere in een
afgrond, zullen we deze beginregel maar handhaven.’
De titel Elf minuten slaat op de tijd die een man
gemiddeld nodig heeft om klaar te komen bij een prostituee. Het doel in het leven van de hoofdpersoon Maria is, zoals ze
al op haar zeventiende in haar dagboek schrijft: ‘de liefde te begrijpen’ (p.
26). Op vakantie in Rio ontmoet ze een Zwitser die haar een baan aanbiedt als
nachtclubdanseres in Genève en haar daarbij een hoge verdienste in het
vooruitzicht stelt. Heen en weer geslingerd tussen wantrouwen en haar zucht
naar avontuur, kiest ze voor de reis naar Europa. Slachtoffer van
vrouwenhandel, want dat blijkt de baan te zijn, voelt ze zich echter niet.
Fragmenten uit haar dagboek komen in het hele boek voor, waardoor het verhaal
over het leven van Maria heel persoonlijk wordt en de lezer merkt dat Maria
haar gevoel van eigenwaarde niet verliest, integendeel. Ondanks die elf
minuten, blijft seks voor Maria iets raadselachtigs, totdat ze een
kunstschilder ontmoet met wie ze het heilige van seks ontdekt: Ze is in zijn
ziel geweest!
Paulo Coelho: Elf minuten, vertaling: Piet Janssen.
Amsterdam: De Arbeiderspers, 2003. ISBN 90 295 0976 7
Geen opmerkingen:
Een reactie posten